LOGINตอนที่ 63 หมอฉู่แห่งสมาคม
ฝนตกปรอย ๆ ตั้งแต่ยามเฉิน
เม็ดฝนเล็กละเอียดเหมือนหมอก บดบังหลังคาเรือนและป้ายร้านในตรอกซีหลินให้พร่าไปทั้งสาย
โรงหมอเล็กของหลี่เซวียนอิงเปิดประตูตามปกติ
คนไข้วันนี้มีไม่มากนัก ส่วนหนึ่งเพราะอากาศชื้น ส่วนหนึ่งเพราะข่าวลือในเมืองเริ่มเคลื่อนไหวเร็วกว่าลม
ร้านหมอเล็กที่รักษาคนไข้ยากได้หลายรายติดกัน ย่อมดึงดูดทั้งคนที่อยากมาดูอาการจริง และคนที่อยากมาดูว่าโรงหมอนี้จะอยู่ได้นานเท่าไร
เซวียนอิงนั่งอยู่หลังโต๊ะตรวจ ชีพจรของหญิงชราคนหนึ่งยังเต้นอยู่ใต้ปลายนิ้วนางอย่างสม่ำเสมอ
อาการไอเรื้อรังจากความชื้นเข้าปอด ไม่มีสิ่งใดน่ากังวลมากไปกว่ายาบำรุงและการเลี่ยงลมเย็น
นางเขียนตำรับยาเสร็จแล้วยื่นให้อาเยว่ไปจัด
หญิงชรารับยาไปพร้อมรอยยิ้ม
"หมอหลี่ ข้าได้ยินคนในตลาดพูดกันว่าโรงหมอของเจ้าถูกสมาคมหมอเพ่งเล็ง จริงหรือไม่"
อาเยว่เงยหน้าขึ้นทันที
สีหน้าของนางเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
แต่เซวียนอิงยังคงนิ่ง
"หากข้ารักษาคนผิด สมาคมเพ่งเล็งก็ควร"
"แต่ถ้าข้ารักษาคนถูก ต่อให้ใครเพ่งเล็ง คนไข้ก็ยังต้องกินยา"
หญิงชราหัวเราะเบา ๆ
"ปากเจ้าคมจริง"
"แต่เมืองนี้ คนปากคมมักอยู่ยาก"
เซวียนอิงเพียงยิ้มบาง ๆ
เมื่อนางส่งคนไข้ออกไปแล้ว อาเยว่ก็รีบเดินเข้ามา
"คุณหนู ข่าวลือไปถึงหูคนในตลาดแล้วจริง ๆ"
"เมื่อเช้าข้าออกไปซื้อขิง ยังมีแม่ค้าถามว่าพวกเราจะถูกปิดโรงหมอหรือไม่"
เซวียนอิงวางพู่กันลง
บนโต๊ะยังมีแผ่นไม้บางที่ได้จากร้านหย่งเหอซ่อนอยู่ใต้ผ้าสีเทา
หลักฐานชิ้นนั้นเหมือนหนามที่ปักอยู่ในใจของนางและอีกฝ่ายพร้อมกัน
เพียงแต่ตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามยังไม่รู้ว่านางรู้อะไรมากแค่ไหน
"ข่าวลือไม่ได้ลอยขึ้นเอง" เซวียนอิงกล่าว
"เมื่ออีกฝ่ายรู้ว่ามีคนเริ่มตามรอยหีบยา สิ่งแรกที่ทำย่อมเป็นการทำให้คนรอบตัวเรากลัว"
อาเยว่กัดริมฝีปาก
"เช่นนั้นเราควรทำอย่างไร"
"ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
"ยิ่งเราแสดงอาการ คนของเขายิ่งรู้ว่าตีถูกจุด"
นางพูดจบก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคนหยุดอยู่หน้าประตูโรงหมอ
