สยบรักร้าย

สยบรักร้าย

last updateLast Updated : 2025-06-08
By:  ฅนบนดอยCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
57Chapters
1.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"โดนเขาด่าว่าเลวมาเหรอวะ" คำถามของบอมทำเอาเป้ต้องขบกรามแน่นอย่างข่มอารมณ์ เขาไม่ได้ตอบคำถามแต่กลับเดินหนีเพื่อน อาทิตย์ที่ยืนกอดอกมองอยู่ก็แค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และนั้นก็ทำให้บอมต้องขมวดคิ้วอย่างมึนงง "อะไรของพวกมันวะเนี่ย...." บอมเกาหัวอย่างมึนงงเมื่อเพื่อนรักทั้งสองมันมีท่าทีแปลกไปอีกคนแล้วโดยเฉพาะไอ้เป้เพื่อนรักที่ตอนนี้ไม่ต่างจากอาทิตย์ในคราที่มีรักเลย "เดี๋ยวนะนี่มึงอย่าบอกนะว่าโดนน้องฝนด่ามาจริงๆ?" อาทิตย์กอดอกถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงยียวน คนโดนถามพ่นลมหายใจออกมาหนักๆและพยักหน้าเป็นคำตอบแทน "ให้มันได้แบบนี้สิวะ นี่พี่เป้เฮดว้ากต้องมาอารมณ์เสียเพราะรุ่นน้องปีสองด่าว่าเลวเหรอวะเนี่ย" เป้ตวัดสายตามองเจ้าของคำพูดเย้าแหย่นั้นอย่างดุดัน "มึงอย่ากวนตีนไอ้อาทิตย์!" ตะเบ็งเสียงใส่เพื่อนอย่างหัวเสีย "กูว่าท่าจะได้กัดกันอีกนานนะ" อาทิตย์แค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันและหนุมตัวเดินออกมาจากตรงนั้น เขาเดินเข้าไปในอาคารเรียนก่อนเป้และบอมเพราะดูท่าทางแล้วคงนั่งสงบสติอารมณ์อยู่นาน

