LOGINCHAPTER 3
เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กของเหล่าพ่อค้าแม่ขายในตลาดแห่งหนึ่งใกล้กับคอนโดของแทนไทที่ร้องเรียกลูกค้าและโฆษณาสินค้าของตัวเองดังระงม หลังจากที่แยกย้ายกับเทียร์ที่โรงแรมและต้องพับแผนไปดินเนอร์ระหว่างเพื่อนเพราะเกือบมีเรื่องจนเทียร์ถูกเจ้านายพากลับด้วย แทนไทที่กลายเป็นผู้ชนะก็พาภรัณมาหาซื้อมื้อเย็นกลับห้อง
“ไม่ยักรู้ว่ามึงรู้จักคุณปรัชญ์ด้วย”
เมื่อเดินเข้ามาในตลาดที่มีทั้งอาหารสดและอาหารปรุงสุกเรียงรายเป็นแถวทั้งสองข้างทาง ภรัณที่เดินนำหน้าหันกลับมาพูดเสียงเรียบกับอีกฝ่ายถึงข้อสงสัยที่ทั้งตัวเขาและเทียร์ก็อยากรู้ว่าทำไมทั้งคู่ถึงได้รู้จักกันทั้งที่การทำงานหรือสังคมค่อนข้างแตกต่างอย่างชัดเจน
“เฮียปรัชญ์น่ะหรอ รู้จักสิ เขาเป็นเพื่อนของเพื่อนเฮียคีร จะว่าเพื่อนก็ไม่เชิงหรอก เรียกว่าเป็นเพื่อนรุ่นน้องจะเข้าใจง่ายกว่า” แทนไทตอบพร้อมกับยกมือขึ้นปาดเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตามกรอบหน้า
“เฮียมึงนี่...มีเพื่อนเยอะเนอะ”
“เห็นดุ ๆ แบบนั้นก็มีแต่คนนับถือแกนะ ได้ยินว่าช่วงนี้มีเด็กมาติด แต่แกไม่เอา แต่ก็ไม่ได้ไล่ ทุกคนเลยพนันกันว่าโดนแน่ ๆ ”
“โดนอะไร” เขาหันกลับไปถามด้วยสีหน้าสงสัย
“โดนเด็กจับทำผัวแน่ ๆ ไง”
“แล้วไปเสือกอะไรกับเขาเนี่ย เอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อนเถอะ” เขาว่าให้แทนไทเพราะคำว่าพนันมันหลอกหลอนจนเผลอแสดงอาการหงุดหงิดขึ้นมา
“อ้าว...ขอโทษ” แทนไทชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะรู้ตัวว่าเผลอพูดคำต้องห้ามไปจึงรีบขอโทษขอโพยยกใหญ่
พวกเขาใช้จบบทสนทนาเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินเลือกซื้อมื้อเย็นแบบสำเร็จจนเต็มไม้เต็มมือ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของทานเล่นและขนมสำหรับติดตู้เย็นเผื่อใครหิวกลางดึก เขาลอบมองอีกฝ่ายเป็นระยะก่อนจะสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหงุดหงิดเพราะอากาศที่ร้อนอบอ้าวแต่ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมา ทุกครั้งที่หันมาสบตากัน แทนไทก็ทำได้เพียงส่งยิ้มกลับมาให้
“กลับเถอะ มึงไม่ไหวละ เหงื่อเยอะแยะขนาดนั้น”
“แทนไหวครับ แค่เหงื่อออกนิดเดียวเอง รัณอยากได้อะไรอีกมั้ย บ้าบิ่นที่รัณอยากกินน่าจะสุกแล้วมั้ง เดี๋ยวแทนไปดูให้มั้ย รัณรออยู่ตรงนี้แหละ หาที่นั่งรอแทนก่อน”
“ไม่ต้อง จะไปก็ไปด้วยกัน จะได้กลับเลย” ภรัณว่าพร้อมกับเอื้อมมือไปรั้งแขนหนาของอีกฝ่ายที่ตั้งท่าจะเดินแยกไป เขายกมือขึ้นและใช้นิ้วชี้ช่วยปาดเหงื่อที่ไหลซึมตามหน้าผากและไรผมของอีกฝ่ายอย่างเบามือจนคนได้รับการช่วยเหลือสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าภรัณจะทำสิ่งนี้ให้
“เอ่อ...”
