Share

ตอนที่ 63 หมอฉู่แห่งสมาคม

last update publish date: 2026-08-16 20:08:22

ตอนที่ 63 หมอฉู่แห่งสมาคม

ฝนตกปรอย ๆ ตั้งแต่ยามเฉิน

เม็ดฝนเล็กละเอียดเหมือนหมอก บดบังหลังคาเรือนและป้ายร้านในตรอกซีหลินให้พร่าไปทั้งสาย

โรงหมอเล็กของหลี่เซวียนอิงเปิดประตูตามปกติ

คนไข้วันนี้มีไม่มากนัก ส่วนหนึ่งเพราะอากาศชื้น ส่วนหนึ่งเพราะข่าวลือในเมืองเริ่มเคลื่อนไหวเร็วกว่าลม

ร้านหมอเล็กที่รักษาคนไข้ยากได้หลายรายติดกัน ย่อมดึงดูดทั้งคนที่อยากมาดูอาการจริง และคนที่อยากมาดูว่าโรงหมอนี้จะอยู่ได้นานเท่าไร

เซวียนอิงนั่งอยู่หลังโต๊ะตรวจ ชีพจรของหญิงชราคนหนึ่งยังเต้นอยู่ใต้ปลายนิ้วนางอย่างสม่ำเสมอ

อาการไอเรื้อรังจากความชื้นเข้าปอด ไม่มีสิ่งใดน่ากังวลมากไปกว่ายาบำรุงและการเลี่ยงลมเย็น

นางเขียนตำรับยาเสร็จแล้วยื่นให้อาเยว่ไปจัด

หญิงชรารับยาไปพร้อมรอยยิ้ม

"หมอหลี่ ข้าได้ยินคนในตลาดพูดกันว่าโรงหมอของเจ้าถูกสมาคมหมอเพ่งเล็ง จริงหรือไม่"

อาเยว่เงยหน้าขึ้นทันที

สีหน้าของนางเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

แต่เซวียนอิงยังคงนิ่ง

"หากข้ารักษาคนผิด สมาคมเพ่งเล็งก็ควร"

"แต่ถ้าข้ารักษาคนถูก ต่อให้ใครเพ่งเล็ง คนไข้ก็ยังต้องกินยา"

หญิงชราหัวเราะเบา ๆ

"ปากเจ้าคมจริง"

"แต่เมืองนี้ คนปากคมมักอยู่ยาก"

เซวียนอิงเพียงยิ้มบาง ๆ

เมื่อนางส่งคนไข้ออกไปแล้ว อาเยว่ก็รีบเดินเข้ามา

"คุณหนู ข่าวลือไปถึงหูคนในตลาดแล้วจริง ๆ"

"เมื่อเช้าข้าออกไปซื้อขิง ยังมีแม่ค้าถามว่าพวกเราจะถูกปิดโรงหมอหรือไม่"

เซวียนอิงวางพู่กันลง

บนโต๊ะยังมีแผ่นไม้บางที่ได้จากร้านหย่งเหอซ่อนอยู่ใต้ผ้าสีเทา

หลักฐานชิ้นนั้นเหมือนหนามที่ปักอยู่ในใจของนางและอีกฝ่ายพร้อมกัน

เพียงแต่ตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามยังไม่รู้ว่านางรู้อะไรมากแค่ไหน

"ข่าวลือไม่ได้ลอยขึ้นเอง" เซวียนอิงกล่าว

"เมื่ออีกฝ่ายรู้ว่ามีคนเริ่มตามรอยหีบยา สิ่งแรกที่ทำย่อมเป็นการทำให้คนรอบตัวเรากลัว"

อาเยว่กัดริมฝีปาก

"เช่นนั้นเราควรทำอย่างไร"

"ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

"ยิ่งเราแสดงอาการ คนของเขายิ่งรู้ว่าตีถูกจุด"

นางพูดจบก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคนหยุดอยู่หน้าประตูโรงหมอ

