บทที่ 10 ร่วมหุ้น

เมื่อธเนศเห็นว่าพี่ชายของตนอาการดีขึ้นและกลับมาทำงานได้แล้ว เขาจึงตัดสินใจไปเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกา

“ชีวิตไม่แน่ไม่นอน อย่างน้อยวันหน้าถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาอีก ฉันก็จะได้เข้ามาดูแลบริษัทแบบที่ไม่ต้องเงอะๆ งะๆ ฉันรู้แล้วว่างานแกวุ่นวายแค่ไหน”

ธเนศเข้ามาช่วยงานบริษัทอยู่หลายเดือน เขาจึงได้เห็นว่าบิดาและพี่ชายต้องบริหารกิจการด้วยความเสียสละ ในขณะที่เขาใช้ชีวิตอยู่ในยุโรปอย่างมีความสุขบนกองเงินกองทอง

ธนายกมือขึ้นตบบ่าน้องชาย “ดีๆ แกคิดได้แบบนี้ก็ดี เรื่องที่แกจะวาดรูปหรือท่องเที่ยว เอาไว้ช่วงว่างๆ ค่อยไป”

“ฉันคิดเอาไว้แล้ว กลับมาบริหารช่วยแกให้บริษัทร่ำรวยแล้วค่อยขายหุ้นเอาเงินไปไว้ใช้น่าจะดี”

“ธเนศ!”

“ล้อเล่นน่า ฉันเองก็เที่ยวเล่นมาหลายปีแล้ว ทำงานบ้างก็ดี อีกอย่างคราวนี้ไปเรียนอเมริกาก็น่าตื่นเต้น ยุโรปอยู่จนเบื่อแล้ว”

คุณภัสรากับคุณธนากรบิดามารดาของสองหนุ่มฝาแฝด หย่าร้างกันด้วยความยินยอมพร้อมใจ คุณภัสราไปทำงานที่ประเทศอังกฤษจึงได้พบรักกับปีเตอร์นักธุรกิจโสดที่อายุเท่าๆ กัน ธเนศกับธนาไปเรียนต่ออังกฤษหลังจบมัธยมปลายภายใต้การดูแลที่ดีเยี่ยมของพ่อเลี้ยงชาวอังกฤษ พอจบปริญญาตรีก็เรียนต่อปริญญาโท ส่วนธเนศที่จบด้านจิตรกรรมกลายเป็นศิลปินอิสระ เดินทางไปทั่วยุโรปเพื่อวาดภาพ

ธเนศจับมือพี่ชายออกจากบ่า “เออ อย่าลืมคืนเงินค่าคอนโดคุณแม่ด้วยก็แล้วกัน ฉันบอกคุณแม่ว่าขอยืมไปให้แกก่อน พอแกหายป่วยก็จะเอาเงินไปคืน”

“คืนเงินคุณแม่ วะ ฉันเห็นแกทำตัวเสี่ยก็นึกว่าแอบทำงานจนร่ำรวย ที่ไหนได้ยืมเงินคุณแม่นี่เอง” ธนายิ้มเยาะ

“อย่างฉันนี่นะ จะมีเงินหลายสิบล้านไปซื้อคอนโดหรูหราตั้งสองห้อง ฉันไม่ใช่ท่านประธานบริษัทแบบแกนะ หนูนา”

ธนายกนิ้วขึ้นชี้หน้าน้องชาย “อีกล่ะๆ วอนถูกเตะแล้วไหมแก?”

“ได้ๆ ไม่พูดแล้วๆ คืนเงินคุณแม่แล้วก็แบ่งให้ฉันใช้ด้วยก็แล้วกัน ตอนนี้ค่าครองชีพมันสูงนะ”

“แต่ฉันได้ยินมาว่าคุณพ่อดีใจที่แกจะไปเรียนบริหารถึงกับโอนเงินให้แกหลายล้านเลยนี่?”

ธเนศยิ้มร้าย “นั่นมันค่าเทอมต่างหาก ส่วนค่าใช้จ่ายอื่นๆ คุณพ่อว่าให้ขอแก”

“เนศ คนอย่างแก ฉันรู้ ขอทั้งแม่ ทั้งปีเตอร์ ทั้งคุณพ่อ นี่ยังคิดจะขอฉันอีก เมื่อไหร่แกจะโตซะที?”

