บทที่ 10

ทันใดนั้น เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองของโจวต้าฟา หลินเฟยก็มีความสุขมาก!

เพราะเขารู้ว่าเขาทำสำเร็จ!

เขาได้เรียนรู้เทคนิคการฝังเข็มจากหนังสือโบราณจริงๆ! และเขายังแก้ไขปัญหาเรื่องระหว่างเขากับพานเสี่ยวเหลียนด้วย!

โจวต้าฟายังคงจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อกี้ และเขาจะไม่บอกว่าเกิดอะไรขึ้นคืนนี้อย่างแน่นอน!

“แม่งเอ้ย พูดถึงเด็กเหลือขอหลินเฟยทีไรโมโหทุกที น่าหาโอกาสทุบแม่งสักที!”

“อาของมัน กูก็จะนอนด้วย!”

โจวต้าฟาส่ายหัว ลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หมู่บ้านด้วยเท้าเปล่า

“ยังคิดถึงอาของเราอยู่อีก!”

“ไม่ได้การ ต้องทำให้เขากลัว!”

หลินเฟยเริ่มโกรธ

วิธีการฝังเข็มนี้ภายในหนึ่งเดือนสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นจึงจะได้ผล ไม่เช่นนั้นหลินเฟยก็ไม่สนใจที่จะมอบมันให้กับโจวต้าฟาอีกครั้ง

แต่ตอนนี้ หลินเฟยมีวิธีที่ดีในการทำให้ โจวต้าฟาอยู่นิ่ง ๆ ไปได้พักหนึ่ง!

“โจว~ต้า~ฟา~~~”

หลินเฟยบีบเสียงและพูเสียงหยาน เสียงสะท้อนผ่านหุบเขา ดังราวกับผีร้องไห้หมาหอน!

ถ้าหลินเฟยไม่ได้ทำเสียงนี้ด้วยตัวเอง หลินเฟยคงจะตกใจเมื่อได้ยินเหมือนกัน!

“ใคร? ใครเรียกกู?”

โจวต้าฟาตกใจมาก ขาของเขาสั่นอีกครั้ง!

หลังจากสำรวจไปรอบๆ เขาไม่เห็นแม้แต่เงาร่างเดียวในถิ่นทุรกันดารเช่นนี้ เมื่อคิดว่าเขาปรากฏตัวที่นี่อย่างอธิบายไม่ได้ หัวใจของโจวต้าฟาก็เต้นรัว

“ผีจริงๆ เหรอ?”

“โจว~ต้า~ฟา~~~”

“ฉันเป็นภรรยาของคุณ ตู้เสี่ยวเยว่~~~”

“ฉันตายอย่างอนาถ~~~~~”

เมื่อเห็นว่าโจวต้าฟารู้สึกหวาดกลัวจริง ๆ หลินเฟยยังคงพูดต่อไปในขณะที่นิ่งเสียงไว้

“เสี่ยว...เสี่ยวเยว่?!”

ทันทีที่เขาได้ยินว่าเป็นภรรยาที่เสียชีวิตของเขา โจวต้าฟาก็นั่งลงกับพื้นพร้อมกับเสียงดึงปึง ไขมันบนใบหน้าของเขาสั่นสะท้าน!

“เสี่ยวเยว่ คุณ... คุณตายแล้ว ทำไมคุณมาหาผมอีก...ทำไมกัน?”

“คุณกำลังมีอะไรกับผู้หญิงอื่นลับหลังฉัน~~~~”

“ที่นั่นฉันสงบไม่ได้ ฉันเลยอยากพาคุณลงไปกับฉัน~~~~~~”

หลินเฟยกลั้นเสียงหัวเราะของเขาและยังคงบีบเสียงต่อไป

ท่ามกลางแสงจันทร์นวล ๆ ในคืนที่มืดมิด เสียงกรีดร้องอันน่าสังเวชเหล่านี้จะทำให้ทุกคนรู้สึกราวจะหมดสติ

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าไม่ทำอะไรผิดก็คงจะไม่กลัวผีมาเคาะประตู เห็นได้ชัดว่าโจวต้าฟาไปบ้านพี่สะใภ้ของเขาเพราะเจตนาไม่ดี!

