บทนำ

“อ้ะ!” หญิงสาวห่อปากส่งเสียงร้อง เปล่งเสียงสุดเซ็กซี่อย่างเอาใจ เมื่อปลายนิ้วเรียวของเจ้านายลูบไล้เรือนกาย นั่งทำงานอยู่ดีๆ ก็ถูกเรียกให้เข้ามาพบในห้องทำงานซึ่งรู้ดีว่าเวลานี้เจ้านายต้องการอะไร

ฟ้าใสหญิงสาววัยทำงานที่ได้รับการเลี้ยงดูจากชายหนุ่มตั้งแต่สมัยเรียนจนกระทั่งเรียนจบเขาต้องการให้เธอทำหน้าที่เลขาหน้าห้องเพียงเพราะเป็นที่รองรับอารมณ์ให้กับเขาได้ทุกเมื่อ

เมื่อเธอย่างกรายเข้ามาในห้องทำงาน ฟ้าใสสะบัดผมมาไว้ด้านหน้าเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งรอโต๊ะทำงาน พร้อมปลดกระดุมชุดสูทตัวนอกออกเผยให้เห็นหน้าอกที่ล้นออกจากเกาะอกสีแดง หญิงสาวนั่งคร่อมลงบนตักเจ้านาย เอามือลูบไล้ไปทั่วกรอบหน้า

“คุณคลาสเรียกฟ้า มีงานด่วนอะไรเปล่าคะ” ฟ้าใสเอ่ยเสียงหวานออดอ้อนเจ้านาย รู้ดีว่าเขาเรียกทำไม

ถึงแม้เขาจะรับตำแหน่งประธานบริษัทเต็มตัวแต่เขาไม่เคยให้คู่นอนเรียกท่านประธานเวลามีเซ็กซ์ด้วยกันเพราะทำให้เขาไม่มีอารมณ์ร่วมกับลูกน้อง

“งานด่วน ด่วนมาก ต้องทำให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมง ทำไหวไหม”

คลาสหนุ่มหล่อเจ้าของบริษัทรถนำเข้า วัย 28 ปี เจ้าของฉายาคาสโนว่าไฮโซ ชื่อเสียงโด่งดังไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจทว่าเขามักจะเป็นข่าวกับเหล่าดารานางแบบไม่ซ้ำหน้าเปลี่ยนหญิงสาวข้างกายไปเรื่อย

สำหรับเขาผู้หญิงก็เหมือนดอกไม้มีไว้ประดับตกแต่ง หากต้องการเอาไว้ข้างกายก็เพียงแค่ใช้ของแลกเปลี่ยน เมื่อวันหนึ่งหมดผลประโยชน์ก็ต่างคนต่างไปและไม่ต้องห่วงว่าเขาจะไม่แมนพอเพราะคู่นอนแต่ละคนได้ข้าวของสมน้ำสมเนื้อตามแต่พวกเธอเรียกร้องไม่ต่างจากเซ็กซ์เร้าร้อนที่เขาต้องการจากพวกเธอเช่นกัน

แม้กระทั่งเลขาหน้าห้องที่เขาเอามาประดับหน้าห้องทำงานเก็บไว้ใช้งานยามที่ต้องการและเมื่อเขาเบื่อไม่ว่าใครก็ไม่สามารถยื้อไว้ได้

แต่ทว่าสำหรับฟ้าใสตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นคนเดียวที่เขาเลี้ยงไว้นานที่สุดเป็นเพราะเธอเอาใจเก่งและรู้ตัวเองดีตลอดว่าอยู่ในฐานะอะไรจนทำให้เธอสามารถอยู่ในชีวิตเขานานที่สุด

“สำหรับคุณคลาส...ฟ้าไหวเสมอค่ะ”

หญิงสาวรีบจัดการถอดเข็มขัดของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างรวดเร็วรีบคว้าท่อนเอ็นที่แข็งโด่งพร้อมใช้งานออกมา ฟ้าใสเอามือลูบไล้ไปทั่วท่อนเอ็นเพื่อบรรเลงบทรักอันเร่าร้อนให้เจ้านายอย่างเต็มที่

แอดด!

