Share

CHAPTER 4

Author: memoliinz
last update publish date: 2026-11-09 19:19:49

CHAPTER 4

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นทำให้ต้องรีบเอื้อมมือไปคว้ามาปิดเสียงเพื่อไม่ให้รบกวนการนอน แต่ถึงอย่างนั้นสติเจ้ากรรมก็กลับมา ทำให้ตื่นเต็มตาทั้งที่อยากจะนอนต่ออีกสักครึ่งชั่วโมงก็ตาม

ภรัณขยับตัวอย่างยากลำบากก่อนจะสัมผัสได้ถึงแรงกอดรัด เขาหันไปมองข้างกายจึงได้รู้ว่าตอนนี้กำลังอยู่ในอ้อมกอดของคนที่เคยใจร้ายที่สุด เขาพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับใบหน้าหล่อที่ยังคงหลับใหลไม่ไหวติง

ภรัณจ้องมองใบหน้าของคนที่เขารักด้วยความรู้สึกที่สับสน หัวใจสั่นระรัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองยังหาคำตอบไม่ได้แน่ชัดว่ามันเกิดขึ้นจากสาเหตุใด เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงจากอีกฝ่ายไม่น้อย ความเอาใจใส่และทะนุถนอมที่เขาไม่คุ้นชินมันทำให้เขาเริ่มกลัว กลัวว่าถ้ายอมใจอ่อนให้อีกครั้ง จะถูกทำร้ายหัวใจไม่ต่างจากเดิม

นิ้วเรียวของภรัณถูกยกขึ้นมาชี้ตามจุดต่าง ๆ ของใบหน้าหล่อโดยไร้ซึ่งการสัมผัส ตั้งแต่คบกันมาไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เขาจะสามารถนอนมองหน้าของอีกฝ่ายได้ใกล้และนานขนาดนี้ ถ้าไม่หันหลังให้ก็แยกออกไปนอนนอกห้องตลอด เมื่อนึกย้อนกลับไปความน้อยเนื้อตำใจก็ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้งจนเขารู้สึกถึงความเปียกชุ่มที่หางตา แม้จะกระพริบตาถี่รัวเพื่อไล่หยดน้ำตาแต่กลับกลายเป็นการอนุญาตให้มันยิ่งไหลลงมาจนเปียกแขนหนาของแทนไทที่ทำหน้าที่เป็นหมอนให้เขาหนุน

“หืม...รัณ ร้องไห้หรอ ร้องทำไมครับ”

แทนไทตื่นขึ้นเพราะการเคลื่อนไหวและความชื้นที่แขนก่อนจะเอ่ยถามอย่างร้อนรนเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าคนตัวเล็กในอ้อมกอดกำลังร้องไห้

ภรัณไม่ตอบอะไรนอกจากลุกขึ้นนั่งพร้อมกับยกมือขึ้นปาดน้ำตา แทนไทเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งใจเสียและรีบลุกขึ้น มือหนาลูบหลังคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบขวัญก่อนจะยื่นหน้ามามองสีหน้าของภรัณด้วยความเป็นห่วง

คนตัวเล็กไม่ได้พูดอะไรออกมาเพียงแค่ลุกจากเตียงก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ ภรัณล็อคประตูห้องน้ำก่อนจะเดินมาเปิดน้ำในอ่างล้างหน้ากลบความเงียบสงัดที่เป็นต้นเหตุให้ความตั้งใจของเขาลดทอนไป

แกร๊ก!

เมื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ภรัณก็เดินออกมาพร้อมกับชุดลำลองซึ่งสร้างความฉงนให้กับชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังยืนอยู่หน้าเตาไม่น้อย แทนไทหันกลับไปปิดเตาก่อนจะยกหม้อลงมาวางบนถาดรองอย่างระมัดระวัง ชายหนุ่มหันกลับมามองทางเขาอีกครั้งก่อนจะเดินเข้ามาหา

“ไม่ไปทำงานหรอ”

“ไม่ กู Work Form Home” ภรัณตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะยกแก้วนมที่อีกฝ่ายเตรียมเอาไว้ให้ขึ้นดื่ม

“งั้นหรอ...” แทนไทพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปที่เคาน์เตอร์ครัวตาละห้อย

