บทที่ 1 ความประหลาดใจที่ไม่คาดคิด

สมศักดิ์ หนุ่มหล่อหุ่นดีกำลังยิ้มหน้าบาน ค่ำคืนนี้เป็นคืนสำคัญสำหรับเขากับอนงค์ผู้เป็นภรรยาของเขา เพราะเป็นวันครบรอบ 4 ปีที่แต่งงานกันพอดี

สมศักดิ์เป็นแค่เซลส์ของดีลเลอร์รถที่ขึ้นชื่อว่าขายยาก

ซวยชะมัด...ทางกลับบ้านยังเหลืออีกเกือบครึ่งทาง ฝนที่ตอนแรกแค่โปรยๆ ตอนนี้เทลงมาไม่ลืมหูลืมตา สมศักดิ์เลยต้องหลบฝนอยู่ข้างทาง

จู่ๆ มือถือเครื่องเก่าก็ดัง มีแชตเด้งเข้ามา เขานึกว่าเป็นภรรยา เพราะนี่ก็สามทุ่มแล้ว แต่พอเปิดดู กลับเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

"ใครส่งมาเนี่ย ทำไมมีรูปแนบด้วย" เขาคิดในใจ แต่กลับต้องช็อกตอนกดเปิดรูปทั้งสามใบ

ตาแทบถลน ใจเต้นแรง รูปนั้นเป็นผู้หญิงสวย ผมยาว ใส่เดรสสีแดงสดสุดเซ็กซี่ จนเห็นชุดชั้นในเลือนราง

ผู้ชายปกติคนไหนดูแล้วก็ต้องใจสั่น!

ถึงภาพจะเบลอนิดๆ เหมือนแอบถ่ายในผับหรือคลับ แต่หน้าก็ยังพอมองออก

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยู่คนเดียว มีผู้ชายวัยกลางคนแต่งตัวเนี้ยบดูรวย โอบเอวเธออยู่ แถมยังหอมแก้มอย่างสนิทสนม

ผู้หญิงคนนั้นหน้าเหมือน...อนงค์ ภรรยาเขา

สมศักดิ์รู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ตัวแข็งทื่อไปเลย

นั่นคืออนงค์จริงๆ เหรอ...ทำไมถึงสนิทกับผู้ชายแก่ๆ แต่งตัวดีแถมยังดูรวยขนาดนั้น?

ถ้างั้น...ข่าวซุบซิบที่เขาได้ยินมาตลอด ตั้งแต่อาชีพภรรยาพุ่งแรงแซงเขาไป ว่าอนงค์ได้มาด้วยการนอกใจ...มันจะเป็นความจริงเหรอ?

ด้วยความโมโห เขาวางเค้กที่ราคา 290 ไว้ที่ป้ายรถเมล์ที่กำลังหลบฝน ออกรถกลับบ้านทันทีโดยไม่สนฝนที่ตกหนัก

พอถึงบ้าน เขาไม่เห็นรถของภรรยาในโรงรถ แปลว่าอนงค์ยังไม่กลับ!

เขาพยายามข่มใจที่กำลังเดือดดาล คิดบวกเข้าไว้ว่าผู้หญิงในรูปคงแค่คนหน้าคล้าย

แต่...แล้วทำไมมีคนส่งรูป 3 ใบนั้นมาให้เขา...ต้องการสื่ออะไร? เขาคิดอย่างสับสน

ประมาณห้าทุ่มกว่าๆ ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามา อนงค์เปิดประตูเข้าบ้านแล้วตรงเข้าห้องนอนไปเลย

สองคนนี้มีกุญแจบ้านกันคนละดอกอยู่แล้ว

เห็นสมศักดิ์ทำท่า "นอนหลับ" หันหลังให้ อนงค์ก็แค่ถอนหายใจเบาๆ แล้วเข้าไปล้างหน้าเช็ดเมคอัพหนาๆ ออก

ทั้งที่จริงๆ สมศักดิ์ยังไม่หลับ ใจยังปั่นป่วน ร้อนรุ่มกับรูปพวกนั้น

ไม่ถึง 15 นาทีหลังจากเธอล้มตัวนอนข้างๆ เสียงกรนเบาๆ ของอนงค์ก็ดังขึ้น สมศักดิ์พลิกตัว หันไปมองผ่านแสงไฟหัวเตียง เห็นหน้าภรรยาดูเหมือนคนที่เหนื่อยล้ามาก...!

