6

@บริษัทเมฆาเพอร์

รถสปอร์ตสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของบริษัทเมฆาเพอร์ บริษัทอสังหาริมทรัพย์และพัฒนาโครงการขนาดใหญ่ เจ้าของคือ สุมิตร เมฆา บิดาของไอวี่

บลูก้าวลงจากรถด้วยท่าทีที่สุขุมและทรงอำนาจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเหยียบสถานที่แห่งนี้ ใบหน้าคมคายของเขาฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเย็นชา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ขับเน้นให้รูปร่างสูงใหญ่ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น

ชายหนุ่มเดินเข้าไปภายในบริษัทด้วยสีหน้าเรียบเฉย ภายนอกของเขาดูทรงอำนาจมาก ยิ่งเขาทำหน้านิ่ง ๆ เขาก็ยิ่งดูทรงอำนาจเข้าไปใหญ่ เขาเดินตรงเข้าไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบ

“ขอเข้าพบคุณมีนชนก เมฆาครับ”

“เอ่อ..ได้นัดไว้ไหมคะ” พนักงานสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ไม่ครับ บอกเขาว่าคุณบลูขอเข้าพบก็พอครับ”

“ได้ค่ะ สักครู่นะคะ” พนักงานสาวพยักหน้ารับ ก่อนที่จะหันไปกดโทรศัพท์ต่อสายภายในอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอเหลือบมองบลูเป็นระยะด้วยความสนใจและสงสัย

“มีแขกมาขอพบคุณมีนชนกค่ะ เขาบอกว่าชื่อบลูค่ะ ไม่ได้นัดไว้ค่ะ” เธอเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงอย่างสุภาพเมื่อปลายสายรับสาย

บลูยืนรออย่างเงียบ ๆ สายตาของเขาสำรวจโถงทางเข้าที่หรูหราของบริษัท พื้นหินอ่อนขัดมันวาวสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ประดับด้วยงานศิลปะร่วมสมัยราคาแพง เขาประเมินความมั่งคั่งของอาณาจักรตระกูลเมฆาอย่างใจเย็น

“ได้ค่ะ จะเรียนให้ทราบค่ะ” พนักงานสาววางหูโทรศัพท์ลง ใบหน้าของเธอฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบลูด้วยรอยยิ้มที่พยายามคงความเป็นมืออาชีพไว้

“คุณมีนชนกแจ้งว่า เชิญคุณบลูขึ้นไปพบได้เลยค่ะ” เธอบอกพร้อมผายมือไปยังกลุ่มลิฟต์ที่อยู่ด้านข้าง “เชิญทางนี้เลยนะคะ มีพนักงานจะพาคุณขึ้นไปค่ะ”

เพียงครู่เดียวพนักงานชายในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาพร้อมโค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อม

“เชิญทางนี้ครับ”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับเบา ๆ เขาเดินตามพนักงานไปยังลิฟต์ พนักงานผายมือให้เขาเดินเข้าไปในลิฟต์ก่อน แล้วพนักงานชายก็เดินตามเข้าลิฟต์ที่หลัง

@ชั้นที่20

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง ชายหนุ่มก็พบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าทางเดินที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูและเงียบสงบ พนักงานชายผายมือไปที่ประตูบานใหญ่ที่สุดที่อยู่สุดทางเดิน

“ห้องทำงานของคุณมีนชนะครับ”

บลูก้าวเดินไปตามทางนั้นอย่างเชื่องช้า แต่ทุกอย่างก้าวนั้นหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เจอเธออีกครั้ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรวบรวมสมาธิ ก่อนจะหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ขนาดใหญ่ที่สลักลวดลายอย่างสวยงาม

ก็อก ๆ

เขายกมือเคาะประตูเบา ๆ สองสามครั้ง

“เชิญค่ะ” เสียงใสเอ่ยตอบกลับมาทันที

คำเชิญนั้นทำให้เขาผลักประตูเข้าไปอย่างไม่มีลังเล ทันทีที่เข้าผลักประตูเข้ามา สายตาคมก็กวาดมองหาคนที่เขาต้องการเจอทันที