View More

Chapter 1

บทนำ

激しい夜の情事の後、藤崎佳奈(ふじさき かな)の肌には薄くピンクの輝きが差していた。

高橋智哉(たかはし ともや)は彼女を腕に抱き、長い指先で彼女の繊細な顔立ちをなぞる。

その魅惑的な目には、これまでにない優しい情が宿っていた。

佳奈は激しく求められ、体は疲れ切っていたが、どこか満たされた気持ちがあった。

しかし、彼女がまだその余韻に浸る間もなく、智哉の携帯電話が鳴り響いた。

画面に表示された番号を見た瞬間、佳奈の心はざわめいた。

彼女は智哉の腕にしがみつき、見上げるように言った。

「取らないで、いい?」

電話の相手は遠山美桜(とおやま みおう)だった。

彼女は智哉にとって、手の届かない理想そのものだった。

帰国してまだ1カ月も経たない間に、何度も自殺未遂を繰り返していた。

佳奈はわかっていた。

美桜がわざとこういう行動をとっているのは明らかだ。

それでも、智哉は佳奈の気持ちなどお構いなしに、彼女を腕から払いのけた。

ついさっきまでの甘い空気など感じられない冷たい態度で、ためらいなく電話を取った。

佳奈には電話の内容までは聞き取れなかったが、智哉の瞳には嵐のような感情が揺らめき、外の夜の闇よりも深く見えた。

電話を切ると、彼は素早く服を身に着けながら言った。

「美桜がまた自殺未遂をしたらしい。様子を見てくる」

佳奈はベッドの上に座り、彼をじっと見つめた。

白く透き通った肌には、彼の愛撫の痕跡が鮮やかに残っている。

「でも、今日は私の誕生日。あなた、私と過ごすって約束したよね。大事な話があるの」

智哉はすでに服を着終え、冷たく鋭い目で彼女を見下ろした。

「こんなときに、よくそんな我儘が言えるな。美桜は命の危機にあるんだ」

佳奈が反応する間もなく、智哉は勢いよくドアを閉め、部屋を後にした。

間もなく、外からエンジン音が聞こえてきた。

佳奈は枕の下から小さな箱を取り出し、そっと中を開けた。

中には二つのペアリングが入っている。

彼女の目には涙が浮かび、視界が滲んでいく。

三年前、佳奈が路地裏で悪党に囲まれた時、智哉は彼女を救うために太ももに怪我を負った。

彼女はその出来事をきっかけに、彼を介抱することを自ら申し出た。

そしてある夜、酒の勢いで二人は関係を持った。

その後、智哉は彼女にこう尋ねた。

「俺と付き合うか?ただし、結婚はできない」

佳奈は一瞬の迷いもなく、彼の申し出を受け入れた。

智哉は、彼女が4年間密かに想い続けた男性だったからだ。

それ以来、佳奈は昼間は彼の優秀で美しい秘書として働き、夜になると彼の温順な恋人になった。

彼女は天真爛漫に信じていた。

智哉が結婚しない理由は、彼の家庭環境の影響だと。

そして、佳奈は彼のために自分でプロポーズの場を準備した。

一日中かけて細部まで飾り付け、彼が「結婚」という言葉を恐れることから解放されるきっかけにしたかったのだ。

だが、美桜からの一本の電話が、佳奈の幻想をすべて打ち砕いた。

智哉が結婚しないのは、結婚するつもりの相手が最初から自分ではなかったからだ。

佳奈は悲しげに笑いながら、ペアリングを箱にしまい、露台の飾り付けを自分の手で取り外した。

そして、誰にも知らせずに一人で車を走らせた。

しかし、車が少し進んだところで、彼女の下腹部に激痛が走った。

次の瞬間、温かい液体が太ももを伝い、シートを染めていくのを感じた。

佳奈が目を下ろすと、白いレザーシートが鮮血で赤く染まっていた。

彼女は嫌な予感がして、すぐに智哉に電話をかけた。

「智哉、お腹が痛い、迎えに来てくれる?」

電話の向こうからは彼の苛立った声が聞こえた。

「佳奈、駄々をこねるならタイミングを考えろよ!」

佳奈は増え続ける血を見て恐怖で震え、泣きながら言った。

「智哉、本当なの!お腹がすごく痛いの、それに、血がたくさん出てる!」

彼女が最後まで言い切る前に、電話の向こうから冷たい声が聞こえた。

「美桜は命の危険があるんだぞ。それでも構ってほしいなんて、呆れる」

智哉の冷淡な言葉に、佳奈はしばらく何も言えなかった。

ようやく、彼女は笑みを浮かべたものの、それは苦しさに満ちた笑いだった。

「私が駄々をこねていると思ってるの?」

「違うのか?」

彼の冷たい声は、佳奈の心をまるでナイフのように刺した。

彼女は唇を噛み、震える指でスマホを握りしめ、全力で叫んだ。

「智哉、あんた最低だ!」

激痛と恐怖で冷や汗が全身を覆い、佳奈は救急車を呼ぼうとしたが、手が震えてスマホを操作することもできなかった。

そして、彼女の視界は次第に暗くなり、意識を失ってしまった。

再び目を覚ました時、佳奈は病院のベッドの上に横たわっていた。

その隣には親友の知里が心配そうに座っていた。

佳奈が目を覚ますと、親友の大森知里(おおもり ちさと)がすぐに身を乗り出して、心配そうに彼女を見つめた。

「佳奈、大丈夫?まだ痛む?」

佳奈はぼんやりとした目で知里を見つめ、かすれた声で聞いた。

「私、どうしたの?」

知里は一瞬躊躇した後、静かに答えた。

「あなた、妊娠してたのよ。医者が言うには、もともと子宮壁が薄かった上に、智哉のあの乱暴な行為が原因で流産して大出血したの」

佳奈の目は大きく見開かれ、信じられないように呟いた。

「私......妊娠してたの?でも、もういないの?」

頭の中が真っ白になり、目の奥が熱くなってくる。

それが彼女と智哉の子供だった。

智哉との未来がどうなるかはわからなくても、その命だけは彼女にとって大切なものだった。

佳奈は手をぎゅっと握り締め、涙が静かに頬を伝った。

それを見た知里は、彼女をそっと抱きしめ、優しく言った。

「泣かないで、手術したばかりなんだから体に悪いわ。元気になったら、私が可愛い男の子たちを紹介してあげる。あのクソ男のことなんて忘れさせてあげるから」

知里は怒りを抑えきれずに続けた。

「智哉の野郎、もう少しであなたを殺しかけた上に、目の前で浮気までして、最低すぎる。彼の股が裂ければいいのに!」

佳奈の心は、まるで無数の矢が一斉に突き刺さるような痛みに襲われていた。

冷たい手で知里をぎゅっと抱きしめ、声が詰まってしばらく何も言えなかった。

思い浮かぶのは、命を授かったばかりで失われた子供のことと、七年間も愛し続けた男性のことだった。

心を静めることができず、やっとの思いで口を開いた。

「彼に会ったの?」

知里は頷きながら答えた。

「彼なら四階で美桜に付き添ってる。あなたが手術してた時、私、あなたのスマホで彼に電話したんだけど、サインが必要だって説明しても、あのクソ男は電話すら取らなかったわ」