เสียงนั้นไม่รีบร้อน ไม่กระแทกพื้นเหมือนคนมาหาเรื่อง
ตรงกันข้าม มันเป็นจังหวะที่ระมัดระวัง สุภาพ และมั่นคงเกินกว่าจะเป็นคนป่วยทั่วไป
อาเยว่หันไปมองก่อนจะหน้าซีดลงเล็กน้อย
เพราะที่หน้าประตูมีชายวัยกลางคนสวมชุดยาวสีครามเข้มยืนอยู่
เสื้อผ้าเรียบหรู ไม่ฟุ่มเฟือย แต่ตะเข็บและเนื้อผ้าล้วนประณีต
ด้านหลังเขามีชายหนุ่มสองคนถือร่มกระดาษและห่อผ้าไม้หอม ดูคล้ายศิษย์หรือผู้ติดตาม
ชายคนนั้นไม่ได้รีบก้าวเข้ามา
เขาหยุดอยู่หน้าธรณีประตู แล้วยกมือคำนับอย่างพอดีงาม
"ขออภัยที่มาโดยมิได้นัดหมาย"
"ที่นี่คือโรงหมอของหมอหลี่เซวียนอิง ใช่หรือไม่"
น้ำเสียงของเขานุ่มนวล ฟังแล้วไม่น่าระแวงแม้แต่น้อย
แต่ทันทีที่ได้ยิน อาเยว่ก็เผลอกำชายเสื้อแน่น
เซวียนอิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
"ข้าคือหลี่เซวียนอิง"
"ท่านมีอาการใดหรือ"
ชายผู้นั้นยิ้มเล็กน้อย
"ตัวข้าไม่มีโรค"
"แต่ได้ยินชื่อหมอหลี่มาหลายวันแล้ว วันนี้จึงตั้งใจมาคารวะด้วยตนเอง"
เขาพูดพลางก้าวเข้ามาช้า ๆ
เมื่อแสงจากหน้าประตูกระทบใบหน้า เซวียนอิงจึงเห็นเขาชัดขึ้น
ใบหน้าขาวสะอาด ริ้วรอยน้อยกว่าวัยจริง ดวงตาเรียวยาวมีแววเมตตาแบบผู้คุ้นเคยกับการปลอบประโลมผู้คน
ที่ข้อมือของเขามีกลิ่นจันทน์อ่อนจาง และปลายนิ้วมือเรียบสะอาดแบบหมอที่ไม่ค่อยจับงานหยาบเอง
แต่สิ่งที่ทำให้นางจดจำได้ทันที คือป้ายหยกเล็กที่ห้อยอยู่ข้างเอว
สลักอักษรคำว่า “ฉู่”
อาเยว่สูดลมหายใจเฮือกเบา ๆ
เซวียนอิงไม่แสดงสีหน้าใด
นางรู้แล้วว่าคนตรงหน้าคือใคร
หมอฉู่เหวินซาน
หมอใหญ่ของสมาคมหมอแห่งเมือง
ชื่อเสียงของเขาในหมู่ชาวบ้านดีงามแทบไร้ที่ติ
คนกล่าวกันว่าเขาใจบุญ มักออกเงินช่วยซื้อยารักษาคนยากจน
กล่าวกันว่าเขาเคยช่วยห้ามการกักตุนสมุนไพรในปีน้ำท่วม
กล่าวกันว่าเขาเป็นเสาหลักของวงการแพทย์ในเมืองนี้
และก็กล่าวกันเช่นกันว่า หากไม่มีความเห็นของหมอฉู่ เหยียบเข้าไปในวงการยาของเมืองหลวงก็เหมือนเดินเข้ากำแพงที่มองไม่เห็น
เซวียนอิงลุกขึ้นคำนับตอบเพียงเล็กน้อย
"ที่แท้คือหมอฉู่"
"โรงหมอเล็กแห่งนี้ไม่คิดว่าจะมีเกียรติพอให้ท่านมาเยือน"
หมอฉู่หัวเราะเบา ๆ
