ตอนที่ 2

2

และสองอาทิตย์ต่อมารถยนต์สุดหรูที่แฟนสาวอยากได้ก็มาส่งถึงไร่ภูภูมิ ท่ามกลางสายตาของคนงานในไร่ที่มองอย่างตื่นตาตื่นใจ รถยนต์คันหรูราคาหลักล้านที่ผู้เป็นเจ้านายมอบให้แฟนสาวคนสวยของเขา

“พ่อเลี้ยงทุ่มให้คุณนายมากเลยเนอะ ฉันอยากเป็นคุณนายจัง”

“แกเกิดใหม่กี่รอบจะได้เป็น ดูสารรูปแกกับคุณนายเสียก่อนสวย รวย ลูกสาวนายกอบจ. สวยขนาดนี้เหมาะสมกับพ่อเลี้ยงที่สุด”

“แต่ก็เย่อหยิ่ง มองเราหางตาเหยียดเหลือเกิน” นี่คือสิ่งที่คนงานในไร่รับรู้ว่าแฟนสาวของผู้เป็นนายนั้นมักจะมองคนงานในไร่ด้วยสายตาเหยียดหยาม สมกับฉายาคุณหนูแสนเย่อหยิ่ง จนบางครั้งบางทีคิดไปว่าหากมาเป็นคุณนายของไร่นี้พวกเธอจะทำงานกันอย่างไร ไม่ถูกโขกสับเช้าเย็นเลยหรืออย่างไร ซึ่งแม่บ้านในไร่เคยโดนมาแล้วเพราะทำอาหารธรรมดาเสิร์ฟขึ้นบนโต๊ะอาหาร

“ก็เขาเป็นถึงลูกสาวนายกเลยนะแก”

“ก็คนเหมือนกันเปล่าวะ ยิ่งเป็นลูกสาวนายกก็ยิ่งต้องถ่อมตนไม่ใช่ไง เพราะนายก ก็มาจากการเลือกตั้ง หากไม่ใช่บารมีพ่อ คงไม่เย่อหยิ่งขนาดนี้หรอก”

“เขามีบุญวาสนา เรามันก็แค่คนจน ทำงานต่อไป ไปเข้าไร่กันได้แล้ว” เสียงคนงานในไร่ที่ชื่นชมรถยนต์สุดหรูเสร็จก็พากันเข้าไร่ไปทำงานของตัวเองต่อ

ด้านพ่อเลี้ยงภูภูมิ

เขาทุ่มเงินแปดหลักเพื่อรถยนต์สุดหรูให้แฟนสาว เห็นรอยยิ้มของเธอเขาก็มีความสุขแล้วสำหรับคนที่เขารักไม่ว่าอะไรเขาก็หาให้ได้

“ขอบคุณนะคะภูมิ ฟ้ารักภูมิที่สุด” ใบหน้าสวยหอมลงที่แก้มแฟนหนุ่มเป็นการขอบคุณที่เขาตามใจเธอซื้อรถยนต์สุดหรูคันนี้ให้เธอ

“เพื่อฟ้าผมให้ได้ทุกอย่างครับ” สายตาเขาเต็มไปด้วยความรักความหลงใหลต่อแฟนสาวที่คบหากันมานานกว่าหนึ่งปี

เมื่ออิงฟ้าได้รถคันที่ต้องการสมใจเธอก็ขับกลับบ้านไปอวดบิดามารดาทันที

“ฟ้าลูกสุดยอดมากเลยที่พ่อเลี้ยงยอมถอยรถแปดหลักให้”

“ภูมิเขาหลงใหลฟ้าจะตายแม่ อยากได้อะไรเขาก็ให้หมด”

“เกาะไว้แน่น ๆ นะลูก เขารวยมากเลยนะ”

“ก็รวยนะแม่ แต่เป็นแค่พ่อเลี้ยงไร่องุ่น ระดับฟ้าต้องไฮโซสิแม่จะได้สมเกียรติและหน้าตาของฟ้า”

“แต่พ่อเลี้ยงเขาลูกอยากได้อะไรเขาก็ให้ทุกอย่าง บ่อเงินบ่อทองของลูกเลยนะ”

“วันก่อนลูกชายผู้ว่าเขามาขอเบอร์หนูด้วยนะแม่”

“ลูกเลือกให้ดี พ่อเลี้ยงเขารวยกว่าเยอะเลยนะ”

