7

ชายหนุ่มจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด พอรู้ว่าเธอมีความเกี่ยวข้องอย่างไรกับไอวี่ บลูก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเธอ เพราะตอนนี้คนที่เป็นเธอจ๋าสำหรับบลู มีแค่ไอวี่เท่านั้น

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” บลูเอ่ย ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว เขาต้องการจะหลีกหนีสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด

“เดี๋ยวก่อนสิคะ” มีนาคว้าข้อมือของบลูไว้เบา ๆ แต่ก็เพียงพอที่จะดึงรั้งให้เขาหยุดชะงัก “เราคุยกันก่อนไม่ได้เหรอคะ พอดีมีนารู้สึกถูกชะตากับคุณตั้งแต่เห็นหน้าแล้ว”

บลูชักมือกลับอย่างนุ่มนวล ดวงตาของเขายังคงฉายแววเย็นชา

“ผมต้องขอโทษด้วยครับ ผมมีธุระด่วน” เขาพูดตัดบทอย่างชัดเจน เขาตั้งใจจะทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่ต้องการสานต่อการสนทนาใด ๆ ทั้งสิ้น

มีนาไม่ได้แสดงท่าทีเสียใจหรือท้อถอยเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงยิ้มบาง ๆ อย่างมีเลศนัย

“โอเคค่ะ ไม่เป็นไร ถ้าคุณรีบจริง ๆ งั้น...ขอเบอร์โทรศัพท์ไว้ได้ไหมคะ” เธอพยายามหาเหตุผลเพื่อสานสัมพันธ์

“เอ่อ..ไม่สะดวก”

“เอสเปรสโซ่เย็นสองแก้วได้แล้วค่ะ” เสียงของพนักงานร้านกาแฟเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน ทำให้บลูรีบฉวยโอกาสนั้นทันที

“ต้องขอโทษจริง ๆ นะครับ” บลูเอ่ยตอบ ก่อนจะเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์หยิบกาแฟแล้วเร่งฝีเท้าออกจากร้านกาแฟไปทันที

ชายหนุ่มรีบเดินออกจากร้านกาแฟ โดยที่ไม่หันกลับไปมองที่หญิงสาวที่นั่งอยู่เลยแม้แต่วินาทีเดียว ทิ้งให้มีนานั่งมองตามหลังเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากได้และอยากครอบครองอย่างที่ไม่เข้าใจ

@บริษัทเมฆาเพอร์

บลูเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาในอาคารด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขารู้สึกถึงปัญหาที่กำลังจะตามมา แค่เห็นหน้าของมีนา เขาก็เห็นถึงปัญหามากมายที่รออยู่ข้างหน้าแล้ว

ชายหนุ่มเดินเข้าลิฟต์ตัวเดิม กดลิฟต์ขึ้นมาที่ชั้นยี่สิบ ไม่นานประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออก เขาเดินตรงไปที่ห้องทำงานของไอวี่ทันที

ก็อก ๆ

เขาเคาะประตูสองสามครั้ง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป เดินตรงไปที่โต๊ะทำงานที่มีร่างเล็กนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน

“คิดว่ากลับไปแล้ว” เจ้าของห้องเงยหน้าเอ่ยถามเสียงเรียบ เห็นบลูหายไปนาน ก็หลงคิดว่าเด็กนี่กลับไปแล้วซะอีก

“ยังไม่ถึงเวลาครับ” บลูเอ่ย วางแก้วกาแฟเย็นลงตรงหน้าของเธอ “ดื่มหน่อย เพิ่มพลัง”

“ไม่กิน” เธอปฏิเสธทันที “คุณกินเถอะ”

“อร่อยนะครับ” บลูยังคงยืนกรานด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“อร่อยก็เก็บไว้กินเองนะคะน้องบลู” ไอวี่เอ่ย ก่อนจะก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ

บลูไม่ได้ใส่ใจในคำพูดของเธอเท่าไหร่นัก เขาทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเธอ แก้วกาแฟเย็นยังคงวางอยู่ตรงหน้าเธอเหมือนเดิม ไอวี่ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ส่วนบลูก็นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือไป จิบกาแฟในมือไปด้วยท่าทางที่สบายใจ

@สิบนาทีผ่านไป

บรรยากาศภายในห้องทำงานของไอวี่ยังคงเงียบสงบ มีเพียงสีเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่ งานตรงหน้าของหญิงสาวใกล้เสร็จหมดแล้ว ส่วนบลูก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับลุกไปไหนเลย

ก็อก ๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทำให้ไอวี่ต้องเงยหน้ามองไปยังบานประตู บลูเองก็ละสายตาจากหน้าจอมือถือขึ้นมองเช่นกัน

“เชิญค่ะ” ไอวี่เอ่ยอนุญาต ผู้มาเยือนจึงเปิดประตูเข้ามาทันที

คนที่มาเยือนก็ไม่ใช่ใครที่ไหน มีนา น้องสาวต่างพ่อต่างแม่ของไอวี่นั่นเอง หญิงสาวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้องด้วย เธอก็คลี่ยิ้มออกมาทันที เพราะใครอีกคนที่เธอเห็น เป็นคนเดียวกันกับที่มีนาเจอที่ร้านกาแฟเมื่อครู่

“คุณบลู!” มีนาเอ่ยเรียกพร้อมเร่งฝีเท้าเดินตรงเข้าไปหาเขา

บลูรีบดีดตัวลุกขึ้นทันที แล้วถอยไปยืนหลบอยู่ด้านหลังไอวี่อย่างรวดเร็วราวกับเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ แต่การกระทำนั้นทำให้มีนาชะงักฝีเท้าลงในทันทีเช่นกัน

มีนาเหลือบมองไอวี่อย่างพิจารณา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

“พี่รู้จักคุณบลูด้วยเหรอ” มีนาเอ่ยถาม

“ฉันไม่จำเป็นต้องตอบเธอ” ไอวี่เอ่ยตอบน้ำเสียงเรียบ

“พี่กับเขาเป็นอะไรกัน?”