เสียงนั้นไม่รีบร้อน ไม่กระแทกพื้นเหมือนคนมาหาเรื่อง

ตรงกันข้าม มันเป็นจังหวะที่ระมัดระวัง สุภาพ และมั่นคงเกินกว่าจะเป็นคนป่วยทั่วไป

อาเยว่หันไปมองก่อนจะหน้าซีดลงเล็กน้อย

เพราะที่หน้าประตูมีชายวัยกลางคนสวมชุดยาวสีครามเข้มยืนอยู่

เสื้อผ้าเรียบหรู ไม่ฟุ่มเฟือย แต่ตะเข็บและเนื้อผ้าล้วนประณีต

ด้านหลังเขามีชายหนุ่มสองคนถือร่มกระดาษและห่อผ้าไม้หอม ดูคล้ายศิษย์หรือผู้ติดตาม

ชายคนนั้นไม่ได้รีบก้าวเข้ามา

เขาหยุดอยู่หน้าธรณีประตู แล้วยกมือคำนับอย่างพอดีงาม

"ขออภัยที่มาโดยมิได้นัดหมาย"

"ที่นี่คือโรงหมอของหมอหลี่เซวียนอิง ใช่หรือไม่"

น้ำเสียงของเขานุ่มนวล ฟังแล้วไม่น่าระแวงแม้แต่น้อย

แต่ทันทีที่ได้ยิน อาเยว่ก็เผลอกำชายเสื้อแน่น

เซวียนอิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

"ข้าคือหลี่เซวียนอิง"

"ท่านมีอาการใดหรือ"

ชายผู้นั้นยิ้มเล็กน้อย

"ตัวข้าไม่มีโรค"

"แต่ได้ยินชื่อหมอหลี่มาหลายวันแล้ว วันนี้จึงตั้งใจมาคารวะด้วยตนเอง"

เขาพูดพลางก้าวเข้ามาช้า ๆ

เมื่อแสงจากหน้าประตูกระทบใบหน้า เซวียนอิงจึงเห็นเขาชัดขึ้น

ใบหน้าขาวสะอาด ริ้วรอยน้อยกว่าวัยจริง ดวงตาเรียวยาวมีแววเมตตาแบบผู้คุ้นเคยกับการปลอบประโลมผู้คน

ที่ข้อมือของเขามีกลิ่นจันทน์อ่อนจาง และปลายนิ้วมือเรียบสะอาดแบบหมอที่ไม่ค่อยจับงานหยาบเอง

แต่สิ่งที่ทำให้นางจดจำได้ทันที คือป้ายหยกเล็กที่ห้อยอยู่ข้างเอว

สลักอักษรคำว่า “ฉู่”

อาเยว่สูดลมหายใจเฮือกเบา ๆ

เซวียนอิงไม่แสดงสีหน้าใด

นางรู้แล้วว่าคนตรงหน้าคือใคร

หมอฉู่เหวินซาน

หมอใหญ่ของสมาคมหมอแห่งเมือง

ชื่อเสียงของเขาในหมู่ชาวบ้านดีงามแทบไร้ที่ติ

คนกล่าวกันว่าเขาใจบุญ มักออกเงินช่วยซื้อยารักษาคนยากจน

กล่าวกันว่าเขาเคยช่วยห้ามการกักตุนสมุนไพรในปีน้ำท่วม

กล่าวกันว่าเขาเป็นเสาหลักของวงการแพทย์ในเมืองนี้

และก็กล่าวกันเช่นกันว่า หากไม่มีความเห็นของหมอฉู่ เหยียบเข้าไปในวงการยาของเมืองหลวงก็เหมือนเดินเข้ากำแพงที่มองไม่เห็น

เซวียนอิงลุกขึ้นคำนับตอบเพียงเล็กน้อย

"ที่แท้คือหมอฉู่"

"โรงหมอเล็กแห่งนี้ไม่คิดว่าจะมีเกียรติพอให้ท่านมาเยือน"