佳奈は痛みに耐えるように目を閉じた。

「知里、連れて行って……彼に会い行きたい」

「手術したばかりなんだから、怒るのはダメよ」

「自分の目で確かめなきゃ、決断できない」

知里は仕方なく佳奈の頼みを聞き入れ、彼女を四階へ連れて行った。

佳奈は病室のドアの外に立ち、中の様子をそっと覗き込んだ。

そこには、智哉が美桜に薬を飲ませながら、優しい声で励ましている姿があった。

その温かい眼差しと、彼女に向けられた柔らかい声は、佳奈の心を鋭く刺した。

さらに、佳奈が美桜の顔をよく見ると、自分にどこか似ていることに気づいた。

その瞬間、佳奈はすべてを悟ったように悲しげな微笑みを浮かべた。

振り返りながら知里に言った。

「連れて帰って……もういい」

——

佳奈が智哉と再び顔を合わせたのは、二日後のことだった。

彼女はベッドに横たわりながら、かつて深く愛した男性を静かに見つめていた。

いよいよ決断の時が来たものの、彼女の心はまだ引き裂かれるような痛みに苛まれていた。

智哉は彼女の顔色が優れないのを見て、低い声で尋ねた。

「もう二日も経ったのに、まだ痛むのか?」

彼はそれを生理痛だと思っているようだった。佳奈はこれまで一日で痛みが引くことが多かったからだ。

佳奈は熱くなる目元をこらえながら、心の中の感情を押し殺した。

一言も発さず、ただ彼を見つめた。

智哉はベッドの端に腰掛け、冷静な表情を浮かべていた。

端正な眉と目元には冷淡さが宿りつつも、その手は彼女の額に触れた。

温かな手の感触と共に、声も少し低くなった。

「この前欲しいって言ってたバッグ、手配した。外のソファに置いてあるから、起きて見てみろ」

佳奈の目は無表情のまま智哉を見つめ、短く答えた。

「もういらない」

智哉は少し考え、続けて言った。

「じゃあ車だ。フェラーリにするか、それともポルシェか?」

それでも佳奈が何も反応しない様子に、智哉の眉間がわずかに寄った。

「じゃあ、何が欲しいんだ?」

彼の中では、金で解決できないことなど存在しないのかもしれない。

佳奈は静かに両手でパジャマの裾を握りしめた。

清らかで透き通ったその瞳は智哉をじっと見つめ、震える唇がゆっくりと動いた。

「結婚したいの!あなたと」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
57 Chapters
บทนำ
บทนำเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นกระเบื้องเสียงดังและเร็ว น้ำฝนรุ่นพี่ปีสองคณะวิศวกรรมศาสตร์กำลังเร่งฝีเท้าไปให้ทันเวลาเข้าพบอาจารย์ที่ปรึกษาในวันเปิดภาคเรียนใหม่ใบหน้าสะสวยถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆขับให้เธอดูสวย ผมดกดำปล่อยยาวสยายตกมาถึงกลางหลังของน้ำฝน วันนี้เธอเลือกที่จะใส่กระโปรงทรงเอที่สั้นเสมอเข่าและสวมเสื้อช็อปทับเสื้อนักศึกษารัดรูปปึก!ตุบ!!"เดินไม่ดูตาม้าตาเรือรึไงวะ!!" เสียงเกรี้ยวกราดของใครบางคนที่เธอคุ้นเคยดังขึ้น น้ำฝนที่กำลังชะงักต้องเงยหน้าขึ้นมามองตามเสียง "นะ...นาย!" เสียงตะกุกตะกักเรียกแผ่วเบาเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเป้ยืนเท้าเอวอยู่ตรงหน้า"รีบไปหาผัวรึไงวะฮะ!""ผัวบ้านแกสิไอ้ลามก!!" ตอบกลับเสียงเกรี้ยวพร้อมกระแทกตัวชนจนเป้เซถลาไป ทว่าน้ำฝนกลับเป็นฝ่ายที่ต้องเซมาตามแรงดึงเมื่อถูกมือหนาของเป้รั้งข้อมือเอาไว้ร่างบอบบางสะบัดลอยมากระแทกกับแผงอกแกร่ง ผมดกดำสยายสะบัดฟาดกับกรอบหน้าชายหนุ่ม แต่กลิ่นหอมๆของแชมพูสระผมทำให้เขาต้องสูดดมมันเข้าปอด"หยี!....โรคจิตปะวะเนี่ย" น้ำฝนผลักดันใบหน้าของเป้ออกห่างเมื่อเห็นสีหน้าหื่นๆของเขา"ถ้าฉันโรคจิตเธอก็คงไม่ต่างกันว่ะ พวกขี
