12. หนูขอนอนด้วยได้ไหมคะ?

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : หนูขอนอนด้วยได้ไหมคะ?

--------------------------------------------------------------------------

เช้าวันรุ่งขึ้น…

น่าแปลกที่วันนี้ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากครั้งแรกที่นอนกับแด๊ดลูก้าคืนนั้น ซึ่งเขาทำฉันระบมไปหมด และคนที่นอนอยู่ข้างฉันเมื่อคืน ตอนนี้เขาก็ไม่ได้อยู่ในห้องของฉันแล้วด้วย

“ดีแล้วล่ะ ถ้าตื่นมาเจอหน้ากันคงทำตัวไม่ถูกแน่”

เธอพูดขึ้นกับตัวเองก่อนที่จะมีเสียงบางอย่างดังขึ้นเรียกความสนใจของเธอ…

ก๊อก ๆ!

“ซานย์” เสียงของลูก้าเรียกเธอดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง

“กลับมาแล้วเหรอ?” ไม่อยากเปิดประตูให้เลย แด๊ดจะเข้ามาทำอะไรฉันอีกไหมนะ ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนร่างจะฉีกขาดออกจากกันแล้ว อยากพักจัง…

เธอดันตัวขึ้นนั่งอยู่บนเตียงเงียบ ๆ และไม่ได้ตอบโต้อะไรเขากลับ จนเสียงนั้นเงียบหายไป ราวกับว่าเขาถอดใจเดินกลับไปแล้ว..

“ไปแล้วใช่ไหมนะ?”

ชั้นล่างของบ้าน...

“กุญแจห้องนอนซานย์อยู่ไหนวะ?” เด็กนั่นเอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในห้องจนผมเองก็เริ่มเป็นห่วงแล้ว ข้าวปลาก็ไม่ยอมลงมากิน…

“ไม่ได้อยู่ในห้องทำงานเฮียเหรอครับ” วีเดนพูดถามลูก้าที่มีท่าทางร้อนใจ

“หาไม่เจออ่ะดิ ไม่รู้หายไปไหน”

“ปล่อยเธอไว้แบบนั้นก่อนก็ได้ครับ ถ้าเย็นแล้วยังไม่ลงมาเดี๋ยวผมขึ้นไปตามเธอเอง” เจไดพูดขึ้น

สงสัยเธอจะเหนื่อยกับเรื่องเมื่อคืน ซึ่งผมเองก็ไม่อยากให้ใครเข้าไปกวนเวลาพักผ่อนของเธอตอนนี้ด้วย

“แล้วเมื่อคืนเป็นไงครับ ส่งของให้ลูกค้ารายใหญ่” วีเดนถามลูก้าถึงงานสำคัญเมื่อคืน

“มีปัญหานิดหน่อย…กูเกือบไม่ได้กลับมาหาพวกมึงที่บ้านแล้ว” เมื่อคืนลูก้าเจอปัญหาที่โกดังสินค้าเลยต้องไปดูงานเอง เพราะของล็อตนี้ต้องส่งให้ลูกค้าต่างชาติรายใหญ่ แต่ทุกอย่างก็สำเร็จไปได้ด้วยดี

“ของหายอีกแล้วเหรอครับ”

“เอออ่ะดิ จับตัวไม่ได้สักทีว่าใครแม่งขโมย เสือกมาขโมยของลูกค้ารายใหญ่กูด้วย เกือบซวยแล้ว”

ห้องซันซานย์ เวลาหกโมงเย็น...

“ซานย์ตื่นหรือยัง แด๊ดเข้าไปนะ” จริง ๆ กุญแจห้องนอนซานย์ที่เฮียตามหา อยู่กับผมตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ

แก๊ก!

“แด๊ด!”

เธอตกใจที่จู่ ๆ ห้องที่ล็อกอยู่ก็ถูกเปิดออก แถมคนที่เปิดเข้ามายังเป็นเจไดคนที่นอนอยู่กับเธอเมื่อคืนอีกด้วย

“แด๊ดเปิดเข้ามาได้ยังไงคะ?”

