แค่ขออยู่ข้างเธอ (Just Let Me Stay)

แค่ขออยู่ข้างเธอ (Just Let Me Stay)

last updateLast Updated : 2026-04-22
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
23Chapters
190views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เธอที่มีปัญหาเรื่องครอบครัว ส่วนเขาที่อยากมีปัญหากับเธอ ปัญหารัก เขาตามตื๊อ ตามจีบจนเธอเผลอตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว แล้วแบบนี้เรื่องที่จะแก้แค้นครอบครัวจะจบลงอย่างไร

View More

Chapter 1

1

Aria's POV

"NO… PLEASE… STAY AWAY! Don't hurt my baby, PLEASE!"

My voice was barely audible, more like a whisper than a cry, yet it was drowned in the cold clatter of surgical instruments.

I curled up in the farthest corner of the operating room, my body pressed against the icy wall. The white dress I wore was wrinkled and stained, as crumpled as the chaos in my heart.

I must've looked like a mess—my hair tangled and stuck to my tear-streaked face, my lips bitten raw, streaked with blood.

But none of that mattered anymore. Not here. Not now.

The doctors moved with sterile precision, dressed in pale blue scrubs, their gloved hands calmly arranging gleaming instruments that shimmered under the harsh fluorescent lights.

The anesthesiologist adjusted the IV bag above me, the silver glint of the needle burning into my vision.

"It's a simple procedure," he said with a professional smile. "It'll be over quickly."

"Liar!" I shook my head violently, as if I could somehow shake his words out of my mind. "You're all liars! Murderers! You're trying to kill my baby!"

That child was all I had left—the only thing anchoring me to this life. How could I just give up on him?

The head nurse stepped forward. Her face was colder than any of the doctors'. She grabbed my wrist with a grip like iron, sharp and emotionless.

She motioned to the two orderlies. "Hold her down."

As they reached for me, something primal surged up inside me. I screamed, broke free with every ounce of strength I had, and shoved her backward.

She stumbled, crashing into the others. The room descended into chaos.

And then—

The door burst open.

For a moment, my heart leapt. Kane? Did he change his mind? Did he finally come to save us?

But no.

It wasn't him.

It was Baron—his assistant.

He stood in the doorway, brows furrowed, his eyes filled with disdain. The way he looked at me… like I was nothing more than a madwoman causing trouble.

Still, I had no choice. I had to try. This was the only sliver of hope left to me.

"BARON! Baron, please!" I threw myself at him, collapsing to my knees and grabbing onto the fabric of his trousers. "Please—don't let them hurt my baby. I'm begging you…"

There was no pride left in me. No dignity. Every ounce of strength I had was poured into this desperate plea.

But he didn't even flinch. 

Not a flicker of sympathy.

Without a word, he raised his foot and drove it into my shoulder. Pain exploded down my arm as I hit the cold floor, my face pressed against the tile.

"I thought you'd come to your senses by now," he said, his voice like ice.

I couldn't stop the tears. They poured down my face, hot and endless. My voice cracked as I whispered, "I don't understand… why? I just want to keep my baby. The baby hasn't done anything wrong…"

"The boss doesn't want the baby," Baron said flatly.

"I DON'T CARE WHAT HE WANTS!" I choked, my voice raw. "He doesn't have to raise the baby—I'll disappear, I swear. I'll leave and NEVER show my face again. Just… PLEASE, Baron, call him. Let me talk to him. Let me beg him, one last time.."

I clung to his leg, sobbing, but he only looked down at me like I was a lunatic.

"Fine," he muttered. "Then let me show you how things really are."

He pulled out his phone.

Stupidly, I still hoped. I still thought maybe—just maybe—he was calling Kane for me. That maybe he still cared.

But then the speaker crackled to life.

"What if she refuses?" Baron's voice came through.

"Refuse?" That voice…

I'd know it anywhere. Deep, low, once warm enough to make me believe in forever.

Now it sounded like a blade being dragged across stone.

"She won't refuse. She knows it herself."

Kane. 

My Kane.

The man who used to whisper love into my ear like promises.

Now his words carved through me like knives.

"She is unworthy of being the mother of my child." he said, almost amused.

And just like that—

I broke.

I didn't scream. I didn't wail.