แล้วเขาก็ได้เจอกับเธออีกครั้ง

“ไม่คิดว่าจะตามมาถึงที่นี่” ไอวี่เอ่ยขึ้นก่อน โดยที่ใบหน้ายังคงสงบนิ่งไร้ความรู้สึก ไม่ปรากฏแม้แต่รอยยิ้มที่เป็นการทักทาย

“พอดีคิดถึงครับ เลยดั้นด้นมาหา” บลูตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวน ๆ เล็กน้อย เขาเดินเข้าไปทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่ราวกับเป็นเจ้าของห้องอย่างถือวิสาสะ

“เหรอคะ?” ไอวี่เอ่ยตอบ พลางยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างมีเลศนัย “หรือว่าคุณคิดจำนวนเงินได้แล้ว”

บลูเงียบในใจ ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า 'เธอยังเป็นโรคซึมเศร้าจริงอยู่ไหม?' ท่าทีของเธอสวนทางกับสิ่งที่เขาเคยรู้มาอย่างสิ้นเชิง

“คุณต้องการเท่าไหร่คะ” ไอวี่เร่งคำตอบ

“คุณเสนอให้ผมได้เท่าไหร่ครับ” บลูย้อนถามกลับ

“หนึ่งหมื่นพอไหมคะ”

หนึ่งหมื่น! คำพูดนั้นทำให้บลูรู้สึกเหมือนถูกสบประมาทอย่างแรง ค่าตัวของคนหน้าตาดีอย่างกู มีค่าแค่หมื่นเดียวจริงเหรอวะ?

“สองหมื่น” ไอวี่เพิ่มตัวเลข

ช่วยอัปเกรดค่าตัวให้กูด้วย...

“คุณอยากได้เท่าไหร่ก็บอกมาเลยค่ะ เงียบแบบนี้ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าคุณต้องการจำนวนเงินเท่าไหร่”

“ผมไม่อยากได้เงิน” บลูตอบ

“แล้วคุณต้องการอะไร”

“อยากเป็นแฟน” บลูเอ่ยคำนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปยังร่างเล็กที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน

“ทำไม ติดใจฉันมากเหรอคะ” ไอวี่ตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่มีท่าทีของความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำเธอยังต่อสู้ด้วยวาจาอย่างฉะฉาน

“ครับ ติดใจมาก”

ไอวี่เงียบไป เธอเงียบจนบลูเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมา

“เป็นอะไรไปครับ” บลูเอ่ยถาม

“เรื่องที่จะคุยมีแค่นี้ใช่ไหมคะ”

“อย่าเพิ่งไล่สิครับ ใจเย็นก่อน” บลูเอ่ย พลางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของเธอ

“คุณต้องการอะไรกันแน่” ไอวี่ถามย้ำอีกครั้ง

“อยากเป็นแฟน แต่ถ้าดูรีบร้อนไป.. เราเป็นเพื่อนกันก่อนก็ได้”

“เพื่อน?” ไอวี่เลิกคิ้วสูง “ฉันอายุมากกว่าคุณ ตั้งสองปี เราเป็นเพื่อนกันได้เหรอคะ”

“ก็แค่มากกว่าสองปีเอง” บลูพึมพำเสียงเบา

“น้องบลู” ไอวี่เรียกชื่อเขาด้วยรอยยิ้มที่แฝงความเจ้าเล่ห์

บลูรู้สึกจี๊ดขึ้นมาในใจ ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นเธอ... เขาคงจะตบคว่ำไปแล้ว โชคดีแค่ไหนแล้วที่คนตรงหน้าเป็นเธอจ๋าของเขา

“หมดเรื่องคุยหรือยังคะ”

“ตั้งใจจะไล่กันท่าเดียวเลยนะ” บลูเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่ไอวี่ได้ยินชัดเจน

“แต่ถ้าอยากอยู่... ก็อยู่ได้”

