MasukShare
8
Terakhir Diperbarui:
2026-01-07 16:25:12บทที่8 หลงเด็กจริงจัง
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ภายในรถหรูคันสีดำที่กำลังมุ่งหน้าออกจากคลับ เสียงเงียบมีเพียงลมหายใจของคนสองคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง ชายหนุ่มพาหญิงสาวไปแจ้งความเอาไว้แล้ว พร้อมด้วยหลักฐานกล้องวงจรปิด ตามด้วยคนร้ายที่เขายอมเอาไปมอบให้กับตำรวจ เพียงเพราะเธอขอร้องเอาไว้ ส่วนเพื่อนทั้งสองคนถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ปลอดภัยแล้วเช่นกัน “แน่ใจว่าจะไม่ไปหาหมอ” คิงเอ่ยถาม หันมามองคนที่นั่งอยู่ข้างเขา “หนูไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ” จูนพูดขึ้นเบา ๆ “แน่ใจ” “ค่ะ หนูไม่ได้เป็นไรมากจริง ๆ” เธอเอ่ยย้ำอีกครั้ง ก่อนที่จะคลี่รอยยิ้มเอ่ยถามกลับ “พี่ห่วงหนูเหรอ” “ครับ” คิงเอ่ยตอบทันที ไม่มีลังเล “ตอนนี้พี่แทนตัวเองว่าพี่แล้วนะ ห้ามเปลี่ยนคำพูดด้วย แทนตัวเองแบบนี้น่ารักดีค่ะ” เธอเอ่ย “...” ชายหนุ่มคลี่รอยยิ้มส่งกลับให้เธอ เขาไม่ได้เอ่ยพูดอะไร “พี่ส่งแค่นี้ก็พอแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูเดินเข้าไปเอง” จูนเอ่ยขึ้นทันทีที่รถของคิงกำลังจะแล่นเข้าไปภายในหมู่บ้านที่เธออาศัยอยู่ “ทำไมไม่ให้ไปส่งหน้าบ้าน” “กลัวพ่อแม่ตกใจค่ะ ไว้วันหน้าแล้วกันนะคะ อีกอย่างบ้านจูนก็อยู่ใกล้ป้อมยามค่ะ พี่สบายใจได้” “อืม” เขาเอ่ยตอบ ก่อนที่จะออกคำสั่งกับคนขับรถในทันที “จอดข้างหน้าก็พอ” “ครับเฮีย” รถหรูค่อย ๆ ชะลอจอดริมถนนหน้าหมู่บ้าน รั้วสูงและไฟสลัวจากป้อมยามด้านหน้าเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าถึงเขตที่อยู่อาศัยแล้ว คิงเอี้ยวตัวไปเปิดประตูให้หญิงสาว คนตัวเล็กหันมามองหน้าเขาอีกครั้งก่อนจะยิ้มให้ แล้วปลดเข็มขัดนิรภัย “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” จูนเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณ พี่ยินดีมาส่งอยู่แล้ว” คิงตอบกลับอย่างจริงจัง มือหนาวางลงบนศีรษะเล็กเบา ๆ ลูบอย่างแผ่วเบา “งั้นหนูขอบคุณที่พี่ทำให้หนูรู้สึกปลอดภัย” เธอกล่าว ก่อนจะดันตัวเบา ๆ แล้วก้าวลงจากรถอย่างช้า ๆ พอลงจากรถได้เธอก็หันมาส่งยิ้มให้กับเขา ก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินเข้าหมู่บ้าน ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าไปข้างหน้า ก็ถูกเขาเอ่ยเรียกขึ้นมาเสียก่อน “จูน” “คะ?” หญิงสาวหันกลับมา “ฝันดีครับ” “ค่ะ ฝันดีค่ะ” จูนยิ้มให้เขาอีกครั้ง แล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในหมู่บ้านทันที คิงมองตามหลังเธอจนลับสายตา ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างที่ตัวเองก็ไม่ค่อยจะได้ทำบ่อยนัก “กลับ” คิงเอ่ย “ครับเฮีย” ชายหนุ่มพิงหัวกับเบาะหนัง ร่างสูงสงบนิ่ง แต่ในหัวกลับมีภาพของหญิงสาวตาคม ผิวขาวอมชมพู และรอยยิ้มสดใสลอยวนอยู่ในหัวไม่หยุด ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าสักวันหนึ่ง ตัวเองจะต้องมาหลงเด็กจริงจังแบบนี้ คอนโดมิเนียม ภายในห้องนั่งเล่นของคอนโดหรู