Just a quiet whimper escaped my throat, like a wounded animal.

The world around me faded. All I could hear was the thunder of blood in my ears. My heart felt like it had been hollowed out with a rusted spoon.

So this… this is what heartbreak really feels like.

Not a cinematic explosion of pain.

Just… emptiness.

Numbness.

I stood up slowly, legs trembling under me like wet paper. The massive window at the far end of the room caught my eye.

Outside, the sky was the color of lead.

How strange!

The world looked so calm, even as mine crumbled to ash.

The figures rushed toward me again, voices sharp and urgent.

But I didn't hear them anymore.

I climbed onto the windowsill, the wind sweeping my hair back from my face. One last glance at the sterile room behind me—filled with faceless people, masks, gloves, orders.

They were still talking, but it didn't matter.

I'd already made my choice.

"Tell Kane... I'll do what he wants." My voice was clear, almost serene. "Goodbye."

And then I leaned back, surrendering to the pull of gravity.

As I fell, I didn't feel fear.

Only peace.

For once, this choice was mine.

I touched my gently rounded belly one last time.

I'm sorry, baby.

I couldn't protect you.

But at least now, they'll never separate us again.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
23 Chapters
1
ความพินาศของครอบครัวเริ่มต้นขึ้นเมื่อผู้หญิงอีกคนถูกพ่อลากเข้ามาในบ้าน การทรยศหักหลัง ครั้งนั้นทำให้หัวใจของแม่แตกสลาย อาการป่วยที่มีอยู่แล้วทรุดหนักลงอย่างรวดเร็วและสุดท้าย... แม่ก็จากไปอย่างสงบสุขมีเพียงคนเป็นเท่านั้นที่ต้องก้มหน้าเดินต่อไปอย่างเช่นเธอ... ไอวี!ใครจะคาดคิดว่าหลังการจากไปของแม่ ชีวิตของเธอจะต้องเผชิญกับมรสุมที่หนักหน่วงขนาดนี้ ตั้งแต่เด็กไอวี่ถูกผู้หญิงของพ่อที่เรียกตัวเองว่าแม่เลี้ยง กลั่นแกล้งสารพัด ส่วนลูกติดแม่เลี้ยงก็จ้องจะช่วงชิงทุกสิ่งที่เธอรักไปแต่ทั้งหมดนั่นคือความอ่อนแอในวัยเด็กที่ผ่านไปแล้ว...วันนี้เธอเติบโตขึ้น เธอคือไอวี่ที่ก้าวข้ามความเจ็บปวดทั้งหมดมาได้ เธอจะไม่ยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไป หลังจากนี้ ทุกคนจะได้เผชิญหน้ากับ ไอวี่ในเวอร์ชันที่สมบูรณ์แบบที่สุด@คฤหาสน์ตระกูลเมฆาหญิงสาวเหยียบคันเร่งรถยนต์หรูคู่ใจ สาดไฟหน้าตัดผ่านความมืดมิดของค่ำคืน พวงมาลัยหนังเย็นเฉียบในมือบอกถึงความหนักแน่นของหัวใจที่แข็งกร้าว เธอไม่ได้กลับมาที่นี่เพื่อระลึกถึงความหลัง แต่เพื่อทวงคืนทุกอย่างที่ถูกพรากไปตลอดหลายปีที่ผ่านมา สุมิตร ผู้เป็นพ่อ ดูเหมือนจะมองไม่เห็นความเจ็บป
Read more
2