"หมอมีหน้าที่มองผู้มีฝีมือ ไม่ใช่มองเพียงสถานที่"
"ยิ่งเป็นผู้มีฝีมืออายุน้อย ยิ่งน่าชื่นชม"
เขาพูดพลางมองไปรอบโรงหมอ
โต๊ะไม้เรียบ ๆ ตู้ยาเก่าแต่สะอาด โถสมุนไพรเรียงเป็นระเบียบ ไม่มีสิ่งใดหรูหรา
สายตาของเขาคล้ายชื่นชมจริง
แต่เซวียนอิงรู้ว่าคนเช่นนี้ไม่มีทางมาที่นี่เพียงเพื่อชมความขยันของหมอรุ่นเยาว์
หมอฉู่หันไปพยักหน้าให้ศิษย์ด้านหลัง
ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบวางกล่องไม้หอมลงบนโต๊ะ
หมอฉู่กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ข้าได้ยินว่าหมอหลี่เพิ่งมาตั้งหลักในเมืองใหญ่ ทั้งยังรักษาคนหลายรายจนเป็นที่พูดถึง"
"นี่เป็นเพียงโสมกับถั่งเช่าคัดดีเล็กน้อย ถือเป็นของคารวะจากผู้มาก่อน"
อาเยว่เหลือบมองเซวียนอิง
ของคารวะจากสมาคม ย่อมไม่ใช่ของที่รับได้อย่างไร้พิษภัย
เซวียนอิงจึงตอบเรียบ ๆ
"ท่านเกรงใจเกินไป โรงหมอเล็กของข้าไม่อาจรับของมีค่าขนาดนี้"
หมอฉู่ยิ้มไม่เปลี่ยน
"หมอหลี่ไม่ต้องคิดมาก"
"วงการแพทย์ในเมืองใหญ่อยู่ได้ด้วยการประคับประคองกัน"
"ผู้มีพรสวรรค์สมควรได้รับการดูแล มิฉะนั้นก็น่าเสียดาย"
เซวียนอิงมองเขาตรง ๆ
"ท่านมาด้วยเรื่องนี้เพียงอย่างเดียวหรือ"
บรรยากาศในห้องนิ่งลงเล็กน้อย
ฝนยังตกอยู่ด้านนอก เสียงหยดน้ำจากชายคากลายเป็นจังหวะบางเบา
หมอฉู่หัวเราะอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงเบากว่าเดิม
"หมอหลี่พูดตรงดี สมกับคนหนุ่มสาว"
"ในเมื่อเจ้าถามตรง ข้าก็จะพูดตรงบ้าง"
เขาเดินไปยังเก้าอี้รับแขกแล้วนั่งลงอย่างสง่างาม
ท่าทางไม่ใช่การบุกรุก แต่เหมือนเจ้าของบ้านที่ได้รับเชิญอยู่ก่อนแล้ว
"ช่วงหลายวันมานี้ มีคนเห็นหมอหลี่ไปตลาดหยกโอสถบ่อยครั้ง"
"ได้ยินว่ายังสนใจเรื่องหีบยา เส้นทางขนส่ง และตราประทับของโกดังต่าง ๆ เป็นพิเศษ"
อาเยว่หน้าตึงขึ้นทันที
เซวียนอิงกลับนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างไม่รีบร้อน
"ตลาดยาเป็นที่ซื้อสมุนไพร หากเปิดโรงหมอแล้วยังไม่ไปดูตลาด นั่นต่างหากที่น่าแปลก"
หมอฉู่พยักหน้าอย่างชื่นชม
"ถูกต้อง"
"เพียงแต่ตลาดใหญ่มีความซับซ้อนมากกว่าที่เห็น"
"คนรุ่นใหม่ที่เก่ง มักมีใจรักความถูกต้อง ข้อนี้ดีมาก"