“เสื้อเปียกหมดแล้ว อยากโดนข้อหาอนาจารในที่สาธารณะหรือไง ไม่ห่วงภาพลักษณ์ตัวเองก็ช่วยมองรอบข้างหน่อยว่าเขามองมาด้วยสายตาแบบไหน”
“ก็ไม่ได้ตั้งใจ...” ชายหนุ่มตอบอ้อมแอ้มก่อนจะมองรอบ ๆ อย่างที่คนตัวเล็กว่าก็เห็นว่ามีสาว ๆ นักศึกษาบางกลุ่มหันมามองที่เขาด้วยสายตาที่ไม่ปลอดภัย
“กลับ” คนตัวเล็กพูดสิ้น ๆ ก่อนจะเดินนำและหยุดอยู่หน้าร้านขนมบ้าบิ่นตามความตั้งใจของอีกฝ่ายก่อนจะกลับ
“เพื่อนหรอหนุ่ม หล่อนะเนี่ย” หญิงวัยกลางคนเอ่ยทักพร้อมกับยิ้มร่า สายตาของเธอมองเลยเขาไปด้านหลังทำให้รู้ได้ในทันทีว่าหมายถึงใครที่เธอกำลังชม
“ครับ” เขาตอบกลับสั้น ๆ อย่างไม่ใส่ใจแต่เธอหันกลับไปเรียกลูกสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังให้เดินมาหน้าร้าน
“จิ๊บ ๆ มานี่เร็ว ผู้ชายหล่อลูก มาเร็ว”
“จ๋าแม่” เสียงเล็กหวานหยดดังแว่วมาพร้อมกับเจ้าตัว หญิงสาวในชุดเสื้อกล้ามสายเดี่ยวสีชมพูหวานแหววกับกางเกงขาสั้นสีขาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมา
“หนุ่มหล่อลูก สองคนเลยเนี่ย”
“อุ้ย! แม่ก็...” เธอทำท่าทีเขินอายในขณะที่ทั้งเขาและแทนไทไม่ได้สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ
แทนไทยังคงวุ่นวนกับอากาศที่ร้อนจนแทบจะถอดเสื้อได้ใขณะที่ภรัณเอาแต่สนใจขนมบนเตาที่กำลังรอบรรจุใส่กล่องให้
“เอากี่บาทดีจ๊ะ” สาวเจ้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแต่เมื่อหันไปมองก็เห็นว่าเธอกำลังมองไปยังแทนไท
“เอาชุดนึงครับ”
“จ๊ะ” เธอตอบแม้สายตาไม่ได้มองมาทางภรัณ
เธอตักขนมใส่ถาดกระดาษก่อนจะยื่นให้ แน่นอนว่าเธอไม่ได้ยื่นให้เขา เธอยื่นเลยตัวของเขาไปให้แทนไทที่ยืนอยู่ด้านหลังแทน แทนไทมองถุงขนมที่เธอยื่นให้เล็กน้อยก่อนจะชำเลืองตามองคนตัวเล็กด้านหน้าเพื่อเช็กปฏิกิริยา แต่ภรัณกลับนิ่งเฉยไม่สนใจทำให้เขาต้องยื่นมือไปรับมาถือไว้
“อุ๊ย! ขอโทษจ๊ะ หลุดมือ” เธอร้องตกใจเมื่อทำถุงหลุดมือจนแทนไทต้องรีบคว้าเอาไว้ และไม่ทันระวังจนมือของทั้งคู่สัมผัสกันโดย (ที่แทนไท) ไม่ได้ตั้งใจ
“เอ่อ...”
“เท่าไหร่ครับ” ภรัณชำเลืองตามองเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความไม่พอใจจนแทนไทจับสังเกตได้
“เดี๋ยวแทนจ่ายเองครับ” แทนไทแตะหลังคนตัวเล็กด้านหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยบอกเสียงอ่อน
“แต่เงินเธออยู่กับรัณ” ภรัณว่าพลางหยิบธนบัตรสีแดงออกมาจากกระเป๋าสตางค์
“ฮะ? ธะ...เธอหรอ แหม เป็นเพื่อนที่น่ารักกันจังเลยนะจ๊ะ เรียกธงเรียงเธอด้วย แฮะ ๆ ”
“ไม่ใช่เพื่อนครับ มันแก่กว่า”
“งั้นก็พี่สินะจ๊ะ เข้าใจจ้ะ”
“ไม่ใช่ครับ”
“จ๊ะ?”