หลังจากที่ภรรยาของเขาเสียชีวิต เงินชดเชยทั้งหมดก็ถูกใช้เพื่อหาผู้หญิง!

ตอนนี้เมื่อเขาได้ยินว่าภรรยาของเขามาเพื่อชำระบัญชี และต้องการพาเขาไปด้วย โจวต้าฟาก็ตกใจมากจนน้ำตาไหลออกมาจากจมูกของเขา

เขาคุกเข่าลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว และตบปากตัวเอง

“เสี่ยวเยว่ ผมรู้ว่าผมผิด ผมมันสวะ ผมไม่กล้าทำแล้ว!”

“ขอร้องอย่าพาผมไป! ผมจะไม่แตะต้องผู้หญิงคนไหนอีก!”

“ผมรักคุณคนเดียว!”

หลินเฟยต่อต้านความรู้สึกคลื่นไส้และพูดต่อ: “โจวต้าฟา ถ้าคุณกล้าโกหกฉัน ฉันจะพาคุณลงไปด้วย~~~~~”

“ไม่กล้าโกหก! ผมไม่กล้า ผมสัญญาจะไม่หาผู้หญิงอีกแล้ว!”

โจวต้าฟาคำนับหลายครั้ง แต่เมื่อไม่มีเสียงอีกต่อไป เขาก็ตะโกนเสียงดังและวิ่งหนีไป!

“โอ้พระเจ้า!!!”

“มีผี!!!!”

“สมควร ไม่เพียงพอที่จะทำให้คุณกลัวตายหรอก เจ้าโง่!”

หลินเฟยมีความสุข หลังจากนี้คาดว่าโจวต้าฟาจะต้องพักผ่อนไปอีกนาน

หลินเฟยออกมาจากด้านหลังหิน เลือกเส้นทางเพื่อหลีกเลี่ยงโจวต้าฟา และเดินไปที่บ้านของพานเสี่ยวเหลียน

ลมภูเขาพัดมา และหลินเฟยก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก จากนั้นเขาก็คิดย้อนกลับไป

เราอุ้มโจวต้าฟาและวิ่งเป็นระยะทางหลายไมล์ แต่กลับไม่เหนื่อยเลย และดวงตาก็ใช้งานง่ายมาก

แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลากลางคืนแล้ว แต่ทุกอย่างในดวงตาของหลินเฟยก็ชัดเจนเหมือนตอนกลางวัน

“เกิดอะไรขึ้นกับโลกนี้กันนะ? ไม่เพียงแต่ความแข็งแกร่งของเราจะแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น แต่ดวงตาของเราก็ใช้งานง่ายขึ้นด้วย”

หลินเฟยรู้สึกงุนงง นี่อาจกล่าวได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงไปอย่างสมบูรณ์

เขาจำได้ว่าตอนที่เขาออกจากบ้านมันไม่ใช่แบบนี้

ทันใดนั้น หลินเฟยก็คาดเดาได้ เหตุผลที่เขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอาจเป็นเพราะน้องชายของเขาสัมผัสตัวพานเสี่ยวเหลียน

“ต้องเป็นอย่างนั้นแน่!”

หลินเฟยมุ่งมั่น เมื่อเขาซ่อนตัวอยู่ในตู้ เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิด

เดิมทีเขาคิดว่าเขาโกรธโจวต้าฟา แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าทั้งหมดเป็นเพราะเขาแตะต้องพานเสี่ยวเหลียน

“การนอนกับผู้หญิงทำให้เราแข็งแกร่งขึ้นหรือเปล่านะ?”

