10. เจไดคนครั่ง

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เจไดคนครั่ง

--------------------------------------------------------------------------

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...

“เฮียไปไหนวะ?” เจไดเอ่ยถามกับวีเดนที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่าง พรางวาดตามองสำรวจรอบบริเวณ

“วันนี้เฮียไปส่งของให้ลูกค้ารายใหญ่...เห็นว่าจะไม่กลับบ้านด้วย”

“ใหญ่ขนาดต้องออกไปเองเลยเหรอวะ?” เจไดพูดพรางนึกถึงคนที่มีอำนาจเหนือพวกเขา

“ก็คงไม่เท่าไหร่หรอก...เฮียแกคงจะแวะไปทำธุระที่ไหนต่อหรือเปล่า”

“แล้ววันนี้มึงจะออกไปไหนหรือเปล่า?”

“ไปดิ กูน่าจะเข้าบ้านดึก ๆ หน่อย มึงอยู่บ้านก็ดูซานย์ด้วยแล้วกัน”

“เออ เดี๋ยวกูดูเอง” เจไดตอบรับวีเดนทันที และครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนที่จะยกยิ้มร้ายออกมา

ชั้นล่างของบ้าน เวลาทุ่มครึ่ง...

ก่อนที่จะเดินลงมาชั้นล่าง ฉันได้ยินเสียงรถของแด๊ดวีเดนขับออกไป และดูเหมือนว่าวันนี้แด๊ดลูก้าก็จะไม่อยู่บ้านอีกด้วย เลยคิดว่าจะเดินลงมานั่งเล่นข้างล่างซะหน่อย เพราะฉันเอาแต่ขังตัวเองอยู่บนห้องมาเป็นอาทิตย์แล้ว

“โอ๊ย!”

สาวสวยที่เพิ่งนั่งลงที่โซฟาได้ยินเสียงบางอย่างดังออกมาจากในครัวใกล้ ๆ เหมือนเสียงร้องของใครบางคน เธอจึงลุกเดินไปดูเพราะคิดว่าในเวลานี้ไม่น่ามีใครอยู่บ้าน

และเมื่อเดินมา ก็เห็นว่าเจไดกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่กับกาน้ำร้อน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ทันระวัง จนโดนน้ำร้อนลวกมือเข้า…

“เวรเอ๊ย!” คนขี้โมโหสบถด่ากาน้ำร้อนอย่างคนบ้า

ก่อนที่เจไดจะเงยหน้าขึ้นมาเห็นสาวสวยที่ยืนมองเขาอยู่ห่าง ๆ ด้วยสีหน้าสะใจเล็ก ๆ ที่เห็นเขาเจ็บตัว..

“เดี๋ยวสิ” เขาเรียกหยุดเธอไว้เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินหนีไป

“…มีอะไรคะ” เธอหันไปถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก

“จะนอนหรือยัง...เดี๋ยวแด๊ดเอาวิตามินบำรุงกับนมขึ้นไปให้”

ประโยคเมื่อคู่ กับน้ำเสียงนุ่มนวลของเขามันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย เพราะสิ่งที่เขาพูดออกมา มันกลับดึงให้เธอคิดวนอยู่กับเรื่องนั้น เรื่องที่เธอไม่ต้องการคิดถึงมัน…

“ไม่ต้องค่ะ...หนูจะขึ้นไปนอนแล้ว” การกระทำของเขามันไม่ได้ดูน่าประทับใจเลยสักนิด มีแต่จะยิ่งทำให้ฉันรู้สึกแย่มากขึ้น

“เกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?” เขาพูดขึ้นหลังจากที่เธอเดินกลับขึ้นห้องไป ก่อนที่จะหันมาต่อสู้กับกาน้ำร้อน เพื่อจะชงนมบำรุงให้กับซันซานย์อย่างที่ตั้งใจจะทำในตอนแรก

ห้องนอนซันซานย์…

ก๊อก ๆ!

“ซานย์ เปิดประตูให้แด๊ดหน่อย”

“ซานย์”

เสียงน่ารำคาญนั่นดังขึ้นที่หน้าห้องของฉันอีกแล้ว ฉันอยากจะบ้าตายจริง ๆ … “หนูจะนอนแล้วค่ะ”

เธอตะโกนบอกกับคนที่อยู่หน้าประตู เพราะตั้งใจไว้ว่ายังไงก็จะไม่เปิดประตูให้เขาเข้ามาเด็ดขาด แต่แล้วเสียงเขาก็เงียบหายไป ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นที่ประตูห้อง…

แก๊ก!

จู่ ๆ ประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดออก จากฝีมือของเจไดที่เปิดมันเข้ามาอย่างง่ายดายด้วยกุญแจ...