“มันเป็นแฟนผม”
ใบหน้าหล่อเปื้อนยิ้มไม่จางตั้งแต่ออกจากร้านขนมบ้าบิ่นจนถึงห้อง ไม่ว่าจะหยิบจับอะไรก็ดูอารมณ์ดีผิดกับตอนแรกที่หงุดหงิดเรื่องอากาศและเหม็นเหงื่อตัวเอง ต่างกับคนตัวเล็กที่ไม่ว่าจะทำอะไรหรือเห็นอะไรก็ดูจะขวางหูขวางตาไปเสียหมดทุกอย่าง ไม่เว้นแม้กระทั่งเสื้อของคนตัวสูงที่ทิ้งลงตะกร้าเพื่อรอซักเขาก็ยังมองว่ามันอยู่ผิดที่
“เสื้อมันเปียกเหงื่อขนาดนี้ เอาไปใส่ตะกร้ารวมกับตัวอื่นมันก็จะเหม็นหมดสิแทน! ทำไมเรื่องแค่นี้คิดไม่ได้วะ!”
“ระ...รัณเป็นอะไรครับ” แทนไทเอ่ยถามออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อจู่ ๆ คนตัวเล็กก็โวยวายใส่ขณะนั่งรื้อผ้าออกจากตะกร้า
“โว๊ย! น่ารำคาญ ไปอาบน้ำ! เหม็น!”
“อะ...อาบน้ำ ระ...รับทราบครับ” แทนไทได้แต่วิ่งเต้นวางข้าวของลงบนโต๊ะอาหารก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำตามคำสั่งแม้จะสงสัยแต่ก็ไม่กล้าถามออกไป
ภรัณมองตามอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิดก่อนจะรวบเสื้อผ้าที่ชื้นเหงื่อของคนที่เพิ่งวิ่งเข้าห้องน้ำขึ้นมาถือไว้ก่อนจะนำไปโยนใส่เครื่องซักผ้าและตั้งเวลาการซัก
หลังจากนำผ้าเข้าเครื่องเสร็จก็ออกมาจัดเตรียมอาหารที่ซื้อมาและแบ่งเก็บเข้าตู้เย็นบางส่วน แกะใส่จานบางส่วนรอแทนไทออกมา
ครืดดด ครืดดด
เสียงสั่นจากโทรศัพท์ของแทนไทดังขึ้นจากโต๊ะกระจกหน้าโซฟาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้เขาต้องละมือจากสิ่งที่ทำก่อนจะเดินไปฉวยมันขึ้นมาดูว่าใครที่โทรเข้ามา
‘นีนา’
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีที่อ่านชื่อของเจ้าของสายเรียกเข้า ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นคนบอกเองกับปากว่าไม่ได้คิดอะไรกับแทนไท ไม่เคยติดต่อกันเป็นการส่วนตัว แต่ทำไมตอนนี้กลับโทรเข้ามาในเวลาแบบนี้ มันช่างไร้เหตุผลเสียจริง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็หาใช่เรื่องของเขาไม่ ภรัณวางโทรศัพท์ลงที่เดิมก่อนที่สายจะตัดไปพร้อมกับเสียงประตูห้องนอนที่ดังขึ้น
“มีอะไรหรือเปล่ารัณ ใครโทรมาหรอ”
ชายหนุ่มในชุดลำลองสบาย ๆ เดินออกมาจากห้องนอนก่อนจะเอ่ยถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะกระจกที่มีโทรศัพท์ของตัวเองวางอยู่ ภรัณเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายนิ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีและเดินกลับไปที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง
“ไม่รู้ ไม่ได้สนใจ” เขาตอบกลับแบบขอไปทีแม้ความเป็นจริงยังคงยึดติดกับความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวเมื่อครู่
“รัณ...ใจเย็นสิครับ วันนี้เหนื่อยมากใช่มั้ยล่ะ งั้นเธอนั่งเลย เดี๋ยวแทนทำเอง เธอไปอาบน้ำเถอะครับ” เมื่อเห็นว่าภรัณเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ยาก แทนไทจึงใช้น้ำเย็นเข้าลูบด้วยการอาสาจัดเตรียมมื้อเย็นเอง
“ไม่ต้อง! กูทำอยู่ยังจะมาวุ่นวาย อยู่เฉย ๆ ไปเถอะ!”