"แต่บางครั้งความถูกต้อง หากไม่เข้าใจจังหวะและข้อจำกัดของเมือง ก็อาจทำให้ตนเองและคนรอบข้างลำบากโดยใช่เหตุ"
ประโยคของเขานุ่มนวลเสียจนคนฟังผิวเผินอาจคิดว่าเป็นคำสอนจากผู้ใหญ่ใจดี
ทว่าเซวียนอิงกลับได้ยินมีดบาง ๆ ซ่อนอยู่ใต้ทุกคำ
นางยิ้มอ่อน
"ท่านกำลังสอนข้าว่า อย่ามองในสิ่งที่ไม่ควรมองหรือ"
หมอฉู่ส่ายหน้า
"ไม่ถึงกับนั้น"
"ข้าเพียงอยากเตือนว่า เมืองใหญ่นี้ไม่ใช่ที่ให้โรงหมอเล็กใช้ความเก่งเพียงอย่างเดียวอยู่รอด"
ถ้อยคำนั้นตกลงกลางห้องอย่างแผ่วเบา
ไม่มีการข่มขู่ชัดแจ้ง ไม่มีเสียงแข็ง ไม่มีสีหน้าเย็นชา
แต่ความหมายกลับชัดเสียยิ่งกว่าคำตะคอก
อาเยว่เม้มปากจนแทบไร้สี
เซวียนอิงสบตาหมอฉู่โดยไม่หลบ
"แล้วสิ่งใดเล่าที่ทำให้โรงหมอเล็กอยู่รอดได้"
หมอฉู่ยกถ้วยชาที่อาเยว่เพิ่งวางลงขึ้นจิบหนึ่งครั้ง
"ความพอดี"
"การรู้ว่าควรพูดเมื่อไร ควรเงียบเมื่อไร"
"ควรจับชีพจรคนไข้ให้ลึกเพียงใด และควรแตะเรื่องนอกห้องยาเพียงใด"
เขาวางถ้วยชาลงเบา ๆ
"หมอที่ดีจำนวนมากไม่ได้แพ้เพราะฝีมือ"
"แต่แพ้เพราะเข้าใจผิดว่า เมื่อรักษาคนได้ ก็จะเปลี่ยนกฎของเมืองได้"
เซวียนอิงได้ยินประโยคนั้นแล้วใจเย็นลงอย่างประหลาด
เพราะนางมั่นใจในทันทีว่า คนตรงหน้าไม่ได้มาเพื่อสำรวจเล่น ๆ
เขารู้แล้วว่านางกำลังแตะรอยแยกบางอย่างของตลาดยา
และวันนี้เขามาเพื่อบอกให้นางหยุดก่อนจะขุดลึกไปกว่านี้
นางจึงถามกลับอย่างเรียบที่สุด
"ข้าเป็นเพียงหมอหญิงตัวเล็กในตรอกหนึ่ง"
"เรื่องใดกันที่ทำให้หมอใหญ่อย่างท่านต้องมาถึงที่"
หมอฉู่ยิ้มอ่อนกว่าเดิม
"เพราะคนตัวเล็กบางคน หากปล่อยไว้โดยไม่เตือน อาจเดินไปเหยียบจุดที่ไม่ควรเหยียบ"
"ข้าเห็นเจ้ามีความสามารถ จึงไม่อยากให้เสียไปด้วยความดื้อ"
ประโยคหลังสุดฟังเหมือนห่วงใย
แต่เซวียนอิงอ่านออกว่ามันคือคำตัดสิน
ในสายตาของเขา นางไม่ใช่หมอที่น่าชื่นชมเพียงอย่างเดียว
หากยังเป็นตัวแปรที่ต้องจัดการอย่างนุ่มนวลก่อนจำเป็นต้องใช้วิธีอื่น
นางจึงผ่อนน้ำเสียงลงบ้าง
"ท่านหมอฉู่พูดถึงเมืองใหญ่นัก"
"เช่นนั้นข้าอยากถามท่านในฐานะผู้มาก่อน"
"หากในตลาดยามีของไม่ดีปะปนอยู่ หมอควรทำอย่างไร"
หมอฉู่ไม่ได้ตอบทันที
เขามองนางเงียบ ๆ ราวกับกำลังประเมินว่าคำถามนี้จริงใจเพียงใด
