LOGINCHAPTER 5
ปึก!
แฟ้มเอกสารกองใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของภรัณพร้อมกับใบหน้าขาว ๆ ของนีน่าที่ชะโงกมามองด้วยสีหน้าสงสัย ชายหนุ่มช้อนตามองเธอด้วยความฉงนพลางเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มเอกสารมาดู
“แกคืนดีกับแทนแล้วจริง ๆ หรอ” เธอฉวยเอาแฟ้มในมือของเขากลับคืนมาพร้อมกับถามเสียงเข้ม
“ก็...เออ ทำไม หวงหรอ”
แปะ!
“โอ๊ย! ไอ้บ้า แฟ้มมันหนักนะโว๊ย! ตีมาได้” ภรัณโวยวายเสียงดังลั่นพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะตรงบริเวณที่โดนแฟ้มตีปอย ๆ
“หวงกับผีน่ะสิ! เป็นห่วงแกต่างหาก แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าจะกลับไปคบกับแทน”
“แทนมันก็ทำตัวดีแล้ว คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง”
“นี่เพื่อน คนอย่างแทนไทจะดีได้สักเท่าไหร่กัน แกก็รู้ว่ามันชอบเอาชนะ ถ้ามันชนะใจแกได้ แกกลับไปรัก ไปเทิดทูลมันอีกครั้ง มันอาจจะเลิกทำดีแล้วก็ทำเรื่องแย่ ๆ กับแกอีกก็ได้” เธอว่าด้วยสีหน้าจริงจัง
“...ไม่หรอกมั้ง”
ถึงปากจะปฏิเสธออกไปแบบนั้นแต่ในใจของเขาก็แอบหวั่นกับคำพูดของเพื่อนไม่น้อย เธอไม่เคยสนับสนุนให้เขาคบหากับแทนไทเลยด้วยซ้ำ มันจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะพูดเพื่อตัดความมั่นใจของเขาที่มีต่อแทนไท เว้นเสียแต่ว่าเธอจะประสงค์ร้ายต่อความสัมพันธ์ของพวกเขาและต้องการพูดเพื่อให้มันสั่นคลอน
ภรัณเสียเวลากับความคิดที่มากมายทั้งวันจนแทบไม่ได้งาน ซ้ำยังถูกเจ้านายเรียกไปตำหนิเพราะงานผิดพลาด เขาต้องผลักความคิดร้อยแปดนั่นออกไปเพื่อทำงานต่อ แต่กว่าจะมีสมาธิทำงานได้ก็เกือบเลิกงาน ทำให้เขาต้องอยู่ทำงานต่อในขณะที่เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ กลับกันไปหมดแล้ว
“ก็เลยต้องอยู่ทำงานให้เสร็จก่อนถึงจะกลับ”
ภรัณกรอกเสียงลงโทรศัพท์ขณะยืนรอเอกสารจากเครื่องถ่ายเอกสาร เขาปรายตามองเอกสารสำหรับใช้ในการประชุมวันพรุ่งนี้เล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมายาว ๆ อย่างเหนื่อยหน่าย
“อยากกลับแล้วอะ” ภรัณงอแงออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายจนคนในสายหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเอ็นดู
(ให้ไปอยู่เป็นเพื่อนมั้ยล่ะ) แทนไทเสนอความเห็นซึ่งแน่นอนว่าค่อนข้างสร้างความประหลาดใจให้ภรัณไม่น้อยที่ได้ยินแบบนั้น
“มาได้นะถ้าอยากมาจริง ๆ อะ”
(อยากไปสิ คิดถึงรัณจะแย่ อยากกอดแล้วเนี่ย)
“เวอร์แล้ว ทุกทีกูไม่กลับก็ยังไม่เห็นจะโทรมาถามไถ่ ไอ้ตอแหล” ภรัณว่าให้คนในสายขำ ๆ ก่อนจะนำเอกสารชุดใหม่เข้าเครื่อง
(จริง ๆ เดี๋ยวไปหาเลย หยิบกุญแจรถแล้วครับ) แทนไทว่าพร้อมชูกุญแจรถให้ดูผ่านกล้อง
“อือ” ภรัณส่งเสียงตอบรับในลำคอเบา ๆ พร้อมกับอมยิ้ม
(ถือสายรอมั้ย ขี่รถไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ถึงแล้ว)
“ไม่ต้องอะ ขี่รถไปเลย ถึงแล้วค่อยโทรมา”
(ค้าบบบ)
ติ๊ด!