“ทำไม” เขาช้อนตามองอีกฝ่ายพร้อมกับถามกลับขณะหยิบคุกกี้มาถือไว้กับมือ

“อ๋อ เปล่าครับ อย่ากินเยอะนะ เดี๋ยวกินข้าวเช้าไม่อร่อย” แทนไทหันกลับมาตอบพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยเตือน

“ไม่ไปอาบน้ำหรอ ไม่ทำงานหรือไง” ภรัณว่าพลางเหลือบมองนาฬิกาติดผนังซึ่งกำลังบอกเวลาเจ็ดโมงกว่า

“ไปครับ แต่ขอจัดการมื้อเช้าให้รัณก่อน” แทนไทตอบกลับขณะหมุนตัวกลับมาพร้อมกับถ้วยข้าวต้มปลา

“ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวหากินเอง” เขาว่าแม้สายตาจะมองถ้วยในมืออีกฝ่ายไม่วาง

“หากินเองมันจะไม่ใช่ข้าวเช้าน่ะสิ นี่ครับ ของโปรดรัณ” ชายหนุ่มบ่นเล็กน้อยก่อนจะวางถ้วยข้าวต้มปลาลงตรงหน้า

“รู้ด้วยหรอว่ากูชอบอะไร”

“รู้สิ เราเป็นแฟนกันนะ ทำไมจะไม่รู้ว่าแฟนชอบอะไร”

“แฟนที่ไม่ได้รักน่ะหรอ ตลกดี หัดจำความชอบของคนที่ไม่ได้ชอบได้ด้วย”

กึก!

“...”

คำพูดตอบกลับของภรัณทำเอาแทนไทชะงักไปในทันที ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนทำให้พูดไม่ออกในขณะที่คนตัวเล็กเจ้าของประโยคเมื่อครู่จะละความสนใจไปแล้วก็ตาม

“ไปอาบน้ำไป เดี๋ยวก็เข้างานสายหรอก” ภรัณว่าขณะตักน้ำซุปขึ้นมาเป่าไล่ความร้อน

แทนไทยิ้มรับคำสั่งก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนอนไป ทันทีที่ประตูห้องปิดลงช้อนในมือของภรัณก็ถูกวางลงที่เดิม เขาหันกลับไปมองทิศทางที่อีกฝ่ายเดินไปด้วยความรู้สึกผิดแต่แล้วภาพความทรงจำที่แทนไททำเอาไว้ในอดีตมันวนกลับมาฉายซ้ำทำให้เขาหันกลับมาและสะบัดศีรษะไล่ความคิดที่อ่อนไหวออกไป

“จะรู้สึกผิดไปทำไม ยังไม่ได้ครึ่งที่เคยโดนเลยด้วยซ้ำ”

เวลาผ่านไปจนตะวันลับขอบฟ้า เสาไฟจราจรสว่างขึ้นมาแทนที่ พร้อมกับรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ขี่ไปตามทางด้วยความเร็วคงที่ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ข้างสนามแข่งรถที่ใหญ่ลำดับต้นของจังหวัด ร่างผอมเพรียวในชุดเสื้อกล้ามสีขาวสวมทับด้วยแจ็กเก็ตหนังสีดำรับกับกางเกงขาม้าสีดำและรองเท้าหนังเสริมส้นเล็กน้อย ทรงผมที่ถูกเซ็ตจัดทรงอย่างดีเสริมให้ใบหน้าหล่อหวานยิ่งน่ามองไม่น้อย

“จะหล่อเกินไปแล้วนะรัณ”

เสียงขุ่นเคืองจากคนบนมอเตอร์ไซค์เรียกให้เขาหันกลับไปมอง แทนไทในชุดเสื้อกล้ามสีดำสวมทับด้วยเสื้อยีนส์แต่งอาร์มสัญลักษณ์ BLACK OUT เด่นกลางหลังกับกางเกงสีซีดและรองเท้าผ้าใบราคาแพงกำลังนั่งคร่อมรถและมองมาทางเขาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก

“เริ่มหวงกูยังอะ” คนตัวเล็กเอ่ยถามกลับอย่างลองใจแต่หาได้สนใจคำตอบไม่

ภรัณเดินทิ้งแทนไทฝ่ากลุ่มคนมากมายเข้าไปหากลุ่ม BLACK OUT แต่มีหรือที่คนอย่างแทนไทจะยอมให้คนรักเดินเพียงลำพัง เขาเดินมาได้ไม่กี่เก้าแทนไทก็ตามมาทัน ทั้งยังวางแขนไว้รอบคอเขาเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของชัดเจนจนคนอื่น ๆ ที่มองมาด้วยความสนใจเมื่อครู่ต้องหันหน้าหนีไปคนละทาง

