Mag-log inShare
8
Huling Na-update:
2026-01-20 03:38:56ไอวี่หัวเราะในลำคอเบา ๆ ราวกับได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในโลก เธอส่ายหน้าช้า ๆ แล้วเดินออกจากหลังโต๊ะทำงาน ก้าวมายืนประจันหน้ากับมีนาในระยะประชิด
“มีนา.. สิ่งที่เธอเห็น เธอเข้าใจผิดไปหมดแล้ว” ไอวี่เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยอำนาจ “ของของฉัน ฉันไม่เคยให้ใคร และที่สำคัญ เขาไม่ใช่สิ่งของ ที่ฉันจะยกให้เธอได้ตามใจชอบ” เธอเว้นช่วงไปเล็กน้อยแล้วยิ้มเย้ยหยัน “เธอควรจะรู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าสิ่งที่เคยพรากไปจากฉันได้เพราะความอ่อนแอของพ่อ ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำแบบเดียวกันกับของทุกอย่างที่เป็นของฉันได้อีก” คำพูดของไอวี่เสียดแทงไปถึงเรื่องในอดีตอย่างตรงจุด ทำให้รอยยิ้มของมีนาหายไปจากใบหน้าทันที บลูที่ยืนอยู่ข้างหลังไอวี่ก้าวเข้ามาเล็กน้อย เขาประสานมือโอบเอวไอวี่จากด้านหลัง และแนบหน้าผากของเขาไปกับท้ายทอยของเธอ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนที่สุด “ผมไม่ใช่ของเล่นที่คุณจะมาขอแบ่งจากใครได้ง่าย ๆ นะครับ” บลูเอ่ยเสียงเรียบเฉย แต่อำนาจในน้ำเสียงนั้นหนักแน่นจนมีนาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว “และถึงแม้ว่าเขาจะเต็มใจจะให้แบ่งผมให้คุณ ผมก็คงต้องปฏิเสธอย่างสุภาพ” เขาเงยหน้ามองมีนาข้ามไหล่ไอวี่ สายตานั้นเย็นชาจนน่ากลัว “เพราะคนที่เป็นเธอจ๋าของผม มีแค่ไอวี่คนเดียวครับ” ใบหน้าของมีนาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายและความโกรธ เธอถูกปฏิเสธอย่างชัดเจนถึงสองครั้งจากทั้งคู่ “ก็ได้ค่ะ! ดูถูกกันขนาดนี้แล้ว” มีนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกร้าว “จำไว้แล้วกันนะคะพี่ไอวี่ ของที่เคยเป็นของพี่ ไม่ช้าก็เร็ว มันก็จะต้องมาเป็นของมีนา” เธอหันหลังกลับอย่างฉุนเฉียวและเดินกระทืบเท้าออกจากห้องทำงานไปทันที ทิ้งให้ไอวี่กับบลูยืนอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ไอวี่ก็ผลักมือของบลูออกจากเอว แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “คุณเล่นใหญ่เกินไปนะบลู” ไอวี่เอ่ย บลูยักไหล่เล็กน้อย “ก็แค่ทำให้มันชัดเจนครับ” เขาชี้ไปที่แก้วกาแฟเย็นที่วางอยู่บนโต๊ะ “คุณยังไม่ได้ดื่มเลยนะ” ไอวี่มองแก้วกาแฟ แล้วมองใบหน้าของบลู ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นครั้งแรก “คุณจะเอายังไงกันแน่? ก็แค่นอนด้วยกัน ทำไมต้องทำให้มันวุ่นวาย จะเอาเงินหรืออะไรก็ว่ามา” “ผมตอบคุณไปแล้ว” บลูยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย “เงิน..