พิษราคะพันธนาการรักพระชายา

ตอนที่ 1: คืนมงคลพิษประทุ (The Wedding Night)

ท่ามกลางความมืดมิดที่แผ่ปกคลุมเหนือวังหลวง เสียงสายฝนเบื้องนอกโหมกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เม็ดฝนหนักหน่วงกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบดังก้องสะท้อนสลับกับเสียงฟ้าร้องครืนครั่น ทว่าภายในห้องบรรทมลึกสุดของตำหนักบูรพา... กลับมีเพียงความเงียบงันอันชวนอึดอัดและกดดันจนแทบหายใจไม่สะดวก

กลิ่นสุคนธรสรมควันกำยานกลิ่นละมุนอวลโชยอยู่ในอากาศ คล้ายจะช่วยปลอบประโลมจิตใจ ทว่ามันกลับไม่ช่วยให้ร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนแท่นบรรทมผ่อนคลายลงได้เลย

หลินเยว่ฉี ในชุดมงคลสีแดงชาดปักลายหงส์ทองเหินฟ้าอันวิจิตรตระการตานั่งนิ่งอยู่กึ่งกลางเตียงกว้าง แสงเทียนสีแดงเล่มหนาที่จุดไว้สลัวราง สาดสะท้อนให้เห็นใบหน้าดงามล่มเมืองที่บัดนี้ซีดเผือด ดวงตาดอกท้อคู่สวยสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น มือเรียวขาวดุจสลักจากหยกเนื้อดีจิกกำผ้าปูเตียงผ้าไหมสีแดงมงคลแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว สองขาเรียวภายใต้ร่มผ้าเบียดชิดเข้าหากันโดยสัญชาตญาณการระแวดระวังภัย

แกร๊ง... แกร๊ง...

เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ยามที่เขากระยับกาย ส่งเสียงสะท้อนความจริงอันโหดร้าย โซ่ตรวนทองคำเส้นหนาที่ล่ามติดอยู่กับหัวเตียงและข้อเท้าหนาแน่น... มันไม่ใช่เครื่องประดับ แต่เป็นเครื่องมือที่ถูกเตรียมไว้เพื่อรองรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด

หัวใจของเยว่ฉีเต้นรัวกระหน่ำราวกองรบ ข่าวลือเกี่ยวกับสวามีของตน... หยางเฟยหลง องค์รัชทายาทผู้เป็นมังกรทะยานฟ้าแห่งแคว้น ไม่เคยมีสิ่งใดงดงาม บุรุษผู้นั้นขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม หน้าตาดุดัน คิ้วเข้มพาดเฉียงดั่งกระบี่ และมีไอสังหารแผ่ซ่านรอบกายจนผู้คนหวาดกลัวจนหัวหด และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ความลับขั้นยอดที่มีเพียงคนไม่กี่คนรู้ รัชทายาทต้อง ‘พิษบุปผาราคะ’ ของศัตรูอย่างอัครเสนาบดีโม่ พิษร้ายที่ไร้ยาถอน มีเพียงพลังพิเศษสายซึมซับและปลอบประโลมในกายของหลินเยว่ฉีเท่านั้นที่เป็น ‘โอสถมนุษย์’ เพียงหนึ่งเดียว

บิดาของเขา... เสนาบดีซ้ายหลินเจี้ยนหาว ยอมส่งตัวเขาเข้าวังเชื่อมสัมพันธ์ด้วยเหตุผลกลใด เยว่ฉีย่อมรู้ดี แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจในเวลานี้

ปัง!

เสียงสลักประตูไม้บานยักษ์ด้านนอกถูกลั่นกลอนลงอย่างแน่นหนาและเด็ดขาด เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นของ เกากงกง หรือเกาเต๋อ ขันทีอาวุโสผู้รู้ใจก้าวถอยห่างออกไป พร้อมกับการสั่งการสั่งทหารรักษาการณ์ล้อมกรอบตำหนักขั้นสูงสุด ขณะที่บนหลังคาคาดว่าจะมี จ้าวเยี่ย หัวหน้าองครักษ์เงาคอยเฝ้าสกัดกั้นไม่ให้แม้แต่เสียงแมลงบินผ่าน... หรือเสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกไป

นั่นหมายความว่า ค่ำคืนนี้ จะไม่มีใครเข้ามาช่วยเขาได้ และจะไม่มีใครรับรู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

ปัง!

บานประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลมพายุและกลิ่นอายฝนพัดทะลักเข้ามาวูบหนึ่ง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่กำยำดุจเทพสงครามจะก้าวเข้ามาและปิดประตูกระแทกลง

เยว่ฉีสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อสบเข้ากับร่างของหยางเฟยหลง สภาพขององค์รัชทายาทในยามนี้ทำให้นายเอกสาวแทบหยุดหายใจ ฉลองพระองค์ชุดมงคลสีแดงเข้มหลุดลุ่ย สาบเสื้อแหวกกว้างเผยให้เห็นแผงอกแกร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนาทึบและมัดกล้ามสมชายชาตรี ผิวสีเข้มคร้ามแดดมีหยาดเหงื่อเกาะพราวระยับ สะท้อนแสงเทียนดูงดงามแต่เต็มไปด้วยอันตราย

ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือใบหน้าคมสันบูดบึ้งดุดัน คิ้วขมวดมุ่น นัยน์ตาคมกริบที่เคยเป็นสีดำสนิท บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวาวโรจน์ด้วยฤทธิ์พิษราคะที่กำลังประทุถึงขีดสุด ลมหายใจของร่างสูงหอบพร่าระอุร้อน กลิ่นอายดิบเถื่อนและฟีโรโมนแห่งความต้องการแผ่กระจายเต็มห้อง ดั่งสัตว์ป่ากระหายเลือดที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ

“เยว่ฉี...” เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่น ทว่าทรงอำนาจเอ่ยเรียกชื่อพระชายา น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความทรมานและแรงตัณหาที่แทบกักเก็บไว้ไม่อยู่

ช่วงกลางฉาก: บทลงทัณฑ์แห่งพิษและโอสถมนุษย์

ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลงใดๆ ร่างสูงใหญ่ของหยางเฟยหลงพุ่งเข้าหาเยว่ฉีบนเตียงกว้างราวกับสัตว์ป่าหิวโซที่หลุดออกจากกรงขัง

“อ๊ะ! ฝ่าบาท... อื้อ!”

เยว่ฉีร้องอุทานด้วยความตื่นตระนก ทว่ายังไม่ทันได้ขยับหนี มือหนาดุจคีมเหล็กของเฟยหลงก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวทั้งสองข้าง รวบขึ้นเหนือศีรษะแล้วตรึงเข้ากับหัวเตียงไม้แกะสลักอย่างแรงจนเสียงโซ่ตรวนทองคำสั่นไหวระรัว แกร๊ง! ร่างหนาใหญ่ทับถมลงมาเบียดบังทัศนียภาพจนหมดสิ้น แรงกดทับจากแผ่นอกแกร่งและท่อนขาหนาทำให้เยว่ฉีอึดอัด เฟยหลงใช้เข่าหนาและเท้าดันท่อนขาบางที่สั่นเทาให้แยกออกกว้างอย่างบีบบังคับ

แควก!

เสียงเนื้อผ้าไหมมงคลราคาแพงถูกฉีกกระชากขาดวิ่นด้วยน้ำมือทรงพลังเพียงครั้งเดียว เศษผ้าสีแดงปลิวว่อน เผยให้เห็นเรือนร่างโปร่งบาง ผิวขาวจัดดุจน้ำนมบริสุทธิ์สะท้อนแสงเทียน ความต่างของขนาดตัวยามที่ร่างใหญ่โตของรัชทายาททาบทับลงมา ทำให้เยว่ฉีดูตัวเล็กจ้อยราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

“ฝ่าบาท... ได้โปรด... ช้าก่อนพ่ะย่ะค่ะ... อื้อออ!”