“กูโคตรหวงมึงเลยรัณ”

ชายหนุ่มกัดฟันเค้นเสียงเข้มจนคนฟังยกยิ้มมุมปากที่สามารถแกล้งอีกฝ่ายได้สำเร็จตามที่ตั้งใจเอาไว้ ทั้งคู่เดินเคียงกันไปจนถึงกลุ่มของ BLACK OUT ซึ่งวันนี้มีรุ่นพี่มาเพียงแค่คนเดียวคือคีร ซ้ำยังอยู่ในโหมดที่ทุกคนไม่กล้าเข้าใกล้นอกจากบุคคลที่หายหน้าไปนานหลายปีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางสงบนิ่งราวกับรูปปั้น แต่เมื่อสายตาคมของผู้มาเยือนเหลือบมาสบกับแทนไท ทำให้เจ้าตัวต้องรีบเข้าไปทักทายทันทีโดยไม่ลืมที่จะพาคนรักเข้าไปด้วย

“สวัสดีครับเฮียคีร เฮียธรรม์ ไม่ยักรู้ว่าเฮียมาด้วย” แทนไทเอ่ยทักทายก่อนจะเหลือบมองรุ่นพี่ผู้อาวุโสที่สุดให้กลุ่มเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองรุ่นพี่ผู้มาเยือนอีกครั้งเชิงถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

“ไม่คิดว่าจะต้องมาเหมือนกัน” อีกฝ่ายตอบเสียงเรียบก่อนจะชำเลืองตามองข้างกายของแทนไทเล็กน้อย

“แฟนผมเองเฮีย เอ่อ...แต่อยู่ในช่วงพักร้อนนะ” แทนไทตอบกลับยิ้ม ๆ

“สวัสดีครับ” ภรัณยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยทัก

“พักร้อน? อะไรวะ” ชายหนุ่มรุ่นพี่พยักหน้ารับคนตัวเล็กก่อนจะหันกลับมาถามแทนไท

“สถานะผมกับเขาอะ กำลังพักร้อนอยู่”

“งั้นก็ไม่เรียกว่าแฟนสิ”

“ผมกำลังปรับปรุงอยู่ไงครับเฮีย”

“ทำไมไม่ทำให้ดีแต่แรกวะ เสียเวลาต้องมารอมึงปรับปรุงตัวอีกเนี่ยนะ” ธรรม์เอ่ยว่ารุ่นน้องอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแจ้งเตือนที่ดังแทรกขึ้นมาเมื่อครู่

แทนไทได้แต่มุ่ยหน้าที่ถูกรุ่นพี่ตำหนิแต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจก็พาภรัณเดินแยกออกมารวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ ที่นั่งคุยเล่นกันอยู่อีกกลุ่ม หนึ่งในนั้นมีเพทายที่กำลังนั่งกินขนมขบเคี้ยวอยู่ในวงสนทนาที่สนุกสนานพลางหัวเราะกับเพื่อนเป็นระยะ

“ไงทาย” คนตัวเล็กเอ่ยทักทุกคนก่อนจะหันไปทักคนที่หายหน้าไปเลยหลังเกิดเรื่องคืนนั้น

“ไง” เพทายยิ้มรับพร้อมกับทักทายกลับก่อนจะทำหน้าเซ็งเมื่อเหลือบเห็นแทนไทเดินมายืนซ้อนหลังคนตัวเล็กอีกทีด้วยสีหน้าเป็นต่อ

“หน้าระรื่นเชียวนะมึง ลืมหรือไงว่าถ้าเมียเขามาผัวเขาก็ต้องมาด้วยน่ะ”

แทนไทว่าให้เพื่อนก่อนจะยกแขนโอบรอบเอวบางจนอีกฝ่ายเบือนหน้าหนีด้วยความระอา ภรัณไม่พูดอะไรนอกจากขยับตัวหนีสัมผัสจากคนตัวสูงข้างกายก่อนจะเดินไปข้างเก้าอี้สนามข้าง ๆ เพทายอย่างตั้งใจ

“แข่งวันนี้สู้ ๆ นะ” ภรัณหันไปบอกกับเพทายซึ่งเจ้าตัวก็หันมายิ้มพร้อมกับพยักหน้ารับ