แสงไฟสลัวช่วยสร้างบรรยากาศสงบเงียบที่ชวนให้ใจเต้นแรงโดยไม่มีเหตุผล ชายหนุ่มกลับมาถึงห้อง เขาโยนเสื้อสูทไว้บนพนักโซฟา ก่อนจะล้มตัวนั่งลงเงียบ ๆ ชายหนุ่มหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดราวกับต้องการระบายทุกอย่างที่มันอัดแน่นในอก วันนี้มันโคตรจะไม่ปกติสำหรับเขา เสียงข้อความเด้งเตือนดังขึ้นแทรกความเงียบในห้อง มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู… เป็นแชทจากเธอ จำได้ว่าแลกเบอร์กันไว้ ตอนที่เธอมาหาบนห้อง แล้วถามนั้นถามนี้ไม่เลิกราสักที June : ถึงห้องหรือยังคะ? King : ถึงแล้ว June : งั้นฝันดีอีกรอบนะคะ หนูอยากพักผ่อนแล้ว King : ครับ มีอะไรโทรมาได้ตลอดเลยนะ June : แล้วถ้าคิดถึงละคะ? King : ไปนอนได้แล้ว June : 555 ค่ะ เสียงข้อความเงียบหายไป ภายในห้องก็ถูกความเงียบปกคลุมอีกครั้ง คิงวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา ขณะที่ริมฝีปากยังมีรอยยิ้มบาง ๆ ติดอยู่ แม้บทสนทนาเมื่อครู่จะไม่ได้มีถ้อยคำหวานเลี่ยนหรือสื่อรักชัดเจน ทว่ามันกลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผู้หญิงตัวเล็กคนนั้น… กลายเป็นจุดอ่อนของเขาไปเสียแล้ว เสียงกริ่งประตูดังขึ้นแทรกกลางระหว่างความเงียบของชายหนุ่ม ทำให้เขาต้องหันไปสนใจที่ประตูห้องในทันที ก่อนที่เขาจะเดินไปยังจอมอนิเตอร์ที่เชื่อมกับกล้องหน้าห้อง ก่อนจะชะงักทันทีที่เห็นภาพหญิงสาวที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจออีก เธอยืนกอดอกในท่าทีที่คุ้นเคย หน้าตาไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก ยังสวยเฉียบและมั่นใจเหมือนเคย คิงลังเลอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนจะเปิดประตูออก “มาทำไม” “บีคิดถึงคิงนะคะ” เธอเอ่ยเสียงออดอ้อน ชายหนุ่มยืนพิงกรอบประตู ไม่ได้เปิดทางให้เธอเข้ามา ดวงตาของเขานิ่ง ไม่มีความวูบไหว “โดนทิ้งมา?” คิงเลิกคิ้วสูง “...บีขอโทษนะคิง ตอนนั้นบีไม่มีทางเลือกจริง ๆ” “หึ! เธอมีทางเลือกเสมอ แล้วสิ่งที่เธอเลือก มันก็เป็นสิ่งเดียวที่เธอต้องการ” “แต่สิ่งที่บีต้องการคือคิงนะ” เธอรีบสวนกลับชายหนุ่มในทันที “แต่เธอไม่ได้เลือกฉัน เหมือนกับฉันในตอนนี้..ที่ไม่เลือกเธอเหมือนกัน” “กลับไป อย่าให้ต้องเรียก รปภ.เลย” เขาเอ่ยทิ้งท้ายไว้ ก่อนที่จะปิดประตูห้องลงทันที เขาไม่ต้อนรับเธอ ไม่ดีใจเลยสักนิดที่เธอย้อนกลับมาหาเขา ทำไมไม่ไปแล้วไปลับ โผล่หัวกลับมาให้เห็นอีกทำไม ชายหนุ่มเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ตัวเดิม เขาไม่สนใจเสียงของหญิงสาวที่กำลังเอ่ยเรียกชื่อของเขาอยู่เลย อยากเรียกก็เรียก ถ้าไม่เหนื่อยก็เรียกไปเถอะ ให้ตายกูก็ไม่เปิดให้แน่นอน เจ็บแล้วจำครับ ไม่กลับไปเดินเส้นทางเดิมแน่นอน เช้าวันใหม่ แสงแดดส่องผ่านรูผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ปลุกให้ร่างสูงลืมตาตื่นขึ้นทันที ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นนั่ง ขยับตัวพิงกับหัวเตียงนอน เสียงข้อความเด้งขึ้นในยามเช้าของวัน เขาเอื้อมมือหนาไปหยิบโทรศัพท์มือถือมากดดูทันที ว่าข้อความที่ถูกส่งเข้ามาเป็นคนใคร June : สวัสดียามเช้าค่ะ เป็นข้อความของจูน แค่หนึ่งข้อความก็ทำให้หัวใจอบอุ่นได้แล้ว แค่หนึ่งข้อความก็ทำให้เขามีรอยยิ้มได้แล้ว “เด็กดื้อรบกวนกันแต่เช้าเลยนะ” เขาเอ่ยเสียงเบา ก่อนที่จะวางโทรศัพท์มือถือลงที่โต๊ะข้างหัวเตียงนอน แล้วยันตัวลุกขึ้นยืน เดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำแต่งตัว แล้วเตรียมไปทำงานของเขา วันนี้เขามีนัดประชุมที่บริษัทของเขา ประชุมเสร็จก็คงเข้าไปที่คลับต่อ