เป็นอีกครั้งที่ถูกคนตัวเล็กตวาดใส่ ถ้าเป็นแต่ก่อนแทนไทคงไม่ยอมแบบนี้แน่นอน แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว ภรัณจะดุหรือจะด่าอะไรแทนไทก็ยอมทั้งหมด เพื่อแลกกับการที่มีภรัณอยู่ด้วยกันแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าความสัมพันธ์จะกลับมาดีอีกครั้ง...ไม่สิ จนกว่าจะดีก็พอ เพราะมันไม่เคยมีมาตั้งแต่แรก จะใช้คำว่าอีกครั้งได้อย่างไรกัน
“มีแข่งอีกเมื่อไหร่ ใช้อะไรพนันอีกล่ะ กูอีกมั้ย คราวที่แล้วกูยังไม่ได้นอนกับทายเลยนะ”
เมื่อนั่งทานไปได้สักพักคนตัวเล็กก็เริ่มเปิดสนทนาขึ้นมาอีกครั้งด้วยการประชดประชันเมื่อนึกย้อนไปตอนที่สายของนีน่าตัดไปแล้วเห็นข้อความจากเพื่อในกลุ่มอีกคนของแทนไทส่งมาบอกถึงกำหนดการแข่งขันรถอีกครั้ง
“รัณ...” ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังตักข้าวเข้าปากก่อนจะวางช้อนลงแล้วเอ่ยเรียกเขาเสียงอ่อน
“อะไร”
“ไม่มีแล้ว ไม่ทำแบบนั้นแล้วครับ แทนขอโทษ แต่เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้วได้มั้ย”
“ของ่ายไปมั้ยแทน ขนาดไล่ให้แฟนตัวเองไปนอนกับผู้ชายคนอื่นยังพูดออกมาง่าย ๆ ได้เลย”
ภรัณว่าพร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของอีกฝ่าย ความเจ็บปวดยังคงฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ แม้รอยแผลจะเริ่มอาการดีขึ้น แต่ความรู้สึกตอนถูกกระทำมันเจ็บแสบยิ่งกว่าแผลเพียงเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็นบนหน้าผากนั่นเลยด้วยซ้ำ
“แทนไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น เอาเถอะ แทนไม่อยากทะเลาะ ไม่อยากเพิ่มเรื่องเครียดให้รัณอีก กินข้าวกันต่อเถอะนะ” แทนไทว่าอย่างยอมแพ้พร้อมกับตักอาหารใส่จานให้คนตัวเล็ก
“อือ...ไม่อยากทะเลาะเหมือนกันนั่นแหละ”
“...”
“แต่หงุดหงิดชิบหายเลย ทำไมถึงมีแต่ผู้หญิงมาวุ่นวายกับมึงเยอะจังวะ!”
“เอ้า...”
“ทำไมตอนนั้นทนได้วะ ไม่สิ อาจจะด้านชาไปแล้วเลยไม่รู้สึก ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ แล้วทำไมตอนนี้ถึงรู้สึกวะ โว๊ย!”
ภรัณโวยวายกับตัวเองโดยไม่สนใจแทนไทที่กำลังมองมาทางเขาด้วยความตกใจก่อนที่สายตาของคนตัวสูงจะแปรเปลี่ยนเป็นเอ็นดูและยิ้มออกมาอย่างขำขันกับการที่ภรัณตีกับตัวเองอย่างจริงจัง
“นี่...ถ้ายังรู้สึกก็แปลว่ายังรักกันอยู่นั่นแหละ” แทนไทแกล้งแหย่ด้วยการพูดแทรกขึ้นมา
“ใครรักใคร มึงจะใช้คำว่ายังรักกันอยู่ไม่ได้นะแทน เพราะที่ผ่านมามีแค่กูที่รักมึง!”