“ก็ใช้กุญแจไขเข้ามาน่ะสิ...” เขาชูกุญแจพวงใหญ่ให้เธอดู ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเธอที่เตียง

“ไม่หิวเหรอ ทำไมไม่ลงไปกินอะไรบ้าง” สายตาที่เธอมองมาที่ผมตอนนี้ มีแต่ความหวาดกลัวเต็มไปหมด

“ยังกลัวแด๊ดอยู่อีกเหรอ แด๊ดบอกแล้วไงว่าถ้าหนูไม่ดื้อแด๊ดก็จะไม่ดุหนู ลงไปกินข้าวเถอะนะ”

“หนูไม่อยากลงไป” ดูเหมือนคำพูดของเขาจะฟังดูเป็นห่วงฉัน แต่ความรู้สึกของฉันมันกลับบอกว่าไม่ใช่แบบนั้น

ร่างหนาใช้มือลูบหัวของเด็กสาวเบา ๆ แต่ทว่าเธอกลับสะดุ้งเพราะหวาดกลัวต่อมือของเขาที่ใช้ข่มเหงเธอเมื่อคืน…

“..!”

“ไป...”

“ทำไมแด๊ดเรียกตั้งนานไม่เปิดประตูให้” เสียงทุ้มของลูก้าที่ยืนอยู่หน้าประตูพูดขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอที่เตียง

“ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว...เตรียมตัวลงไปกินข้าวเถอะ” เจไดพูดขึ้นต่อจากประโยคที่เขาพูดติดค้างไว้

เธอนิ่งไปสักพัก ก่อนจะทำตามที่เจไดพูดบอกเมื่อครู่ สีหน้าเรียบนิ่งของเธอ ที่ไม่หลงเหลือความสดใสเหมือนเคย ทำให้คนที่ได้เห็นก็อดใจหายไม่ได้…

“ซานย์เปิดประตูให้มึงเหรอ”

“ครับ ตอนเฮียมาเรียกเธอน่าจะยังไม่ตื่น ผมว่าเราลงไปรอเธอข้างล่างดีกว่า” พูดจบผมก็เดินลงมาชั้นล่าง เพราะไม่อยากให้เฮียถามอะไรไปมากกว่านี้

โต๊ะทานข้าว…

ตอนนี้ทุกคนจัดโต๊ะรอฉันลงมาทานอาหาร และแน่นอนว่าตอนนี้ฉันหิวมากเลยล่ะ เพราะไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน…

ซันซานย์เดินไปนั่งข้างลูก้า เก้าอี้ที่ว่างอยู่ ราวกับว่าที่ตรงนั้นเว้นไว้เพื่อเธอ

“กินข้าวเถอะ…” ลูก้าพูดก่อนที่จะหยิบช้อนขึ้นมาทานข้าว

“ทำไมเธอดูผอมลงแบบนั้นล่ะ” วีเดนเอ่ยถามซันซานย์อย่างเป็นห่วง แต่เธอกลับเงียบและไม่ได้ตอบอะไร

“…”

“ตั้งแต่พรุ่งนี้ลงมากินข้าวให้ตรงเวลารู้ไหม” ลูก้าออกคำสั่งกับสาวน้อย เพราะไม่อยากให้ร่างกายของเธอซูบผอมหรือขาดสารอาหาร

“ค่ะ” เธอตอบกลับเพียงแค่สั้นๆ ก่อนจะก้มหน้าทานข้าวต่อ

ในครัวหลังจากทานข้าวเสร็จ…

ซันซานย์เลือกที่จะเก็บล้างจานชามและทำความสะอาดในครัวด้วยตัวเอง เพื่อไม่ให้เธอคิดฟุ้งซ่านกับเรื่องที่คิดมาตลอดในช่วงนี้

“แด๊ดช่วยล้างไหม” เสียงของเจไดที่ยืนอยู่ข้างหลังของเธอเอ่ยถามขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูทำเองได้” เธอเมินเฉยต่อเขา แม้แต่หันไปมองก็ไม่คิดจะทำ

“งั้นเดี๋ยววันนี้แด๊ดชงนมขึ้นไปให้อีกนะ” พูดจบเขาก็ขโมยหอมแก้มของคนตัวเล็กแล้วเดินหนีไป