Bab terbaru
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 39
บทที่39 ใช้ชีวิตร่วมกันหลังจากที่เรื่องของบลูจบลงแล้ว คิงก็ตรงมาที่มหาลัยทันที เพราะตอนนี้ก็เริ่มเย็นมากแล้วเสียงรถสปอร์ตคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าตึกคณะ สายตาของนักศึกษาหลายคนจับจ้องมาที่รถทันที เพราะเห็นทุก ๆ วันจนจำได้แล้วว่าคนขับคือใคร แล้วมารับใคร“พี่คิงมาอีกแล้ว...”“แฟนพี่คิงนี่ดวงดีชะมัดเลยว่ะ”“แหม ก็เขารักกันนี่นา”เสียงซุบซิบดังขึ้นเป็นระลอก ๆ ก่อนที่เจ้าของรถจะเปิดประตูลงมาอย่างสง่างาม ใบหน้าคมเรียบนิ่ง แต่รอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากกลับทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นขึ้นในทันทีคิงพิงรถ รอเพียงครู่เดียว ร่างเล็กในชุดนักศึกษาก็เดินออกมาพร้อมกระเป๋าใบโต ใบหน้าเธอยังมีเหงื่อบาง ๆ จากการพรีเซนต์งานเมื่อบ่าย แต่พอเห็นเขา เธอก็ยิ้มกว้างทันที“พี่คิง~” เสียงเรียกสดใสทำให้เขาอดยิ้มตามไม่ได้“เหนื่อยไหมครับวันนี้”“เหนื่อยมากเลยค่ะ พรีเซนต์ตั้งแต่เที่ยงยันบ่าย”“แล้วเป็นยังไงบ้าง”“ผ่านฉลุยค่ะ” จูนยิ้มจนตาหยี “แต่เหนื่อยจนอยากกลับไปนอนแล้วเนี่ย”“ไม่ได้สิ วันนี้พี่จะพาไปกินข้าว”“แต่หนู...”“ไม่มีแต่” เขาพูดแทรกเสียงเรียบ แววตาอบอุ่น “วันนี้พี่มีอะไรจะบอก”จูนชะงักไปเล็กน้อย มองหน้า
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 38
บทที่38 วันแห่งรอยยิ้มหลังจากที่คิงเคลียร์เสร็จแล้ว เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะยืดเส้นยืดสาย แล้วหยิบกุญแจรถบนโต๊ะขึ้นมา ก่อนที่จะหันไปมองที่บลูที่มันกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออยู่บนโซฟา“ไปได้ยัง” เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบ ๆ“ไปดิ รอนานจนรากงอกอยู่แล้ว” บลูลุกขึ้นทันทีทั้งคู่เดินออกจากคลับแล้วขึ้นรถสปอร์ตคันเดิม เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากของคิง ขณะขับรถออกไปยังห้างดังใจกลางเมืองห้างสรรพสินค้าชื่อดังเสียงเพลงเบา ๆ ลอยคลอไปทั่วบริเวณภายในห้างดัง ชั้นสองของห้างเป็นโซนร้านดอกไม้หรูที่จัดแต่งไว้อย่างสวยงาม กลิ่นหอมของดอกกุหลาบ ดอกลิลลี่ และดอกไฮเดรนเยียอบอวลอยู่ทั่วพื้นที่“โห... ร้านนี้แม่งอย่างหรูอะ ดอกไม้แต่ละช่อเหมือนจะซื้อได้แค่เศรษฐี” บลูพูดพลางยักไหล่ ก่อนจะเดินเข้าไปยืนตรงแถวช่อดอกไม้คิงไม่ตอบ เขาแค่ยกมือขยับข้อมือดูนาฬิกา ก่อนจะเดินตามเข้าไปภายในร้านอย่างเงียบ ๆพนักงานหญิงในร้านรีบเข้ามาต้อนรับทันที“สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าต้องการดอกไม้แบบไหนคะ?”“มึงเลือกเลย กูไม่รู้รสนิยมผู้หญิงมึงหรอก”“กูกะจะเลือกกุหลาบขาวผสมทิวลิปว่ะ สื่อว่าขอโทษกับความจริงใ
