ตอนที่ 3

3

ย้อนไปเมื่อสี่ปีก่อน

ตอนนั้นเธออายุเพียงสิบหกปี มารดาเธอป่วยเป็นไข้ขึ้นสูง ไม่ยอมหายจนเกิดอาการช็อก เธอขอร้องอ้อนวอนให้คนบ้านนี้พามารดาเธอไปหาหมอ แต่ไม่มีใครสักคนเห็นใจ พวกเขาทำเฉยชาและไม่อนุญาตให้เธอพามารดาไปพบหมอ ตอนนั้นเธอร้องไห้แทบขาดใจ กราบเท้าขอร้องคุณนายของบ้านเพื่อจะพามารดาไปหาหมอ แต่คำตอบของคนพวกนั้นคือ

“แม่แกเป็นขี้ข้าเป็นมารหัวใจฉัน กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา คิดเหรอว่าฉันจะใจดี ตายเมื่อไหร่ฉันจะช่วยทำศพถือว่าเอาบุญ” นี่คือคำพูดของคุณนายที่คนภายนอกมองว่าเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา ชอบช่วยเหลือผู้ยากไร้ ชอบทำบุญ แต่นั่นมันเป็นเพียงฉากที่สร้างขึ้นมาให้ตัวเองดูดีเท่านั้น แต่แท้จริงแล้วใจดำอำมหิตยิ่งกว่าอะไรเสียอีก

วันนั้นเธอจำภาพที่มารดาหมดลมหายใจต่อหน้าเธอได้เป็นอย่างดี มารดาเธอป่วยเป็นไข้เธอพยายามเช็ดตัว ให้ยาลดไข้ แต่อาการมารดาไม่ดีขึ้นเลย จนคืนหนึ่งมารดาเธอเกิดชักจนหมดสติ นานหลายชั่วโมงที่เธอขอร้องให้พวกเขาพามารดาไปหาหมอ หรืออนุญาตให้เธอออกจากบ้านพามารดาไปหาหมอ แต่พวกเขากลับไม่อนุญาต

เสียงร้องไห้ราวจะขาดใจของเธอวันนั้นเธอจำมันได้ดี กับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของมารดาที่หมดลงในอ้อมแขนของเธอ ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครปลอบใจ ศพมารดาไม่มีใครให้ค่า และถูกนำไปเผาในอีกวัน มีเพียงเธอเท่านั้นในงานศพและอยู่เคียงข้างมารดาจนนาทีสุดท้าย แม้แต่บิดาก็ไม่มาดุใจ มีเพียงพระสวดและก็เข้าเตาเผาเลย นี่คือสิ่งที่พวกเขากระทำต่อเธอและมารดา

ตั้งแต่วันนั้นใจเธอก็เหมือนด้านชา พวกเขาจะทำอะไรเธอก็ไม่เจ็บปวด เพราะความเจ็บปวดที่สุดของเธอคือการเห็นมารดาหมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา เธอเฝ้าฝันเพียงว่าสักวันหนึ่งเธอจะต้องอยู่สูงกว่าคนพวกนี้และจะเหยียบย่ำให้คนเหล่านี้จมดินเหมือนที่พวกเขากระทำต่อเธอและมารดา แม้หนทางนั้นจะมืดมนก็ตาม ขอแค่ให้เธอได้ออกไปจากสถานที่แห่งนี้ บ้านที่คนภายนอกเห็นว่าเป็นคฤหาสน์สุดหรู แต่แท้ที่จริงแล้วก็เป็นเพียงแค่สถานที่อันมืดบอดของคนที่อยู่ ใจคนที่ดำจนแทบไม่เห็นสีขาว พวกคนเหล่านี้ถูกยกยอให้เป็นคนของสังคม ถูกชื่นชมมากมาย แต่คร่าชีวิตคนหนึ่งคนอย่างไม่ ไยดี

“แม่จ๋า หลิวคิดถึงแม่นะ หลิวจะทำให้คนพวกนั้นเลิกดูถูกเรา หลิวจะทำให้คนพวกนั้นรับกรรมที่ทำกับแม่กับหลิว พวกนั้นจะต้องได้รับกรรมที่ปล่อยให้แม่ตาย หลิวไม่รู้จะออกไปจากที่นี่ยังไง แม้หนทางหลิวจะมืดมน แต่หลิวเชื่อว่าต้องมีสักวันที่หลิวจะหนีจากคนพวกนี้ได้ ฮึก แม่รอดูหลิวนะคะฮึก” ในห้องขนาดเล็กเท่ารูหนูที่มีเพียงฟูกนอน หมอนและผ้าห่มเก่า ๆ ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ ในห้อง แม้แต่ไฟฟ้ายังไม่มีพวกเขาตัดไฟแค่ห้องที่เธออยู่เพียงห้องเดียวแม้แต่เรือนคนใช้ในบ้านนี้ยังอยู่สุขสบายกว่าเธอและมารดาอยู่ ราวกับว่าคนพวกนี้ต้องการกลั่นแกล้งเธอให้ลำบากที่สุด แม้แต่เงินเดือนเธอและมารดาก็ไม่ได้รับ เพราะคุณนายของบ้านต้องการกลั่นแกล้งเธอและมารดา

“หลิวลูก ไม่เป็นไรนะอดทนนะลูก” นี่คือคำพูดของมารดาเธอเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ มารดาเธอเป็นคนสวยไม่แปลกที่คนเป็นบิดาจะหลงใหลจนมีเธอออกมา แต่ก็เป็นแค่ความหลงใหลของผู้ชายไม่รู้จักพอ พอข่มเหงมารดาสมใจก็ไม่สนใจไยดี ปล่อยให้คนอื่นมารังแกทำร้ายร่างกายโดยไม่คิดจะห้ามปราม

“แกไม่ใช่ลูกของฉัน อย่าได้ป่าวประกาศเด็ดขาดว่าเป็นลูกของฉัน” นี่คือสิ่งที่คนมีอำนาจเป็นที่ยอมรับในสังคมพูดกับเลือดเชื้อไขของตัวเอง และชีวิตเธอและมารดาก็ถูกกักกังมาโดยตลอดเพียงเพราะกลัวว่าเธอและมารดาจะนำความลับนี้ไปแพร่งพรายให้คนอื่นทราบว่าเธอคือลูกนอกคอกที่เกิดจากคนใช้ในบ้านของผู้มีอิทธิพลระดับจังหวัด