หมอฉู่หัวเราะเบา ๆ

"หมอมีหน้าที่มองผู้มีฝีมือ ไม่ใช่มองเพียงสถานที่"

"ยิ่งเป็นผู้มีฝีมืออายุน้อย ยิ่งน่าชื่นชม"

เขาพูดพลางมองไปรอบโรงหมอ

โต๊ะไม้เรียบ ๆ ตู้ยาเก่าแต่สะอาด โถสมุนไพรเรียงเป็นระเบียบ ไม่มีสิ่งใดหรูหรา

สายตาของเขาคล้ายชื่นชมจริง

แต่เซวียนอิงรู้ว่าคนเช่นนี้ไม่มีทางมาที่นี่เพียงเพื่อชมความขยันของหมอรุ่นเยาว์

หมอฉู่หันไปพยักหน้าให้ศิษย์ด้านหลัง

ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบวางกล่องไม้หอมลงบนโต๊ะ

หมอฉู่กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ข้าได้ยินว่าหมอหลี่เพิ่งมาตั้งหลักในเมืองใหญ่ ทั้งยังรักษาคนหลายรายจนเป็นที่พูดถึง"

"นี่เป็นเพียงโสมกับถั่งเช่าคัดดีเล็กน้อย ถือเป็นของคารวะจากผู้มาก่อน"

อาเยว่เหลือบมองเซวียนอิง

ของคารวะจากสมาคม ย่อมไม่ใช่ของที่รับได้อย่างไร้พิษภัย

เซวียนอิงจึงตอบเรียบ ๆ

"ท่านเกรงใจเกินไป โรงหมอเล็กของข้าไม่อาจรับของมีค่าขนาดนี้"

หมอฉู่ยิ้มไม่เปลี่ยน

"หมอหลี่ไม่ต้องคิดมาก"

"วงการแพทย์ในเมืองใหญ่อยู่ได้ด้วยการประคับประคองกัน"

"ผู้มีพรสวรรค์สมควรได้รับการดูแล มิฉะนั้นก็น่าเสียดาย"

เซวียนอิงมองเขาตรง ๆ

"ท่านมาด้วยเรื่องนี้เพียงอย่างเดียวหรือ"

บรรยากาศในห้องนิ่งลงเล็กน้อย

ฝนยังตกอยู่ด้านนอก เสียงหยดน้ำจากชายคากลายเป็นจังหวะบางเบา

หมอฉู่หัวเราะอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงเบากว่าเดิม

"หมอหลี่พูดตรงดี สมกับคนหนุ่มสาว"

"ในเมื่อเจ้าถามตรง ข้าก็จะพูดตรงบ้าง"

เขาเดินไปยังเก้าอี้รับแขกแล้วนั่งลงอย่างสง่างาม

ท่าทางไม่ใช่การบุกรุก แต่เหมือนเจ้าของบ้านที่ได้รับเชิญอยู่ก่อนแล้ว

"ช่วงหลายวันมานี้ มีคนเห็นหมอหลี่ไปตลาดหยกโอสถบ่อยครั้ง"

"ได้ยินว่ายังสนใจเรื่องหีบยา เส้นทางขนส่ง และตราประทับของโกดังต่าง ๆ เป็นพิเศษ"

อาเยว่หน้าตึงขึ้นทันที

เซวียนอิงกลับนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างไม่รีบร้อน

"ตลาดยาเป็นที่ซื้อสมุนไพร หากเปิดโรงหมอแล้วยังไม่ไปดูตลาด นั่นต่างหากที่น่าแปลก"

หมอฉู่พยักหน้าอย่างชื่นชม

"ถูกต้อง"

"เพียงแต่ตลาดใหญ่มีความซับซ้อนมากกว่าที่เห็น"

"คนรุ่นใหม่ที่เก่ง มักมีใจรักความถูกต้อง ข้อนี้ดีมาก"