“กูชนะแล้วจะได้อะไร” เทพายว่าพร้อมกับวาดแขนวางลงบนพนักพิงเก้าอี้ของเขาพลางปรายตามองแทนไทที่ยืนกัดฟันอยู่ที่เดิม

“อยากได้อะไรอะ”

“เหล้าแบนนึง แต่กูไม่ได้จะกินเองนะ ให้มึงกิน”

“มึงจะมอมเมียกูหรือไง” แทนไทว่าพร้อมกับเดินเข้ามานั่งร่วมวงด้วย

“กูก็แค่จะชวนมันสังสรรค์ อยู่กับคนน่าเบื่อ ๆ ทุกวันมันก็ต้องหาความสนุกเข้าตัวบ้างสิ” เพทายว่า

“แม่งเอ้ย...”

แต๊ก!

ไฟห้องนอนสว่างขึ้นเผยให้เห็นร่างปวกเปียกของภรัณที่ถูกแทนไทแบกขึ้นหลังเข้ามาด้านใน ทั้งรองเท้าและกระเป๋าสะพายใบเล็กพร้อมกับเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์ของคนตัวเล็กที่เมาไม่รู้เรื่องมากองอยู่ที่ตัวของแทนไททั้งหมดจนไม่มีมือวางจะทำอะไรนอกจากเปิดประตูห้อง แม้กระทั่งไฟยังต้องใช้หน้าผากเปิดแทน

“ทำไมต้องรักเขาทั้งที่เขาใจร้ายยย~ ทำไมยังดึงดันทั้งที่รู้ว่าสายยย~ ไม่เจ็บไม่จำสักทีไอ้ควายยย~”

“เฮ้ยยย ไม่ใช่” แทนไทค่อย ๆ หย่อนตัวคนเล็กลงบนเตียงอย่างระมัดระวังก่อนจะจัดท่านอนให้อย่างดี

เขายืนมองสภาพคนที่เมาไม่รู้เรื่องพร้อมกับถอนหายใจออกมายาวเหยียดก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงเพื่อถอดรองเท้าและถุงเท้าให้พลางมองใบหน้าหวานพร้อมกับยิ้มออกมาบาง ๆ

“กูใจร้ายกับมึงได้ไงวะ เมียกูน่ารักขนาดนี้แท้ ๆ ” แทนไทว่าพลางเอื้อมมือไปคว้าผ้าห่มมาห่มให้อย่างเบามือก่อนจะลุกจากเตียงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

ร่างสูงยืนใต้ฝักบัวปล่อยให้น้ำเย็นชโลมตั้งแต่ศีรษะลงมาอย่างใจเย็น ภาพที่คนรักและเพื่อนสนิทพูดคุยกันอย่างสนุกสนานนั้นทำให้เขาขุ่นเคืองไม่น้อย แต่เขาไม่สามารถที่จะโวยวายหรือแสดงท่าทางหึงหวงออกมาได้เลย เขาไม่อยากทำอะไรให้กระทบกับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับภรัณอีก แม้ว่าตัวเขาจะต้องอดกลั้นแค่ไหนก็ตาม

แกร๊ก!

เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำดังขึ้นก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเข้ามา เขาหันกลับไปมองด้วยความสงสัยก่อนจะผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างที่เปลือยเปล่าของภรัณเดินโซซัดโซเซเข้ามาให้ห้องน้ำ

“ลุกขึ้นมาทำไม” ชายหนุ่มหันกลับมาปิดน้ำก่อนจะเดินไปประคองร่างของคนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง

“อาบด้วย...” ภรัณเอ่ยเสียงยานเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ก่อนจะสะบัดตัวออกจากการจับกุมและเดินไปเปิดฝักบัว

“เดี๋ยวแทนอาบให้ ไปนั่งที่อ่างเลย”

“ไม่ จะอาบตรงนี้”

“ถ้าลื่นหัวฟาดพื้นขึ้นมาจะทำไงรัณ ไปนั่งรอที่อ่างเลย”

“ไม่ลื่นหรอก เพราะจะเกาะแทนไว้แบบนี้...ได้มั้ย” ภรัณว่าพลางยกสองแขนคล้องคอหนาของแทนไทก่อนจะเบะปากน้ำตาคลอ

“ได้สิครับ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” แทนไทชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะรีบตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้อีกฝ่ายและวางมือลงบนเอวบางอย่างแผ่วเบา