“อันนี้เรียกสารภาพรักปะครับเนี่ย เฮ้ย เขินนะเนี่ย”
“กวนตีนหรอ”
“เปล่าสักหน่อย”
“รำคาญว่ะ”
“ฮ่า ๆ ๆ โอ๋ ๆ แล้วจะร้องทำไมเนี่ย ฮ่า ๆ ๆ ”
ปึก!
.
.
.
.
.
TBC...
CHAPTER 10เช้าวันใหม่ที่สดใสกว่าทุกครั้งเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเจอคนรักนอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย แทนไทคนโง่ที่พลาดพลั้งในอดีตกำลังนอนมองใบหน้าหวานของคนรักด้วยความรักใคร่ เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนตรงหน้า พาให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาอ่อนละทวยอย่างไร้แรงควบคุม“อือ...”เสียงอื้ออึงในลำคอของคนตรงหน้าพร้อมกับแรงขยับกายเข้าหาไออุ่นจากอกเปลือยของเขาคล้ายกับลูกแมวตัวน้อยทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่หน้าผากมนพลางลูบแผ่นหลังเนียนเพื่อกล่อมนอน“...ทำไมตื่นเช้าจัง” ลูกแมวน้อยในอ้อมแขนเอ่ยถามขึ้นขณะลืมตาปรือ ๆ ขึ้นมองสบตากับเขา“ไม่รู้สิ สงสัยวิญญาณพ่อบ้านจะประทับร่างแล้วล่ะมั้ง อยากตื่นเช้าทุกวันมาหามื้อเช้าให้นายท่าน” ชายหนุ่มตอบกลับติดตลกจนคนฟังหัวเราะออกมาอย่างขำขัน“ดีมาก” ภรัณว่าพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของแทนไท“...รัณ” การกระทำของคนตัวเล็กไม่ได้ทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองหรือหงุดหงิดที่ถูกปีนเกลียว ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกดีและชอบที่ได้รับสัมผัสแบบนี้ไม่น้อย“รู้สึกดีขึ้นหรือยัง” คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“อืม...
CHAPTER 9แกร๊งงง!ผลั่ก!“อั่ก!”ร่างสูงโปร่งในชุดแข่งรถสีขาวแดงทรุดลงกับพื้นตามแรงของหมัดที่กระแทกเข้ามาที่โหนกแก้มจัง ๆ ยังไม่ทันที่จะได้ลุกขึ้น ก็ถูกกระชากกลุ่มผมให้เงยหน้าขึ้นมารับหมัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดเลอะเต็มใบหน้า“พอได้แล้ว! เดี๋ยวแม่งก็ตายห่ากันพอดี”เสียงห้ามปรามดังขึ้นทำให้ผู้กระทำหยุดและผลักผู้ที่ได้รับบาดเจ็บออกพ้นตัว ชายหนุ่มผู้กระทำสวมชุดแข่งสีเดียวกันเดินปลีกตัวออกมาอย่างไม่ใยดีก่อนจะฉวยเอาผ้าโพกหัวของคนที่มาห้ามมาใช้เช็ดรอยเลือดที่เลอะมือออก“จำไว้นะไอ้กานต์ พวกมึงจะแพ้ใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ BLACK OUT ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นแบบนี้” ชายผู้กระทำเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบบุหรี่ราคาแพงขึ้นมาคาบไว้ที่ปากก่อนที่คู่สนทนาจะกุลีกุจอเข้ามาพร้อมกับไฟแช็กเพื่อจุดไฟให้โดยไม่รอคำสั่งชายหนุ่มชำเหลืองตามองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นอย่างสมเพชก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปโดยมีคู่สนทนาตามไปติด ๆ โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองนั้นกำลังถูกบันทึกอยู่ในมือถือของใครบางคนที่เจ้าตัวไม่ชอบ“เอาไงกับไอ้เวรนั่นดี” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเบา ๆ พร้อมกับแทรกตัวผ่านช่องหน้าต่างบานเลื่อนที่เปิด