"แต่บางครั้งความถูกต้อง หากไม่เข้าใจจังหวะและข้อจำกัดของเมือง ก็อาจทำให้ตนเองและคนรอบข้างลำบากโดยใช่เหตุ"

ประโยคของเขานุ่มนวลเสียจนคนฟังผิวเผินอาจคิดว่าเป็นคำสอนจากผู้ใหญ่ใจดี

ทว่าเซวียนอิงกลับได้ยินมีดบาง ๆ ซ่อนอยู่ใต้ทุกคำ

นางยิ้มอ่อน

"ท่านกำลังสอนข้าว่า อย่ามองในสิ่งที่ไม่ควรมองหรือ"

หมอฉู่ส่ายหน้า

"ไม่ถึงกับนั้น"

"ข้าเพียงอยากเตือนว่า เมืองใหญ่นี้ไม่ใช่ที่ให้โรงหมอเล็กใช้ความเก่งเพียงอย่างเดียวอยู่รอด"

ถ้อยคำนั้นตกลงกลางห้องอย่างแผ่วเบา

ไม่มีการข่มขู่ชัดแจ้ง ไม่มีเสียงแข็ง ไม่มีสีหน้าเย็นชา

แต่ความหมายกลับชัดเสียยิ่งกว่าคำตะคอก

อาเยว่เม้มปากจนแทบไร้สี

เซวียนอิงสบตาหมอฉู่โดยไม่หลบ

"แล้วสิ่งใดเล่าที่ทำให้โรงหมอเล็กอยู่รอดได้"

หมอฉู่ยกถ้วยชาที่อาเยว่เพิ่งวางลงขึ้นจิบหนึ่งครั้ง

"ความพอดี"

"การรู้ว่าควรพูดเมื่อไร ควรเงียบเมื่อไร"

"ควรจับชีพจรคนไข้ให้ลึกเพียงใด และควรแตะเรื่องนอกห้องยาเพียงใด"

เขาวางถ้วยชาลงเบา ๆ

"หมอที่ดีจำนวนมากไม่ได้แพ้เพราะฝีมือ"

"แต่แพ้เพราะเข้าใจผิดว่า เมื่อรักษาคนได้ ก็จะเปลี่ยนกฎของเมืองได้"

เซวียนอิงได้ยินประโยคนั้นแล้วใจเย็นลงอย่างประหลาด

เพราะนางมั่นใจในทันทีว่า คนตรงหน้าไม่ได้มาเพื่อสำรวจเล่น ๆ

เขารู้แล้วว่านางกำลังแตะรอยแยกบางอย่างของตลาดยา

และวันนี้เขามาเพื่อบอกให้นางหยุดก่อนจะขุดลึกไปกว่านี้

นางจึงถามกลับอย่างเรียบที่สุด

"ข้าเป็นเพียงหมอหญิงตัวเล็กในตรอกหนึ่ง"

"เรื่องใดกันที่ทำให้หมอใหญ่อย่างท่านต้องมาถึงที่"

หมอฉู่ยิ้มอ่อนกว่าเดิม

"เพราะคนตัวเล็กบางคน หากปล่อยไว้โดยไม่เตือน อาจเดินไปเหยียบจุดที่ไม่ควรเหยียบ"

"ข้าเห็นเจ้ามีความสามารถ จึงไม่อยากให้เสียไปด้วยความดื้อ"

ประโยคหลังสุดฟังเหมือนห่วงใย

แต่เซวียนอิงอ่านออกว่ามันคือคำตัดสิน

ในสายตาของเขา นางไม่ใช่หมอที่น่าชื่นชมเพียงอย่างเดียว

หากยังเป็นตัวแปรที่ต้องจัดการอย่างนุ่มนวลก่อนจำเป็นต้องใช้วิธีอื่น

นางจึงผ่อนน้ำเสียงลงบ้าง

"ท่านหมอฉู่พูดถึงเมืองใหญ่นัก"

