9

บทที่9 ปัญหาใหญ่

บริษัทจิวเวลรี่ เดอะคิง

รถหรูแล่นเข้ามาจอดที่โซนจอดรถของผู้บริหารระดับสูง ประตูรถถูกเปิดออก ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเดินลงจากรถ ด้วยท่าทีที่สง่างามสมกับเป็นผู้บริหารทุกอิริยาบถ

คิงเดินเข้าไปภายในบริษัท พนักงานทุกคนต่างก็สวัสดีทักทายเขากันทั้งนั้น น้อยครั้งมาก ๆ ที่เขาจะเข้าบริษัท ส่วนมากเขาจะอยู่เบื้องหลัง ทำงานเงียบ ๆ ถ้าไม่มีประชุมหรือเหตุจำเป็น จะไม่ค่อยเห็นเขาอยู่ในบริษัทเท่าไหร่

“ห้องประชุมเตรียมพร้อมแล้วครับ” เลขาคนสนิทเอ่ยรายงานทันทีที่เห็นผู้เป็นนาย

“อืม อีกสองนาทีเริ่มประชุม” คิงเอ่ยน้ำเสียงเรียบ

“ครับ”

ชายหนุ่มเดินเข้าไปนั่งอยู่ภายในห้องประชุม เขานั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ด้วยสีหน้าจริงจัง ภายในหัวถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ ทุกคนไม่มีใครส่งเสียงเลยสักคนเดียว

“เริ่มการประชุม” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม

หลังจากนั้นการประชุมก็เริ่มต้นขึ้นในทันที การประชุมกินเวลานานไปถึงสองชั่วโมง ทุกคนในห้องประชุมล้วนจริงจัง สีหน้าตึงเครียดทุกคน

สองชั่วโมงผ่านไป

การประชุมจบลง พนักงานทุกคนทยอยเดินออกจากห้องที่ล่ะคน ภายในห้องประชุมจะเหลือก็แค่ คิง แล้วก็เลขาคนสนิทของเขาเท่านั้นที่ยังอยู่ภายในห้องประชุม

“กูมีงานให้มึงทำ” เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเย็น

“ครับ”

“สืบให้หน่อยว่าทำไมบีถึงกลับมาที่ไทย”

“ได้ครับ” เลขาคนสนิทรับคำสั่งในทันที ก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินออกไปจากห้องประชุม

“ไม่ว่าเธอจะกลับมาด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอมาวุ่นวายในชีวิตฉันแน่นอน”

หลังจากที่เลขาคนสนิทเดินออกไปได้เพียงครู่เดียว ก็มีบุคคลเปิดประตูห้องประชุมเข้ามา

“เจอบีหรือยัง?” เสียงของบลูเอ่ยขึ้น ทำให้คิงหันกลับไปมองทันทีที่

“มาทำเหี้ยอะไรกันเนี่ย!”

บุคคลที่เข้ามาใหม่ไม่ได้มีแค่บลู แต่มาครบทุกคน ไม่ขาดใครเลยสักคนเดียว แม้แต่ไอ้เจย์ที่งานยุ่ง ๆ มันก็มากับเขาด้วยเช่นกัน

ชายหนุ่มทั้งสี่คนต่างก็พากันเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับคิง พวกเขาจ้องมองใบหน้าคมเข้มของคิงอย่างจริงจัง

“เจอแล้ว เมื่อคืน” ชายหนุ่มเอ่ยตอบ

“บีเป็นปัญหาใหญ่สำหรับมึงในตอนนี้” บลูเอ่ย

“ทำไม?”

“มึงลืมเด็กมึงแล้วเหรอ ระวังไว้เถอะ ถ้าบีรู้นั้นคือปัญหาใหญ่สำหรับมึงแน่”

คิงขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินคำนั้นจากบลู แววตาคมกริบฉายแววไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็พยายามควบคุมอารมณ์ให้คงความนิ่งเหมือนเดิม

“มึงกำลังจะบอกว่าเธอกลับมาเพราะเรื่องนี้” เขาถามเสียงต่ำ

“ก็ไม่แน่” คราวนี้เป็นเจย์ที่เอ่ยพูดขึ้นบ้าง “แต่คนอย่างบี ไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีเป้าหมายหรอก มึงรู้ดีอยู่แล้ว”