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 37
บทที่37 เธอแม่งดื้อหลายอาทิตย์ผ่านไปทุกอย่างดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์คืนนั้น คลับบ้านเลขที่ 0 ก็กลับมาตามปกติ ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องอีก ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางดีไปหมด ทั้งธุรกิจ ชีวิต และความสัมพันธ์ของเขากับจูนบ้านหลังใหม่ของคิงที่เพิ่งซื้อไปได้ไม่นาน ตอนนี้มันเข้าที่เข้าทางแล้ว ของทุกอย่างถูกย้ายเข้ามาหมดแล้ว ข้าวของเครื่องใช้ก็ถูกย้ายถูกซื้อเข้ามาติดตั้งจนครบทุกอย่างเช้าวันนี้...แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน กระทบเข้ากับปลายเท้าของคนที่ยังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ไม่ใช่ใคร เขาคืนเจ้าของบ้านที่ตอนนี้กำลังนอนกอดหมอนข้างอย่างสบายใจเหมือนคนไม่มีธุระ ไม่มีอะไรให้ทำในชีวิตแล้วสภาวะทิ้งตัวเว่อร์ในขณะที่อีกฝั่งของเตียง กำลังวุ่นวายสุดชีวิตกับการรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัย“ตาย! ตายแน่! สายแล้วด้วย จะทันไหม”เธอพูดพลางวิ่งวุ่นรอบห้อง เปิดตู้เสื้อผ้าเสียงดังปัง แล้วหยิบผ้าขนหนูออกมาทันที เสียงตู้ดังจนคิงขมวดคิ้วในขณะที่ยังนอนหลับตาอยู่“ทำไมเสียงดังแต่เช้าเลยครับ...” น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นพร้อมกับมือใหญ่ที่คว้าหมอนมากอดแน่นกว่าเดิม“พี่
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 36
บทที่36 ถิ่นกูปัง!!เสียงปืนดังสนั่นจนทุกคนในคลับแทบหยุดหายใจ เสียงกรีดร้องของสาว ๆ แทรกขึ้นมาทันที ก่อนจะตามมาด้วยความเงียบงันที่ชวนขนลุกทุกคนต่างย่อตัวลงกับพื้นตามสัญชาตญาณ มีเพียงคิงที่รีบหันกลับไปกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่น เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนจนร่างเล็กแทบจมหายไปกับอกของเขา“ไม่เป็นไรนะ… พี่อยู่นี่” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเธอเบาๆทว่าเธอกลับไม่พูดอะไรเลย คนตัวเล็กสั่นทั้งตัว มือเย็นเฉียบจนเขารู้สึกได้ คิงกอดเธออยู่นานจนเสียงของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง“เห้ย! กอดพอได้แล้วมั้งมึง จะกอดกันจนเช้าเลยไง!”เสียงแซวที่เต็มไปด้วยความโล่งอกดังขึ้นมาจากอีกฝั่ง ทำให้คิงรีบหันกลับไปมองที่ผู้ชายคนนั้นที่มีปัญหาทันทีไอ้สัส! ไอ้ไรอัน!คิงเหลือบตาขึ้นมองเพื่อน ก่อนสายตาคมกริบของเขาจะเหลือบไปเห็นร่างของชายที่ล้มลงไม่ไหวติง กระสุนเจาะเข้ากลางหน้าผาก หนึ่งนัดจอดสนิทเลือดแดงสดไหลนองพื้นจนกลิ่นคาวตีขึ้นจมูก แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปแตะแม้แต่เพียงปลายนิ้วพวกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบหนักของหลายคนที่ยังไม่หายตกใจ“อยู่ตรงนี้ อย่าขยับนะ” คิงหันกลับมาเอ่ยก
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 35