คำอ้อนวอนแผ่วเบาถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคนหน้าดุไม่รับฟังสิ่งใดอีกต่อไป อารมณ์ดิบสั่งการให้เฟยหลงบดจูบลงมาอย่างรุนแรง ตะกรุมตะกราม และบ้าคลั่ง ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากบางอย่างไร้ความปราณี เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาพัวพัน ตักตวงความหวานอย่างหิวกระหาย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนเยว่ฉีสมองขาวโพลน รสชาติคาวเลือดจางๆ อวลในปากจากการบดเบียดที่รุนแรง มือบางที่ถูกตรึงไว้ทำได้เพียงสั่นระริก

เฟยหลงผละริมฝีปากออกต่ำลงมา ซุกไซ้ซอกคอขาวระหง ขบเม้มจนเกิดรอยรักสีกุหลาบเข้มตัดกับผิวขาวจัดอย่างเด่นชัด มือหนาข้างหนึ่งละจากข้อมือมาบีบเคล้นสะโพกผายและต้นขาเนียนนุ่มจนขึ้นรอยมือ ความต้องการของบุรุษเพศที่ตื่นตัวเต็มที่ดุนดันอยู่ตรงกึ่งกลางกาย จนเยว่ฉีรับรู้ได้ถึงขนาดอันใหญ่โตน่ากลัว

“อึ่ก... เจ็บ... ฮึก” เยว่ฉีหลับตาแน่น น้ำตาเม็ดโตไหลรินทางหางตา เมื่อความอดทนของมังกรคลั่งสิ้นสุดลง เฟยหลงแทรกกายเข้ากึ่งกลางความงดงาม สอดประสานร่างกายอันใหญ่โตล่วงล้ำเข้ามาครั้งแรกโดยไม่มีการเบิกทางหรืออ่อนข้อใดๆ

“อ๊าาาาาาาๆ!”

เยว่ฉีกรีดร้องลั่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนร่างบางเกร็งกระตุก สะโพกมนสั่นระริก ร่างกายคล้ายจะฉีกขาดด้วยความใหญ่โตเกินรับไหว ทว่าในวินาทีที่เนื้อหนังแนบชิด พลังพิเศษในกายของเยว่ฉีที่ซ่อนอยู่ก็ปะทุขึ้นมาเองโดยสัญชาตญาณ!

แสงเรืองรองสีนวลอ่อนๆ แผ่ซ่านออกมาจากผิวขาวจัดรอบกาย ไออุ่นแห่งการปลอบประโลมเริ่มทำงาน ซึมซับเอาไอพิษร้อนร้ายสีดำทมิฬที่แผ่ออกมาจากร่างของเฟยหลงเข้ามาในตัว และนั่นส่งผลกระทบต่อร่างกายของโอสถมนุษย์ทันที... จากความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มลุ่มลึก ร่างกายของเยว่ฉีเริ่มทรยศต่อจิตใจ มันร้อนผ่าว ช่องทางคับแน่นเริ่มปรับตัวและตอบสนองอย่างน่าอาย ความเสียวซ่านแล่นพล่านจนสมองหมุนคว้า

“ซี๊ด... เยว่ฉี... เจ้าช่าง... ดีเหลือเกิน” เฟยหลงครามต่ำในลำคอ ใบหน้าดุดันบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านระคนสุขสม นัยน์ตาสีแดงฉานจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความรัญจวน

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

จังหวะกระแทกกระทั้นเริ่มต้นขึ้นอย่างดุดัน ถี่รัว และหนักหน่วง รัชทายาทหนุ่มโยกคลึงสะโพกสอบเข้าใส่ร่างบางอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องสะท้อนสลับกับเสียงโซ่ตรวนที่สั่นไหวและเสียงฝนตกหนักด้านนอก บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวรักและความเร่าร้อน ผิวขาวจัดดุจน้ำนมของนายเอกตัดกับผิวเข้มที่มีหยาดเหงื่อเกาะพราวของพระเอกอย่างชัดเจน ทุกครั้งที่ร่างสูงใหญ่กระแทกกายลงมา ร่างบางของเยว่ฉีก็แทบจะจมหายลงไปในฟูกหนา