จากนั้นจึงตอบอย่างนิ่มนวลที่สุด
"ถ้ามีของไม่ดีจริง ก็ต้องแก้ที่ต้นเหตุ"
"แต่การแก้ที่ต้นเหตุ ย่อมต้องอาศัยคนมีตำแหน่ง มีระบบ และมีหลักฐาน"
"ไม่ใช่อาศัยความสงสัยของคนเพียงคนเดียว"
"มิฉะนั้นความปั่นป่วนจะเกิดก่อนความยุติธรรม"
เซวียนอิงหัวเราะเบา ๆ
"ท่านกล่าวได้งดงามนัก"
"เพียงแต่บางครั้ง คนที่มีตำแหน่งกับระบบนี่เอง ที่ทำให้ต้นเหตุยังอยู่"
คำพูดนั้นทำให้อาเยว่ใจหายวาบ
นางแทบอยากยกมือปิดปากคุณหนูของตนเดี๋ยวนั้น
แต่หมอฉู่กลับไม่โกรธ
อย่างน้อยภายนอก เขาไม่แสดงออกเลยแม้แต่น้อย
แววตาเขาเพียงลึกขึ้นนิดเดียว
"หมอหลี่" เขาเอ่ยช้า ๆ "ความเฉียบคมเป็นของดี"
"แต่มีดที่คมเกินไป หากไม่รู้ฝักของมัน มักบาดมือตนเองก่อน"
เซวียนอิงยกถ้วยชาขึ้นจิบบ้าง
"ข้าไม่เคยกลัวมีด"
"ข้ากลัวเพียงคนที่ใช้ผ้าไหมห่อมีดแล้วบอกคนทั้งเมืองว่านั่นคือความเมตตา"
ห้องทั้งห้องเงียบสนิท
แม้กระทั่งเสียงฝนก็ดูเหมือนห่างออกไป
ศิษย์สองคนด้านหลังหมอฉู่ขยับตัวน้อย ๆ อย่างระวัง
แต่หมอฉู่ยังคงยิ้ม
รอยยิ้มของเขาครั้งนี้ไม่หวานเท่าตอนแรก
ทว่าก็ยังสุภาพไร้ที่ติ
"เจ้าฉลาดกว่าที่ข้าคิด"
"น่าเสียดายที่คนฉลาดมักเลือกทางยาก"
"ข้าจะถือว่าวันนี้เราคุยกันในฐานะหมอด้วยกัน"
"ข้าขอเตือนอีกครั้งว่า อย่าให้ความอยากรู้พาโรงหมอเล็กนี้ไปชนกำแพงที่เจ้าดันไม่ไหว"
เซวียนอิงวางถ้วยชาลง
"แล้วถ้ากำแพงนั้นกำลังล้มทับคนป่วยอยู่เล่า"
หมอฉู่มองนางนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
ดวงตาอ่อนโยนนั้นคล้ายแฝงความเหนื่อยล้าลึก ๆ บางอย่าง
ราวกับเขาเคยถามคำถามเดียวกันนี้มาก่อนในชีวิต และเลือกคำตอบไปแล้ว
"คนเราช่วยคนได้ทีละคน" เขาตอบ "แต่กำแพงของเมือง ไม่ใช่สิ่งที่คนคนเดียวจะพยุง"
"บางครั้งสิ่งที่ทำได้ดีที่สุด คือประคองที่ของตนให้มั่น แล้วอย่าให้มันถล่มตามไปด้วย"
คำตอบนั้นทำให้เซวียนอิงแน่ใจยิ่งขึ้น
คนตรงหน้ารู้ว่ากำแพงมีรอยร้าว
รู้ว่ามีคนถูกทับอยู่
แต่เขาเลือกเป็นส่วนหนึ่งของมัน เพราะเชื่อว่าการอยู่รอดภายในกำแพงสำคัญกว่าการทลายมัน
นางไม่เกลียดคนเช่นนี้เพียงเพราะเขาฉลาดหรือทรงอำนาจ
นางเกลียดเพราะเขาเข้าใจปัญหาดีพอจะหยุดมันได้บ้าง
