Lahat ng Kabanata ng แค่ขออยู่ข้างเธอ (Just Let Me Stay): Kabanata 1 - Kabanata 10

ไอวี่รู้ดีว่าความอ่อนแอไม่ได้ช่วยให้ใครรอดพ้นเธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมสติและสวมหน้ากากเหล็กแห่งความเยือกเย็นกลับคืนมา“แม่รอหน่อยนะคะ... หนูจะเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรเป็นของแม่กลับคืนมา”“พวกมันจะต้องชดใช้ให้กับทุกหยดน้ำตาของแม่... และทุกเศษเสี้ยวความรู้สึกของแม่”ไอวี่ปาดน้ำตาออกทั้งหมด เปิดไฟเลี้ยว และเปลี่ยนช่องทางจราจร มุ่งหน้าไปยังบาร์ลับแห่งหนึ่ง@The Oneบาร์แห่งนี้ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจสำคัญของเมืองหลวง เป็นดั่งโอเอซิสที่ผู้คนผู้มีความสำเร็จและกำลังมองหาสถานที่พักผ่อนที่สมบูรณ์แบบเลือกที่จะมาใช้เวลาอยู่ด้วยกันมันถูกออกแบบมาเพื่อเป็นมากกว่าบาร์ แต่มันคือ เวทีแห่งความสำเร็จ ภายนอกอาคารเป็นกระจกใสสะท้อนแสงไฟนีออนของเมือง แสดงถึงความทันสมัยและความหรูหราที่เปิดเผยสู่สายตาคนทั่วไป แต่เมื่อก้าวเข้ามาภายใน คุณจะถูกต้อนรับด้วยความอบอุ่นและโอ่โถงที่แตกต่างแขกที่มาเยือน The One ล้วนเป็นบุคคลระดับท็อปของวงการ นักลงทุนที่เพิ่งปิดดีลพันล้าน CEO หนุ่มสาวที่ฉลองความสำเร็จของสตาร์ทอัพ และบรรดาผู้ทรงอิทธิพลในสังคม พวกเขานั่งอยู่บนเก้าอี้สูงหุ้มหนังอย่างดี หรือโซฟาเดี่ยวในโซ

@คลับบ้านเลขที่ 0ยังคงเงียบสนิท มีเพียงเสียงการทำงานของพนักงานที่เตรียมพร้อมก่อนจะถึงเวลาเปิดให้บริการในช่วงค่ำคืนสถานที่แห่งนี้เป็นมากกว่าคลับยามราตรี มันคือบ้านอีกหลังของเขา โซนตั้งแต่ชั้นสองขึ้นไปถูกจัดสรรเป็นห้องพักหลายห้อง ซึ่งทุกห้องล้วนมีเจ้าของจับจองไว้หมดแล้วบลูนั่งเหม่ออยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ กาแฟในแก้วที่เคยอุ่นร้อนตอนนี้มันเย็นชืดไร้ไอร้อนแล้ว“คิดเหี้ยอะไรอยู่ ใจลอยขนาดนี้” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากทางด้านหลัง ไม่นานนักเจ้าของเสียงนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเขา“เปล่า” บลูเอ่ยตอบสั้น ๆ โดยไม่หันมอง“เปล่าเหี้ยอะไร กูเรียกมึงหลายรอบแล้ว” คิงเอ่ย พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูโซเชียลคิง หุ้นส่วนใหญ่ของคลับบ้านเลขที่ 0 เจ้าของบริษัทจิวเวลรี่เดอะคิง หนุ่มหล่อ มาดนิ่ง“เหรอ”“เอ๋อแดกเหรอ?” คิงเลิกคิ้วสูงจ้องเพื่อนสนิทอย่างจับผิด“เปล่า”“ไอ้เหี้ยบลู!” คิงเอ่ยเสียงดัง เหมือนสติมึงยังไม่กลับมา“มึงเสียงดังทำไม” บลูหันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย“มึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย”“กู...” บลูเอ่ยคำเดียวก็ต้องชะงัก เมื่อเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง“มันเจอสาวมาว่ะ ใจเลยเหม่อแบบนี้