แต่แล้วเสียงเปิดประตูดังขึ้นเสียก่อนพร้อมกับเสียงทุ่มของชายหนุ่มคุ้นหู

“คุณคลาส!” ใบหน้าหล่อมีเสน่ห์หันไปมองต้นเสียงด้วยความหัวเสีย

“ว๊ายยยย!” ฟ้าใสตกใจรีบหลบใต้โต๊ะเพราะตอนนี้เสื้อผ้าหลุดลุ่ยโชว์หน้าอกหน้าใจจนต้องยกมือขึ้นมาปิด เชื่อว่าคนที่ยืนหน้าประตูต้องเห็นแล้วแน่ๆ

“เฮ้ย! มึงเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูวะ” คนกำลังมีความสุขตำหนิลูกน้องคนสนิททันที

“เอ่อ คะ คุณ…” วิทยาอั้มอึ้งพูดจาติดขัด ไม่ได้ตั้งใจจะยียวนใดๆ แค่ตกใจจนเอ่ยไม่ออกมากกว่า

“คุณอะไรของมึง” คลาสขัดใจที่กว่าวิทยาจะพูดอะไรออกมานั้นมันลำบากยากเย็นนัก

“คุณหญิง คุณหญิงกำลังมาครับ” ในที่สุดมันก็หลุดพูดออกมาสักที

“แม่มา? แล้วไงวะ” ในหัวไม่มีเรื่องอื่นนอกจากอยากปลดปล่อยให้เสร็จๆ ขนาดลูกน้องเข้ามาขัดจังหวะมันยังแข็งไม่ยอมลง

แต่แล้วสมองก็ประมวลผล

“เฮ้อ!! แม่มาเหรอวะ”

ฉิบหาย! แม่มา เพราะถ้าแม่มาเห็นตอนที่เขาสภาพนี้ในห้องทำงาน รับรองได้เลยว่าคนที่บรรลัยคือเขาแน่ๆ

“รีบแต่งตัวเดียวนี้” เสียงเข้มรีบเอ่ยสั่งคนใต้โต๊ะที่ทำอะไรไม่ถูก

“จา จะทำยังไงดีคะ” เลขาสาวตกใจกลัวตัวเองจะถึงจุดจบ

“ไม่ต้องถาม รีบแต่งตัวแล้วกลับไปทำงาน ทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นเร็ว” คลาสออกคำสั่งเสียงเข้มกว่าเดิม

“มึงไปดักแม่กูไว้ อย่าให้เพิ่งเข้ามา” คลาสรีบจัดแจงทุกอย่างให้เป็นปกติที่สุด

เพราะถ้าหากแม่ของเขารู้เรื่องเลขาขึ้นมา ฟ้าใสก็คงต้องออกจากงานและไม่ใช่ว่าเขาเสียดายฟ้าใส

ทว่าแม่คงเร่งงานหมั้นให้เร็วขึ้นแน่ เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น ยังอยากสนุกกับชีวิตโสดและอิสรภาพ

เพราะฉะนั้นแม่รู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด...

ตึก!

ตึก!

แอดด! เสียงเปิดประตูพร้อมร่างหญิงวัยกลางคนปรากฏหน้าประตูตามด้วยชายวัยเดียวกัน

“อ้าว คุณแม่มาหาผมถึงบริษัทมีอะไรเปล่าครับ”คนตัวสูงเอ่ยทักผู้เป็นแม่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและทำทุกอย่างให้เหมือนปกติ

“เลขาหน้าห้องแกไปไหน” คุณหญิงสุดารัตน์เป็นผู้หญิงเก่งและสร้างบริษัทนี้ขึ้นมากับมือทุกอย่างในชีวิตจะเรียบหรูและเป็นไปตามที่วางแผนเสมอแม้กระทั่งชีวิตของลูกชายคนเดียว

“ผมจะไปรู้เหรอครับ...ผมอยู่แต่ในห้อง”

“เหรอ”

คุณหญิงตอบกลับเสียงเรียบนิ่ง เดินดูรอบๆ มองหาความผิดปกติภายในห้อง ไม่เชื่อในสิ่งที่ลูกชายตัวแสบเพิ่งบอก