ภรัณเอื้อมมือมากดตัดสายก่อนจะหันกลับมาจัดเอกสารเข้าชุด มุมปากค่อย ๆ ระบายยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อแทนไทเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขามากกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้เยอะ ทั้ง ๆ ที่คิดว่าอีกฝ่ายทำดีด้วยได้ไม่นานก็คงล้มเลิกไป แต่กลับยิ่งเข้าหาและใส่ใจมากยิ่งกว่า มันยิ่งทำให้ภรัณเริ่มจะหวั่นไหวอีกครั้ง
นาฬิกาเดินไปเรื่อย ๆ จนเขาถ่ายเอกสารและจัดเข้าชุดเสร็จสิ้น เป็นจังหวะเดียวกันกับที่แทนไทโทรเข้ามาพอดี ภรัณรีบเดินลงมารับอีกฝ่ายทันทีก่อนจะเห็นว่าแทนไทกำลังยืนคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่หน้าตึก ความรู้สึกหวาดระแวงที่หายไปนานเริ่มคลืบคลานกลับมาเกาะกินจิตใจเขาอีกครั้งจนต้องชะงักฝีเท้าไป
ตึก ตึก ตึก ตึก
เสียงก้าวเดินเป็นจังหวะใกล้เข้ามาก่อนที่รองเท้าผ้าใบราคาแพงจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าของภรัณที่ยืนก้มมองปลายเท้าตัวเองอยู่เพียงลำพังหน้าลิฟต์ เขาค่อย ๆ เงยหน้ามองเจ้าของรองเท้าคู่นั้นก่อนจะพบว่าคนตรงหน้าคือแทนไท
อีกฝ่ายยกยิ้มกว้างพร้อมกับชูถุงอาหารในมือให้ดู แต่เขากลับมองมันนิ่ง ๆ เพราะภาพของแทนไทกับผู้หญิงคนนั้นที่พูดคุยกันอย่างสนิทสนมนั้นวนกลับมาฉายซ้ำกวนใจเขาไม่หยุดหย่อน ภรัณเบือนหน้าหนีก่อนจะเดินนำเข้าลิฟต์ไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“เป็นอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น” แทนไทก้มมองหน้าคนตัวเล็กด้วยความสงสัยระคนเป็นห่วง
“เปล่า” ภรัณตอบกลับสั้น ๆ พร้อมกับเบือนหน้าหนีอย่างไม่แยแส
“แทนทำอะไรให้รัณไม่พอใจหรือเปล่า บอกแทนได้เลยนะครับ”
“ผู้หญิงคนนั้นใครหรอ คนที่คุยกับแทนหน้าตึกเมื่อกี๊น่ะ”
“อ๋อ...”
เสียงเพลงนำทางรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ให้เข้าไปจนสุดซอยก่อนจะเจอกับรถหรูจอดเรียงอยู่ข้างทางมากกว่าสองคัน แทนไทโฉบเข้าไปจอดข้าง Jaguar F-Type ตัวท็อปสีดำด้านก่อนจะเดินเข้าไปร่วมวงสนทนา
“หวัดดีเฮีย” เมื่อเดินเข้าไปถึงก็เอ่ยทักรุ่นพี่ที่นั่งเรียงรายอยู่ในกลุ่มพลางหันมองหาเจ้าของสถานที่
“นู่น! เมาหัวทิ่มจนหนีไปนอนกกเด็กในห้องมันแล้ว” ตี๋เอ่ยบอกขณะใช้ตะเกียบพลิกหมูบนเตา
“เด็ก? คนนั้นน่ะหรอ”
“ถามพี่มึงดิ” ตี๋ว่าพลางพยักเพยิดมาทางชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเรียบเฉยไม่รู้สึกทุกข์ร้อนใด ๆ อยู่หัวโต๊ะ
“คือยังไงเฮียธรรม์”
“เพื่อนกูเองแหละ ไม่สิ รุ่นน้องกู...มันตามจีบเฮียมึงอยู่ หมายถึงตอนแรกน่ะนะ” ธรรม์ที่กำลังนั่งกอดอกไขว่ห้างดมควันที่ลอยคล้ะคลุ้งเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง
“แล้วมึงจะไปไหนอะ” ตี๋เงยหน้าจากถ้วยตัวเองก่อนจะถามขึ้น
“กลับ” เจ้าตัวว่าเท่านั้นก็หมุนตัวเดินไปที่รถจากัวร์คันหรู
“กูไปด้วย” เกรทเอ่ยพร้อมกับลุกเดินตามไปติด ๆ
“ว่าแต่มึงเถอะ มาทำอะไร” เพทายที่นั่งอยู่คนละฝั่งเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากมองสองคนที่เพิ่งเดินแยกออกจากกลุ่มไปจนลับตา
“มีปัญหากันนิดหน่อย เขาเคืองกู” แทนไทตอบกลับอย่างไม่เต็มเสียงนักก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งแทนที่รุ่นพี่ที่เพิ่งลุกออกไป
“แทนที่มึงจะอยู่รอให้เขาใจเย็นแล้วค่อยเข้าไปคุย เสือกหนีออกมาแบบนี้น่ะนะ” ตี๋ตำหนิอย่างไม่จริงจังนักก่อนจะหันกลับไปมองหน้าห้องนอนที่เพื่อนอยู่ในนั้น
“พอกันแม่งทั้งพี่ทั้งน้อง เรื่องรถล่ะเก่ง แต่เรื่องความรักโคตรจะติดลบ” ตี๋พูดจบก็ส่ายศีรษะเบา ๆ อย่างระอา
“ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วเฮีย พยายามทำดีแล้วมันก็ได้แค่นี้”
“แค่นี้มึงก็ท้อแล้วหรอวะ กระจอกชิบหาย ทีรัณยอมมึงมาตลอด เขาใจแข็งแค่นี้มึงว่าเขาใจร้าย โคตรไม่แฟร์” เพทายว่าให้เพื่อนด้วยท่าทางที่ไม่พอใจ
“แลมึงจะมีปัญหากับกูเรื่องรัณจังนะ ทำไม เพราะไม่ได้รัณคราวนั้นหรอถึงได้มาไม่พอใจกูแบบนี้” แทนไทตอบกลับด้วยน้ำเสียงฉุนไม่แพ้กัน
“พอ ๆ ๆ พวกมึงจะมาทะเลาะกันทำไมวะ เพื่อนกันแท้ ๆ ไอ้คีรกับไอ้ธรรม์ก็เพิ่งจะดีกัน มึงสองคนอย่ามาแทนที่ ถือว่ากูขอ” ตี๋รีบเอ่ยห้ามปรามทันทีด้วยท่าทางขยาด
ปึก!
“กูไม่ได้หวังจะแย่งเมียเพื่อนอย่างที่มึงคิดหรอก มีแต่มึงที่จ้องจะโยนเมียให้คนอื่น” เพทายวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังพร้อมกับเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะลุกและเดินกลับไปที่รถโดยไม่เอ่ยลารุ่นพี่
แทนไทมองเพื่อนที่เดินออกไปจากวงสนทนาด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะหันกลับมาหารุ่นพี่ที่นั่งมองหน้าอยู่ก่อนแล้ว ตี๋เอื้อมมือมาตบบ่าแกร่งของเขาเบา ๆ พลางพยักเพยิดหน้าเชิงปัดให้ปล่อยผ่านเรื่องที่ก่อกวนจิตใจ
“เรนมันกลับมาวุ่นวายกับผมว่ะเฮีย”
กึก!