“หนูรู้แล้วแม่ ตอนนี้ไม่มีใครสู้ภูมิได้เลยสักคน เขาเปย์ให้ฟ้าไม่อั้นเลยนะ”

“ต้องจับเขาให้อยู่หมัดทรัพย์สินทุกอย่างจะตกเป็นของลูก เขามีเงินเป็นร้อย ๆ ล้านเลยนะรู้ไหม”

“หนูว่าเขามีมากกว่านั้น เขาขอหนูแต่งงานแต่หนูยังไม่แต่ง ระดับหนูสวยขนาดนี้ จะไม่ยอมเอาชีวิตมาอยู่ในไร่หรอกแม่” ท่าทางยโสเย่อหยิ่งว่าตัวเองสวยและเพียบพร้อมนั้นเป็นภาพคุ้นตาของผู้เป็นมารดาและเธอก็เห็นดีเห็นงามกับบุตรสาวด้วย ในจังหวัดนี้ไม่มีใครโดดเด่นเท่าลูกสาวเธอแล้ว บุตรสาวเพียงคนเดียวของนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดผู้มีอิทธิพลที่ทุกคนต่างเกรงขาม ตระกูลบ้านใหญ่ที่มีอิทธิพลในจังหวัดเชียงใหม่

“น้ำแร่ค่ะคุณฟ้า” ขณะที่สองแม่ลูกกำลังกำลังชื่นชมยกยอกันอยู่นั้น บุคคลที่ทำให้อารมณ์ของทั้งสองกลายเป็นบึ้งตึงก็ถือถาดน้ำดื่มเข้ามาเสิร์ฟ

เพล้ง

“ซุ่มซ่าม”

ถาดแก้วน้ำที่อิงไออุ่นยกมาถูกเท้าของอิงฟ้าสะบัดโดนจนตกแตกกระจาย พร้อมเสียงที่กล่าวหาเธอทั้ง ๆ ที่เธอไม่ได้เป็นคนทำ

สายตาของอิงไออุ่นเงยหน้ามองพี่สาวต่างมารดาเล็กน้อยกับการกระทำดังกล่าวของคนที่ยกตัวเองเป็นผู้สูงส่งเป็นคุณหนูของตระกูลใหญ่ แต่กิริยามารยาทต่ำยิ่งกว่าเด็กยากไร้เสียอีก นี่คือสิ่งที่เธอคิดแต่ไม่ได้พูดมันออกมามีเพียงแววตาเท่านั้นที่สื่อถึงความรู้สึกทั้งหมด

และเมื่อเธอเงยหน้ามองพี่สาวต่างมารดาก็ทำให้อิงฟ้าไม่พอใจเพราะสายตาแข็งกระด้างของคนที่เธอเกลียดมองมาที่เธออย่างไม่กลัวเกรง

“แกมองฉันเหรอนังลูกนอกคอก” มือบางที่ถูกดูแลเคลือบสีมาอย่างดีกำลังกระชากผมของคนด้อยกว่าอย่างแรง จนใบหน้าเด็กสาวนั้นแหงนขึ้นตามแรงกระชาก หนังศีรษะเธอตอนนี้แสบไปทั่วหนังศีรษะเพราะแรงกระชากนั้นแรงตามอารมณ์ของคนกระชาก

“เปล่าค่ะ” อิงไออุ่นปฏิเสธออกไป สายตายังคงมองพี่สาวต่างมารดาเพราะว่าใบหน้าเธอถูกกระชากให้แหงนขึ้น

“จำไว้นะ แกไม่มีมีสิทธิ์มามองฉันด้วยสายตาแบบนี้ แกเป็นแค่เด็กนอกคอก จะต้องเป็นขี้ข้าฉันรองมือรองเท้าฉันไปจนตาย และอย่าคิดจะมาเหนือกว่าฉัน เพราะคนอย่างแกมันเหมาะกับการเป็นขี้ข้านอกคอกไปจนตาย” มือเรียวสวยกระชากกลุ่มผมของคนที่เธอแสนเกลียดอีกครั้งจนผมแทบจะหลุดติดมือก่อนจะสะบัดสุดแรง

ซึ่งคนที่ถูกกระชากแม้จะเจ็บเพียงใด เธอก็อดทนไม่ร้องเพราะความเจ็บแค่นี้น้อยนิดมากหากเทียบกับที่ผ่านมาโดยเฉพาะเมื่อสี่ปีก่อนที่มารดาเธอหมดลมหายใจต่อหน้าเธอ เพราะความใจดำของคนบ้านนี้