last updateLast Updated : 2025-06-08
Read more
บทที่ 1
บทที่ 1 หน้ามึน"น้ำฝน~" เสียงสดใสของเพื่อนรักอย่างไอริณเอ่ยเรียกจนน้ำฝนต้องหยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังเร่งรีบ เธอค่อยๆหมุนตัวกลับไปมองหน้าเพื่อนรักช้าๆ"รีบไปไหนเหรอคะ?" ไอริณถามเสียงใสและเธอก็ค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้ๆเพื่อนรักจนสายตาไปปะทะกับรอยแดงๆที่แขนของน้ำฝน"แล้วแขนไปโดนอะไรมาคะเนี่ย?" ไอริณจับแขนเพื่อนขึ้นมาดูด้วยความตกใจเมื่อเห็นรอยแดงขีดยาวและมีเลือดซิบออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นเพื่อนทักแบบนั้นความเจ็บปวดก็ทำให้ใบหน้าสวยเหยเก"ก่อนหน้านี้ฉันไม่เจ็บเลยนะ" เธอมองบาดแผลด้วยแววตาสั่นระริก ไอริณล้วงกระเป๋าหยิบพลาสเตอร์ลายการ์ตูนมาปิดบาดแผลให้เพื่อน ด้วยความเป็นห่วงน้ำฝนยกมือขึ้นมาลูบผมเพื่อนรักอย่างเอ็นดูในความน่ารักของเธอก่อนที่จะกอดคอไอริณแล้วเดินเข้าลิฟท์ไป"เดี๋ยว!!!" เสียงที่คุ้นเคยอีกเสียง แมนนี่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในลิฟท์ ทั้งสามยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่กก่อนจะกรี๊ดเสียงหลงและสวมกอดกันแน่น"ปิดเทอมนานคิดถึงจะแย่อยู่แล้วเนี่ย..." แมนนี่คือเจ้าของคำพูดที่ดูมีจริต "หนูก็คิดถึงน้ำฝนกับแมนนี่มากๆเลยค่ะ" ไอริณยิ้มสดใสให้เพื่อนทั้งสอง"แหมๆ คิดถึงแต่ไม่ยอมมาหาเลยนะลูก...กกหลัวอยู่นั่นแหละ"
last updateLast Updated : 2025-06-08
Read more
บทที่ 2
บทที่ 2 ผู้ชายโรคจิต"อ้าวลูกมาแล้วเหรอคะ" เสียงหวานของวิยดาทำให้น้ำฝนต้องปรับสีหน้ายิ้มแย้มจากที่บูดบึ้ง เธอไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่"วันนี้เราจะไปทานข้าวกันแค่สามคนใช่ไหมคะ?" น้ำฝนแหงนคอมองหน้าผู้เป็นแม่ "เปล่าค่ะเราจะไปกับครอบครัวของพี่ราเชนทร์" น้ำฝนถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างเหนื่อยหน่ายใจ"ไม่เอานะคะไม่ทำหน้าแบบนั้น" มือบางของวิยดาเชยคางมนของลูกสาวเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย เธอรู้ว่าน้ำฝนไม่ชอบราเชนทร์แต่ทั้งสองก็โตมาด้วยกัน"คุณแม่ก็รู้นะคะว่าหนูไม่ชอบพี่เขาเท่าไหร่" เธอบอกตรงๆและขยับตัวนั่งตรงๆ วิยดาถอนหายใจหนักๆกับท่าทางปั้นปึ่งของลูกสาวมือบางลูบผมน้ำฝนเบาๆอย่างเอ็นดูความเอาแต่ใจของลูกสาวตัวน้อย"คุณแม่รู้นะคะว่าลูกไม่ชอบพี่เขาแต่พี่เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรเลยนะคะลูก" คำพูดปลอบประโลมของผู้เป็นแม่ทำให้เธอต้องหันหน้ามาสบตาแม่ "นี่คุณแม่จะจับคู่หนูกับพี่ราเชนทร์ใช่ไหมคะ?""หนูลองคบกับพี่เขาดูสิ คุณแม่เห็นพี่เขามาตั้งแต่เด็กพี่เขานิสัยดีนะ" น้ำฝนถอนหายใจหนักๆและผลุนผลันลุกขึ้นเดินหนีวิยดาไปทันที"เหมือนพ่อไม่มีผิด" เธอได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจกับนิสัยของลูกสาวแต่กันนั้น