“กูว่าแล้ว ไอ้ทายรู้เรื่องนี้มึงก็โดนแม่งประชดอีก” ตี๋ว่าก่อนจะวางทุกอย่างในมือลงและหันกลับมาทางเขาตรง ๆ
“แล้วปัญหาของมึงคืออะไร”
เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านในอู่ทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมอง ชายหนุ่มรูปร่างสูงชะลูด เปลือยอกเผยมัดกล้าม ผมเผ้ายุ่งเหยิงเดินหน้าเซื่องซึมออกมาจากห้องนอนอย่างไม่รีบร้อน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาสูบ
“ตื่นมาทำไม เมียอุตส่าห์มาหา แทนที่จะนอนกอดเมียให้ฉ่ำปอด” ตี๋เอ่ยแซวอย่างขำขัน
“กวนตีน”
“ครับผมมม”
“ว่าไง ปัญหามึง” คีรเบือนหน้าหนีเพื่อนด้วยความระอาก่อนจะหันกลับมามองที่เขาและถามหาปัญหาอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง
“ผมตั้งใจว่าจะเลิกแข่งรถ แล้วมาช่วยงานเฮียจริง ๆ จัง ๆ บอกรัณไปแล้วด้วยว่าจะไม่กลับไปแข่งรถแบบนั้นอีก แต่...ไอ้โรมมันท้าผมแข่ง”
“คำตอบน่าจะชัดเจนนี่ แล้วมึงกังวลอะไร”
“เดิมพันด้วยภรัณ”
แกร๊ก!
เสียงปลดล็อกประตูหน้าห้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน เงาของร่างสูงพาดทับทางเดินที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากด้านนอกเพียงเล็กน้อยที่สาดเข้ามาเท่านั้น หลังจากที่เข้าไปปรึกษารุ่นพี่ มีแนวโน้มว่าเขาต้องปล่อยผ่านการท้าทายของอีกฝ่าย ไม่มีใครสนับสนุนให้เขาลงแข่งสักคน แม้จะมีความกลัวว่าคนรักจะได้รับผลกระทบอยู่บ้าง แต่เขาเองก็ไม่อยากทำให้คนรักต้องมาเสียใจกับสิ่งที่เขาเลือกเพื่อปกป้อง แต่สำหรับคนตัวเล็ก...มันคือการพากลับไปที่จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้อีกครั้ง
“ทำไมกลับมาช้าจัง...” เสียงงัวเงียของคนตัวเล็กที่เดินโซเซออกมาจากห้องนอนแล้วเอ่ยถาม
“เฮียคีรเมาหลับไปตั้งแต่หัวค่ำ เพิ่งตื่นตอนจะเที่ยงคืน ก็เลยเพิ่งได้คุยน่ะ ตื่นมาทำไมล่ะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้านะครับ” แทนไทตอบพร้อมกับเดินเข้ามากอดคนรักที่ยืนพิงประตูก่อนจะเอ่ยถามกลับ
“งืม...” ร่างเล็กโอนอ่อนตามแรงของคนตัวสูงจนหน้าจุ่มแผงอกกว้างอย่างไร้การควบคุม
“ง่วงก็กลับไปนอนครับคนเก่ง หรือจะให้แทนอุ้ม”
“อุ้ม...”