"เช่นนั้นข้าอยากถามท่านในฐานะผู้มาก่อน"

"หากในตลาดยามีของไม่ดีปะปนอยู่ หมอควรทำอย่างไร"

หมอฉู่ไม่ได้ตอบทันที

เขามองนางเงียบ ๆ ราวกับกำลังประเมินว่าคำถามนี้จริงใจเพียงใด

จากนั้นจึงตอบอย่างนิ่มนวลที่สุด

"ถ้ามีของไม่ดีจริง ก็ต้องแก้ที่ต้นเหตุ"

"แต่การแก้ที่ต้นเหตุ ย่อมต้องอาศัยคนมีตำแหน่ง มีระบบ และมีหลักฐาน"

"ไม่ใช่อาศัยความสงสัยของคนเพียงคนเดียว"

"มิฉะนั้นความปั่นป่วนจะเกิดก่อนความยุติธรรม"

เซวียนอิงหัวเราะเบา ๆ

"ท่านกล่าวได้งดงามนัก"

"เพียงแต่บางครั้ง คนที่มีตำแหน่งกับระบบนี่เอง ที่ทำให้ต้นเหตุยังอยู่"

คำพูดนั้นทำให้อาเยว่ใจหายวาบ

นางแทบอยากยกมือปิดปากคุณหนูของตนเดี๋ยวนั้น

แต่หมอฉู่กลับไม่โกรธ

อย่างน้อยภายนอก เขาไม่แสดงออกเลยแม้แต่น้อย

แววตาเขาเพียงลึกขึ้นนิดเดียว

"หมอหลี่" เขาเอ่ยช้า ๆ "ความเฉียบคมเป็นของดี"

"แต่มีดที่คมเกินไป หากไม่รู้ฝักของมัน มักบาดมือตนเองก่อน"

เซวียนอิงยกถ้วยชาขึ้นจิบบ้าง

"ข้าไม่เคยกลัวมีด"

"ข้ากลัวเพียงคนที่ใช้ผ้าไหมห่อมีดแล้วบอกคนทั้งเมืองว่านั่นคือความเมตตา"

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท

แม้กระทั่งเสียงฝนก็ดูเหมือนห่างออกไป

ศิษย์สองคนด้านหลังหมอฉู่ขยับตัวน้อย ๆ อย่างระวัง

แต่หมอฉู่ยังคงยิ้ม

รอยยิ้มของเขาครั้งนี้ไม่หวานเท่าตอนแรก

ทว่าก็ยังสุภาพไร้ที่ติ

"เจ้าฉลาดกว่าที่ข้าคิด"

"น่าเสียดายที่คนฉลาดมักเลือกทางยาก"

"ข้าจะถือว่าวันนี้เราคุยกันในฐานะหมอด้วยกัน"

"ข้าขอเตือนอีกครั้งว่า อย่าให้ความอยากรู้พาโรงหมอเล็กนี้ไปชนกำแพงที่เจ้าดันไม่ไหว"

เซวียนอิงวางถ้วยชาลง

"แล้วถ้ากำแพงนั้นกำลังล้มทับคนป่วยอยู่เล่า"

หมอฉู่มองนางนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง

ดวงตาอ่อนโยนนั้นคล้ายแฝงความเหนื่อยล้าลึก ๆ บางอย่าง

ราวกับเขาเคยถามคำถามเดียวกันนี้มาก่อนในชีวิต และเลือกคำตอบไปแล้ว

"คนเราช่วยคนได้ทีละคน" เขาตอบ "แต่กำแพงของเมือง ไม่ใช่สิ่งที่คนคนเดียวจะพยุง"

"บางครั้งสิ่งที่ทำได้ดีที่สุด คือประคองที่ของตนให้มั่น แล้วอย่าให้มันถล่มตามไปด้วย"