"เธอลืมวันครบรอบ 4 ปีของการแต่งงานเหรอ? แต่...ทำไมดูเหนื่อยขนาดนี้ล่ะ...?" เขาคิดในใจ ความระแวงยิ่งทวีคูณ

ตอนเช้าที่โต๊ะอาหาร...

ภาพถ่ายสามรูปที่ถูกส่งมา ยังวนเวียนในหัวของสมศักดิ์ เขามองภรรยาที่สวมเสื้อเบลาส์สีครีมแล้วยิ่งดูสวยขึ้น

ยิ่งพอทำผมยาวดัดลอนทำสีน้ำตาลอ่อนปกคลุมไหล่ บวกกับน้ำหอมแพงๆ อนงค์ยิ่งสวย ผิวขาวเนียน หุ่นดีเป๊ะ

อนงค์เป็นลูกครึ่ง พ่อเป็นคนออสเตรเลีย แม่เป็นคนซุนดา

ปากสมศักดิ์คันยิบๆ อยากถามว่าคืนก่อนหายไปไหนมา ถึงได้กลับบ้านเกือบเที่ยงคืน

แต่ยังไม่ทันได้เริ่ม อนงค์ที่ทาปากสีแดงสดก็พูดขึ้นก่อน

"พี่ บ่ายนี้แม่เลี้ยงกับพี่สาวหนูจะมาจากออสเตรเลียนะ พวกเขาจะมาค้างที่บ้านเราช่วงที่อยู่จาการ์ตา เขาบอกว่าบ้านพวกเขากำลังรีโนเวทอยู่ เลยกลับบ้านเกิดก่อน และถือโอกาสเที่ยวด้วย" อนงค์พูดไป หั่นขนมปังไป ก่อนจะเคี้ยวช้าๆ

สมศักดิ์เงียบ รอดูว่าเมียจะนึกออกไหมว่าวันนี้ครบรอบ 4 ปีที่แต่งงานกัน

แต่...รอจนอนงค์ลุกไปทำงาน ก็ไม่มีคำอวยพรเรื่องวันครบรอบหลุดมาสักคำ สมศักดิ์ได้แต่ถอนหายใจยาว

ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันอาทิตย์ แต่อนงค์ก็ยังไปทำงาน!

"อ้อ...คืนนี้หนูอาจกลับดึกอีกนะ ต้องตามเจ้านายไปคุยงานกับลูกค้ารายใหญ่ ที่จะสร้างศูนย์การค้าที่กาลิมันตัน" อนงค์พูดทิ้งท้ายก่อนเดินจากไป

ฝ่ายชายที่ทั้งงานและรายได้สู้ไม่ได้ ก็ได้แต่นิ่ง

แล้ววันนี้อนงค์ไม่ได้เอารถไป แต่มีรถ...หรู...มารับ!

สมศักดิ์ทำได้แค่พยักหน้า ไม่มี "อำนาจ" จะห้าม เขารู้ฐานะของตัวเอง ทุกวันนี้ค่าใช้จ่ายในบ้าน 90 เปอร์เซ็นต์มาจากกระเป๋าอนงค์

นับตั้งแต่อาชีพของอนงค์ไปได้สวย ครอบครัวก็เลื่อนจากชนชั้นล่าง กลายเป็นชนชั้นกลางระดับบน

ค่าใช้จ่ายก็ต้องขยับตาม...ยังไงอนงค์ก็ต้องเป็นผู้แบกรับค่าใช้จ่ายหลัก!

สมศักดิ์ลงมือเก็บล้างจานเอง เรื่องเล็กๆ ที่เมื่อก่อนอนงค์เป็นคนทำ ตอนนี้กลายเป็นเขาที่ทำ ทั้งที่ในบ้านก็ไม่มีคนใช้

ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกว่าศักดิ์ศรีตัวเองตกลงไปถึงก้นบึ้ง...

**

ติดตามตอนต่อไป