แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ตอนที่ 2 รอยเข็มต้องห้ามไฟในห้องตรวจเหลือเพียงตะเกียงหนึ่งดวง แสงสีอำพันตกบนใบหน้าซีดของซือจิ่วและปลายเข็มเงินที่ปักค้างอยู่ตามจุดสำคัญ กลิ่นขมของยาที่เพิ่งป้อนผสมกับกลิ่นอาเจียนสีเข้มยังไม่จาง เซวียนอิงใช้ผ้าขาวเช็ดมืออย่างเงียบ ๆ แล้วหันไปมองกวานซงที่ยืนเฝ้าหน้าประตูด้านในเหมือนเสาหิน"ประตูหน้าร้านล็อกแล้วหรือยัง" เธอถามโดยไม่หันหน้า"ล็อกแล้ว" กวานซงตอบเสียงต่ำ "ข้าดับไฟหน้าร้านหมดแล้ว เหลือแค่นี้"เซวียนอิงพยักหน้า เธอไม่ได้วางใจเพราะคำรับรอง แต่เพราะได้ยินความเงียบในตรอกที่ไม่ใช่ความเงียบปกติ เมืองหลินอันยามค่ำไม่เคยนิ่งสนิท มีเสียงเมาคุย มีเสียงสุนัขเห่า มีเสียงล้อเกวียนไกล ๆ ทว่าเวลานี้มันเหมือนทั้งตรอกกลั้นหายใจเธอขยับเข้าไปใกล้เตียงอีกครั้ง วางปลายนิ้วลงบนชีพจรที่ข้อมือของซือจิ่ว จังหวะกลับมามีอยู่จริง แต่ยังเหมือนคนเดินอยู่บนสะพานไม้ผุ ก้าวพลาดนิดเดียวก็ตกน้ำในหัวของเธอ ข้อความของระบบที่เคยปรากฏก่อนหน้านี้ยังเหมือนรอยหมึกที่ไม่ลบเลือน เธอไม่ได้สนใจมันจนเสียสมาธิ แต่เธอรับรู้ว่าโลกกำลังมองการรักษาของเธอเป็นสิ่งที่มีราคาและมีผลลัพธ์เซวียนอิงยกมือแตะหน้าผากของซือจิ่ว ความเ

ตอน 4 สมาคมแพทย์กดดันแสงเช้าของหลินอันส่องผ่านช่องไม้หน้าต่างเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ ฝุ่นในอากาศลอยช้า ๆ เหมือนความลับที่ยังไม่ยอมตกลงพื้น โรงหมอหลี่กลับมาดูเหมือนเปิดตามปกติภายนอก ประตูหน้าไม่ปิดสนิทเหมือนคืนก่อน มีป้ายผ้าสีซีดแขวนไว้บอกว่ารับตรวจคนไข้ แต่น้ำหนักของเช้าวันนี้ไม่เหมือนเช้าอื่น ๆ เพราะใต้พื้นไม้ด้านในยังมีคนที่ทั้งเมืองกำลังพยายามทำให้หายไปเซวียนอิงยืนหลังฉากไม้ กำลังตวงยาอย่างระมัดระวัง เสียงน้ำเดือดในหม้อดังปุด ๆ สม่ำเสมอ เธอจงใจทำให้เสียงร้านเหมือนปกติ มีคนเดินเข้าออกเบา ๆ สองสามรายที่มาขอยาแก้ไอและยาทาแก้ปวดข้อ เธอตรวจอย่างรวดเร็ว จ่ายยาอย่างเรียบ และไม่ปล่อยให้ใครเดินลึกเข้ามาเกินม่านกั้นห้องในกวานซงยืนหน้าร้านเหมือนคนช่วยงาน มือหนึ่งคอยรับเงิน อีกมือคอยจับกลอนประตูให้พร้อมปิด เขายังไม่ชินกับการต้องทำหน้าที่ทั้งเฝ้าคนทั้งเฝ้าคดี แต่เขาพยายามนิ่ง เพราะรู้ว่าความนิ่งคือเกราะบางที่สุดของคนที่กำลังถูกล่าซือจิ่วอยู่ใต้พื้น ได้น้ำอุ่นและยาอ่อน ๆ ตามที่เซวียนอิงสั่ง ชีพจรแท้เริ่มตั้งตัวได้มากขึ้นแต่ยังไม่พอให้ขึ้นมาเผชิญแสงในร้าน เธอให้เขาอดทนอีกหนึ่งวัน อย่างน้อยให้พิษท