คำตอบนั้นทำให้เซวียนอิงแน่ใจยิ่งขึ้น

คนตรงหน้ารู้ว่ากำแพงมีรอยร้าว

รู้ว่ามีคนถูกทับอยู่

แต่เขาเลือกเป็นส่วนหนึ่งของมัน เพราะเชื่อว่าการอยู่รอดภายในกำแพงสำคัญกว่าการทลายมัน

นางไม่เกลียดคนเช่นนี้เพียงเพราะเขาฉลาดหรือทรงอำนาจ

นางเกลียดเพราะเขาเข้าใจปัญหาดีพอจะหยุดมันได้บ้าง

แต่กลับเลือกใช้ความเข้าใจนั้นประคองระเบียบอันป่วยไข้ให้คงอยู่

หมอฉู่ลุกขึ้นยืน

บทสนทนาดูเหมือนจะจบลงแล้ว

เขาหันมามองนางเป็นครั้งสุดท้าย

"ข้าหวังว่าโรงหมอของเจ้าจะเปิดต่อไปได้อีกนาน"

"หมอหนุ่มสาวที่มีฝีมือ ควรถูกจดจำจากการรักษาคน ไม่ใช่จากการหายไปเพราะเรื่องนอกตำรับยา"

อาเยว่หน้าขาวเผือดลงทันที

แต่หมอฉู่กลับกล่าวต่อด้วยรอยยิ้มอ่อน

"อย่าเข้าใจข้าผิด ข้าเพียงพูดตามสิ่งที่เกิดขึ้นบ่อยในเมืองใหญ่"

"ผู้คนมาเร็วไปเร็ว ข่าวลือก็เช่นกัน"

เซวียนอิงลุกขึ้นยืนเช่นกัน

"ข้าขอบคุณที่ท่านเป็นห่วง"

"และข้าก็หวังเช่นกันว่า ชื่อเสียงอันดีของสมาคม จะไม่ต้องมัวหมองเพราะเรื่องบางอย่างที่ไม่ควรเกิด"

คราวนี้หมอฉู่เงียบไปชั่วลมหายใจหนึ่ง

ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

"เจ้าพูดได้ดี"

"สมแล้วที่หลายคนจับตา"

เขาไม่พูดอะไรต่อ

เพียงพยักหน้าแล้วเดินออกจากโรงหมอไป

ศิษย์สองคนตามหลัง พร้อมยกกล่องไม้หอมกลับไปโดยไม่ได้ทิ้งไว้

เมื่อเงาร่างของคนทั้งสามหายไปหลังม่านฝน อาเยว่ก็ทรุดนั่งลงกับม้านั่งอย่างหมดแรง

"คุณหนู เขามาข่มขู่ชัด ๆ"

"คนแบบนี้ยิ้มอยู่ตลอด แต่น่ากลัวยิ่งกว่าพวกที่ตะโกนเสียอีก"

เซวียนอิงมองออกไปทางประตู

หยดฝนแตกกระเซ็นบนพื้นหิน สีเทาของฟ้าทำให้ทั้งตรอกดูเหมือนถูกคลุมด้วยม่านบาง ๆ

"ใช่" นางตอบ "เพราะคนที่ตะโกนยังบอกให้เรารู้ว่ากำลังโกรธ"

"แต่คนที่ยิ้มแล้วพูดเหมือนห่วงใย มักทำให้คนอื่นลังเลว่าตนควรกลัวหรือไม่"

อาเยว่กลืนน้ำลาย

"แล้วเราจะทำอย่างไรต่อ"

เซวียนอิงหันกลับมามองโต๊ะ

แผ่นไม้บางใต้ผ้าสีเทายังวางอยู่ที่เดิม

คำพูดของหมอฉู่เหมือนควันหอมที่อบอวล แต่ข้างในเต็มไปด้วยพิษช้า

ถ้าวันนี้นางเป็นหมอธรรมดาที่เพียงอยากเปิดโรงหมอให้พ้นเดือน คำเตือนนี้คงทำให้นางถอย