“อยู่ได้จริง ๆ เหรอครับ”

“ก็ไม่ได้จับคุณโยนออกไปนี่คะ” ไอวี่ตอบ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานของเธอต่อ ‘ผู้หญิงคนนี้ช่างปากร้ายจริง ๆ’

แต่บลูก็ไม่ได้ลุกไปไหน เขายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม นั่งมองเธอทำงานอยู่แบบนั้น ส่วนไอวี่เองก็ไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เธอทำเหมือนเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ

แล้วไง กูไม่แคร์หรอก

ขอแค่ได้นั่งอยู่ตรงนี้ก็ถือเป็นบุญของกูแล้วครับ

@หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ชายหนุ่มนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่เป็นเวลานานจนเริ่มรู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัว จึงอยากจะออกไปยืดเส้นยืดสายบ้าง เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า เธอยังคงก้มลงทำงานอย่างจริงจัง

“กาแฟสักแก้วไหมครับ” บลูเอ่ยถาม

“ไม่ค่ะ” ไอวี่ตอบกลับโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสนใจคนถามเลยด้วยซ้ำ

บลูไม่เซ้าซี้ เมื่อเธอว่าไม่ก็คือไม่ เขาจึงยันตัวลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกจากห้องทำงานของไอวี่ ตรงไปยังลิฟต์ตัวเดิม กดปุ่มลงไปยังชั้นล่าง

ไม่นาน ประตูลิฟต์ก็เปิดออก บลูเดินออกจากลิฟต์และกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อสำรวจว่ามีร้านค้าหรือร้านกาแฟในบริเวณนี้หรือเปล่า

แล้วสายตาคมก็สะดุดเข้ากับร้านกาแฟที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก เขาตัดสินใจเดินออกจากอาคารบริษัท และเดินไปตามทางเท้าข้างถนนเพียงไม่กี่เมตรก็ถึงร้านกาแฟ

@ร้านกาแฟ

ร้านกาแฟขนาดกะทัดรัดที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น การตกแต่งเรียบง่ายแต่มีสไตล์เป็นของตัวเอง โต๊ะไม้สี่ห้าตัวจัดวางอย่างไม่แออัด ทำให้ร้านดูเงียบสงบ

บลูเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ แล้วสั่งเอสเปรสโซ่เย็นสองแก้ว ก่อนจะเลือกทำเลที่นั่งรอกาแฟ เขาเลือกนั่งโต๊ะเล็ก ๆ ริมหน้าต่างที่มองเห็นทิวทัศน์ของถนนด้านนอก เขาไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบตัวนัก สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์มือถือในมือมากกว่า

“ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ” เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล ทำให้บลูต้องเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ขึ้นมองโดยอัตโนมัติ

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง จ้องมองใบหน้าหมดจดตรงหน้าอย่างพิจารณา ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในความคิด แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นเธอที่ไหน

“ขอนั่งด้วยคนนะคะ” เธอย้ำอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ดวงตาโค้งสวย ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับอย่างถือวิสาสะ

“ชื่อมีนาค่ะ”

“บลูครับ” บลูตอบรับเสียงเรียบ แต่คิ้วของเขากลับขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น มีนา เมฆา ชื่อนี้ทำให้ความคุ้นเคยที่ค้างอยู่ในใจกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

ก็ว่าอยู่ ทำไมถึงรู้คุ้นหน้าคุ้นตาจัง เธอเป็นน้องสาวต่างพ่อต่างแม่ของไอวี่นี่เอง เพิ่งเห็นหน้าเธอผ่านรูปถ่ายเมื่อเช้าที่ไอ้ร็อคเอามาให้

มีนา เมฆา หญิงสาววัยสามสิบปีคนนี้เป็นเจ้าของห้องเสื้อชื่อดัง เธอเริ่มต้นธุรกิจทันทีที่เรียนจบโดยไม่จำเป็นต้องลงแรงลงทุนอะไรเลย เพราะทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างเพียบพร้อมโดยแม่ของเธอเอง