“อ๊ะ... อ๊า... ฝ่าบาท... ช้า... ช้าหน่อย... ฮื้อออ มันลึก... ลึกเกินไปแล้ว”

เยว่ฉีครางกระเส่า เสียงหวานสั่นเครือ สองมือที่หลุดจากการพันธนาการเปลี่ยนมาโอบกอดแผ่นหลังกว้างอันเต็มไปด้วยมัดกล้าม สองขาเรียวขาวถูกจับพาดบ่าหนาเปิดทางให้มังกรยักษ์ทะยานเข้าสู่ส่วนลึกสุดของร่างกาย ร่างบางสะโพกผายแอ่นรับจังหวะที่โหมกระหน่ำอย่างจำนน ยิ่งพลังพิเศษซึมซับพิษราคะเข้ามามากเท่าใด ความต้องการทางร่างกายก็ยิ่งทวีคูณ ร่างกายขาวผ่องขึ้นสีชมพูระเรื่อไปทั้งตัว

เฟยหลงก้มลงบดจูบพระชายาอีกครั้งเพื่อเบนความสนใจจากความเสียวซ่านที่แทบทำให้ระเบิด สะโพกสอบยังคงทำงานอย่างบ้าคลั่ง สลักลึกตอกย้ำความเป็นเจ้าของในทุกจังหวะ แรงอารมณ์ของคนหน้าดุทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงขับเคลื่อนอันทรงพลัง

เนิ่นนานราวกึ่งศตวรรษ ในที่สุดพายุราคะก็เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด หยางเฟยหลงคำรามลั่นในลำคอเสียงดังยาว ร่างหนาใหญ่เกร็งกระตุกรัวสะโพกเข้าใส่สามสี่ครั้งเน้นๆ ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักอุ่นร้อนขาวขุ่นเข้าสู่กายของพระชายาจนล้นทะลัก ไหลย้อนออกมาตามง่ามขาขาวสล้าง

เยว่ฉีหวีดร้องแผ่วเบา ร่างกายกระตุกเกร็งหน้าท้องแอ่นรับหยาดน้ำรักทุกหยด สมองขาวโพลนลอยล่อง ก่อนจะทรุดฮวบลงกับฟูกบรรยากาศเมื่อความเสียวซ่านพุ่งแตะขีดสุด

ร่างสูงใหญ่ของรัชทายาทหนุ่มฟุบซบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง ลมหายใจที่เคยร้อนระอุเริ่มผ่อนคลายลง นัยน์ตาสีแดงฉานค่อยๆ จางหายไปเหลือเพียงความเหนื่อยล้า พิษร้ายในกายถูกชะล้างและสงบลงด้วยพลังของโอสถมนุษย์ ก่อนที่มังกรหนุ่มจะเข้าสู่ห้วงนิทราอันสนิทโดยที่ยังไม่ได้ถอนกายออกจากร่างบาง

ความเงียบกลับคืนสู่ห้องบรรทมอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงฝนตกซ่าที่เริ่มซาลง

หลินเยว่ฉีนอนตัวสั่นเทาอยู่ใต้ร่างหนาอันหนักอึ้ง เรือนร่างบอบบางเต็มไปด้วยรอยรักสีแดงช้ำและหยาดเหงื่อละมุกระจาย ร่างกายเหนื่อยอ่อนเพลียจนแทบไม่สามารถขยับปลายนิ้วได้ ความเจ็บระบมและ ความซาบซ่านยังคงหลงเหลืออยู่กึ่งกลางกาย

ดวงตาดอกท้อทอดมองเพดานเตียงอันมืดสลัว ในหัวคิดย้ำๆ ด้วยความรู้สึกขื่นขมระคนวาบหวาม ว่านี่คือค่ำคืนแรก... ในฐานะ ‘โอสถมนุษย์’ ของเขา และเขาจะต้องรองรับอารมณ์ดุดันเถื่อนดิบเช่นนี้ไปอีกนานแสนนาน