ตอนที่ 42

ขณะที่ฝั่งหนึ่งกำลังว้าวุ่นใจ อีกฝ่ายก็กำลังถูกเพื่อนซักไซ้จนเอือมระอา

“มึงจะอยากรู้เรื่องของกูอะไรขนาดนั้น ถ้ามึงสนใจงานให้ได้สักครึ่งนึงของที่มึงสนใจเรื่องชาวบ้าน กูจะขอบคุณมาก”

“เอ้า เพื่อนกูติดเด็กทั้งที จะไม่ให้กูสนใจได้ไงวะ!”

กรกันต์ลอยหน้าลอยตาตอบ ถึงจะโดนไล่ด้วยวาจาและภาษากายอยู่หลายหน แต่ก็ยังปักหลักยึดครองโซฟาไม่ยอมไปไหน

หลังได้ฟังเรื่องราวคร่าว ๆ จากจิรายุที่เป็นทั้งผู้ช่วยและหน่วยข่าวกรองประจำกายว่าปวินท์ให้อีกฝ่ายมาหาที่ห้องทุกวันเขาก็พาตัวเองมาดักรอ

เพื่อจะดูว่าเด็กที่ทำให้หมาแก่ที่บ้างานอย่างมันเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ มีหน้าตาเป็นอย่างไร

“ใครติด กูไม่ได้ติด”

เพราะว่ากันจริง เด็กสาวต่างหากที่เป็นฝ่ายติดเขา ครั้นนึกถึงแล้วมือใหญ่ก็เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ พิมพ์แชทไปถามอีกฝ่ายว่ากลับถึงโรงแรมหรือยัง

ด้านคนฟังเบ้ปาก คำตอบช่างส่วนทางกับสิ่งที่เขาได้รับรายงานมาลิบลับ กรกันต์หยิบขนมที่ตั้งใจซื้อมาฝากเพื่อนมาเปิดถุง ส่งขนมเข้าปาก

“แล้วตกลงเด็กคนนี้คือยังไง มึงเลี้ยงไว้ว่างั้น”

“ยังไม่รู้”

“เอ้า ไอ้นี่หนิ มึงจะเลี้ยงดูผูกปิ่นโตกันไปจนเด็กมันเรียนจบ หรือจะคบแบบดูกันไปยาว ๆ เผื่ออนาคตจริง