ไอวี่รู้ดีว่าความอ่อนแอไม่ได้ช่วยให้ใครรอดพ้นเธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมสติและสวมหน้ากากเหล็กแห่งความเยือกเย็นกลับคืนมา“แม่รอหน่อยนะคะ... หนูจะเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรเป็นของแม่กลับคืนมา”“พวกมันจะต้องชดใช้ให้กับทุกหยดน้ำตาของแม่... และทุกเศษเสี้ยวความรู้สึกของแม่”ไอวี่ปาดน้ำตาออกทั้งหมด เปิดไฟเลี้ยว และเปลี่ยนช่องทางจราจร มุ่งหน้าไปยังบาร์ลับแห่งหนึ่ง@The Oneบาร์แห่งนี้ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจสำคัญของเมืองหลวง เป็นดั่งโอเอซิสที่ผู้คนผู้มีความสำเร็จและกำลังมองหาสถานที่พักผ่อนที่สมบูรณ์แบบเลือกที่จะมาใช้เวลาอยู่ด้วยกันมันถูกออกแบบมาเพื่อเป็นมากกว่าบาร์ แต่มันคือ เวทีแห่งความสำเร็จ ภายนอกอาคารเป็นกระจกใสสะท้อนแสงไฟนีออนของเมือง แสดงถึงความทันสมัยและความหรูหราที่เปิดเผยสู่สายตาคนทั่วไป แต่เมื่อก้าวเข้ามาภายใน คุณจะถูกต้อนรับด้วยความอบอุ่นและโอ่โถงที่แตกต่างแขกที่มาเยือน The One ล้วนเป็นบุคคลระดับท็อปของวงการ นักลงทุนที่เพิ่งปิดดีลพันล้าน CEO หนุ่มสาวที่ฉลองความสำเร็จของสตาร์ทอัพ และบรรดาผู้ทรงอิทธิพลในสังคม พวกเขานั่งอยู่บนเก้าอี้สูงหุ้มหนังอย่างดี หรือโซฟาเดี่ยวในโซ
Read more
3
ไอวี่รู้สึกว่าโลกเริ่มเอียง ความร้อนวูบวาบในท้องเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง บาร์เทนเดอร์รินวิสกี้แก้วที่หกให้เธอโดยที่เธอไม่ต้องสั่ง ไอวี่หยิบแก้วขึ้นมาจิบอย่างไม่สนใจว่าความเยือกเย็นที่เคยสวมอยู่เริ่มแตกร้าวบลูที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่นั่งดื่มของตัวเองอย่างสงบเงียบ คอยรักษาระยะห่างที่เหมาะสม แต่ความเงียบของเขามันช่างน่ารำคาญสำหรับไอวี่ในเวลานี้“ทำไมคุณถึงไม่พูดอะไรเลย” ไอวี่ถามด้วยเสียงที่แหบพร่าและติดสำเนียงเหน่อเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์บลูหันมาสบตาเธอ ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนและนุ่มนวลอย่างน่าประหลาดภายใต้แสงไฟสลัว“ผมบอกแล้วว่าผมจะนั่งเงียบ ๆ” เขาตอบ “แต่ถ้าคุณอยากคุย ผมก็พร้อมที่จะฟัง”“ฟัง?” ไอวี่หัวเราะเบา ๆ อย่างเย้ยหยัน “คุณอยากฟังเรื่องน่าเบื่อของฉันเหรอคะคุณบลู?”“ทุกคนมีเรื่องราวครับ” บลูตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “และผมไม่ได้ตัดสินใครจากสิ่งที่เขาเป็นในคืนนี้ ผมสนใจแค่ว่าอะไรที่ทำให้คนที่สวยอย่างคุณมานั่งดื่มหนักขนาดนี้คนเดียวมากกว่า”ไอวี่จ้องหน้าเขาครู่หนึ่ง พยายามประเมินความจริงใจที่ฉายอยู่ในดวงตาของเขา แต่ภาพมันเริ่มเบลอจนแยกไม่ออก เธอส่ายหัวอย่างช้า ๆ
Read more
4
@คลับบ้านเลขที่ 0ยังคงเงียบสนิท มีเพียงเสียงการทำงานของพนักงานที่เตรียมพร้อมก่อนจะถึงเวลาเปิดให้บริการในช่วงค่ำคืนสถานที่แห่งนี้เป็นมากกว่าคลับยามราตรี มันคือบ้านอีกหลังของเขา โซนตั้งแต่ชั้นสองขึ้นไปถูกจัดสรรเป็นห้องพักหลายห้อง ซึ่งทุกห้องล้วนมีเจ้าของจับจองไว้หมดแล้วบลูนั่งเหม่ออยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ กาแฟในแก้วที่เคยอุ่นร้อนตอนนี้มันเย็นชืดไร้ไอร้อนแล้ว“คิดเหี้ยอะไรอยู่ ใจลอยขนาดนี้” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากทางด้านหลัง ไม่นานนักเจ้าของเสียงนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเขา“เปล่า” บลูเอ่ยตอบสั้น ๆ โดยไม่หันมอง“เปล่าเหี้ยอะไร