@บริษัทเมฆาเพอร์รถสปอร์ตสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของบริษัทเมฆาเพอร์ บริษัทอสังหาริมทรัพย์และพัฒนาโครงการขนาดใหญ่ เจ้าของคือ สุมิตร เมฆา บิดาของไอวี่บลูก้าวลงจากรถด้วยท่าทีที่สุขุมและทรงอำนาจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเหยียบสถานที่แห่งนี้ ใบหน้าคมคายของเขาฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเย็นชา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ขับเน้นให้รูปร่างสูงใหญ่ดูโดดเด่นยิ่งขึ้นชายหนุ่มเดินเข้าไปภายในบริษัทด้วยสีหน้าเรียบเฉย ภายนอกของเขาดูทรงอำนาจมาก ยิ่งเขาทำหน้านิ่ง ๆ เขาก็ยิ่งดูทรงอำนาจเข้าไปใหญ่ เขาเดินตรงเข้าไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบ“ขอเข้าพบคุณมีนชนก เมฆาครับ”“เอ่อ..ได้นัดไว้ไหมคะ” พนักงานสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ“ไม่ครับ บอกเขาว่าคุณบลูขอเข้าพบก็พอครับ”“ได้ค่ะ สักครู่นะคะ” พนักงานสาวพยักหน้ารับ ก่อนที่จะหันไปกดโทรศัพท์ต่อสายภายในอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอเหลือบมองบลูเป็นระยะด้วยความสนใจและสงสัย“มีแขกมาขอพบคุณมีนชนกค่ะ เขาบอกว่าชื่อบลูค่ะ ไม่ได้นัดไว้ค่ะ” เธอเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงอย่างสุภาพเมื่อปลายสายรับสายบลูยืนรออย่างเงียบ ๆ สายตาของเขาสำรวจโถงทางเข้า

ไอวี่หัวเราะในลำคอเบา ๆ ราวกับได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในโลก เธอส่ายหน้าช้า ๆ แล้วเดินออกจากหลังโต๊ะทำงาน ก้าวมายืนประจันหน้ากับมีนาในระยะประชิด“มีนา.. สิ่งที่เธอเห็น เธอเข้าใจผิดไปหมดแล้ว” ไอวี่เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยอำนาจ “ของของฉัน ฉันไม่เคยให้ใคร และที่สำคัญ เขาไม่ใช่สิ่งของ ที่ฉันจะยกให้เธอได้ตามใจชอบ”เธอเว้นช่วงไปเล็กน้อยแล้วยิ้มเย้ยหยัน“เธอควรจะรู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าสิ่งที่เคยพรากไปจากฉันได้เพราะความอ่อนแอของพ่อ ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำแบบเดียวกันกับของทุกอย่างที่เป็นของฉันได้อีก”คำพูดของไอวี่เสียดแทงไปถึงเรื่องในอดีตอย่างตรงจุด ทำให้รอยยิ้มของมีนาหายไปจากใบหน้าทันทีบลูที่ยืนอยู่ข้างหลังไอวี่ก้าวเข้ามาเล็กน้อย เขาประสานมือโอบเอวไอวี่จากด้านหลัง และแนบหน้าผากของเขาไปกับท้ายทอยของเธอ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนที่สุด“ผมไม่ใช่ของเล่นที่คุณจะมาขอแบ่งจากใครได้ง่าย ๆ นะครับ” บลูเอ่ยเสียงเรียบเฉย แต่อำนาจในน้ำเสียงนั้นหนักแน่นจนมีนาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว“และถึงแม้ว่าเขาจะเต็มใจจะให้แบ่งผมให้คุณ ผมก็คงต้องปฏิเสธอย่างสุภาพ” เขาเงยหน้ามองมีนาข้ามไหล่ไอวี่ สา

หลังจากดื่มชานมไข่มุกจนหมดแก้ว ไอวี่รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก บลูพาเธอเดินชมสินค้าอีกเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าไอวี่เริ่มมีสีหน้าเหนื่อยล้า ชายหนุ่มจึงตัดสินใจพาเธอเดินออกจากห้างสรรพสินค้าทันทีบลูเดินถือถุงใส่ของพะรุงพะรัง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของที่เขาซื้อให้เธอตามอัธยาศัย แม้ไอวี่จะบอกว่าไม่ต้องการก็ตาม นำไอวี่เดินออกจากตัวอาคารห้างสรรพสินค้าตรงไปยังลานจอดรถเมื่อมาถึงรถ บลูจัดการเปิดท้ายรถแล้วนำถุงของต่าง ๆ เก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะรีบเดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับให้ไอวี่“เชิญครับคุณแฟน” บลูผายมือเชิญด้วยรอยยิ้มอบอุ่นไอวี่ไม่ได้โต้แย้งคำเรียกนั้น เธอก้าวเข้าไปนั่งในรถอย่างเงียบ ๆ เพียงครู่เดียวบลูก็ขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ แล้วสตาร์ทรถออกจากลาดจอดรถทันที“คุณไปส่งฉันที่บริษัทนะ”“กลับไปอีกทำไม?” บลูเลิกคิ้วสูงเอ่ยถามอย่างสงสัย อย่างบอกนะว่าเธอจะกลับไปทำงานอีก“รถฉันจอดอยู่ที่บริษัทค่ะ”“อ๋อครับ”ตลอดทางที่รถวิ่งกลับไปที่บริษัทเมฆาเพอร์ ไอวี่ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเพียงแค่เอนศีรษะพิงกับเบาะอย่างเหนื่อย ๆ การได้ผ่อนคลายโดยไม่ต้องคิดเรื่องงาน ทำให้เธอรู้สึกซึมซับความสบายที่บลูมอบให