“แทนไม่เคยชอบให้รัณโดนตัวเลย...ฮึก จับมือนับครั้งได้ แต่กอดหรือแม้แต่จูบก็ไม่เคยได้...ฮืออออ” คนตัวเล็กร้องไห้ออกมาพร้อมกับระบายความอัดอั้นที่เขาเคยกระทำลงไป

“แทนขอโทษ ไม่ร้องนะคนดี” ชายหนุ่มร่างสูงรีบยกมือขึ้นลูบศีรษะของคนตรงหน้าเพื่อปลอบประโลมเมื่อเห็นน้ำตาจากตาคู่สวยอีกครั้ง

“...ฮึก”

“ไม่ร้องนะรัณ แทนสัญญาว่าอะไรที่รัณไม่ชอบ แทนจะไม่ทำมันอีก...เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ”

.

.

.

.

.

TBC...

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แพ้ภรัณ   CHAPTER 10 END

    CHAPTER 10เช้าวันใหม่ที่สดใสกว่าทุกครั้งเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเจอคนรักนอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย แทนไทคนโง่ที่พลาดพลั้งในอดีตกำลังนอนมองใบหน้าหวานของคนรักด้วยความรักใคร่ เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนตรงหน้า พาให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาอ่อนละทวยอย่างไร้แรงควบคุม“อือ...”เสียงอื้ออึงในลำคอของคนตรงหน้าพร้อมกับแรงขยับกายเข้าหาไออุ่นจากอกเปลือยของเขาคล้ายกับลูกแมวตัวน้อยทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่หน้าผากมนพลางลูบแผ่นหลังเนียนเพื่อกล่อมนอน“...ทำไมตื่นเช้าจัง” ลูกแมวน้อยในอ้อมแขนเอ่ยถามขึ้นขณะลืมตาปรือ ๆ ขึ้นมองสบตากับเขา“ไม่รู้สิ สงสัยวิญญาณพ่อบ้านจะประทับร่างแล้วล่ะมั้ง อยากตื่นเช้าทุกวันมาหามื้อเช้าให้นายท่าน” ชายหนุ่มตอบกลับติดตลกจนคนฟังหัวเราะออกมาอย่างขำขัน“ดีมาก” ภรัณว่าพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของแทนไท“...รัณ” การกระทำของคนตัวเล็กไม่ได้ทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองหรือหงุดหงิดที่ถูกปีนเกลียว ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกดีและชอบที่ได้รับสัมผัสแบบนี้ไม่น้อย“รู้สึกดีขึ้นหรือยัง” คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“อืม...

  • แพ้ภรัณ   CHAPTER 9

    CHAPTER 9แกร๊งงง!ผลั่ก!“อั่ก!”ร่างสูงโปร่งในชุดแข่งรถสีขาวแดงทรุดลงกับพื้นตามแรงของหมัดที่กระแทกเข้ามาที่โหนกแก้มจัง ๆ ยังไม่ทันที่จะได้ลุกขึ้น ก็ถูกกระชากกลุ่มผมให้เงยหน้าขึ้นมารับหมัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดเลอะเต็มใบหน้า“พอได้แล้ว! เดี๋ยวแม่งก็ตายห่ากันพอดี”เสียงห้ามปรามดังขึ้นทำให้ผู้กระทำหยุดและผลักผู้ที่ได้รับบาดเจ็บออกพ้นตัว ชายหนุ่มผู้กระทำสวมชุดแข่งสีเดียวกันเดินปลีกตัวออกมาอย่างไม่ใยดีก่อนจะฉวยเอาผ้าโพกหัวของคนที่มาห้ามมาใช้เช็ดรอยเลือดที่เลอะมือออก“จำไว้นะไอ้กานต์ พวกมึงจะแพ้ใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ BLACK OUT ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นแบบนี้” ชายผู้กระทำเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบบุหรี่ราคาแพงขึ้นมาคาบไว้ที่ปากก่อนที่คู่สนทนาจะกุลีกุจอเข้ามาพร้อมกับไฟแช็กเพื่อจุดไฟให้โดยไม่รอคำสั่งชายหนุ่มชำเหลืองตามองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นอย่างสมเพชก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปโดยมีคู่สนทนาตามไปติด ๆ โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองนั้นกำลังถูกบันทึกอยู่ในมือถือของใครบางคนที่เจ้าตัวไม่ชอบ“เอาไงกับไอ้เวรนั่นดี” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเบา ๆ พร้อมกับแทรกตัวผ่านช่องหน้าต่างบานเลื่อนที่เปิด