กูเรียกมึงหลายรอบแล้ว” คิงเอ่ย พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูโซเชียลคิง หุ้นส่วนใหญ่ของคลับบ้านเลขที่ 0 เจ้าของบริษัทจิวเวลรี่เดอะคิง หนุ่มหล่อ มาดนิ่ง“เหรอ”“เอ๋อแดกเหรอ?” คิงเลิกคิ้วสูงจ้องเพื่อนสนิทอย่างจับผิด“เปล่า”“ไอ้เหี้ยบลู!” คิงเอ่ยเสียงดัง เหมือนสติมึงยังไม่กลับมา“มึงเสียงดังทำไม” บลูหันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย“มึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย”“กู...” บลูเอ่ยคำเดียวก็ต้องชะงัก เมื่อเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง“มันเจอสาวมาว่ะ ใจเลยเหม่อแบบนี้
Read more
5
@สามวันผ่านไปหลังจากวันนั้นที่บลูตกลงให้เพื่อนสนิทช่วยสืบข้อมูล ร็อคก็ได้ข้อมูลของเธอมาทั้งหมด ขอเพียงแค่เงินถึง อะไรที่ต้องการก็จะได้มาทั้งหมด เพราะอำนาจของเงินสามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งได้จริง ๆแค่มีเงิน ทุกอย่างก็จบ!@โกดัง AR.รถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิทจอดนิ่งอยู่หน้าโกดังของร็อค เจ้าของรถก้าวลงมาด้วยท่าทีเรียบเฉย บลูเดินเข้าไปภายในโกดังด้วยความรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงได้สนใจเธอมากขนาดนี้ เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนไหน ๆ ที่เขาเคยเจอชายหนุ่มเดินตรงเข้าสู่ภายในโกดัง มุ่งหน้าไปยังห้องกระจกขนาดใหญ่ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ที่มุมห้อง“สวัสดีครับเฮียบลู” ตาม ลูกน้องคนสนิทของร็อค ผู้ที่เปรียบเสมือนแขนขา เพราะเขาทำงานดี ไม่มีพลาด ซื่อสัตย์ และจริงใจ“อืม” บลูพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยถาม “มันยังไม่มาอีกเหรอ”“ตรวจเช็กของอยู่ด้านหลังโกดังครับ พอดีวันนี้มีเหล้าเข้ามาใหม่ครับ”“อืม”ชายหนุ่มนั่งรออย่างใจเย็น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูโซเชียลไปเรื่อย ๆ นั่งรออย่างใจจดใจจ่อ ส่วนไอ้ตามก็นั่งทำงานของตนเองตามปกติแกร๊ก!ไม่นานนัก คนที่บลูตั้งตารอก็เปิดประตูเดินเข้ามา
Read more
6
@บริษัทเมฆาเพอร์รถสปอร์ตสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของบริษัทเมฆาเพอร์ บริษัทอสังหาริมทรัพย์และพัฒนาโครงการขนาดใหญ่ เจ้าของคือ สุมิตร เมฆา บิดาของไอวี่บลูก้าวลงจากรถด้วยท่าทีที่สุขุมและทรงอำนาจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเหยียบสถานที่แห่งนี้ ใบหน้าคมคายของเขาฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเย็นชา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ขับเน้นให้รูปร่างสูงใหญ่ดูโดดเด่นยิ่งขึ้นชายหนุ่มเดินเข้าไปภายในบริษัทด้วยสีหน้าเรียบเฉย ภายนอกของเขาดูทรงอำนาจมาก ยิ่งเขาทำหน้านิ่ง ๆ เขาก็ยิ่งดูทรงอำนาจเข้าไปใหญ่ เขาเดินตรงเข้าไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบ“ขอเข้าพบคุณมีนชนก เมฆาครับ”“เอ่อ..ได้นัดไว้ไหมคะ” พนักงานสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ“ไม่ครับ บอกเขาว่าคุณบลูขอเข้าพบก็พอครับ”“ได้ค่ะ สักครู่นะคะ” พนักงานสาวพยักหน้ารับ ก่อนที่จะหันไปกดโทรศัพท์ต่อสายภายในอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอเหลือบมองบลูเป็นระยะด้วยความสนใจและสงสัย“มีแขกมาขอพบคุณมีนชนกค่ะ เขาบอกว่าชื่อบลูค่ะ ไม่ได้นัดไว้ค่ะ” เธอเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงอย่างสุภาพเมื่อปลายสายรับสายบลูยืนรออย่างเงียบ ๆ สายตาของเขาสำรวจโถงทางเข้า