ตอน 6 ชีพจรกลับมาศาลเจ้าหลังเขาตั้งอยู่เหนือชุมชนไปไม่ไกล เป็นศาลเล็กเก่าแก่ที่คนเมืองหลินอันแวะไหว้เมื่ออยากขอให้ฝนตกหรือขอให้ลูกหายป่วย กลางวันมีควันธูปและเสียงสวดเบา ๆ กลางคืนกลับเงียบเหมือนถูกทิ้งให้เป็นที่พักของลมหนาว แสงจันทร์คืนนี้ขุ่นมัว หมอกลืนเงาต้นสนริมทางจนดูเหมือนเสาไม้ดำเรียงรายกวานซงแบกซือจิ่วขึ้นบันไดหินทีละขั้น เหงื่อซึมแม้อากาศหนาว เพราะคนบนหลังยังหนัก และเพราะทุกก้าวมีความกลัวเดินตามมา เซวียนอิงเดินนำ มือหนึ่งถือโคมกระดาษที่ปิดบังแสงไว้ให้สลัวพอไม่ดึงสายตาคนไกล อีกมือกุมห่อผ้ายาแน่น เธอไม่ได้วิ่ง ไม่เร่งจนล้ม แต่เดินด้วยจังหวะมั่นคงแบบคนที่รู้ว่าความผิดพลาดเล็กน้อยอาจกลายเป็นหลักฐานให้ศัตรูเมื่อถึงหลังศาล มีห้องเก็บของเก่าที่แทบไม่มีใครเปิด ประตูไม้ผุมีรอยตะปูเก่า เซวียนอิงหยิบกุญแจสนิมที่เธอเตรียมไว้จากครั้งก่อน ตอนเด็ก ๆ เธอเคยแอบขึ้นเขามาที่นี่กับพ่อเพื่อหาเห็ดหลินจือและสมุนไพรหายาก พ่อเคยบอกว่า "หมอที่ดีต้องรู้จักที่หลบลม" ตอนนั้นเธอคิดว่าหลบลมคือหลบฝนหลบหนาว วันนี้เธอเพิ่งเข้าใจว่า บางครั้งต้องหลบลมของอำนาจด้วยประตูเปิดออกด้วยเสียงเอี๊ยดต่ำ ๆ กลิ่นไม้เก่าแล

ตอน 8 แม่ทัพเซียวเหยียนจวินฟ้ายังไม่สว่าง แต่ความมืดเริ่มบางลงเหมือนผ้าคลุมที่ถูกยกขึ้นทีละนิด ป่าด้านหลังเขาเย็นชื้นจนไอหายใจกลายเป็นหมอกเล็ก ๆ ลอยออกจากปากทุกครั้งที่กวานซงหอบหนัก เขาแบกซือจิ่วมาเป็นชั่วโมง ขาเริ่มสั่น แต่ไม่ยอมวาง เพราะเสียงฝีเท้าของคนตามล่ายังไล่มาเป็นระยะ เหมือนเงาที่ไม่รู้จักเหนื่อยเซวียนอิงเดินข้าง ๆ ไม่ได้ถือโคมแล้ว เธอดับมันตั้งแต่หลุดจากศาลเจ้าเพื่อไม่ให้เป็นเป้า แสงเดียวที่เธอมีคือแสงจากความคุ้นชินทางป่าและความแน่นของชีพจรที่เธอจับได้เป็นครั้งคราว เมื่อใดที่ซือจิ่วหายใจสะดุด เธอจะยกมือแตะข้อมือเขาแค่หนึ่งลมหายใจ แล้วรู้ทันทีว่าต้องให้หยุดพักหรือเดินต่อ"หยุดตรงนี้" เซวียนอิงกระซิบในที่สุด เมื่อพวกเขามาถึงแอ่งหินที่มีต้นสนบังรอบด้านกวานซงทรุดเข่าลง วางซือจิ่วพิงหินอย่างระวัง เหงื่อของเขาเย็นจนเหมือนน้ำแข็ง "ข้าขอโทษ" เขาพูดเสียงหอบ "ข้าคิดว่าล่อเขาได้ แต่เขามาเร็วกว่าเดิม"เซวียนอิงไม่ตำหนิ เธอคุกเข่าลงข้างซือจิ่ว เปิดผ้าห่มให้เขาหายใจได้สะดวกขึ้น แล้วจับชีพจรลึกทันที ชีพจรแท้ยังอยู่และสู้ดี แต่มันเริ่มแกว่งจากความหนาวและความเหนื่อยเหมือนสายธารที่ถูกหินทั

ตอน 10 หมอหลี่กลับมารุ่งเช้าในค่ายชายแดนไม่ได้มีกลิ่นหอมของข้าวใหม่เหมือนในเมืองหลินอัน มันมีกลิ่นโลหะจากเกราะที่ถูกเช็ด กลิ่นดินจากลานฝึก และกลิ่นยาสมุนไพรที่ต้มค้างคืนอยู่ในเรือนบาดเจ็บ เสียงแตรปลุกดังยาว ทหารเดินเป็นแถวผ่านหน้าต่างไม้แคบ ๆ จังหวะเท้ากระทบพื้นเหมือนหัวใจของค่ายที่ไม่เคยหยุดพักเซวียนอิงไม่ได้นอนทั้งคืนเต็ม ๆ เธอนั่งเฝ้าข้างเตียงซือจิ่ว สลับระหว่างจับชีพจรลึก ตรวจสีริมฝีปาก และเช็ดเหงื่อเย็นที่ออกเป็นระยะ เมื่อใดที่ชีพจรแกว่ง เธอจะหมุนเข็มที่คุมหัวใจเพียงเสี้ยวเล็ก ๆ แล้วปล่อยให้ร่างกายจัดระเบียบตัวเองเหมือนให้โอกาสคนเจ็บหายใจด้วยแรงของตนเองตอนฟ้าสาง ซือจิ่วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่การตื่นแบบหลงทาง แต่เป็นการตื่นที่มีสติ เขามองเพดานไม้ของเรือนบาดเจ็บ แล้วหันมามองเธอด้วยสายตาที่ชัดและนิ่งกว่าเดิมมาก"ข้ายังอยู่" เขาพูดเสียงแหบ แต่ประโยคเต็มคำเซวียนอิงวางปลายนิ้วบนข้อมือเขาอีกครั้ง ชีพจรแท้ตอบแรงขึ้น มีจังหวะที่แน่นเหมือนกลองที่เพิ่งถูกขึงใหม่ เธอถอนลมหายใจยาวอย่างเงียบ ๆ เหมือนคนเพิ่งวางหินหนักลงจากบ่า"เจ้ายังอยู่" เธอตอบ "และคราวนี้อยู่จริง"ซือจิ่วพยายามย