“หึ...ขี้อ้อนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ชายหนุ่มว่าพร้อมกับย่อลงไปรวบตัวคนตรงหน้าก่อนจะออกแรงยกขึ้นราวกับกำลังอุ้มเด็กน้อย
เขาวางภรัณลงบนเตียงนอนอย่างเบามือก่อนจะคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวคนรัก เขาลูบศีรษะอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ
“นอนเถอะ แทนจะไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวมานอนกอดนะครับ”
“เมื่อตอนเย็น...รัณขอโทษนะ” ภรัณคว้าข้อมือหนาของแทนไทก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น
“ขอโทษอะไร” แทนไทชะงักเท้าฉับก่อนจะหันกลับไปหาคนรักด้วยความเป็นห่วง
“ขอโทษที่งี่เง่าใส่อีกแล้ว...รัณไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้เลย” คนตัวเล็กตอบกลับพลางเบะปากไม่ต่างกับเด็กน้อย
“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับ แทนไม่เป็นอะไรเลย แทนเข้าใจ ๆ ไม่นอยนะ”
“...รัณเอาแต่ใจมากใช่มั้ย แทนที่จะปรับตัวไปพร้อม ๆ กับแทน แต่กลับทำตัวให้งี่เง่ามากขึ้นกว่าเดิมจนแทนเหนื่อยใจ...”
“ไม่เป็นไรเลย ที่ผ่านมารัณก็ตามใจแทนมาตลอดแล้วไง จะดื้อบ้าง งอแงบ้างก็ไม่เป็นอะไรนี่ อย่าคิดมากสิ”
“...”
“ไม่เป็นไรครับ นอนเถอะนะ เดี๋ยวแทนไปอาบน้ำแป๊บเดียว เดี๋ยวรีบกลับมานอนกอด” ชายหนุ่มเอ่ยตัดบทพร้อมกับยกมือลูบศีรษะคนรักอย่างรักใคร่
แทนไทยกยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่มุมปากของเขาจะสามารถยกขึ้นได้มากสุดเพราะคำพูดเจื้อยแจ้วขอ’ คนตัวเล็กที่ฉายแววรู้สึกผิด เขาไม่ได้คาดหวังที่จะให้คนตัวเล็กต้องมารู้สึกผิดและขอโทษเขาแบบนี้ด้วยซ้ำ ทว่า กลับเป็นตัวเขาเองที่รู้สึกแบบนั้น แต่เขาไม่กล้าที่จะขอโทษพร่ำเพรื่อเพราะกลัวจะถูกมองว่าไม่จริงใจและเอ่ยขอโทษเพื่อให้เรื่องจบไปเฉย ๆ
มือหนาเอื้อมไปเปิดน้ำฝักบัวก่อนจะยกมือเสยผมเข้มที่ปรกหน้าขึ้นด้วยท่าทางที่สบายอารมณ์ เขาปล่อยให้สายน้ำไหลรดร่างการที่เหนื่อยล้าอย่างใจเย็นโดยไม่รู้เลยว่าประตูห้องกำลังเปิดออกพร้อมกับร่างเล็ก ๆ ของคนที่เขาเพิ่งส่งขึ้นเตียงไปเมื่อครู่
ยังไม่ทันที่เขาจะหมุนตัวออกจากโซนเปียกก็มีแขนเรียวโอบรอบเอวของเขาเอาไหวก่อนที่จะมีสัมผัสอุ่น ๆ ทาบที่แผ่นหลังกว้าง
“รัณ...!” ชายหนุ่มร้องเสียงหลงด้วยความตกใจก่อนจะหันกลับมาหาคนรักที่กำลังเงยหน้ามองด้วยสายตาหยาดเยิ้ม
“แทน...”
“มันเปียกนะรัณ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”
“ก็อาบใหม่ได้นี่ เรายังไม่เคยอาบน้ำด้วยกันเลยนะแทน...”
“...”
“เรายังไม่เคยทำ...ในแบบที่คนรักกันทำเลย”
“...”
“เพราะที่ผ่านมา...รัณรักแทนฝ่ายเดียวมาตลอด”
.
.
.
.
.
TBC...