“อืม” คิงพยักหน้าช้า ๆ “แต่ครั้งนี้ ถ้าเธอคิดจะใช้เรื่องเก่ามาปั่นหัวกู กูจะไม่ใจอ่อนให้เหมือนเมื่อก่อนแน่”

“ถ้ามึงใจแข็งได้ก็ดี” ไรอันที่นั่งอยู่เงียบ ๆ มาตลอดพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “แต่กูว่า แค่ได้เห็นหน้าเธอ มึงก็เริ่มรวนแล้วว่ะ”

“รอบนี้มันไม่รวน” บลูเอ่ย

“เพราะ” ร็อคเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทุกคนหันมามองที่บลูกันหมด เพราะมันพูดเหมือนมันรู้อะไรมากกว่าคนอื่น ๆ

“มึงชื่อกูสิ รอบนี้บีปั่นหัวมันไม่ได้หรอก”

“เพราะเด็กคนนั้นเหรอ” เจย์เอ่ย

“ฮ่า ๆ สมองมึงเร็วดี” บลูหัวเราะเสียงเบา

“เด็กคนนั้นทำให้มึงเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ”

“ก็แค่เด็กคนหนึ่ง” คิงพูดเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงแผ่วเบาในตอนท้ายกลับทำให้ทุกคนมองหน้ากันเล็กน้อยอย่างรู้ทัน

“เด็กคนหนึ่งที่ทำให้มึงเด็ดขาดกับบี ทั้งที่เธอมายืนรอหน้าคลับเมื่อคืนเหรอ?” เจย์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย

คิงนิ่งไปชั่วอึดใจ

ใช่...เมื่อคืนหลังจากที่เขาพาจูนไปส่งที่บ้านและกลับไปยังคลับอีกครั้ง ก็พบว่าบียืนรอเขาอยู่ตรงนั้น เขาเลยเลือกที่จะไม่เข้าคลับ แล้วกลับไปคอนโดแทน

“อย่าบอกนะ ว่ามึงไม่เข้าไปหาบีเลย”

“อืม ไม่เข้าคลับ แล้วกลับคอนโดแทน แต่เธอก็ยังตามมาคอนโดกูอยู่ดี”

“เชี้ย!” ร็อคสบถขึ้นมา “นี่มันพี่คิงเวอร์ชันที่กูไม่เคยเห็นเลยนะ”

“เพราะมันเริ่มจริงจังกับเด็กคนนั้นแล้ว” บลูเสริม “แล้วถ้ามึงไม่รู้ตัว กูบอกให้นะไอ้คิง มึงหลงเธอหนักมาก”

คิงถอนหายใจแรง ๆ พิงหลังกับพนักเก้าอี้ แล้วหลับตาลงชั่วครู่ เหมือนต้องการสกัดอารมณ์หลายอย่างที่ประเดประดังเข้ามาในหัว

ใช่ เขากำลังเริ่มจริงจังกับเด็กคนหนึ่ง เด็กที่ดูไม่มีพิษภัยอะไร แต่กลับมีอิทธิพลกับความรู้สึกของเขามากกว่าผู้หญิงคนไหนในชีวิต

“มีอะไรอยากให้พวกกูช่วยไหม” ร็อคเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงลูก

“ไม่มี ถ้ามีอะไรเดี๋ยวกูบอกแล้วกัน” คิงเอ่ย

“อืม”

ทั้งห้าหนุ่มยังคงนั่งพูดคุยเล่นด้วยกันต่อสักพักใหญ่ ก่อนที่จะมีเสียงเคาะประตูห้องประชุมดังขึ้น

ก๊อก! ก๊อก!