CHAPTER 8เข้าสัปดาห์ที่สองของการที่ไม่มีแทนไทข้างกาย แต่กลับมีพี่ชายที่หายหน้าไปนานมาคอยดูแลสภาพจิตใจแทน ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ตัวของภรัณยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ ภาพที่เห็นเรนนั่งบนเตียงคนไข้ด้วยท่าทางที่ชวนให้เข้าใจผิดแบบนั้นทำให้เขารู้สึกแย่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นความเชื่อใจที่เคยมีให้แทนไทมันกลับคงที่ไม่ได้ลดลงเลยสักนิดแต่ที่ไม่เข้าใจและพยายามหาคำตอบคือทำไมแทนไทถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น และทำไมถึงอยู่เฉย ๆ ให้เรนถึงเนื้อถึงตัวแบบนั้น เขาได้แต่คิดวกไปวนมาจนหัวแทบระเบิด แต่สิ่งที่ทำได้มากที่สุดคือการกลับไปถามหาความจริงกับแทนไทแต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด นายแพทย์ภริตหรือพี่ชายของเขาคอยจับตามองทุกฝีก้าว ไม่ว่าจะไปทำงานหรือไปหาเพื่อน นายแพทย์หนุ่มก็จะมักจะติดสอยห้อยตามไปด้วยทุกครั้ง คอยไปรับและไปส่งระหว่างที่ทำงานกับคอนโดทุกวัน ไม่เว้นช่องให้ได้ออกนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่นิดเดียววันนี้ก็เช่นกัน เวลาเลิกงานในอีกครึ่งชั่วโมง แต่หมอหนุ่มกลับขายเวรให้เพื่อนเพื่อมารอรับเขากลับที่ใต้ตึกแล้ว...“แกจะไม่ได้กับพวกเราจริง ๆ หรอรัณ” นีน่าเดินมาถามด้วยสีหน้าเสียดาย“ไม่ล่ะ
CHAPTER 7เสียงเครื่องปรับอากาศดังสลับกับเสียงถอนหายใจที่แผ่วเบาของภรัณที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่มาถึงห้องของเพื่อนสนิทอย่างเทียร์ หลังเลิกงานภรัณโทรบอกแทนไทว่าจะมาหาเพื่อนและจะให้เทียร์เป็นคนไปส่งที่ห้องเอง ตอนแรกแทนไทก็ไม่ได้ยอมแต่เพราะต้องเข้าอู่ไปช่วยงานคีรจึงยอมแต่โดยดี“นั่งถอนหายใจมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ มีอะไรจะพูดก็รีบ ๆ พูดมาเลย ก่อนที่ฉันจะต่อสายไปด่าไอ้แทนไท” เทียร์ที่นั่งมองอยู่นานถึงกับเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“ใจเย็น ๆ สิ! จะไปด่าแทนทำไม”“ก็แกไม่พูดสักที นั่งถอนหายใจมาเป็นร้อยครั้งแล้วมั้ง ไม่พูดอะไรเลยสักที”“แล้วจะไปด่าแทนทำไมเล่า!”“แกไม่รู้สึกตัวเลยหรอ ตอนแรก ๆ ที่แกคบกันแล้วมันทำตัวแย่ ๆ แกก็มานั่งทำหน้าแบบนี้กับฉันตลอด คราวนี้มีอะไรอีกล่ะ” เทียร์ตอบกลับด้วยท่าทางเอาเรื่องก่อนจะสาธยายสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อก่อนเพื่อย้ำเตือน“...” ภรัณเหลือบมองเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะหลุบตาต่ำเพราะไม่กล้าที่จะสู้หน้าอีกฝ่ายตรง ๆ“รัณ แกไม่ได้อยากมาเพื่อนั่งเงียบ ๆ แล้วทำหน้าเศร้าแบบนี้เฉย ๆ แน่ ๆ มีอะไร แทนมันทำอะไรแกอีก” เทียร์เค้นเสียงเข้มก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอกด้วยอารมณ์ที่เริ่มหง