CHAPTER 10เช้าวันใหม่ที่สดใสกว่าทุกครั้งเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเจอคนรักนอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย แทนไทคนโง่ที่พลาดพลั้งในอดีตกำลังนอนมองใบหน้าหวานของคนรักด้วยความรักใคร่ เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนตรงหน้า พาให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาอ่อนละทวยอย่างไร้แรงควบคุม“อือ...”เสียงอื้ออึงในลำคอของคนตรงหน้าพร้อมกับแรงขยับกายเข้าหาไออุ่นจากอกเปลือยของเขาคล้ายกับลูกแมวตัวน้อยทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่หน้าผากมนพลางลูบแผ่นหลังเนียนเพื่อกล่อมนอน“...ทำไมตื่นเช้าจัง” ลูกแมวน้อยในอ้อมแขนเอ่ยถามขึ้นขณะลืมตาปรือ ๆ ขึ้นมองสบตากับเขา“ไม่รู้สิ สงสัยวิญญาณพ่อบ้านจะประทับร่างแล้วล่ะมั้ง อยากตื่นเช้าทุกวันมาหามื้อเช้าให้นายท่าน” ชายหนุ่มตอบกลับติดตลกจนคนฟังหัวเราะออกมาอย่างขำขัน“ดีมาก” ภรัณว่าพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของแทนไท“...รัณ” การกระทำของคนตัวเล็กไม่ได้ทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองหรือหงุดหงิดที่ถูกปีนเกลียว ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกดีและชอบที่ได้รับสัมผัสแบบนี้ไม่น้อย“รู้สึกดีขึ้นหรือยัง” คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“อืม...
CHAPTER 9แกร๊งงง!ผลั่ก!“อั่ก!”ร่างสูงโปร่งในชุดแข่งรถสีขาวแดงทรุดลงกับพื้นตามแรงของหมัดที่กระแทกเข้ามาที่โหนกแก้มจัง ๆ ยังไม่ทันที่จะได้ลุกขึ้น ก็ถูกกระชากกลุ่มผมให้เงยหน้าขึ้นมารับหมัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดเลอะเต็มใบหน้า“พอได้แล้ว! เดี๋ยวแม่งก็ตายห่ากันพอดี”เสียงห้ามปรามดังขึ้นทำให้ผู้กระทำหยุดและผลักผู้ที่ได้รับบาดเจ็บออกพ้นตัว ชายหนุ่มผู้กระทำสวมชุดแข่งสีเดียวกันเดินปลีกตัวออกมาอย่างไม่ใยดีก่อนจะฉวยเอาผ้าโพกหัวของคนที่มาห้ามมาใช้เช็ดรอยเลือดที่เลอะมือออก“จำไว้นะไอ้กานต์ พวกมึงจะแพ้ใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ BLACK OUT ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นแบบนี้” ชายผู้กระทำเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบบุหรี่ราคาแพงขึ้นมาคาบไว้ที่ปากก่อนที่คู่สนทนาจะกุลีกุจอเข้ามาพร้อมกับไฟแช็กเพื่อจุดไฟให้โดยไม่รอคำสั่งชายหนุ่มชำเหลืองตามองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นอย่างสมเพชก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปโดยมีคู่สนทนาตามไปติด ๆ โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองนั้นกำลังถูกบันทึกอยู่ในมือถือของใครบางคนที่เจ้าตัวไม่ชอบ“เอาไงกับไอ้เวรนั่นดี” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเบา ๆ พร้อมกับแทรกตัวผ่านช่องหน้าต่างบานเลื่อนที่เปิด