บทที่35 รักนะครับกลางคืนค่อยๆ คลี่คลายตัวลง เบื้องนอกถูกปกคลุมด้วยความมืดสนิท แต่แสงไฟนวลจากโคมไฟระย้ากลางห้องสะท้อนบนพื้นเงางาม สร้างเงารูปทรงประหลาดที่กระจายไปทั่วห้อง ทำให้บรรยากาศอบอุ่นและชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่ดังแผ่วผสมกับเสียงดนตรีเบา ๆ ทำให้ความรู้สึกทั้งหรูหราและเป็นกันเองผสมผสานกันอย่างลงตัวกลางโต๊ะยาว ถูกจัดวางด้วยจานชามและถ้วยแก้วอย่างเรียบร้อย แต่ละจานล้นไปด้วยอาหารหลากหลาย ทั้งสลัดสดสีเขียวสลับแดง ปลาย่างหนังกรอบร้อน ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ข้าวอบหม้อดินร้อนฉ่า และเมนูเนื้อที่นุ่มจนแทบละลายในปาก น้ำจิ้มรสจัดจ้านวางอยู่ข้าง ๆ เติมเต็มกลิ่นอายของมื้อค่ำให้สมบูรณ์แบบ“กินกันเยอะ ๆ นะ แม่ทำสุดฝีมือเลยนะเด็ก ๆ” แม่ของจูนเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใส“วันนี้หนูจะกินให้อิ่มจนลุกไม่ขึ้นเลยค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยน้ำเสียงติดเล่นเล็กน้อย“ถ้าเป็นแบบนั้น พี่ก็ต้องอุ้มหนูกลับบ้านใช่ไหม” คิงเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนโยน“บ้า! จูนหมายถึงอิ่มแบบแน่นพุงเฉย ๆ ไม่ได้จะให้พี่คิงมาอุ้มกลับสักหน่อย” เธอเอ่ยเถียงเสียงอ่อน“ยังไงพี่ก็อุ้มกลับอยู่แล้วครับ” คิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปาก
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 34
บทที่34 ป๋ามาก18:25 น.แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มคล้อยต่ำ เส้นขอบฟ้าแต้มด้วยสีส้มอมชมพู สะท้อนบนกระจกของรถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่หน้าคลับ คิงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเข้ม กางเกงขายาวเข้ารูป ดูเรียบแต่เท่จนใครเห็นก็ต้องเหลียวมองส่วนจูนอยู่ในเดรสผ้าพลิ้วสีครีมอ่อนที่เขาเลือกให้เองตั้งแต่บ่าย รอยยิ้มบางแต้มอยู่บนใบหน้าเธอขณะยืนเช็คตัวเองหน้ากระจกรถ“สวยมากครับ” เสียงทุ้มของคิงดังขึ้นจากด้านหลัง“พี่คิงพูดแบบนี้ทุกครั้งเลยนะคะ” เธอพูดพลางหัวเราะเบา ๆ“ก็เพราะมันเป็นความจริงทุกครั้งไงครับ” เขายื่นมือมาจับมือเธอ“พร้อมหรือยังครับ”“พี่คิงจะพาหนูไปไหนเหรอคะ” เธอถามเสียงเบา แอบมีแววกังวล“ความลับครับ”“ตลอดเลยนะคะ ความลับตลอดเลย” คนตัวเล็กมุ่ยหน้าน้อย“ฮ่า ๆ ความลับก็คือความลับครับ” เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แฝงรอยยิ้มในแววตา“แต่หนูอยากรู้...”“อดทนเอานะครับ”“ชิ!”คิงหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูรถให้กับคนตัวเล็ก แล้วเขาก็เดินมาขึ้นรถฝั่งคนขับทันที ทันทีที่คิงขึ้นมานั่งอยู่บนรถ เขาก็เอื้อมมือมาหยิบอะไรบางอย่างจากที่เบาะข้างหลัง เป็นผ้าบาง ๆ ผืนหนึ่ง สีแดงสด“พี่คิง... จะทำอะไรค
Anda juga akan menyukai
BAD PRISON ขังรัก
อยู่ในตะเกียงแก้ว9.7K Dibacaบุปผาของมาเฟีย
นัวร์เนีย11.9K Dibacaนรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]
ชะนีติดมันส์9.9K Dibacaนางบำเรอของมาเฟีย
ศานิชล6.0K Dibacaเชลยรักทายาทมาเฟีย (25+)
โนเนจัง2.3K Dibacaหมอของมาเฟีย
จินต์พิชา3.6K Dibacaตีตรา
ดากานดา อัคนียา ทิวลม กลีบบัว1.3K Dibacaเหตุเกิดจากคืนนั้น
MaNIE-STORY2.4K Dibaca