“มองหาอะไรครับ ลูกชายแม่ยืนอยู่นี่” คลาสพยายามเปลี่ยนเรื่องก่อนที่แม่จะจับได้

“คุณดูสิ ลูกชายตัวดีของคุณซ่อนใครไว้ในห้องหรือเปล่า”

“จะจับผิดลูกมันทำไม”

“จริงด้วยครับพ่อ” คลาสรีบเดินไปหลังผู้เป็นพ่อเพื่อขอความช่วยเหลือ

“ไปนั่งเถอะคุณหญิง” คุณสมคิดสามีของคุณหญิงสุดารัตน์อดีตรัฐมนตรีกระทรวงพาณิชย์แตะแขนภรรยาเพื่อไปนั่งด้วยกัน

“แต่...” คุณหญิงยังคงไม่หยุดความสงสัย

“จะหาคำตอบทำไมในเมื่อคุณรู้อยู่แก่ใจ” พ่อเขาพูดแบบนี้หมายความว่าไง

“ไปนั่งเถอะคุณ”

“ก็ได้ค่ะ”

คลาสเดินตามคุณสมคิดและไปนั่งตรงข้ามกับท่านทั้งสอง

“นายวิท ทำไมถึงเข้ามาอยู่ในห้องทำงานนี่ได้หรือนายมารายงานลูกชายฉัน ว่าฉันมา!?” คุณหญิงก็หันไปเล่นงานลูกน้องคนสนิทลูกชายต่อ

“เอ่อ คือ...” วิทยาเมื่อโดนจับผิดก็ไปต่อไม่ถูก

“ว่าไง” คุณหญิงยังคงคาดคั้นเสียงดุ

“พอดีผมมีงานด่วนให้มันไปทำครับ แต่ไม่คิดว่าแม่จะมาตอนผมสั่งงานมันพอดี” คลาสจึงหาเรื่องแก้ตัวแทนลูกน้อง

“งั้นเหรอ”

“ไอ้วิท ออกไปก่อนไป” คลาสหันไปสั่งลูกน้องทันทีก่อนที่ความจะแตก

“แล้วแม่มาหาผมมีอะไรรึเปล่าครับ”

“จะมาหาแกต้องมีธุระอย่างเดียวรึไง ทำไมฉันจะมาไม่ได้”

“ก็ปกติ....” คลาสยังคงเถียงต่อถึงแม้จะไม่เคยชนะแม่สักครั้ง

คุณหญิงมองสำรวจตัวลูกชายตั้งแต่หัวลงไปเรื่อยๆ และดูเหมือนจะผิดสังเกตอะไรสักอย่างในตัว

“รีบไปจัดการผู้หญิงทุกคนของแกให้เรียบร้อย” ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“หมายความว่าไงครับ” คลาสที่ไม่เข้าใจคำสั่งของแม่

“และห้ามลากใครมากินในห้องทำงานอีก”

“ไม่เคย~ นี่ห้องทำงานใครเขาจะทำอะไรแบบนั้นครับแม่” เถียงไปก่อนค่อยหาทางแก้ตัวทีหลัง

“แกแน่ใจ” คนเป็นแม่ที่รู้นิสัยลูกดีกว่าใครย้ำเพื่อให้ไอ้ตัวแสบรับผิด

“ครับ แน่ใจมาก” แล้วสายตาคมก็เหลือบไปเห็นพ่อที่นั่งส่ายหัวไปมาคงรู้ทันว่าเขาโกหกแม่ไป

สายตาคุณหญิงจึงเหลือบมองเป้ากางเกงตาเขียวหมายให้ไอ้ลูกชายเข้าใจว่าท่าน...

“แม่รู้?”

“เออสิ แกคิดว่าฉันโง่ว่างั้น!!”

“อุ้ย!!” คลาสรีบเอามือมาปิดเป้าที่ตุงอย่างเห็นได้ชัด

“แม่ครับ ผมอายุเท่าไรแล้วเรื่องอย่างว่ามันก็ต้องมีกันบ้าง”

“แต่ของแกนี่ มีบ่อยเกินไป”

“จะให้ผมนอนเหี่ยวแห้งตายรึไง”

“เออ! ให้มันรู้ว่าแกจะตายกับเรื่องแค่นี้”

“แม่!!” คลาสบ่นอย่างขัดใจ

“รีบเคลียร์ตัวเองให้เสร็จก่อนที่หนูนาราจะกลับมา”

“หนูนารา!? ใครอะครับแม่” คลาสทำเป็นจำชื่อว่าที่คู่หมั้นไม่ได้

“แกนี่นะ!”