  • แพ้ภรัณ   CHAPTER 8

    CHAPTER 8เข้าสัปดาห์ที่สองของการที่ไม่มีแทนไทข้างกาย แต่กลับมีพี่ชายที่หายหน้าไปนานมาคอยดูแลสภาพจิตใจแทน ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ตัวของภรัณยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ ภาพที่เห็นเรนนั่งบนเตียงคนไข้ด้วยท่าทางที่ชวนให้เข้าใจผิดแบบนั้นทำให้เขารู้สึกแย่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นความเชื่อใจที่เคยมีให้แทนไทมันกลับคงที่ไม่ได้ลดลงเลยสักนิดแต่ที่ไม่เข้าใจและพยายามหาคำตอบคือทำไมแทนไทถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น และทำไมถึงอยู่เฉย ๆ ให้เรนถึงเนื้อถึงตัวแบบนั้น เขาได้แต่คิดวกไปวนมาจนหัวแทบระเบิด แต่สิ่งที่ทำได้มากที่สุดคือการกลับไปถามหาความจริงกับแทนไทแต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด นายแพทย์ภริตหรือพี่ชายของเขาคอยจับตามองทุกฝีก้าว ไม่ว่าจะไปทำงานหรือไปหาเพื่อน นายแพทย์หนุ่มก็จะมักจะติดสอยห้อยตามไปด้วยทุกครั้ง คอยไปรับและไปส่งระหว่างที่ทำงานกับคอนโดทุกวัน ไม่เว้นช่องให้ได้ออกนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่นิดเดียววันนี้ก็เช่นกัน เวลาเลิกงานในอีกครึ่งชั่วโมง แต่หมอหนุ่มกลับขายเวรให้เพื่อนเพื่อมารอรับเขากลับที่ใต้ตึกแล้ว...“แกจะไม่ได้กับพวกเราจริง ๆ หรอรัณ” นีน่าเดินมาถามด้วยสีหน้าเสียดาย“ไม่ล่ะ

  • แพ้ภรัณ   CHAPTER 7

    CHAPTER 7เสียงเครื่องปรับอากาศดังสลับกับเสียงถอนหายใจที่แผ่วเบาของภรัณที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่มาถึงห้องของเพื่อนสนิทอย่างเทียร์ หลังเลิกงานภรัณโทรบอกแทนไทว่าจะมาหาเพื่อนและจะให้เทียร์เป็นคนไปส่งที่ห้องเอง ตอนแรกแทนไทก็ไม่ได้ยอมแต่เพราะต้องเข้าอู่ไปช่วยงานคีรจึงยอมแต่โดยดี“นั่งถอนหายใจมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ มีอะไรจะพูดก็รีบ ๆ พูดมาเลย ก่อนที่ฉันจะต่อสายไปด่าไอ้แทนไท” เทียร์ที่นั่งมองอยู่นานถึงกับเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“ใจเย็น ๆ สิ! จะไปด่าแทนทำไม”“ก็แกไม่พูดสักที นั่งถอนหายใจมาเป็นร้อยครั้งแล้วมั้ง ไม่พูดอะไรเลยสักที”“แล้วจะไปด่าแทนทำไมเล่า!”“แกไม่รู้สึกตัวเลยหรอ ตอนแรก ๆ ที่แกคบกันแล้วมันทำตัวแย่ ๆ แกก็มานั่งทำหน้าแบบนี้กับฉันตลอด คราวนี้มีอะไรอีกล่ะ” เทียร์ตอบกลับด้วยท่าทางเอาเรื่องก่อนจะสาธยายสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อก่อนเพื่อย้ำเตือน“...” ภรัณเหลือบมองเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะหลุบตาต่ำเพราะไม่กล้าที่จะสู้หน้าอีกฝ่ายตรง ๆ“รัณ แกไม่ได้อยากมาเพื่อนั่งเงียบ ๆ แล้วทำหน้าเศร้าแบบนี้เฉย ๆ แน่ ๆ มีอะไร แทนมันทำอะไรแกอีก” เทียร์เค้นเสียงเข้มก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอกด้วยอารมณ์ที่เริ่มหง