“ไม่ต้องค่ะ” เธอหันกลับไปพูดปฏิเสธ แต่เหมือนว่าสิ่งที่เธอพูดไปเขาจะไม่ได้หยุดฟังมัน

ถึงแม้เหตุการณ์เมื่อคืนจะเผลอทำให้เธอรู้สึกดี แต่เธอก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นซ้ำสองอยู่ดี…

“เขามีกุญแจห้องนอนของฉันด้วยสิ ต่อให้ล็อกห้องก็คงไม่มีประโยชน์”

ห้องนอนลูก้า ช่วงหัวค่ำ…

ก๊อก ๆ!

“ใครวะ?”

ผมเดินไปเปิดประตูห้องโดยที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าประตูนั้นเป็นใคร แต่เมื่อเปิดประตูออกก็แปลกใจนิดหน่อยที่เห็นว่าซานย์มาเคาะห้องผมเวลานี้

“มีอะไร?”

“หนูขอ...ขอนอนกับแด๊ดได้ไหมคะ” สายตาอ้อนวอนของเธอทำให้อีกคนแปลกใจมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธคำขอนั้นแต่อย่างใด

“อือ เข้ามาสิ”

เขาปล่อยให้เด็กสาวเดินเข้าห้องมา ก่อนที่ตนจะเป็นคนกดล็อกกลอนประตู

กึก!

“แด๊ดคะ...คืนนี้แด๊ดอย่าทำอะไรหนูได้ไหมคะ หนูอยากนอนพัก” จู่ ๆ ฉันขอร้องเขาแบบนี้ดูแปลกไปไหมนะ

“เธอเข้ามาขอนอนห้องฉัน แต่ขอไม่ให้ฉันทำอะไรเธอเนี่ยนะ...แล้วทำไมไม่นอนห้องตัวเองล่ะ”

“คือ...ห้องหนูกลอนประตูมันล็อกไม่ได้น่ะค่ะ”

“…ฉันไม่อยู่ มีคนทำอะไรเธอหรือไง?” คำพูดของเธอมันสื่อให้ผมคิดไปในทางนั้นจริง ๆ จนอดสงสัยไม่ได้

“เปล่าค่ะ ไม่ได้มีคนทำอะไรหนู” เธอไม่กล้าที่จะพูดฟ้องเขา เพราะกลัวว่าจะเกิดความวุ่นวายและปัญหาใหญ่โตขึ้นในบ้าน

“…”

“หนูขอนอนแค่คืนนี้ได้ไหมคะ พรุ่งนี้แด๊ดช่วยให้คนมาเปลี่ยนกลอนประตูห้องให้หน่อยนะคะ”

“แล้วนี่กินนมกับยาบำรุงหรือยัง?”

“ยังค่ะ..”

หน้าห้องนอนซานย์…

ก๊อก ๆ!

“ซานย์ เปิดประตูให้แด๊ดหน่อย” เสียงของเจไดเรียกหาเด็กสาวเจ้าของห้อง ในมือก็ประคองถาดนมไว้อย่างระวังก่อนจะเรียกเธอซ้ำอีกครั้ง

“มือแด๊ดไม่ว่าง มาเปิดให้หน่อยครับ”

“ทำอะไร?” เสียงของลูก้าที่เดินมาข้างหลังเจไดเอ่ยถาม

“อ้าวเฮีย ยังไม่นอนอีกเหรอ”

“อืม แล้วมึงมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย?”

“ผมเอานมกับยาบำรุงมาให้ซานย์ แต่เธอไม่ยอมเปิดประตูให้”

“กูกำลังจะลงไปเอาพอดีเลย งั้นเอามานี่เดี๋ยวกูเอาไปให้เอง”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมถือเข้าไปให้เอง…เฮียเปิดประตูให้ผมหน่อยสิครับ”

“คืนนี้ซานย์นอนที่ห้องกู เดี๋ยวกูเอาไปให้เอง มึงไปนอนเถอะ”

“…” ซานย์คงหนีหน้าผมไปนอนห้องเฮียแล้วสินะ 

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~