ผมไม่ต้องการ เพราะผมมีเยอะจนใช้ไม่หมดเหมือนกัน” “คุณแน่ใจว่าคุณอยากเป็นแฟนฉัน?” “ครับ” บลูตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงใจที่สุด “ได้สิ” ไอวี่คลี่รอยยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นไม่ได้สดใส แต่มันเต็มไปด้วยความท้าทายที่จุดประกายในดวงตาของเธอ “คุณจีบให้ติดก็แล้วกัน” บลูเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะยอมรับง่ายขนาดนี้ แต่รอยยิ้มนั้น.. รอยยิ้มที่ท้าทายของเธอทำให้บลูยิ่งสนใจเธอ “คุณเตรียมตัวให้ดีแล้วกัน” บลูตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน ไอวี่ถอยห่างจากเขาเล็กน้อย ก้าวกลับไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานอย่างเดิม เธอกอดอกมองเขาอย่างพิจารณา “งั้นก็เริ่มเลยสิคะน้องบลู” เธอเน้นคำว่าน้องบลูอย่างจงใจ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกลดสถานะอย่างชัดเจน บลูไม่ได้ใส่ใจนัก เขายิ้มรับ “ครับพี่ไอวี่” เขาเดินตรงไปยังเก้าอี้ทำงานของไอวี่ แล้วใช้มือทั้งสองข้างเท้ากับพนักพิงของเก้าอี้ข้างตัวเธอ โน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ใกล้กันจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา “อย่างแรกที่ผมอยากทำในฐานะคนที่กำลังจีบคุณ” เขาเว้นจังหวะ แล้วสายตาของเขาก็จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “คือให้คุณดื่มกาแฟที่ผมตั้งใจไปซื้อมาให้เสียที” ไอวี่หันไปมองแก้วเอสเปรสโซ่เย็น แล้วเลื่อนสายตากลับมามองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนน่าใจหาย เธอสัมผัสได้ถึงความจริงจังที่ซ่อนอยู่ในแววตาล้อเล่นของเขา “ไร้สาระ” เธอปฏิเสธ แต่บลูยังคงโน้มตัวอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับออกไป “ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ” เขาเอ่ยพูดเสียงนุ่ม “ผมไม่ชอบให้คุณปฏิเสธสิ่งที่ผมตั้งใจมอบให้ โดยเฉพาะสิ่งที่ผมพยายามรอเพื่อให้ได้มา” “คุณกำลังบอกว่าคุณกำลังจีบฉันด้วยแก้วกาแฟ?” ไอวี่เลิกคิ้ว “ก็ถือว่าเป็นก้าวแรกที่สำคัญ” บลูยืดตัวขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือไปเลื่อนแก้วกาแฟเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น “ลองดูสิครับ มันจะได้ไม่เสียความตั้งใจของผม” ไอวี่จ้องเขาอยู่นาน ก่อนจะยอมแพ้ต่อสายตาที่คาดคั้นนั้น เธอหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา จิบเบา ๆ “เป็นไงบ้างครับ?” “หวานไปหน่อย” ไอวี่ตอบตามความจริง “งั้นพรุ่งนี้ผมจะสั่งให้คุณใหม่ เอาแบบหวานน้อยกว่านี้” “ฉันไม่ได้สั่งให้คุณซื้อมาให้” “แต่ผมอยากซื้อให้ ในฐานะที่ผมกำลังจีบคุณไงครับ” บลูยิ้ม “การดูแลเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เป็นหน้าที่ของคนจีบไม่ใช่เหรอ?” ไอวี่ไม่ได้ตอบ เธอวางแก้วลงแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ทำงานต่อ “ฉันจะทำงานต่อแล้วนะ ถ้าคุณจะอยู่ต่อก็ตามสบาย แต่อย่ารบกวนฉัน” บลูเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เขานั่งลงอย่างสบาย ๆ แล้วเริ่มเล่นโทรศัพท์มือถือต่อ แต่สายตาของเขามักจะเหลือบมองหญิงสาวอยู่เสมอ
Pinakabagong kabanata
แค่ขออยู่ข้างเธอ (Just Let Me Stay) 18