แต่กลับเลือกใช้ความเข้าใจนั้นประคองระเบียบอันป่วยไข้ให้คงอยู่
หมอฉู่ลุกขึ้นยืน
บทสนทนาดูเหมือนจะจบลงแล้ว
เขาหันมามองนางเป็นครั้งสุดท้าย
"ข้าหวังว่าโรงหมอของเจ้าจะเปิดต่อไปได้อีกนาน"
"หมอหนุ่มสาวที่มีฝีมือ ควรถูกจดจำจากการรักษาคน ไม่ใช่จากการหายไปเพราะเรื่องนอกตำรับยา"
อาเยว่หน้าขาวเผือดลงทันที
แต่หมอฉู่กลับกล่าวต่อด้วยรอยยิ้มอ่อน
"อย่าเข้าใจข้าผิด ข้าเพียงพูดตามสิ่งที่เกิดขึ้นบ่อยในเมืองใหญ่"
"ผู้คนมาเร็วไปเร็ว ข่าวลือก็เช่นกัน"
เซวียนอิงลุกขึ้นยืนเช่นกัน
"ข้าขอบคุณที่ท่านเป็นห่วง"
"และข้าก็หวังเช่นกันว่า ชื่อเสียงอันดีของสมาคม จะไม่ต้องมัวหมองเพราะเรื่องบางอย่างที่ไม่ควรเกิด"
คราวนี้หมอฉู่เงียบไปชั่วลมหายใจหนึ่ง
ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
"เจ้าพูดได้ดี"
"สมแล้วที่หลายคนจับตา"
เขาไม่พูดอะไรต่อ
เพียงพยักหน้าแล้วเดินออกจากโรงหมอไป
ศิษย์สองคนตามหลัง พร้อมยกกล่องไม้หอมกลับไปโดยไม่ได้ทิ้งไว้
เมื่อเงาร่างของคนทั้งสามหายไปหลังม่านฝน อาเยว่ก็ทรุดนั่งลงกับม้านั่งอย่างหมดแรง
"คุณหนู เขามาข่มขู่ชัด ๆ"
"คนแบบนี้ยิ้มอยู่ตลอด แต่น่ากลัวยิ่งกว่าพวกที่ตะโกนเสียอีก"
เซวียนอิงมองออกไปทางประตู
หยดฝนแตกกระเซ็นบนพื้นหิน สีเทาของฟ้าทำให้ทั้งตรอกดูเหมือนถูกคลุมด้วยม่านบาง ๆ
"ใช่" นางตอบ "เพราะคนที่ตะโกนยังบอกให้เรารู้ว่ากำลังโกรธ"
"แต่คนที่ยิ้มแล้วพูดเหมือนห่วงใย มักทำให้คนอื่นลังเลว่าตนควรกลัวหรือไม่"
อาเยว่กลืนน้ำลาย
"แล้วเราจะทำอย่างไรต่อ"
เซวียนอิงหันกลับมามองโต๊ะ
แผ่นไม้บางใต้ผ้าสีเทายังวางอยู่ที่เดิม
คำพูดของหมอฉู่เหมือนควันหอมที่อบอวล แต่ข้างในเต็มไปด้วยพิษช้า
ถ้าวันนี้นางเป็นหมอธรรมดาที่เพียงอยากเปิดโรงหมอให้พ้นเดือน คำเตือนนี้คงทำให้นางถอย
แต่ยิ่งอีกฝ่ายมาเตือนเร็วเท่าไร ก็ยิ่งแปลว่าเรื่องที่นางแตะนั้นเจ็บจริง
นางเดินไปหยิบผ้าสีเทาออก เผยให้เห็นแผ่นไม้กั้นหีบยาสองชั้น
ปลายนิ้วไล้ไปตามรอยครั่งแดงที่แข็งตัวอยู่ตรงขอบ
"หมอฉู่มาที่นี่ ไม่ใช่เพราะข้าเก่ง" นางพูดช้า ๆ "แต่เพราะเขากลัวว่าข้าจะมองเห็นมากเกินไป"
อาเยว่เงยหน้าขึ้น
"เช่นนั้นเรายิ่งต้องระวัง"