CHAPTER 8เข้าสัปดาห์ที่สองของการที่ไม่มีแทนไทข้างกาย แต่กลับมีพี่ชายที่หายหน้าไปนานมาคอยดูแลสภาพจิตใจแทน ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ตัวของภรัณยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ ภาพที่เห็นเรนนั่งบนเตียงคนไข้ด้วยท่าทางที่ชวนให้เข้าใจผิดแบบนั้นทำให้เขารู้สึกแย่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นความเชื่อใจที่เคยมีให้แทนไทมันกลับคงที่ไม่ได้ลดลงเลยสักนิดแต่ที่ไม่เข้าใจและพยายามหาคำตอบคือทำไมแทนไทถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น และทำไมถึงอยู่เฉย ๆ ให้เรนถึงเนื้อถึงตัวแบบนั้น เขาได้แต่คิดวกไปวนมาจนหัวแทบระเบิด แต่สิ่งที่ทำได้มากที่สุดคือการกลับไปถามหาความจริงกับแทนไทแต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด นายแพทย์ภริตหรือพี่ชายของเขาคอยจับตามองทุกฝีก้าว ไม่ว่าจะไปทำงานหรือไปหาเพื่อน นายแพทย์หนุ่มก็จะมักจะติดสอยห้อยตามไปด้วยทุกครั้ง คอยไปรับและไปส่งระหว่างที่ทำงานกับคอนโดทุกวัน ไม่เว้นช่องให้ได้ออกนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่นิดเดียววันนี้ก็เช่นกัน เวลาเลิกงานในอีกครึ่งชั่วโมง แต่หมอหนุ่มกลับขายเวรให้เพื่อนเพื่อมารอรับเขากลับที่ใต้ตึกแล้ว...“แกจะไม่ได้กับพวกเราจริง ๆ หรอรัณ” นีน่าเดินมาถามด้วยสีหน้าเสียดาย“ไม่ล่ะ
CHAPTER 7เสียงเครื่องปรับอากาศดังสลับกับเสียงถอนหายใจที่แผ่วเบาของภรัณที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่มาถึงห้องของเพื่อนสนิทอย่างเทียร์ หลังเลิกงานภรัณโทรบอกแทนไทว่าจะมาหาเพื่อนและจะให้เทียร์เป็นคนไปส่งที่ห้องเอง ตอนแรกแทนไทก็ไม่ได้ยอมแต่เพราะต้องเข้าอู่ไปช่วยงานคีรจึงยอมแต่โดยดี“นั่งถอนหายใจมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ มีอะไรจะพูดก็รีบ ๆ พูดมาเลย ก่อนที่ฉันจะต่อสายไปด่าไอ้แทนไท” เทียร์ที่นั่งมองอยู่นานถึงกับเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“ใจเย็น ๆ สิ! จะไปด่าแทนทำไม”“ก็แกไม่พูดสักที นั่งถอนหายใจมาเป็นร้อยครั้งแล้วมั้ง ไม่พูดอะไรเลยสักที”“แล้วจะไปด่าแทนทำไมเล่า!”“แกไม่รู้สึกตัวเลยหรอ ตอนแรก ๆ ที่แกคบกันแล้วมันทำตัวแย่ ๆ แกก็มานั่งทำหน้าแบบนี้กับฉันตลอด คราวนี้มีอะไรอีกล่ะ” เทียร์ตอบกลับด้วยท่าทางเอาเรื่องก่อนจะสาธยายสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อก่อนเพื่อย้ำเตือน“...” ภรัณเหลือบมองเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะหลุบตาต่ำเพราะไม่กล้าที่จะสู้หน้าอีกฝ่ายตรง ๆ“รัณ แกไม่ได้อยากมาเพื่อนั่งเงียบ ๆ แล้วทำหน้าเศร้าแบบนี้เฉย ๆ แน่ ๆ มีอะไร แทนมันทำอะไรแกอีก” เทียร์เค้นเสียงเข้มก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอกด้วยอารมณ์ที่เริ่มหง