Read more
7
ชายหนุ่มจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด พอรู้ว่าเธอมีความเกี่ยวข้องอย่างไรกับไอวี่ บลูก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเธอ เพราะตอนนี้คนที่เป็นเธอจ๋าสำหรับบลู มีแค่ไอวี่เท่านั้น“ผมขอตัวก่อนนะครับ” บลูเอ่ย ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว เขาต้องการจะหลีกหนีสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด“เดี๋ยวก่อนสิคะ” มีนาคว้าข้อมือของบลูไว้เบา ๆ แต่ก็เพียงพอที่จะดึงรั้งให้เขาหยุดชะงัก “เราคุยกันก่อนไม่ได้เหรอคะ พอดีมีนารู้สึกถูกชะตากับคุณตั้งแต่เห็นหน้าแล้ว”บลูชักมือกลับอย่างนุ่มนวล ดวงตาของเขายังคงฉายแววเย็นชา“ผมต้องขอโทษด้วยครับ ผมมีธุระด่วน” เขาพูดตัดบทอย่างชัดเจน เขาตั้งใจจะทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่ต้องการสานต่อการสนทนาใด ๆ ทั้งสิ้นมีนาไม่ได้แสดงท่าทีเสียใจหรือท้อถอยเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงยิ้มบาง ๆ อย่างมีเลศนัย“โอเคค่ะ ไม่เป็นไร ถ้าคุณรีบจริง ๆ งั้น...ขอเบอร์โทรศัพท์ไว้ได้ไหมคะ” เธอพยายามหาเหตุผลเพื่อสานสัมพันธ์“เอ่อ..ไม่สะดวก”“เอสเปรสโซ่เย็นสองแก้วได้แล้วค่ะ” เสียงของพนักงานร้านกาแฟเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน ทำให้บลูรีบฉวยโอกาสนั้นทันที“ต้องขอโทษจริง ๆ นะครับ” บลูเอ่ยตอบ ก่อนจะเดินตรงไปที่เคาน์เตอ
Read more
8
ไอวี่หัวเราะในลำคอเบา ๆ ราวกับได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในโลก เธอส่ายหน้าช้า ๆ แล้วเดินออกจากหลังโต๊ะทำงาน ก้าวมายืนประจันหน้ากับมีนาในระยะประชิด“มีนา.. สิ่งที่เธอเห็น เธอเข้าใจผิดไปหมดแล้ว” ไอวี่เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยอำนาจ “ของของฉัน ฉันไม่เคยให้ใคร และที่สำคัญ เขาไม่ใช่สิ่งของ ที่ฉันจะยกให้เธอได้ตามใจชอบ”เธอเว้นช่วงไปเล็กน้อยแล้วยิ้มเย้ยหยัน“เธอควรจะรู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าสิ่งที่เคยพรากไปจากฉันได้เพราะความอ่อนแอของพ่อ ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำแบบเดียวกันกับของทุกอย่างที่เป็นของฉันได้อีก”คำพูดของไอวี่เสียดแทงไปถึงเรื่องในอดีตอย่างตรงจุด ทำให้รอยยิ้มของมีนาหายไปจากใบหน้าทันทีบลูที่ยืนอยู่ข้างหลังไอวี่ก้าวเข้ามาเล็กน้อย เขาประสานมือโอบเอวไอวี่จากด้านหลัง และแนบหน้าผากของเขาไปกับท้ายทอยของเธอ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนที่สุด“ผมไม่ใช่ของเล่นที่คุณจะมาขอแบ่งจากใครได้ง่าย ๆ นะครับ” บลูเอ่ยเสียงเรียบเฉย แต่อำนาจในน้ำเสียงนั้นหนักแน่นจนมีนาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว“และถึงแม้ว่าเขาจะเต็มใจจะให้แบ่งผมให้คุณ ผมก็คงต้องปฏิเสธอย่างสุภาพ” เขาเงยหน้ามองมีนาข้ามไหล่ไอวี่ สา