last updateLast Updated : 2025-06-08
Read more
บทที่ 3
บทที่ 3 หลบหน้า"นะ...น้องฝนหนูไปทำอะไรมาลูกทำไมเสื้อผ้าหน้าผมเป็นแบบนั้นคะ" วิยดาเอามือทาบอกอย่างตกใจเมื่อเห็นสภาพยับเยินของลูกสาว และทุกคนที่นั่งอยู่ก็ตกใจไม่ต่างกัน"เจอคนโรคจิตค่ะ" วิยดาทำหน้าตกใจเข้าไปอีกเมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกสาวบอกเธอ เธอไม่รอช้าที่จะลุกขึ้นมาสวมกอดลูกสาวและจัดเสื้อผ้าหน้าผมของเธอให้เข้าที่"มันอยู่ไหนครับน้องฝนเดี๋ยวไปจัดการเอง" ราเชนทร์พูดขึ้น ท่าทางของเขาพร้อมที่จะปะทะมาก น้ำฝนไม่ได้ตอบอะไรแต่เธอกลับรั้นให้วิยดาพากลับบ้าน"คุณพ่อขาหนูอยากกลับบ้าน" วิฑูรย์มองหน้าภรรยาและทั้งสองก็พยักหน้าเป็นอันรู้กัน น้ำฝนถูกวิยดาพาออกมาจากตรงนั้นและวิยดาก็พาเธอขึ้นมารอวิฑูรย์บนรถทันที"คุณแม่บอกแล้วว่าอย่าแต่งตัวโป๊แบบนี้เห็นไหม..." ปากก็พร่ำบ่นลูกสาวแต่เธอก็ปลอบลูกสาวไปด้วย น้ำฝนไม่ได้เอ่ยอะไร เธอสวมกอดผู้เป็นแม่แน่น"กลัวมากเลยใช่ไหมลูก" เด็กสาวพยักหน้าเป็นคำตอบและขยับกายเข้าสวมกอดแม่เอาไว้แน่น"หนูอยากไปเรียนยิงปืนค่ะ" สิ้นประโยคของลูกสาว วิยดาต้องเบิกตากว้างและหันไปมองหน้าสามีที่เพิ่งขึ้นรถเชิงถาม วิฑูรย์ยิ้มอ่อนและเอื้อมมือมาลูบผมลูกสาวเบาๆ"อยากเรียนยิงปืนพ่อก็สนองให้พ่อ
last updateLast Updated : 2025-06-08
Read more
บทที่ 4
บทที่ 4 เด็กขี้อ่อย"หายหัวไปไหนมาวะ?" บอมเอ่ยถามเพื่อนรักที่เพิ่งเดินทำหน้ามุ่ยเข้ามา "เสือก!!" ตอบสั้นๆได้ใจความ"เออไม่ถามแล้วก็ได้วะแม่ง!!" บอมหันไปยักไหล่ให้เพื่อนรักอย่างอาทิตย์และทั้งสองก็หรี่ตามองแล้วยกยิ้มมุมปากรู้กัน"ได้ยินข่าวว่าวันนี้วันเกิดของไอ้แมนไม่ใช่เหรอวะ" บอมเปรยขึ้นลอย ๆ และหันไปยิ้มให้อาทิตย์ เป้พ่นลมหายใจออกหนัก ๆอย่างนึกรำคาญเพื่อนทั้งสอง"มึงไม่พาน้องไปเลี้ยงวันเกิดหน่อยเหรอวะ" อาทิตย์เสริมขึ้น "ต้องถามมันว่าอยากให้กูพาไปไหม" เขาตอบส่งๆอย่างนึกรำคาญ"เอาเป็นว่ากูจะเลี้ยงก็แล้วกันนะ ถ้าอยากไปก็ไปถามมันด้วย" ว่าจบเขาก็เดินออกมาจากตรงนั้นแล้วเดินเข้าไปในอาคารเรียนทันที บอมและอาทิตย์ยิ้มกว้างมองหน้ากัน"เมียมึงอนุญาตให้ไปแน่นะไอ้อาทิตย์" บอมถามเสียงเรียบในขณะที่เขากำลังกดโทรหาแมนนี่ อาทิตย์ไม่ได้ตอบอะไรแต่พยักหน้าเป็นคำตอบแทน"ไอ้แมนวันนี้วันเกิดเองเดี๋ยวพี่เป้จะพาไปเลี้ยงเจอกันที่เดิมนะ"(เย้.....) เสียงที่คุ้นหูแต่ไม่ใช่เสียงของแมนนี่ อาทิตย์ถอนหายใจหนักๆอย่างปลงตกเมื่อเสียงร้องเย้ที่ดังมาจากปลายสายคือเสียงของไอริณ"กูไม่อยากไปแล้วว่ะ" อาทิตย์พูดขึ้นอย่างเซ็งๆ
last updateLast Updated : 2025-06-08
Read more
บทที่ 5
บทที่ 5 ถามหน่อย"ไปต่อที่ห้องฝนไหม~สนุกนะ" ผงกศีรษะขึ้นมาแล้วเอี้ยวตัวมาสบตาเป้ ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอเล็กน้อย และนั้นก็ทำให้เธอดูเซ็กซี่มากพอตัว"ถ้าไปต่อมีหวังเธอได้คลานลงจากเตียงแน่!!" เค้นเสียงรอดไรฟันอย่างไม่สบอารมณ์นักกับคำพูดเชื้อเชิญของหญิงสาว เป้แบกร่างอ่อนปวกเปียกมาขึ้นรถแล้วพาเธอขับกลับทาวน์เฮ้าส์ตัวเองทันที"โอ๊ย...ร้อนเหมือนไฟเผาอ่า~" น้ำฝนร้องออกมาเมื่อเจอฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้าไป เธอนั่งขยับไปมาบนเบาะรถพลางจับเสื้อผ้ากระพือไปกระพือมา ทว่าเธอไม่รู้สึกตัวสักนิดว่าสิ่งที่ทำมันทำให้เป้ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่หน้าอกที่ถูกห่อหุ้มด้วยบราปีกนกไร้สายปรากฏสู่สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยว เขามองการกระทำของเธอสลับกับมองทางไปด้วย ให้ตายสิวะ!!"อยากอ้วกวะ!" หลับตาอยู่ดีๆก็พร่ำบอกเสียงอ้อแอ้ เป้ที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบจอดรถเทียบฟุตบาททันที เขาไม่รอให้รถตัวเองเลอะหรอก ร่างบอบบางใสชุดเดรสสีดำรัดรูปถูกหิ้วปีกออกมาจากรถ น้ำฝนเดินเซๆมานั่งแหมะลงกับเก้าอี้ข้างถนนพร้อมกับเรียกหาเพื่อนรักทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงยืดยาน"ไอริณจ๋า~ฝนอยากหอมแก้มหนูจังเลย...." เอนตัวพิงเก้าอี้อย่างหมดสภาพ ปากก็พร่ำเพ้อเรียกหาไอร
last updateLast Updated : 2025-06-08
Read more
บทที่ 6
บทที่ 6 อยากลอง NC"อยากลองจัง" กระซิบบอกเสียงพร่าและส่งมือไปลูบหน้าอกแกร่งของเขาเบาๆอย่างยั่วยวน ทว่าเป้กลับยกตัวเธอออกห่าง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและมองเธอด้วยแววตายากที่จะคาดเดา"ถ้าเมาแล้วมั่วแบบนี้คราวหลังอย่าแดก" ถ้าจะให้มีอะไรกับเธอทั้งที่สติสัมปชัญญะไม่เหลือแบบนี้เขาขอบายดีกว่า ถ้าทำก็ไม่ต่างจากพวกโรคจิตอย่างที่เธอกล่าวหาเขา"อึก~" น้ำฝนลุกขึ้นยืนตัวตรงและก้าวเท้าเข้ามาหาชายหนุ่มช้าๆ สองแขนโอบรอบเอวสอบเอาไว้หลวมๆ และการกระทำต่อมาทำเอาเป้ต้องเบิกตากว้างน้ำฝนเขย่งปลายเท้าขึ้นมาจูบหนักๆที่ริมฝีปากหนาหยักของเขาอย่างอุกอาจ คนที่ไม่ได้ตั้งตัวต้องยืนนิ่งอึ้งไปกับการกระทำของน้ำฝน"คิกคิก...