CHAPTER 6เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กของเหล่าพ่อค้าแม่ขายดังระงมไปทั่วพื้นที่ของตลาด ร้านค้ามากมายเรียงรายเป็นแถวเป็นแนวน่าเลือกสรร แม้จะอบอ้าวและร้อนตามสภาพอากาศ แต่มันไม่ได้ทำให้คนขี้ร้อนอย่างแทนไทหงุดหงิดได้เลยเมื่อหันมามองข้างกายแล้วเจอคนตัวเล็กยิ้มหวานอย่างภรัณอยู่ด้วยในตอนนี้หลังจากที่ทั้งคู่ปรับความเข้าใจและเปิดใจยอมรับขอเสียของกันและกันเพื่อปรับปรุงแก้ไข ความสุขที่ไม่เคยได้รับอย่างเต็มในตอนแรกก็ปรากฏขึ้นมาจนล้นอก ความสัมพันธ์ที่เกิดจากความผิดพลาดในครั้งนั้นกำลังถูกความรักเข้ามาแทนที่ด้วยความตั้งใจของทั้งสองฝ่ายอย่างไม่มีข้อกังขาใด ๆ“อยากได้อะไรอีกมั้ย” แทนไทเอ่ยถามทั้งที่สองมือเต็มไปด้วยอาหารและขนมที่แวะซื้อมาตั้งแต่หัวตลาด“ไม่เอาแล้ว ซื้อเยอะแล้วเนี่ย กลับบ้านกันเถอะ” ภรัณเอ่ยบอกพลางกลั้นขำเมื่อเห็นสภาพของคนตัวสูงโชกไปด้วยเหงื่อ“เอ้อ! วันนี้พวกเฮียจะเข้ามาคุยงานนะ คงมีดื่มกันบ้าง ถ้ารัณไม่อยากอยู่ดึกก็เข้านอนก่อนได้เลย” ชายหนุ่มเอ่ยบอกขณะเดินนำไปที่รถยนต์“พวกเฮียหรอ มีใครบ้างอะ ให้เตรียมอะไรไว้ให้มั้ย”“ไม่ต้องหรอก พวกเฮียบอกจะซื้อเข้ามาด้วย”“มีอะไรกันหรือเปล่า เฮียคีรยังไม่ได้
CHAPTER 5ปึก!แฟ้มเอกสารกองใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของภรัณพร้อมกับใบหน้าขาว ๆ ของนีน่าที่ชะโงกมามองด้วยสีหน้าสงสัย ชายหนุ่มช้อนตามองเธอด้วยความฉงนพลางเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มเอกสารมาดู“แกคืนดีกับแทนแล้วจริง ๆ หรอ” เธอฉวยเอาแฟ้มในมือของเขากลับคืนมาพร้อมกับถามเสียงเข้ม“ก็...เออ ทำไม หวงหรอ”แปะ!“โอ๊ย! ไอ้บ้า แฟ้มมันหนักนะโว๊ย! ตีมาได้” ภรัณโวยวายเสียงดังลั่นพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะตรงบริเวณที่โดนแฟ้มตีปอย ๆ“หวงกับผีน่ะสิ! เป็นห่วงแกต่างหาก แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าจะกลับไปคบกับแทน”“แทนมันก็ทำตัวดีแล้ว คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง”“นี่เพื่อน คนอย่างแทนไทจะดีได้สักเท่าไหร่กัน แกก็รู้ว่ามันชอบเอาชนะ ถ้ามันชนะใจแกได้ แกกลับไปรัก ไปเทิดทูลมันอีกครั้ง มันอาจจะเลิกทำดีแล้วก็ทำเรื่องแย่ ๆ กับแกอีกก็ได้” เธอว่าด้วยสีหน้าจริงจัง“...ไม่หรอกมั้ง”ถึงปากจะปฏิเสธออกไปแบบนั้นแต่ในใจของเขาก็แอบหวั่นกับคำพูดของเพื่อนไม่น้อย เธอไม่เคยสนับสนุนให้เขาคบหากับแทนไทเลยด้วยซ้ำ มันจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะพูดเพื่อตัดความมั่นใจของเขาที่มีต่อแทนไท เว้นเสียแต่ว่าเธอจะประสงค์ร้ายต่อความสัมพันธ์ของพวกเขาและต้องการพูดเพื่อให้มันสั่น







![The Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)