“เชิญ!” คิงเอ่ยเสียงต่ำ คนที่เปิดประตูเข้ามาก็ไม่ใช้ที่ไหนหรอก เลขาคนสนิทของเขานั่นแหละ

“นายครับ มี...คนมาขอเข้าพบครับ” เลขาเอ่ยน้ำเสียงติด ๆ ขัด ๆ

“ใคร?” คิงเลิกคิ้วสูงจ้องมองเลขาของตน

“เอ่อ...” ชายชุดดำไม่กล้าเอ่ย เขาจ้องมองผู้เป็นนาย ก่อนที่จะหลบทางเดินให้ใครอีกคน

ทันทีที่ชายชุดดำหลบทางให้ เรือนร่างบางก็ปรากฏทันที คนที่มาขอเข้าพบในวันนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย คนที่เขาเพิ่งจะให้เลขาไปตามสืบนั่นแหละ

“หึ!” คิงหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอจะตามมาถึงที่นี่

“ตามมาจนได้” บลูเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย

“มึงออกไปก่อน ไปทำงานที่กูสั่งให้สำเร็จ” คิงหันไปเอ่ยสั่งเลขาคนสนิท

“ครับ” ชายหนุ่มเอ่ยตอบรับ ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องประชุมในทันที

“มีอะไรก็ว่ามา” คิงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเรียบ

“อยากคุยเป็นการส่วนตัว” บีเอ่ยขึ้น พร้อมปรายตามองเพื่อนสนิทอีกสี่คนที่นั่งอยู่

เมื่อก่อนเธอเองก็เคยเป็นเพื่อนสนิทกับพวกเขาเช่นกัน เรียนมาด้วยกัน จบมาด้วยกัน จนเธอได้รักได้คบกับคิง แต่หลังจากที่เธอหักหลังความรักของคิง กลุ่มเพื่อนที่เคยรักกันก็แตกหักจากเธอ เพราะเธอทำให้คิงต้องเสียหลักอยู่นานเป็นปี ๆ หลังจากนั้นไอ้สี่ตัวนี้ก็ตัดขาดความเป็นเพื่อนจากเธอทันที

“มึงมีสิทธิ์เรียกร้องด้วยเหรอบี” เจย์เอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงเรียบ

“กูสามารถใช้สิทธิ์ของเพื่อนเรียกร้องได้ไหมล่ะ”

“หึ!”

“เพื่อนเหรอ?” ร็อคเอ่ย

“ตลกฉิบหาย” ไรอันเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“มีอะไรก็รีบพูดเถอะ อย่ายื้อเวลาเลย” คิงเอ่ย

“พวกมึงออกไปก่อนได้ไหม กูขอคุยกับคิงแค่สองคน”

“อยากคุยก็คุย แต่กูไม่ไป” เจย์เอ่ย

“กูก็ไม่ไป” ร็อคเอ่ย ส่วนไรอันกับบลูก็พยักหน้ารับในทันทีเช่นกัน

“ถ้าเธอไม่มีอะไรพูดก็เชิญกลับไป” คิงเอ่ย

“โอเค บีจะพูด”

“ว่ามา”

“เรากลับมาคบกันได้ไหมคิง บีลืมคิงไม่ได้จริง ๆ”

“หึ!” คิงหัวเราะในลำคอเล็กน้อย

กูรู้สึกตลกฉิบหายกับสิ่งที่เธอพูด ตอนทิ้งกูก็เป็นคนบอกเลิกกูเอง หักหลังกูเอง พอจะกลับมาก็มาขอคืนดีกูเอง ตลกสัส ๆ

“บีรู้ว่าคิงยังรักบีอยู่” เธอเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“เมื่อก่อนกูไม่เถียง” คิงเอ่ย เขายันตัวลุกขึ้นยืนทันที เดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว”

“ไม่จริง!”

“เรื่องจริง จำเอาไว้ตอนนี้กูไม่ได้รักมึงเหมือนเดิมอีกแล้วบี” เขาเอ่ยทิ้งท้ายไว้น้ำเสียงหนักแน่น ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปทันที

สี่หนุ่มที่เหลือก็พากันส่ายหน้าไปมาช้า ๆ ก่อนที่พวกมันจะเดินออกจากห้องไปด้วยเช่นกัน

คิงเดินกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง บลูกับไรอันเดินตามคิงมาที่ห้องทำงาน ส่วนร็อคกับเจย์มีธุระด่วน แยกตัวกลับไปก่อนแล้ว

ชีวิตมันจะง่ายกว่านี้ ถ้าเธอไม่หักหลังความรักของเขา แต่ที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้เพราะเธอเป็นคำทำเองทั้งหมด โทษใครไม่ได้เลย นอกจากโทษที่ตัวเธอเอง