Read more
9
17:56 น.ความเงียบดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ภายในห้องทำงานที่อบอุ่นด้วยเครื่องปรับอากาศ หญิงสาวยังคงนั่งทำงานอย่างสบาย ๆ ส่วนคนที่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ เขาก็นั่งเล่นอย่างสบายใจเช่นกัน ใบหน้าของเขาผ่อนคลาย แต่ดวงตาไม่ได้ละความสนใจไปจากไอวี่เลย“เย็นมากแล้วนะครับ” บลูเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบระหว่างเขากับเธอ เขาเงยหน้าขึ้นจากจอมือถือ แล้วมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้อง“คุณกลับบ้านไปได้แล้ว” ไอวี่เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร“ผมบอกแล้วไงครับว่าจะอยู่กับคุณจนกว่าคุณจะทำงานเสร็จ” บลูตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “และคุณรู้ดีว่าคุณยังทำงานไม่เสร็จ”ไอวี่ไม่ได้เถียง เพราะเธอยังคงมีเอกสารที่ต้องตรวจทานอีกเล็กน้อย“ฉันจะจ้างให้คุณกลับบ้านดีไหม”“ไม่รับครับ” บลูตอบทันควัน “ผมไม่ใช่พนักงาน”เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปยังบริเวณโซฟาที่มีถุงขนมของเขาวางอยู่ บลูหยิบกล่องขนมเล็ก ๆ ออกมา แล้วเดินกลับมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอ“ทานขนมรองท้องหน่อย” บลูยื่นกล่องบรรจุภัณฑ์เล็ก ๆ ที่ภายในมีธัญพืชอัดแท่งและผลไม้อบแห้งให้เธอ “อร่อยนะครับ”ไอวี่รับกล่องนั้นมาด้วยความจำใจ เธอรู้ว่าถึงปฏิเสธไปเขาก็คงตอแยไม่หยุด บลูดูแลเธอดีมา
Read more
10
หลังจากดื่มชานมไข่มุกจนหมดแก้ว ไอวี่รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก บลูพาเธอเดินชมสินค้าอีกเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าไอวี่เริ่มมีสีหน้าเหนื่อยล้า ชายหนุ่มจึงตัดสินใจพาเธอเดินออกจากห้างสรรพสินค้าทันทีบลูเดินถือถุงใส่ของพะรุงพะรัง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของที่เขาซื้อให้เธอตามอัธยาศัย แม้ไอวี่จะบอกว่าไม่ต้องการก็ตาม นำไอวี่เดินออกจากตัวอาคารห้างสรรพสินค้าตรงไปยังลานจอดรถเมื่อมาถึงรถ บลูจัดการเปิดท้ายรถแล้วนำถุงของต่าง ๆ เก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะรีบเดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับให้ไอวี่“เชิญครับคุณแฟน” บลูผายมือเชิญด้วยรอยยิ้มอบอุ่นไอวี่ไม่ได้โต้แย้งคำเรียกนั้น เธอก้าวเข้าไปนั่งในรถอย่างเงียบ ๆ เพียงครู่เดียวบลูก็ขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ แล้วสตาร์ทรถออกจากลาดจอดรถทันที“คุณไปส่งฉันที่บริษัทนะ”“กลับไปอีกทำไม?” บลูเลิกคิ้วสูงเอ่ยถามอย่างสงสัย อย่างบอกนะว่าเธอจะกลับไปทำงานอีก“รถฉันจอดอยู่ที่บริษัทค่ะ”“อ๋อครับ”ตลอดทางที่รถวิ่งกลับไปที่บริษัทเมฆาเพอร์ ไอวี่ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเพียงแค่เอนศีรษะพิงกับเบาะอย่างเหนื่อย ๆ การได้ผ่อนคลายโดยไม่ต้องคิดเรื่องงาน ทำให้เธอรู้สึกซึมซับความสบายที่บลูมอบให
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status