ทาสรักนายช่าง

แสงแดดจัดจ้าในยามสายของกรุงเทพมหานครสะท้อนกระทบกับตู้กระจกใสของบริษัทรับเหมาก่อสร้างยักษ์ใหญ่ "ณิชพลคอนสตรัคชัน" สวนทางกับความรู้สึกของ อริสา หรือ แบม นักศึกษาสาวปี 4 คณะการจัดการ ที่กำลังยืนถือแฟ้มประวัติการฝึกงานในมือด้วยความมั่นใจเกินร้อย

เรซูเม่เกรดเฉลี่ยสามจุดเก้าห้า ผลงานกิจกรรมระดับมหาวิทยาลัย และหน้าตาที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างประณีต ทำให้เธอคาดหวังว่าตลอดสามเดือนของการฝึกงานในบริษัทชั้นนำนี้ เธอจะได้นั่งทำงานสบาย ๆ อยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ จัดการเอกสาร หรือวางแผนการตลาดสวย ๆ สมกับที่เรียนมา

แต่แล้ว... ความฝันอันสวยงามก็ต้องพังทลายลงในพริบตา เมื่อเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลยื่นเอกสารฉบับใหม่มาให้ พร้อมรอยยิ้มแห้ง ๆ ที่ชวนให้ใจคอไม่ดี

“ขอโทษทีนะน้องแบม พอดีโควตาออฟฟิศเต็มแล้ว ทางฝ่ายบริหารสั่งย้ายด่วนให้หนูไปประจำที่ ‘ไซต์งานก่อสร้างโครงการ ที่รังสิตแทนค่ะ เริ่มงานวันนี้เลยนะจ๊ะ”

ไซต์งานก่อสร้างเหรอ?!

แบมแทบอยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ รองเท้าคัทชูส้นสูงหัวแหลมที่เธอตั้งใจใส่มาเพื่อประเดิมวันแรกสั่นระริก แต่ในเมื่อถอยไม่ได้ เธอก็เลือกที่จะสู้ กลับตัวตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด เธอมันคนไม่ยอมคนเสียด้วยสิ!

แต่ปัญหาคือ... ด้วยความที่เธอคิดว่าจะได้นั่งออฟฟิศ วันนี้แบมจึงจัดเต็มในชุดนักศึกษาเสื้อนิสิตเข้ารูปพอดีตัว กระโปรงทรงสอบสั้นเหนือเข่าอวดเรียวขาเรียวยาว และใบหน้าที่แต่งหน้าทำผมมาอย่างเนี๊ยบราวกับจะไปเดินแบบ ไม่ใช่มาลุยฝุ่นตลบแบบนี้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา แท็กซี่มาส่งเธอลงที่หน้าไซต์งานก่อสร้างขนาดใหญ่ ฝุ่นปูนฟุ้งกระจาย เสียงเครื่องจักรคำรามกึกก้อง และกลิ่นอายความดิบเถื่อนของเหล็กกับคอนกรีตลอยอบอวล แบมก้าวขาลงจากรถด้วยความทุลักทุเล มือหนึ่งต้องคอยจับกระโปรงสั้นไม่ให้ปลิวไปตามแรงลม อีกมือต้องยกบังแดดที่แผดเผาจนเหงื่อเริ่มซึมเมคอัพ

ช่างมันเดี๋ยวค่อยแก้ปัญหาหน้างาน! แบมสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างในเพื่อตามหา "ผู้จัดการไซต์"

ระหว่างที่เธอกำลังเดินเลี่ยงกองเหล็กเส้นและกองทราย สายตาหลายคู่ของคนงานก่อสร้างก็หันมามองเป็นตาเดียว ด้วยความที่ชุดนักศึกษารัดรูปและเรียขาขาวเนียนมันช่างตัดกับบรรยากาศไซต์งานดิบ ๆ นี้เสียเหลือเกิน

ขณะที่แบมกำลังยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กลางไซต์งาน สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังสั่งงานลูกน้องเสียงเข้ม เขาถอดเสื้อแขนยาวสีเข้มออกพาดบ่า เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีดำแนบเนื้อที่รัดรูปอวดกล้ามเนื้อแกร่งสมชายชาตรี และสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือ รอยสักลายเท่ ๆ ที่บริเวณครึ่งท่อนแขนขวา แผ่รังสีความแบดบอยและดิบเถื่อนออกมาจนคนรอบข้างต้องเกรงกลัว

แบมสูดลมหายใจเข้าปอด ก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความมั่นใจ แม้ในใจจะเริ่มหวั่น ๆ กับความดุของอีกฝ่าย

"ขอโทษนะคะ... ฉันเป็นนักศึกษาฝึกงานใหม่ รายงานตัวกับวิศวกร..."

เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักร ทำให้ร่างสูงที่กำลังหงุดหงิดกับงานก่อสร้างชะงัก ชายหนุ่มค่อย ๆ หันกลับมามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดัน

ณิชพล หรือ พี่พล วิศวกรหนุ่มวัย 30 ปี ทายาทเจ้าของบริษัทที่ปลอมตัวมาลุยงานหน้างานจริงเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ เขากวาดสายตาคมกริบมองสำรวจเด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า... ตั้งแต่ผมยาวสลวย ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอาง เสื้อนิสิตตัวบางที่รัดแน่นจนเห็นสัดส่วนชัดเจน ไปจนถึงกระโปรงทรงสอบสั้นจู๋และรองเท้าคัทชูที่ไม่เข้ากับสถานที่เอาเสียเลย

รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึกของณิชพล เขากระตุกยิ้มด้วยความรู้สึกดูถูกระคนหมั่นไส้ทันที คิดว่าเด็กเส้นที่ไหนส่งเข้ามาสร้างภาระให้เขาอีก

"นักศึกษาฝึกงาน?" ณิชพลทวนคำ เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น "แล้วคิดยังไงถึงแต่งตัวแบบนี้มาเดินลุยไซต์งานวะ? นึกว่ามาเดินห้างหรือไง?"

แบมหน้าชาขึ้นมาทันทีเมื่อเจอคำพูดประชดประชัน เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ไม่ยอมแพ้ "ฉันมารายงานตัวตามระบบค่ะ ไม่คิดว่าที่นี่จะห้ามแต่งชุดนักศึกษามา"

ณิชพลแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวแบมทีละก้าว จนเด็กสาวต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อของผู้ชายอบอวลอยู่รอบตัวเขา สร้างแรงกดดันมหาศาล

ณิชพลโน้มใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยหนวดเคราจาง ๆ ลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือนและดูแคลนที่ทำเอาเลือดในกายของแบมพุ่งพล่าน

"ที่นี่ไม่ใช่สถานที่... ที่จะมาอ่อยผู้ชายเล่น ถ้าอยากจะอ่อยผู้ชายให้ไปที่อื่น ที่ไซต์งานของฉัน... ฉันไม่ต้อนรับพวกไร้สมองที่เอาแต่แต่งตัวยั่วผู้ชายหรอกนะ!"

เพล้ง!

เหมือนมีค้อนปอนด์ฟาดลงกลางหัว แบมเบิกตากว้างด้วยความตกใจและโกรธจัดจนตัวสั่น ความอับอายพุ่งขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำ เธอกำหมัดแน่น มองหน้าวิศวกรหนุ่มแบดบอยด้วยสายตาที่พร้อมจะเผาไหม้เขากลับเป็นจุล

ไอ้ผู้ชายปากเสีย! หน้าตาดีซะเปล่า แต่ปากหมาสิ้นดี!