@ห้องจัดเลี้ยงแสงไฟจากโถงจัดเลี้ยงส่องประกายระยิบระยับ เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบา ๆ ผสมกับเสียงพูดคุยของแขกเหรื่อในงานทันทีที่ทั้งคู่ก้าวพ้นประตูงาน ทุกสายตาต่างหันมาจับจ้องที่ทั้งคู่เป็นจุดเดียว ‘บลู’ ในชุดสูทสีดำดูภูมิฐานตัดกับ ‘ไอวี่’ ในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ดูสวยสะดุดตาจนแทบหยุดหายใจ พวกเขาดูเหมือนคู่รักที่ทรงอำนาจและสมบูรณ์แบบที่สุดในค่ำคืนนี้“นั่นลูกสาวของคุณสุมิตร เมฆา” เสียงซุบซิบดังขึ้นเบา ๆไอวี่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยหวั่นไหวเมื่อครู่เลือนหายไป เหลือเพียงความสุขุมและเยือกเย็น เธอเหลือบไปเห็น ‘มีนา’ ที่ยืนอยู่ในกลุ่มเพื่อนสาว มีนาชะงักไปทันทีที่เห็นไอวี่ในลุคนี้ ดวงตาของน้องสาวต่างแม่ต่างพ่อที่เต็มไปด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนเคียงข้างไอวี่คือบลู ชายหนุ่มที่เธอเพิ่งจะพยายามเข้าไปแทรกกลางเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนบลูรับรู้ถึงแรงบีบเบา ๆ ที่ต้นแขนจากไอวี่ เขาจึงก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอพอให้ได้ยินกันแค่สองคน“ยิ้มไว้ครับ คืนนี้คุณชนะตั้งแต่อยู่หน้าประตูแล้ว”ไอวี่ลอบถอนหายใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มทรงเสน่ห์ที่ดูเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน“ขอบคุณนะคะ
แค่ขออยู่ข้างเธอ (Just Let Me Stay) 17
@ชั้น17@ห้อง304ห้องสวีทสุดหรู ภายในห้องถูกตกแต่งด้วยโทนอบอุ่น ระเบียบด้านนอกมองเห็นวิวทะเลอย่างชัดเจน ภายในห้องจะมีเคาน์เตอร์ครัว แล้วก็ห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีโซฟาตั้งอยู่กลางห้อง พร้อมกับทีวีขนาดใหญ่ถึง65นิ้วห้องน้ำจะอยู่มุมซ้ายสุด ส่วนห้องนอนจะอยู่ติดกับมุมที่ตั้งทีวี“สวยดี” ไอวี่เอ่ยขึ้นทันทีที่ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา เธอเหนื่อยกับการนั่งรถเป็นเวลานาน ๆ“อยากดื่มอะไรไหม”“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณคุณมากนะ”“กระเป๋าอยู่ในรถ ผมจะลงไปเอากระเป๋าก่อน ส่วนคุณก็พักผ่อนอยู่ในห้องไปก่อนนะ”“ฉันลงไปช่วยค่ะ” ไอวี่เอ่ย พลางยันตัวลุกขึ้นยืน ทว่าบลูเดินกดไหล่เธอให้นั่งลงกลับที่เดิมก่อน“พักเถอะ ที่เหลือผมจัดการเอง”บลูเดินออกจากห้องไปทันที เขาเดินเข้าลิฟต์แล้วกดลิฟต์ลงมาที่ชั้นล่าง เดินตรงไปที่รถของตัวเองจอดอยู่พอเดินมาถึงรถ บลูก็ใช้กุญแจปลดล็อครถยนต์ แล้วเปิดท้ายรถเพื่อเอากระเป๋าเดินทางของเธอพร้อมกับของตัวเองปัง!เสียงท้ายรถปิดลงดังปัง พร้อมกับร่างเล็กที่ปรากฏตัวอยู่ข้าง ๆ รถ“พี่ไอวี่นี้.. แย่จังเลยนะคะ ใช้คุณลงมาเอาของคนเดียวแบบนี้” มีนาเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม“หน้าที่ของแฟนอยู่แล้วครับ” บลูเอ่ยตอบกลับ
แค่ขออยู่ข้างเธอ (Just Let Me Stay) 16
ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งคลับทันทีที่ประโยคสุดท้ายของบลูหลุดออกมาจากปาก แววตาที่เคยหยิ่งผยองของธามสั่นระริกไปชั่วขณะหนึ่ง รอยยิ้มเยาะที่เคยแต้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง ความมั่นใจที่ว่าตนเองเหนือกว่าถูกทุบทำลายลงด้วยคำว่า กูเจ้าของคลับ“มึงว่าไงนะ?” ธามเค้นเสียงถาม มือที่จับปืนเริ่มสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธที่ปนมากับความหน้าแตก“หูหนวกเหรอ?” บลูขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้จะมีปลายกระบอกปืนจ่ออยู่ ทว่าเขากลับก้าวเท้าเข้าหาธามอย่างไม่เกรงกลัว “กูบอกว่ากูนี่แหละเจ้าของที่นี่ มึงจะใช้เงินเคลียร์กับใครนะ? เคลียร์กับกูเหรอ? งั้นลองเสนอราคามาสิว่าชีวิตกูราคาเท่าไหร่ในสายตามึง”“พี่ธามกลับกันเถอะค่ะ” เธอรู้ดีว่าตอนนี้สถานการณ์มันเกินกว่าที่เธอจะรับไหว“หุบปาก!” ธามตวาดใส่หญิงสาว ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่บลู “เจ้าของคลับแล้วไงวะ! ปืนอยู่ในมือกู มึงตายไปกูเอาเงินยัดปากตำรวจคนไหนก็ได้ทั้งนั้น!”“ลองดูสิ” เสียงทุ้มต่ำที่เย็นยะเยือกของบลูดังขึ้น พร้อมกับที่พนักงานรักษาความปลอดภัยนับสิบคนในชุดสูทสีดำสนิท ซึ่งเป็นคนของบลู เดินเข้ามาล้อมธามไว้ทุกทิศทาง ทุกคนในมือมีอาวุธที่พร้อมจะจัดการผู้บุกรุกทันท
แค่ขออยู่ข้างเธอ (Just Let Me Stay) 15
@คอนโดมิเนียมหลังจากที่ความหวานของบิงซูช่วยเติมพลังใจจนเต็ม บลูขับรถมาส่งไอวี่ที่คอนโดมิเนียมของเธอ บรรยากาศภายในรถเงียบสงบแต่ไม่ได้อึดอัด ทั้งคู่ต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง บลูเหลือบมองไอวี่ที่ดูผ่อนคลายขึ้นมาก เขาแอบหวังลึก ๆ ว่าคำพูดของเจย์และคิงเรื่องการรักษาใจจะเริ่มต้นได้ด้วยดีในทริปนี้“ถึงแล้วครับ” บลูจอดรถอยู่หน้าคอนโดของหญิงสาว“ขอบคุณนะ สำหรับอีกวันที่คุณอยู่ข้างฉัน” ไอวี่หันมาเอ่ยขอบคุณ“สบายมากครับ มันคือหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ผมแฟนคุณนิ”“คุณแค่ตามจีบค่ะ ไม่ใช่แฟน”“เอ้าเหรอ?” เขาเอ่ยพูดได้หน้าตายที่สุด“ฉันไปนะ” เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเปิดประตูรถ แล้วลงจากรถเดินเข้าไปในคอนโดบลูนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย มองร่างบางจนเธอเดินหายลับเข้าไปในคอนโดมิเนียม บลูถึงออกรถได้รถหรูจอดติดไฟแดงอยู่ตรงทางแยกหน้าคอนโด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดส่งข้อความเข้าแชทกลุ่มทันที@กรุ๊ป K.B.R.R.JBlue : พรุ่งนี้กูไม่ว่าง ถ้าใครมีธุระอะไรด่วน ก็จัดการกันไปเองก่อนเพียงครู่เดียวที่แชทถูกส่งออกไป ก็มีข้อความจากเพื่อนสนิทตอบกลับมาทันทีRyah : ติดหญิงสัส ๆRock : อยู่ในช่วงทำคะแนนครับKing : อย่
แค่ขออยู่ข้างเธอ (Just Let Me Stay) 14
บลูนั่งพิงโซฟาตัวหนานุ่ม สายตาของเขาจดจ้องไปที่ร่างบางของไอวี่ราวกับถูกมนต์สะกด เขาไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลยจริง ๆ ราวกับว่าในตัวเธอมีแรงดึงดูดมหาศาลที่คอยยึดเหนี่ยวทุกความสนใจของเขาเอาไว้ แม้ในยามที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่นั่งนิ่ง ๆ ให้ช่างปรนนิบัติ เธอก็ยังดูงดงามอย่างน่าประหลาดติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือทำให้ชายหนุ่มต้องหลุดออกจากภวังค์ เขาละสายตาจากเสี้ยวหน้าหวานด้วยความเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสนใจหน้าจอที่สว่างวาบขึ้น@กรุ๊ป K.B.R.R.JJay : นาทีล่ะแสนครับBlue : กูให้ล้านหนึ่งKing : ทุ่มสุดตัวจัดKing : มึงจัดการมันดิ @RockRock : ไม่สู้ว่ะ ไอ้เหี้ยนี้ใจเกินRyah : ถ้าเป็นเรื่องสาว พี่บลูสู้ตายครับBlue : ไอ้พวกเหี้ย!Rock : 555 ของขึ้นว่ะKing : ขึ้นให้สุด แต่จะไปสุดที่ตรงไหนค่อยว่ากันอีกทีRyah : อย่างเหี้ย 5555Jay : 555 มีแต่เพื่อนเหี้ย ๆKing : มึงก็เพื่อนมันนะ @JayBlue : 555 งั้นมึงก็เหี้ยนะครับไอ้เจย์Ryah : 555 ไอ้เหี้ยนี้โง่ @JayJay : ไอ้เหี้ย! กูพลาด 5555Rock : 555 กูหัวเราะจนเจ็บท้อง ไอ้สัส!Jay : 555 อย่างเหี้ย @RockJay : มึงมีอะไรว่ามา @BlueB
แค่ขออยู่ข้างเธอ (Just Let Me Stay) 13
แกร๊ก!เสียงลูกบิดประตูที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาไอวี่ที่กำลังจมดิ่งอยู่กับกองเอกสารบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นมองบานประตูที่ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในท่าทางผ่อนคลายของคนที่เธอเพิ่งจะนึกถึงไปเมื่อครู่ คนที่เป็นแขกไม่ได้รับเชิญแต่กลับคุ้นเคยเป็นอย่างดีบลูเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม สายตาคมกริบของเขากวาดมองใบหน้าสวยที่เริ่มกลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง“ทำหน้ายุ่งแบบนี้ ระวังแก่เร็วนะครับ” น้ำเสียงกวนประสาทเอ่ยขึ้นขณะที่เจ้าตัวสาวเท้าเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอ“เด็กบ้า!” ไอวี่ตวัดเสียงดุใส่ “คุณไปไหนมา”บลูเลิกคิ้วสูง พิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานของเธออย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ“ทำไมครับ คิดถึงผมเหรอ?”คำถามตรงไปตรงมานั้นทำให้ใบหน้าของไอวี่ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ เธอรีบเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว“ฝันไปเถอะ! ฉันไม่เคยมีเศษเสี้ยวความรู้สึกแบบนั้นให้คุณเลยสักนิด”“เฮ้อ~ แย่จังแฮะ” บลูแกล้งถอนหายใจยาว ทำหน้าเศร้าสร้อยแบบเสแสร้ง เขายื่นมือไปลูบเรือนผมของเธอเบา ๆ อย่างหยอกล้อ “ผมอุตส่าห์ไปเตรี
Maaari mong magustuhan
วิศวะมาเฟียเพื่อน(ไม่)รัก
หอมชา12.1K viewsตกหลุมรักมาเฟียใจร้าย (จบ)
วารินทร์ทิพย์5.2K viewsBad Mafia เด็กเจ้าพ่อ
มดตัวจี๊ด30.2K viewsBAD GUY ล่ารักเดิมพัน
ลำเจียก28.1K viewsโซ่รักคาซาร์
ลูกแมวขี้อ้อน1.8K viewsเซ็กส์ในห้องสีดำ [PWP] - (SM) - [NC30+]
ณ ธารา2.2K viewsเซ็กส์ปีศาจ [PWP] - (NC25+)
ณ ธารา156 viewsNightZ [III] RASCAL MAFIA
Aliyah.P364 views