อยากเหรอ?" เธอถามเสียงปนหัวเราะและซบหน้ากับอกแกร่งของเขา เท้าเล็กๆเขย่งอยู่แบบนั้น นาทีต่อมาเธอก็ยกขาขึ้นมาเกี่ยวขาของเขาเอาไว้และแนบชิดร่างกายไปกับร่างหนาเป้รับรู้ได้ถึงร่างกายอุ่นๆของน้ำฝนผ่านเสื้อยืดตัวบางที่สวมใส่อยู่ เขายืนนิ่งแบบนั้นได้ไม่กี่นาที แล้วเขาก็อุ้มน้ำฝนขึ้นพาดบ่าและพาเธอเข้ามาในห้องนอนที่แสนจะหวงแสนจะรักและไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยย่างกายเข้ามาร่างบอบบางถูกวางลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์
last updateLast Updated : 2025-06-08
Read more
บทที่ 7
บทที่ 7 ได้แล้วหนี@เช้าวันต่อมาแสงแดดในยามเช้าที่ส่องผ่านม่านระเบียงเข้ามาภายในห้อง ทำให้ห้องโทนสีดำสนิทมีแสงสลัวๆลางๆ และเป็นสิ่งที่ปลุกเป้ให้ปรือตาขึ้นมาในยามเช้าแบบนี้เหมือนทุกๆวันเขาขยับกายไปมาไล่ความเมื่อยล้าในกาย มือหนาควานหาใครบางคนที่นอนอยู่ข้างๆ ทว่า!!"ไปไหนวะ!!" เป้ดีดตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรงและเพ่งมองไปรอบห้องก็พบแต่ความว่างเปล่าไร้ซึ่งร่างบอบบางของน้ำฝน เขายีผมตัวเองจนยุ่งเหยิงไปหมดอย่างหัวเสีย"ไม่เจ็บบ้างหรือไงวะ" ปากพร่าบ่นมือก็กดโทรศัพท์โทรหาใครบางคน(อะไรของมึงแต่เช้าวะเนี่ย!) เสียงปลายสายกรอกเข้ามาอย่างไม่สบอารมณ์นัก"เอาเบอร์น้ำฝนกับไอริณให้กูดิ๊!"(เอาไปทำไมวะ?) อาทิตย์ถามกลับมาอย่างมึนงงจู่ๆเพื่อนก็ถามหาเบอร์น้ำฝน คนโดนถามกลับก้มหน้าเม้มปากแน่น"จะให้กูไหม?"(เออๆเดี๋ยวกดดูที่โทรศัพท์เมียแป๊บ) เสียงปลายสายเงียบไปชั่วครู่ก่อนอาทิตย์จะไล่ตัวเลขครบทั้งสิบหลักให้เป้ฟัง เขาไม่ได้กล่าวขอบคุณหรือพูดอะไรต่อจากนั้นนอกจากกดวางสายไปดื้อๆ นั้นทำเอาคนปลายสายงงมากตู๊ด~ ตู๊ด~เขายืนเท้าเอวอยู่ปลายเตียงและมือข้างขวาก็กำลังกดต่อสายไปหาเจ้าของเบอร์ที่เขาเพิ่งขอมาจากเพื่อนรัก ทว่าเ
last updateLast Updated : 2025-06-08
Read more
บทที่ 8
บทที่ 8 เด็กหื่น NC"เป้~" เสียงยืดยานเอ่ยเรียกชื่อของชายหนุ่ม น้ำฝนขยับกายลุกขึ้นยืนทั้งที่โอนเอนไปมา เธอพยายามประคองตัวให้ยืนตรงและเพ่งมองหน้าของเป้จนใบหน้าที่ยื่นมาเกือบจะชนปากเขาอยู่รอมร่อมลมหายใจอุ่นเป่ารดรินมากระทบกับปลายจมูกโด่งของเขา กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยมาเตะจมูกอย่างหนัก