เขาก้มลงหยิบถาดนมที่วางไว้ที่พื้นขึ้น และเดินถือมันเข้ามาด้านในก่อนจะขมวดคิ้วไม่พอใจที่เห็นว่าเมื่อครู่เธอโกหกเขาว่ากำลังจะนอน แต่เวลานี้เธอกลับนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนที่นอน

“เหอะ! ไหนบอกจะนอนไง ยังเล่นโทรศัพท์อยู่เลย”

เขาพูดพร้อมกับเดินเข้ามานั่งลงที่เตียงข้างๆ ฉัน และวางถาดนั่นลงที่ตู้ข้างเตียง…

“แด๊ดเข้ามาทำไมคะ?” เธอรีบดันตัวลุกขึ้นนั่งและพยายามที่จะถอยตัวออกห่างจากเขา แต่ก็โดนคนมือไวกระชากตัวเข้าไปกอดรัดไว้ซะก่อน

“รังเกียจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ ฮะ?” เจไดชักสีหน้าไม่พอใจใส่คนตัวเล็ก เพราะเขาไม่ชอบที่เห็นว่าเธอแสดงท่าทางรังเกียจใส่เขา

“ดะ แด๊ดเข้ามาทำไมคะ?” เธอเริ่มใจสั่นเพราะสัมผัสได้ว่าเขากำลังโมโหอยู่ ซึ่งเธอรู้ดีว่าเวลาเจไดโมโหอารมณ์ของเขารุนแรงมากแค่ไหน

“แด๊ดชงนมกับเอายาบำรุงขึ้นมาให้ ซานย์ต้องกินก่อนนอนทุกคืนนะ”

“หนูไม่กิน” เธอจ้องหน้าพร้อมกับปฏิเสธเขาเสียงแข็ง ภายในใจลึก ๆ ก็อยากที่จะแสดงความเข้มแข็งออกไป แต่น้ำตาของความขี้ขลาดมันก็หลั่งไหลออกมาไม่หยุด ซึ่งนั่นมันยิ่งทำให้เธอดูเป็นคนอ่อนแอ

“ถ้าซานย์ไม่กิน แด๊ดจะไม่กลับห้องนะ” คนขี้โมโหพยายามใช้คำพูดดีๆ เพื่อหว่านล้อมเธอ และยิ่งไปกว่านั้นคือเขาอยากจะปรับความเข้าใจ และแสดงให้เธอเห็นว่าเขาสามารถดูแลเธอและพร้อมที่จะเป็นพ่อคนแล้วจริง ๆ

เธอไม่มีทางเลือกอื่น จึงทำตามที่เขาขออย่างไม่เต็มใจ…

อึก ๆ

“หมดแล้วค่ะ แด๊ดกลับห้องไปได้แล้ว” เธอพูดพร้อมกับวางแก้วนมที่ว่างเปล่าลงบนถาดที่หัวนอน

แต่ทว่าพอเธอหันหน้ากลับมาเขาดันเอาหน้าเข้ามาใกล้และขโมยจูบของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว..

จุ๊บ~

“แด๊ด! ทำอะไรคะ” เธอผลักเขาออกห่าง ก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดเช็ดที่ริมฝีปาก และแสดงท่าทางรังเกียจต่อจูบนั้นของเขา

“เหอะ! รังเกียจฉันไปเถอะ ยังไงเธอก็ต้องเป็นเมียฉันอยู่ดี” ท่าทางที่เธอแสดงออก มันปลุกให้ความร้ายกาจของเขาตื่นขึ้น

ที่นี่มันนรกชัด ๆ ฉันอยู่กับพวกปีศาจมาตลอดเลยเหรอ…

“ทำไมแด๊ดต้องทำตัวน่ารังเกียจขนาดนี้ด้วยคะ อย่าทำให้หนูต้องเกลียดแด๊ดไปมากกว่านี้เลยนะ” น้ำตาเธอไหลออกมาอย่างพรั่งพลู ด้วยความรู้สึกผิดหวังในตัวเขา

“รังเกียจฉันมากเลยเหรอ” 

“ใช่ค่ะ! ทั้งเกลียด แล้วก็รังเกียจเลยด้วย” เธอพูดบอกอีกคนเพื่อเรียกสติของเขาให้รู้ว่าเวลานี้ตัวเขาแย่แค่ไหน

แต่ทว่าคำพูดนั้นไม่ได้ทำให้เขาคิดได้เลยสักนิด มีแต่ยิ่งทำให้คนอารมณ์ร้อน โกรธและโมโหร้ายมากขึ้น…

เจไดลุกขึ้นยืน และมองไปที่สาวสวยที่นั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา เพราะรู้สึกเจ็บปวดใจกับคำพูดของเธอแบบสุดจะทน…

เขาใช้มือค่อย ๆ ปลดเข็มขัดกางเกงของตัวเองออก สายตาก็ไม่หลุดโฟกัสจากสาวสวยผู้เป็นเป้าหมาย…

“แด๊ดจะทำอะไร อย่านะคะ…” เธอดันหลังเข้าชิดกับกำแพงห้องด้วยความกลัว ก่อนที่จะตั้งสติลุกวิ่งไปที่ประตูห้อง เพื่อหนีออกไปจากที่นี่

แต่ก็ไม่ทันความว่องไวจากมือของคนตัวสูง ที่คว้าแขนเธอไว้และดึงตัวเธอกลับมาจนร่างเล็กกระแทกเข้ากับร่างหนาของคนที่ออกแรงดึงจัง ๆ

ปุก!

“ปล่อยนะ!”

“วันนี้ไม่มีคนอยู่บ้าน เดี๋ยวแด๊ดนอนเป็นเพื่อนแล้วกันนะ” เขาพูดเสียงเย็นเยือกแววตาแฝงไปด้วยความดุร้าย

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~