“ผมเป็นแฟนไอวี่ครับ” บลูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

คำตอบหนักแน่นของบลูทำให้เกิดความเงียบชั่วขณะขึ้นในห้อง มีนาหันกลับมามองไอวี่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากรอยยิ้มที่เคลือบอยู่ก็จางหายไป ความสงสัยและความไม่พอใจเข้าแทนที่

ไอวี่เองไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ เธอเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเป็นการยืนยันคำพูดของบลูอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้มีนาต้องขบกรามแน่น

“ไม่คิดเลยนะคะว่าพี่จะหาแฟนได้หล่อขนาดนี้” มีนาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มหวานที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา น้ำเสียงนั้นฟังดูชื่นชมแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกอื่นที่ไอวี่เข้าใจดี

“เรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่จำเป็นต้องรายงานให้เธอรู้”

สถานการณ์ระหว่างทั้งคู่ตึงเครียดขึ้นทันที มีนารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเธอไม่ได้เป็นพี่น้องที่รักใคร่กันอย่างแท้จริง สาเหตุมาจากการที่แม่ของมีนาเป็นเมียน้อยที่พรากพ่อไปจากชีวิตของไอวี่ ความบาดหมางนี้หยั่งรากลึกเกินกว่าจะแก้ไข

“โอ๊ย! ทำไมต้องใจร้ายขนาดนั้นด้วยล่ะคะพี่ไอวี่” มีนาทำหน้าเศร้าสร้อยอย่างน่าสงสารราวกับถูกรังแก “มีนาแค่รู้สึกถูกชะตากับคุณบลู เห็นพี่มีแฟนหล่อก็เลยอยากจะทำความรู้จักบ้าง”

เธอหันไปทางบลู พลางส่งสายตาอ่อนหวานเย้ายวน

บลูที่ยืนนิ่งอยู่หลังไอวี่ ขยับตัวเข้ามาใกล้ไอวี่มากขึ้นเล็กน้อย เป็นการแสดงออกถึงการป้องกันอย่างชัดเจน เขาจ้องมองมีนาด้วยสายตาที่ไร้ความยินดี

“ไม่จำเป็นต้องทำความรู้จักหรอกครับ” บลูตอบสั้นห้วน น้ำเสียงเย็นชากว่าเดิมหลายเท่า

ไอวี่เหลือบมองปฏิกิริยาของบลูแวบหนึ่ง ก่่อนจะหันกลับมาสนใจมีนาอีกครั้ง

“ฉันว่าเธอคงมีธุระอื่นต้องทำมากกว่ามานั่งเสียเวลาตรงนี้นะมีนา” ไอวี่เอ่ยไล่อย่างสุภาพ “ถ้าไม่มีงานหรือเรื่องด่วนอะไร ก็ขอให้เธอออกไปจากห้องทำงานของฉันด้วย ฉันมีงานต้องทำให้เสร็จ”

มีนาทำเป็นไม่สนใจคำสั่งของไอวี่ เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปเกือบถึงตัวไอวี่ จากนั้นก็ลดเสียงลงกระซิบข้างหูพี่สาวอย่างเบา ๆ

“ระวังไว้หน่อยก็ดีนะคะพี่ไอวี่ ของดี ๆ มักจะอยู่กับพี่ได้ไม่นานหรอก”

ไอวี่ไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน แล้วยื่นมือไปหยิบรีโมตเครื่องปรับอากาศขึ้นมากดเพิ่มอุณหภูมิห้อง

“เธออยู่ใกล้ ๆ แล้วรู้สึกร้อนไปหมดเลย” ไอวี่พูดเรียบ ๆ

มีนาหน้าตึงขึ้นทันที เธอรู้ว่าไอวี่กำลังสื่อถึงความน่ารำคาญของเธอ เธอส่งสายตาอาฆาตไปให้ไอวี่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันไปทางบลู และปั้นรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณบลูไม่เบื่อเหรอคะอยู่กับพี่ไอวี่นาน ๆ”

“ไม่เคยรู้สึกเบื่อเลยครับ”

“อิจฉาพี่ไอวี่จัง” มีนาเอ่ย ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความริษยา พลางหันไปมองที่ไอวี่เล็กน้อยราวกับต้องการยั่วโมโห

“ทำไม? อยากได้เหรอ” ไอวี่เลิกคิ้วสูงเอ่ยถามกลับอย่างท้าทาย เธอค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ยืนเต็มความสูงของตัวเองอย่างสง่างาม ทำให้เธอดูเหนือกว่ามีนาอย่างชัดเจน

“ถ้ามีนาขอพี่ไอวี่จะให้ได้ไหมล่ะคะ?” เธอถามกลับอย่างเปิดเผยและไร้ยางอาย สายตาของมีนาจ้องมองไปยังบลูที่ยืนอยู่ข้างหลังไอวี่อย่างโจ่งแจ้ง