คงไม่ต้องบอกว่าเธอดื่มเยอะขนาดไหน"เดินขาถ่างแต่ก็ยังหอบสังขารมาแดกเหล้าได้นะ!" สบถคำอย่างหัวเสียเมื่อเห็นสีหน้าระรื่นของน้ำฝนที่ยังคงยืนโอนเอนไปมาแถมยังส่งยิ้มส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้เขาอีก"ตามมาทำไมเหรอ~" เอ่ยถามเสียงยืดยานพลางขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม จนกลายเป็นว่าเขาเองที่ต้องช่วยเธอพยุงร่างกายของเธอเอาไว้"ใครตามไม่ทราบ นี่มาดื่มเหมือนกัน""คิกคิก...แล้วทามมายต้องโทรมาตื้อด้วยล่าาาา~" เธอบอกเขาด้วยสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มหวานละมุน คนโดนเย้าแหย่กลอกตาไปมาก่อนจะดันตัวเธอออกห่าง"แล้วทำไมไม่ยอมรับสาย หรือเธอเป็นพวกฟันแล้วทิ้ง!""คิกคิก...อยากให้ฉันรับผิดชอบเหรอ?" ถามปนหัวเราะในสิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมา ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะพูดคำนั้นออกมาจากปาก ทั้งที่มันน่าจะออกจากปากเธอมากกว่า"รับผิดชอบโดยการมาเป็นแฟนฉัน" แม้สติสัมปชั
last updateLast Updated : 2025-06-08
Read more
บทที่ 9
บทที่ 9 โลกของเป้ NC"อยากกินก็ถอดเองสิ~" เป้แสยะยิ้มมุมปากร้ายกาจ เขาไม่ได้ทำตามที่เธอบอก น้ำฝนมองตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่เดินออกไปจากห้องด้วยสีหน้ามึนงง ทว่าไม่กี่วินาทีเขาก็เดินกลับเข้ามาในห้องด้วยกุญแจมือกับผ้าแพรผืนเล็กๆน้ำฝนมองตามการกระทำของชายหนุ่มไม่วางตา จนกระทั่งเขาคลานเข่าเข้ามาหาเธอแล้วจับข้อมือของเธอทั้งสองข้างมาใส่กุญแจมือเอาไว้แล้วยกแขนของเธอทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะของเธอ"เป้จะทำอะไร?" ถามเสียงหวั่นๆ เมื่อเห็นเป้กำลังจะเอาผ้ามาปิดปากเธอ แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา เขาจัดการผูกมัดผ้าแพรสีแดงลงบนกลีบปากอวบอิ่มของน้ำฝน จากนั้นก็ดันตัวเธอลงนอนไปกับที่นอนมือหนาสอดเข้าไปใต้เอวคอดและจัดการถอดกระโปรงหนังสีดำของเธอออก ตามด้วยแพนตี้ตัวจิ๋วที่ปกปิดของสงวนของเธอไว้เขามองดูชั้นในสีดำลายลูกไม้ด้วยสีหน้าหื่นๆก่อนจะเก็บมันยัดใส่กระเป๋าด้านหลังกางเกงยีนส์น้ำฝนได้แต่มองการกระทำของเป้ตาปริบๆ ร่างกายที่ว่าอ่อนปวกเปียกตอนนี้มันตื่นตัวอีกครั้ง การกระทำของเป้กำลังทำให้เธอกลัว"พร้อมจะเริ่มบทรักกับฉันหรือยัง?" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาถามเสียงพร่า มือหนาหยาบกร้านไล่ลูบวนตั้งแต
last updateLast Updated : 2025-06-08
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status