เพี๊ยะ ก่อนที่ฝ่ามืออรหันต์จะปะทะตรงหัวไหล่ลูกชาย

“แม่!! ตีผมทำไมก็ผมไม่รู้จริงๆ นิครับ” จริงๆ ถ้าแม่เขาไม่พูดถึงผู้หญิงคนนั้นบ่อยๆ รับรองได้เลยว่าเขาลืมอย่างแน่นอน

“นี่แกสำส่อนจนลืมชื่อว่าที่คู่หมั้นเลยเหรอ”

“เอ่อ...ผมมีคู่หมั้นด้วยเหรอ” คลาสยังคงทำเป็นเฉไฉ

“ตาคลาส!!”

“คุณใจเย็นหน่อย ลูกมันก็โตเป็นหนุ่มแล้ว น่าจะให้มันหาคู่เอง” คุณสมคิดไม่เห็นด้วยเรื่องนี้เท่าไร

“จริงครับพ่อ”

“พอทั้งพ่อทั้งลูก ยังไงฉันมั่นใจว่าเด็กคนนี้จะทำให้ลูกชายของเราเลิกสำส่อนทำตัวเสเพลไปวันๆ แบบนี้ นี่ยังดีนะคุณที่ตาคลาสตั้งใจทำงาน บริหารงานเก่ง นอกนั้นเละเทะไม่ได้เรื่อง” เธอเลี้ยงมากับมือ รู้ซึ้งเห็นชาติลูกชายเป็นอย่างดี สายเปย์จ่ายเงินเป็นว่าเล่น เอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงที่ควงไม่ซ้ำหน้าเป็นข่าวกับดารานับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งคิดคนเป็นแม่ยิ่งปวดหัว

“ไม่มีทาง” ถ้าหากเหตุผลเรื่องหน้าตาบอกเลยว่าแม่เขาคิดผิดเพราะเขาเจอผู้หญิงสวยมาเยอะ เหตุผลนี้คงไม่สามารถหยุดผู้ชายอย่างเขาได้

“หนูนารานอกจากสวยแล้วยังมีคุณสมบัติทุกอย่างที่สามารถควบคุมคนอย่างแกได้ รับรองฉันเลือกคนไม่ผิด”

“เฮ้อ!!” คลาสถอนหายใจออกมาเหนื่อยใจกับแม่ นี่เขาโดนแม่ควบคุมตั้งแต่เด็กยังไม่พอยังจะหาคนมาคุมอีกเหรอ

ชีวิตอิสระของเขามันจะไม่มีวันหายไปเป็นอันขาด

“แล้วแกอย่าคิดที่จะเอาดารานางแบบมาเป็นลูกสะใภ้เพราะฉันไม่เอา!!” คุณหญิงสุดารัตน์ยื่นคำขาด

“แต่แม่ ผมกับน้องเขาไม่ได้รักกันอย่าว่าแต่รักเลยแม้แต่หน้ายังไม่เคยเห็น”

“คนอย่างแกรักใครเป็นด้วยเหรอและไม่ต้องเอาเรื่องรักมาพูดกับฉัน เพราะยังไงมีแค่หนูนาราคนเดียวเท่านั้นที่จะได้เป็นลูกสะใภ้”

“…” คลาสหมดคำจะพูด ในหัวมีแต่คิดวิธีเอาชนะไม่ให้มีงานแต่งเกิดขึ้น

“แล้วถ้าแกไม่ได้แต่งกับหนูนารา แกจะมีสิทธิ์เป็นแกพนักงานคนหนึ่งในบริษัทเท่านั้น เงินเดือนที่ได้ก็เอาไปเปย์ผู้หญิงของแกก็แล้วกัน ดูสิ! ยังจะมีผู้หญิงคนไหนเข้าหาแกอีกไหม”