แต่ยิ่งอีกฝ่ายมาเตือนเร็วเท่าไร ก็ยิ่งแปลว่าเรื่องที่นางแตะนั้นเจ็บจริง

นางเดินไปหยิบผ้าสีเทาออก เผยให้เห็นแผ่นไม้กั้นหีบยาสองชั้น

ปลายนิ้วไล้ไปตามรอยครั่งแดงที่แข็งตัวอยู่ตรงขอบ

"หมอฉู่มาที่นี่ ไม่ใช่เพราะข้าเก่ง" นางพูดช้า ๆ "แต่เพราะเขากลัวว่าข้าจะมองเห็นมากเกินไป"

อาเยว่เงยหน้าขึ้น

"เช่นนั้นเรายิ่งต้องระวัง"

"ระวังแน่นอน" เซวียนอิงตอบ "แต่ไม่ใช่ระวังเพื่อถอย"

"จากวันนี้ไป เขาจะจับตาเราใกล้กว่าเดิม"

"นั่นหมายความว่า เราต้องหยุดเดินแบบที่เขาคาด"

อาเยว่พยายามตามความคิด

"คุณหนูหมายถึง"

เซวียนอิงหันไปมองชั้นตู้ยา แล้วหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา

ในนั้นมีรายชื่อตราประทับหีบยา ร้านค้า และวันเวลาที่เกวียนเข้าออก

"ถ้าเขาคิดว่าข้าจะตรวจตลาดต่อ เขาย่อมส่งคนประกบตลาด"

"งั้นข้าจะไม่เริ่มจากตลาด"

นางเปิดสมุดไปยังหน้าที่จดชื่อโกดังเหนือและร้านที่รับของซ้ำ ๆ

"ข้าจะเริ่มจากคนที่ขนของ"

"คนเฝ้าโกดัง คนปิดครั่ง คนเปลี่ยนตรา และคนที่ได้เงินน้อยเกินกว่าจะภักดีต่อความลับจนตาย"

อาเยว่ยังมีสีหน้ากังวล แต่แววตากลับค่อย ๆ แน่วขึ้นตามคำพูดนั้น

ฝนด้านนอกยังไม่หยุด

กลิ่นดินชื้นผสมกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยอยู่ในห้อง

เซวียนอิงยืนอยู่กลางโรงหมอเล็กของตน โดยมีร่องรอยของการมาเยือนจากหมอใหญ่แห่งสมาคมยังค้างอยู่ในอากาศ

ชายคนนั้นสุภาพทุกคำ

อ่อนโยนทุกท่าที

แต่ทุกประโยคเหมือนวางมีดไว้ใต้ผ้าไหม

เขาเตือนนางว่าเมืองใหญ่นี้อยู่ไม่ได้ด้วยความเก่งเพียงอย่างเดียว

นั่นอาจเป็นความจริง

แต่ในใจของเซวียนอิง ก็มีอีกความจริงหนึ่งที่ชัดเจนไม่แพ้กัน

เมืองที่ปล่อยให้คนมีฝีมืออยู่รอดได้เพียงเมื่อยอมหลับตา

เมืองนั้นไม่ได้ป่วยเพราะโรค

มันป่วยเพราะคนที่คอยรักษาโครงสร้างอันป่วยไข้ไว้ไม่ให้ใครแตะต้องต่างหาก

และเมื่อหมอฉู่เหวินซานเดินมาถึงหน้าประตูโรงหมอเล็กแห่งนี้ด้วยตนเอง

เซวียนอิงก็รู้แล้วว่า

นางกำลังจับถูกเส้นเลือดเส้นหนึ่งของเมืองใหญ่เข้าให้แล้วจริง ๆ

เส้นเลือดที่ภายนอกดูสะอาด อบอุ่น และน่านับถือ

แต่ข้างในอาจไหลเวียนด้วยเลือดเสียมานาน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลก

    ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับ

    ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 86 ศาลาเหนือ

    ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปาก

    ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น

    ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวง

    ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status