หลินเฟยคิดว่าหากเขามีโอกาส เขาจะทำการยืนยันเรื่องนี้อย่างแน่นอน

จากนั้นหลินเฟยก็คิดว่าโจวต้าฟาแทงตัวเองด้วยเศษแก้ว แต่เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ

ทันใดนั้นเขาก็มีความคิด เขาหยิบหินแหลมขึ้นมาและกีดแขนของตัวเองด้วยแรงเล็กน้อย

“กึด!”

ตอนนี้ หลินเฟยแข็งแกร่งขึ้นมาก หินถูกับเนื้อแขนของเขาทิ้งร่องรอยของผงหินไว้อย่างชัดเจน

และหลินเฟยก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าตรงที่เขาข่วนด้วยหินนั้น ก็มีเกล็ดสีขาวเงินละเอียดงอกขึ้นมา ส่องแสงแวววาวหลากสีเหมือนหยกท่ามกลางแสงจันทร์!

“ว้าว! นี่เรากลายพันธุ์?”

สิ่งนี้ทำให้หลินเฟยตกใจสุด ๆ!

หลังจากพูดไปแบบนั้น หลินเฟยก็เฝ้าดูเกล็ดหายไปอีกครั้งราวกับว่าพวกมันไม่เคยปรากฏมาก่อน

หลินเฟยได้เริ่มพิจารณาแล้วว่าสาเหตุที่เขากลายเป็นแบบนี้ต้องเป็นเพราะเขากินงูตัวนั้น

หลินเฟยเริ่มตื่นตระหนก เขากลัวว่าวันหนึ่งเขาจะกลายเป็นงู

“กลัวทำไมนะ ต่อให้กลายเป็นงู ก็เป็นงูหล่อวะ!”

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง หลินเฟยก็ทำได้เพียงยอมรับความจริงและเดินทางต่อไปยังบ้านของพานเสี่ยวเหลียน

สาวม่ายคนสวยพานเสี่ยวเหลียนยังคงต้องรอให้เขากลับไป

เมื่อไปถึงหมู่บ้านก็เป็นเวลาเช้ามืดแล้ว

ชาวบ้านบางส่วนได้เริ่มทำงานในทุ่งนาหรือขึ้นไปบนภูเขาเพื่อเก็บสมุนไพร

หลินเฟยหลีกเลี่ยงชาวบ้านอย่างระมัดระวังและแอบเข้าไปในบ้านของผานเซียวเหลียน

“เสี่ยวเฟย ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว โจวต้าฟาลืมสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ไปแล้วหรือ?”

พานเสี่ยวเหลียนเป็นเหมือนลูกภรรยาตัวน้อยที่กำลังรอสามีกลับบ้าน เมื่อเธอเห็นหลินเฟยเธอก็ตะครุบเขา

รอยเลือดในบ้านได้รับการทำความสะอาดโดยพานเสี่ยวเหลียน และไม่มีร่องรอยอะไรให้เห็นเลย

“ไม่เป็นไร พี่เสี่ยวเหลียน เขาลืมทุกอย่างแล้ว”

หลินเฟยหัวเราะและบอกพานเสี่ยวเหลียนว่าเขาทำให้โจวต้าฟากลัวอย่างไร

“แค่ก ๆ เสี่ยวเฟย นายมันเด็กบ้า!”

“แบบนี้ดีที่สุดเลย!”

พานเสี่ยวเหลียนหัวเราะอย่างหนักจนเนินอกของเธอสั่นอย่างรุนแรง

เมื่อพูดจบ เธอก็จับมือของหลินเฟย

“เฮ้! พี่ครับผม…”

สัมผัสที่ยอดเยี่ยมทำให้หัวหลินเฟยมึนงง ทำเอากระหม่อมของเขาเกือบจะบินออกไป!

ดวงตาของพานเสี่ยวเหลียนเต็มไปด้วยความสุข เธอจูบหลินเฟยอย่างหลงใหล!

“เสี่ยวเฟย นายช่วยพี่ไว้ แล้วแตะต้องร่างกายของพี่ นายต้องรับผิดชอบ!”