  • แพ้ภรัณ   CHAPTER 6

    CHAPTER 6เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กของเหล่าพ่อค้าแม่ขายดังระงมไปทั่วพื้นที่ของตลาด ร้านค้ามากมายเรียงรายเป็นแถวเป็นแนวน่าเลือกสรร แม้จะอบอ้าวและร้อนตามสภาพอากาศ แต่มันไม่ได้ทำให้คนขี้ร้อนอย่างแทนไทหงุดหงิดได้เลยเมื่อหันมามองข้างกายแล้วเจอคนตัวเล็กยิ้มหวานอย่างภรัณอยู่ด้วยในตอนนี้หลังจากที่ทั้งคู่ปรับความเข้าใจและเปิดใจยอมรับขอเสียของกันและกันเพื่อปรับปรุงแก้ไข ความสุขที่ไม่เคยได้รับอย่างเต็มในตอนแรกก็ปรากฏขึ้นมาจนล้นอก ความสัมพันธ์ที่เกิดจากความผิดพลาดในครั้งนั้นกำลังถูกความรักเข้ามาแทนที่ด้วยความตั้งใจของทั้งสองฝ่ายอย่างไม่มีข้อกังขาใด ๆ“อยากได้อะไรอีกมั้ย” แทนไทเอ่ยถามทั้งที่สองมือเต็มไปด้วยอาหารและขนมที่แวะซื้อมาตั้งแต่หัวตลาด“ไม่เอาแล้ว ซื้อเยอะแล้วเนี่ย กลับบ้านกันเถอะ” ภรัณเอ่ยบอกพลางกลั้นขำเมื่อเห็นสภาพของคนตัวสูงโชกไปด้วยเหงื่อ“เอ้อ! วันนี้พวกเฮียจะเข้ามาคุยงานนะ คงมีดื่มกันบ้าง ถ้ารัณไม่อยากอยู่ดึกก็เข้านอนก่อนได้เลย” ชายหนุ่มเอ่ยบอกขณะเดินนำไปที่รถยนต์“พวกเฮียหรอ มีใครบ้างอะ ให้เตรียมอะไรไว้ให้มั้ย”“ไม่ต้องหรอก พวกเฮียบอกจะซื้อเข้ามาด้วย”“มีอะไรกันหรือเปล่า เฮียคีรยังไม่ได้

  • แพ้ภรัณ   CHAPTER 5

    CHAPTER 5ปึก!แฟ้มเอกสารกองใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของภรัณพร้อมกับใบหน้าขาว ๆ ของนีน่าที่ชะโงกมามองด้วยสีหน้าสงสัย ชายหนุ่มช้อนตามองเธอด้วยความฉงนพลางเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มเอกสารมาดู“แกคืนดีกับแทนแล้วจริง ๆ หรอ” เธอฉวยเอาแฟ้มในมือของเขากลับคืนมาพร้อมกับถามเสียงเข้ม“ก็...เออ ทำไม หวงหรอ”แปะ!“โอ๊ย! ไอ้บ้า แฟ้มมันหนักนะโว๊ย! ตีมาได้” ภรัณโวยวายเสียงดังลั่นพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะตรงบริเวณที่โดนแฟ้มตีปอย ๆ“หวงกับผีน่ะสิ! เป็นห่วงแกต่างหาก แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าจะกลับไปคบกับแทน”“แทนมันก็ทำตัวดีแล้ว คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง”“นี่เพื่อน คนอย่างแทนไทจะดีได้สักเท่าไหร่กัน แกก็รู้ว่ามันชอบเอาชนะ ถ้ามันชนะใจแกได้ แกกลับไปรัก ไปเทิดทูลมันอีกครั้ง มันอาจจะเลิกทำดีแล้วก็ทำเรื่องแย่ ๆ กับแกอีกก็ได้” เธอว่าด้วยสีหน้าจริงจัง“...ไม่หรอกมั้ง”ถึงปากจะปฏิเสธออกไปแบบนั้นแต่ในใจของเขาก็แอบหวั่นกับคำพูดของเพื่อนไม่น้อย เธอไม่เคยสนับสนุนให้เขาคบหากับแทนไทเลยด้วยซ้ำ มันจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะพูดเพื่อตัดความมั่นใจของเขาที่มีต่อแทนไท เว้นเสียแต่ว่าเธอจะประสงค์ร้ายต่อความสัมพันธ์ของพวกเขาและต้องการพูดเพื่อให้มันสั่น

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status