"ระวังแน่นอน" เซวียนอิงตอบ "แต่ไม่ใช่ระวังเพื่อถอย"
"จากวันนี้ไป เขาจะจับตาเราใกล้กว่าเดิม"
"นั่นหมายความว่า เราต้องหยุดเดินแบบที่เขาคาด"
อาเยว่พยายามตามความคิด
"คุณหนูหมายถึง"
เซวียนอิงหันไปมองชั้นตู้ยา แล้วหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา
ในนั้นมีรายชื่อตราประทับหีบยา ร้านค้า และวันเวลาที่เกวียนเข้าออก
"ถ้าเขาคิดว่าข้าจะตรวจตลาดต่อ เขาย่อมส่งคนประกบตลาด"
"งั้นข้าจะไม่เริ่มจากตลาด"
นางเปิดสมุดไปยังหน้าที่จดชื่อโกดังเหนือและร้านที่รับของซ้ำ ๆ
"ข้าจะเริ่มจากคนที่ขนของ"
"คนเฝ้าโกดัง คนปิดครั่ง คนเปลี่ยนตรา และคนที่ได้เงินน้อยเกินกว่าจะภักดีต่อความลับจนตาย"
อาเยว่ยังมีสีหน้ากังวล แต่แววตากลับค่อย ๆ แน่วขึ้นตามคำพูดนั้น
ฝนด้านนอกยังไม่หยุด
กลิ่นดินชื้นผสมกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยอยู่ในห้อง
เซวียนอิงยืนอยู่กลางโรงหมอเล็กของตน โดยมีร่องรอยของการมาเยือนจากหมอใหญ่แห่งสมาคมยังค้างอยู่ในอากาศ
ชายคนนั้นสุภาพทุกคำ
อ่อนโยนทุกท่าที
แต่ทุกประโยคเหมือนวางมีดไว้ใต้ผ้าไหม
เขาเตือนนางว่าเมืองใหญ่นี้อยู่ไม่ได้ด้วยความเก่งเพียงอย่างเดียว
นั่นอาจเป็นความจริง
แต่ในใจของเซวียนอิง ก็มีอีกความจริงหนึ่งที่ชัดเจนไม่แพ้กัน
เมืองที่ปล่อยให้คนมีฝีมืออยู่รอดได้เพียงเมื่อยอมหลับตา
เมืองนั้นไม่ได้ป่วยเพราะโรค
มันป่วยเพราะคนที่คอยรักษาโครงสร้างอันป่วยไข้ไว้ไม่ให้ใครแตะต้องต่างหาก
และเมื่อหมอฉู่เหวินซานเดินมาถึงหน้าประตูโรงหมอเล็กแห่งนี้ด้วยตนเอง
เซวียนอิงก็รู้แล้วว่า
นางกำลังจับถูกเส้นเลือดเส้นหนึ่งของเมืองใหญ่เข้าให้แล้วจริง ๆ
เส้นเลือดที่ภายนอกดูสะอาด อบอุ่น และน่านับถือ
แต่ข้างในอาจไหลเวียนด้วยเลือดเสียมานาน
ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ
ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด
ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ
ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน
ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข
ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ







