บทที่ 11 พบกันอีกครั้ง

            ห้าวันต่อมา เรื่องที่ทุกคนในบริษัทสกายกิฟต์คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น

            “พี่พราว มากรี๊ดช่วยปุ้ยหน่อย” ปรินดายิ้มกว้าง

            “ทำไม? ทำไมต้องกรี๊ด”

            “ท่านประธานบริษัทวินเนอร์รูปหล่อ วันนี้จะมาประชุมที่ออฟฟิศเราด้วยนะคะ” ปรินดาประสานมือเข้าหากันแล้วกุมเข้าที่อก ลอยหน้าลอยตาคล้ายอยู่ในภวังค์ฝัน

            “เพ้อใหญ่แล้ว เขาจะมาประชุมกับบอสเรารึเปล่า?” พราวพรายหัวเราะ

            “ไม่นะ คุณภัทรบอกว่าให้เราทุกคนเข้าร่วมประชุมด้วย”

            ทุกคนยิ้มพร้อมพยักหน้า ตั้งแต่รู้ว่าบริษัทระดับมหาชนจะมาถือหุ้นในบริษัทที่พวกตนทำงานอยู่ พนักงานก็พากันอ่านข่าวเกี่ยวกับครอบครัวศราวุฒิกุลกันอย่างละเอียด

            ปรินดาตื่นเต้นมากกว่าทุกคน เธอเดินแวะเวียนไปร้านกาแฟของ       สกายกิฟต์ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าบริษัทพร้อมกับสั่งกาแฟให้คนในสำนักงานตามที่มีคนฝากซื้อ พอหิ้วแก้วกาแฟมาทยอยส่งให้พนักงานแต่ละคนก็ประกาศข่าวดีให้คนในออฟฟิศฟัง

            “จริงเหรอปุ้ย?” พนักงานหญิงคนหนึ่งร้องขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้าง

            “จริงสิคะ เมื่อเช้าปุ้ยมาเป็นคนแรก คุณภัทรเดินผ่านมาพอดีก็เลยสั่งปุ้ยให้บอกทุกคน” ใบหน้าของสาวน้อยเบิกบาน “ดื่มค่ะดื่ม เรามาฉลองการได้พบกับท่านประธานสุดหล่อ ธนา ศราวุฒิกุลกัน”

            “เย้ๆ” สาวต่างร้องรับพร้อมกับชูแก้วกาแฟขึ้นพร้อมเพรียงกัน

            สีหน้าของผักกาดยิ่งแย่ลงไปอีก คำพูดวิพากษ์วิจารณ์ถึงธนาทำให้เธอนึกถึงลูกชายตัวน้อย ยิ่งคิดสีหน้าก็ยิ่งคล้ำ

            “พี่ผัก ทำหน้าแบบนี้อีกแล้วนะคะ ทำตัวเหมือนเคยถูกท่านประธาน   ธนาหักอก แล้วยังแค้นฝังหุ่นเลยนะคะ” ปรินดาหันมาเห็นก็ร้องทัก

            “ปะ เปล่าซะหน่อย” ทักษพรรีบแก้ตัวแล้วเสยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม

            “หยอกๆ ค่ะ แหม ดูทำหน้าเข้า ตกใจขนาดนี้ ทำซะปุ้ยคิดว่าเป็นเรื่องจริง” ปรินดาหัวเราะร่วน

เธอเพิ่งเรียนจบปีนี้ หลังจากที่ไปฝึกงานในบริษัทขายเครื่องคั่วกาแฟต่างประเทศที่มาเปิดสาขาในเมืองไทยเสร็จ หลังจบการศึกษาปรินดาก็ยื่นใบสมัครมาที่นี่และถูกว่าจ้างทันที เธอเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานแต่ด้วยนิสัยร่าเริงแถมยังขี้ประจบอยู่หน่อยๆ ทำให้ปรินดาได้รับความเอ็นดูจากรุ่นพี่ในที่ทำงาน   ทุกคน

            “ปุ้ย อย่าพูดแบบนี้นะ ถ้าคนอื่นได้ยินเข้า ผักจะเสียหาย พี่รู้ ปุ้ยอาจจะคิดว่าล้อเล่นแต่คนอื่นจะมองผักไม่ดี” พราวพรายหันไปดุสาวน้อยเบาๆ    

            ปรินดาหน้าเสีย พอนึกถึงสถานภาพแม่เลี้ยงเดี่ยวของผักกาดก็ถึงกับรู้สึกผิด หญิงสาวรีบหันไปทางผักกาดพร้อมยกสองมือขึ้นไหว้ปลก “พี่ผัก ปุ้ยขอโทษนะคะ ปุ้ยคิดน้อยไปหน่อย ต่อไปปุ้ยจะระวังคำพูดให้มากค่ะ”

            “พี่ไม่โกรธหรอก แต่ก็เหมือนพี่พราวบอกนั่นล่ะ เราอาจจะรู้กันว่าปุ้ยแค่หยอก แต่คนอื่นได้ยินเข้าคงไม่ดี คราวหน้าก็ระวังด้วยนะจ๊ะ” ทักษพรยิ้มน้อยๆ

            “ขอบคุณค่ะพี่ผัก”

           

            วรภัทร พิมพ์ประทานลูกชายคนโตของผู้บุกเบิกบริษัทสกายกิฟต์นั่งอยู่หัวโต๊ะในห้องประชุม พนักงานในออฟฟิศเกือบทั้งหมดถูกเรียกเข้ามาประชุมเพื่อจะได้นำเสนอข้อมูลการปฏิบัติการในปัจจุบันให้กับเจ้าของใหม่ได้ทราบ

            “พวกคุณเกี่ยวข้องกับการทำงานในภาพรวมของบริษัท ผมอยากให้แต่ละคนเล่าให้คุณธนาฟังถึงส่วนงานที่แต่ละคนรับผิดชอบ เพราะต่อไปบริษัทของเราจะเริ่มกระจายสาขาให้ทั่วทั้งกรุงเทพและปริมณฑล”

            วรภัทรอธิบายอยู่ราวสิบห้านาที พนักงานหน้าออฟฟิศก็เข้ามารายงานว่าท่านประธานบริษัทวินเนอร์เบฟเวอเรจเดินทางมาถึงแล้ว

            “คุณผัก สไลด์กับข้อมูลตรวจสอบเรียบร้อยแล้วนะ”

            ทักษพรพยักหน้ารับ “เรียบร้อยค่ะ ดิฉันเช็คสองรอบแล้ว”

            “ดีครับ” วรภัทรหันไปทางพนักงานที่ยืนรอฟังคำสั่ง “ไปเชิญคุณธนากับทีมเลขาเข้ามาได้เลย”

            ทุกคนอดไม่ได้ที่หันหน้าไปดูนอกผนังกระจก ร่างสูงสง่าในเสื้อยืด            สีน้ำตาลอ่อนทับด้วยสูทสีน้ำตาล เดินนำหน้าเลขานุการสองคนเข้ามาในห้องประชุม หญิงสาวครึ่งห้องเผลอยิ้มน้อยๆ ออกมา ไม่เพียงแค่ท่านประธานที่หล่อเหลาแต่เลขานุการหนุ่มด้านหลังก็เหมือนซุปเปอร์สตาร์จากเกาหลี ส่วนเลขาสาวก็สวยเนี้ยบ คนกลุ่มใหม่กลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งหมดที่นั่งรออยู่

            “สวัสดีครับคุณธนา เชิญครับ” วรภัทรลุกจากเก้าอี้หัวโต๊ะแล้วผายมือเชิญให้ธนานั่งเก้าอี้ด้านขวาเพราะจะได้เห็นจอภาพถนัดมือ ส่วนเขาก็นั่งถัดไป

            ธนากล่าวทักทายวรภัทรเสร็จก็ปรายตามองไปดูผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พกพาด้านหลัง เขารู้สึกคล้ายกับเคยเห็นหน้าเธอมาก่อนแต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน?

            ผักกาดสบตากับธนาเพียงแวบเดียว เธอพยายามหลบสายตาเขา มือของเธอกำเข้าเบาๆ รู้สึกถึงความเย็นและเหงื่อที่ซึมออกมาชุ่มฝ่ามือ หญิงสาว    เสไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดเตรียมเอาไว้

            ธนาเห็นท่าทางของทักษพรแล้วขมวดคิ้ว ผู้หญิงที่พบเขาหากไม่พยายามสบสายตาก็เขินอายแต่พนักงานหญิงคนนี้ทำเหมือนเขาติดหนี้เธอแล้วไม่ยอมจ่าย เธอทำเหมือนรังเกียจและอยากหลีกเลี่ยงการมองหน้าเขา

            “คุณธนารับเครื่องดื่มอะไรดีครับ?” วรภัทรถามด้วยท่าทางสุภาพ

            ธนายิ้มน้อยๆ “มาถึงบริษัทจำหน่ายเครื่องคั่วกาแฟกับเมล็ดกาแฟ ผมก็คงต้องขอชิมกาแฟสักถ้วยครับ”

            “ชอบแบบไหนล่ะครับ?”

            “ผมแอบไปชิมลาเต้ของสกายกิฟต์มาเกือบทุกสาขา มีเพียงที่นี่ที่ยังไม่เคยลอง เอาลาเต้ร้อนก็แล้วกันครับ” ใบหน้าคมคายคลี่ยิ้มน้อยๆ

            พนักงานหญิงของสกายกิฟต์ดวงตาเป็นประกาย หลายคนอดไม่ได้แอบหันไปสบตากัน โดยเฉพาะปรินดาที่ยิ้มเขินจนแอบยื่นมือไปต้นขาหยิกพราวพรายใต้โต๊ะ

            “ยายปุ้ย เก็บอาการหน่อย” พราวพรายเอียงคอมากัดฟันดุคนน้องเบาๆ

            ธนากวาดตามองพนักงานที่นั่งอยู่สองฟากของโต๊ะประชุมแบบโค้งทีละคนวนไปจนถึงคนสุดท้ายคือทักษพร แต่เธอเอาแต่จ้องจอคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจสไลด์ที่เธอต้องบรรยาย

            ธนาหันไปพยักหน้าให้กับวรภัทร “เริ่มได้เลยครับ จะได้ไม่เสียเวลา”

            วรภัทรหันไปมองทักษพร “ถ้าพร้อมแล้ว เริ่มได้เลยครับ”

            “ค่ะ” ทักษพรลุกขึ้นยืน เธอสวมเสื้อชุดสูทสีน้ำตาลคล้ายกับธนาราวกับนัดกันเอาไว้ หญิงสาวสบตากับธนาเล็กน้อย “ดิฉันทักษพร เรียกสั้นๆ ว่าผักก็ได้ค่ะ”

            ในหัวของธนาเต็มไปด้วยความสงสัย เขาอยากรู้ว่าตนเองเคยเห็นหน้า  ทักษพรคนนี้ที่ไหน? แต่....ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เขาหันไปมองวรภัทรก็เห็นว่าฝ่ายนั้นกำลังมองผู้หญิงตรงหน้าเขาอยู่เช่นกัน จากสายตาผู้ชายด้วยกัน ธนาพอดูออก  วรภัทรให้ความสนใจทักษพรมากกว่าลูกน้อง

‘จะว่าไปทักษพรคนนี้ก็สวยน่ารักมากเลยทีเดียว วรภัทรจะแอบชอบก็คงไม่แปลก’

            “บอสครับ กาแฟครับ” ณัฐวุฒิวางถ้วยกาแฟและแก้วน้ำลงตรงหน้า

            ธนาจึงพยายามหันมาสนใจแก้วกาแฟก่อนที่เขาจะปวดหัวมากไปก็นี้ ชายหนุ่มยกแก้วกาแฟที่ทำรูปหัวใจซ้อนกันสวยงามขึ้นแตะริมฝีปาก

            ผักกาดเริ่มบรรยายข้อมูลของการบริหารร้านกาแฟพร้อมเปิดสไลด์ที่ทำไว้อย่างน่าสนใจไปเรื่อยๆ จากนั้นก็ผลัดให้พนักงานคนอื่นๆ ขึ้นมานำเสนอข้อมูล ธนากับณัฐวุฒิป้อนคำถามเกี่ยวกับการแก้ปัญหาในบริษัทสกายกิฟต์ การประชุมผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็จบสิ้น

            “หล่อ รวย เก่ง ฉลาด ดูดี สมแล้วที่เป็นทายาทมหาเศรษฐี” ปรินดาประสานมืออมยิ้มมองตามแผ่นหลังของกลุ่มคนที่เดินขึ้นรถตู้คันใหญ่สีดำ

            “ใช่ๆ ท่านประธานก็หล่อ เลขาก็งานดี เลือกไม่ถูกเลย” เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอากลุ่มคนด้านหน้าหันหลังกลับไปมอง

            “ป้าน้ำ ปล่อยให้พวกหนูเถอะค่ะ ขอร้อง”

            แม่บ้านประจำออฟฟิศหัวเราะออกมา “ก็ป้าเห็นพวกหนูพากันเพ้อหนักเลยนี่ แต่ว่าคนจากบริษัทใหญ่ดูดีจริงๆ เลขาผู้หญิงก็สวยยังกับดารา”

            “ใช่ๆ” ทุกคนส่งเสียงเซ็งแซ่

            พราวพรายตบมือเรียกให้ทุกคนกลับเข้าสำนักงาน “ไปทำงานต่อได้แล้ว ยังไม่เลิกงานนะ อย่ามัวแต่เพ้อ”

            “พี่พราวคะ ผักได้เวลาไปรับลูกแล้ว ขอเวลาสิบนาทีนะคะ” ผักกาดละล่ำละลัก เธอมีภาระต้องไปรับลูกชายแก้มยุ้ยที่โรงเรียนอนุบาลหน้าปากซอยช่วงบ่ายสาม

            “ไปเถอะ เดี๋ยวน้องพืชจะรอนาน”

            ผักกาดขี่มอเตอร์ไซด์ไฟฟ้าไปหน้าปากซอย ผู้ปกครองกำลังเลี้ยวรถต่อแถวกันเข้าไปรับเด็กน้อย เธอจอดรถที่มีที่นั่งเด็กอยู่ด้านหน้าแล้วลงไปแจ้งชื่อลูกชาย ไม่นานนักเจ้าตัวน้อยก็ถูกครูจูงมือป้อมออกมาส่ง

            “แม่ครับ ทำไมช้าจัง?”

**********