CHAPTER 6เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กของเหล่าพ่อค้าแม่ขายดังระงมไปทั่วพื้นที่ของตลาด ร้านค้ามากมายเรียงรายเป็นแถวเป็นแนวน่าเลือกสรร แม้จะอบอ้าวและร้อนตามสภาพอากาศ แต่มันไม่ได้ทำให้คนขี้ร้อนอย่างแทนไทหงุดหงิดได้เลยเมื่อหันมามองข้างกายแล้วเจอคนตัวเล็กยิ้มหวานอย่างภรัณอยู่ด้วยในตอนนี้หลังจากที่ทั้งคู่ปรับความเข้าใจและเปิดใจยอมรับขอเสียของกันและกันเพื่อปรับปรุงแก้ไข ความสุขที่ไม่เคยได้รับอย่างเต็มในตอนแรกก็ปรากฏขึ้นมาจนล้นอก ความสัมพันธ์ที่เกิดจากความผิดพลาดในครั้งนั้นกำลังถูกความรักเข้ามาแทนที่ด้วยความตั้งใจของทั้งสองฝ่ายอย่างไม่มีข้อกังขาใด ๆ“อยากได้อะไรอีกมั้ย” แทนไทเอ่ยถามทั้งที่สองมือเต็มไปด้วยอาหารและขนมที่แวะซื้อมาตั้งแต่หัวตลาด“ไม่เอาแล้ว ซื้อเยอะแล้วเนี่ย กลับบ้านกันเถอะ” ภรัณเอ่ยบอกพลางกลั้นขำเมื่อเห็นสภาพของคนตัวสูงโชกไปด้วยเหงื่อ“เอ้อ! วันนี้พวกเฮียจะเข้ามาคุยงานนะ คงมีดื่มกันบ้าง ถ้ารัณไม่อยากอยู่ดึกก็เข้านอนก่อนได้เลย” ชายหนุ่มเอ่ยบอกขณะเดินนำไปที่รถยนต์“พวกเฮียหรอ มีใครบ้างอะ ให้เตรียมอะไรไว้ให้มั้ย”“ไม่ต้องหรอก พวกเฮียบอกจะซื้อเข้ามาด้วย”“มีอะไรกันหรือเปล่า เฮียคีรยังไม่ได้
CHAPTER 5ปึก!แฟ้มเอกสารกองใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของภรัณพร้อมกับใบหน้าขาว ๆ ของนีน่าที่ชะโงกมามองด้วยสีหน้าสงสัย ชายหนุ่มช้อนตามองเธอด้วยความฉงนพลางเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มเอกสารมาดู“แกคืนดีกับแทนแล้วจริง ๆ หรอ” เธอฉวยเอาแฟ้มในมือของเขากลับคืนมาพร้อมกับถามเสียงเข้ม“ก็...เออ ทำไม หวงหรอ”แปะ!“โอ๊ย! ไอ้บ้า แฟ้มมันหนักนะโว๊ย! ตีมาได้” ภรัณโวยวายเสียงดังลั่นพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะตรงบริเวณที่โดนแฟ้มตีปอย ๆ“หวงกับผีน่ะสิ! เป็นห่วงแกต่างหาก แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าจะกลับไปคบกับแทน”“แทนมันก็ทำตัวดีแล้ว คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง”“นี่เพื่อน คนอย่างแทนไทจะดีได้สักเท่าไหร่กัน แกก็รู้ว่ามันชอบเอาชนะ ถ้ามันชนะใจแกได้ แกกลับไปรัก ไปเทิดทูลมันอีกครั้ง มันอาจจะเลิกทำดีแล้วก็ทำเรื่องแย่ ๆ กับแกอีกก็ได้” เธอว่าด้วยสีหน้าจริงจัง“...ไม่หรอกมั้ง”ถึงปากจะปฏิเสธออกไปแบบนั้นแต่ในใจของเขาก็แอบหวั่นกับคำพูดของเพื่อนไม่น้อย เธอไม่เคยสนับสนุนให้เขาคบหากับแทนไทเลยด้วยซ้ำ มันจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะพูดเพื่อตัดความมั่นใจของเขาที่มีต่อแทนไท เว้นเสียแต่ว่าเธอจะประสงค์ร้ายต่อความสัมพันธ์ของพวกเขาและต้องการพูดเพื่อให้มันสั่น