“เอาไว้ฉันกลับมาดูแลบริษัทค่อยโตก็แล้วกัน ตอนนี้ขอเกาะทุกคนกินไปก่อน แต่ฉันรับรองว่าฉันจะตั้งใจเรียนให้จบเร็วที่สุด คุ้มค่ากับเงินทุกบาทอย่างแน่นอน”

            ธนายังคงเดินหน้าโปรเจคที่จะทำบริษัทผลิตกาแฟสำเร็จรูปและร้านกาแฟระดับพรีเมี่ยม เขาหมกมุ่นกับการอ่านข้อมูลและศึกษาเรื่องกาแฟอย่างจริงจัง บางครั้งเขายังคงมีอาการปวดหัวมารบกวนอยู่บ้างทำให้เขากลายเป็นคนขี้หงุดหงิดโมโหง่าย  

            ทีแรกเนตรดาวเลขานุการสาวเคยคิดชอบธนาและอยากจะกลายเป็นคนรักของบอสตน แต่พอต้องรองรับอารมณ์ในช่วงหลังป่วยของเขาก็เลยต้องล่าถอย ส่วนน้ำฟ้าที่พยายามแวะเวียนมาเกาะแกะเจอพิษอารมณ์ของธนาที่ตวาดใส่เข้าไปสองครั้งถึงกับเผ่นแน่บไม่กล้ามาวุ่นวายอีก

            “พี่ธนาเปลี่ยนไปเยอะเลยค่ะอาเพชร แต่ก่อน ถึงเขาจะไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้ออกปากไล่เกรี้ยวกราดแบบนี้ วันก่อนฟ้าอุตส่าห์ไปหา รู้ไหมคะ? เขาทำให้ฟ้าขายหน้าคนทั้งออฟฟิศเขาเลย คุยไปคุยมา จู่ๆ เขาก็ปวดหัวแล้วก็ไล่ฟ้าเสียงดัง ฟ้าไม่เอาแล้วล่ะค่ะ จะหล่อจะรวยแค่ไหน ถ้าบ้าแบบนี้ก็คงไม่ไหว”

            น้ำเพชรถอนหายใจ “อาก็เสียดายเนาะ คนดีๆ มาประสบอุบัติเหตุร้ายขนาดนี้ เอาชีวิตกลับคืนมาได้ก็ดีแล้ว ที่ขาของเขาก็ยังไม่ได้ผ่าเอาเหล็กออกเลยนะ ไม่พิการก็ดีแล้ว”

            “ช่างเถอะค่ะ ฟ้าไปเล็งคนอื่นก่อนก็แล้วกัน”

            “ฟ้า อย่าว่าอาวุ่นวายเลยนะ เพื่อนๆ ของหนูน่ะ เลือกคบหน่อยได้ไหม? แต่ละคนมีแต่ข่าวฉาวโฉ่ทั้งนั้น” น้ำเพชรสีหน้ายุ่งยากใจ

หลานสาวของเธอเองก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงกลุ่มนั้น เธอเคยได้ยินเรื่องซุบซิบนินทาเกี่ยวกับหลานสาวของตัวเองมาพอสมควร ลึกๆ ก็นึกดีใจที่น้ำฟ้าเลิกสนใจลูกเลี้ยงของตนเสียที ที่ผ่านมาเธอคิดว่าน้ำฟ้าที่จบการศึกษาในสถาบันการศึกษาชั้นนำจะเป็นผู้หญิงวางตัวได้ดีจึงได้จับคู่ให้กับลูกเลี้ยงหนุ่มหล่ออนาคตไกล แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าน้ำฟ้ามีเพียงเปลือกนอกที่ดูดี แต่ความคิดอ่านกลับชวนให้ส่ายหัว

“นั่นเพื่อนของฟ้านะคะ ครอบครัวพวกเขาก็ร่ำรวยมีหน้ามีตาทั้งนั้น”

“จริงอยู่ครอบครัวของเพื่อนฟ้าร่ำรวยและเป็นที่ยอมรับในวงสังคม แต่พฤติกรรมเละเทะ แม้ต่อหน้าคนอื่นจะแสดงความชื่นชมแต่ลับหลังคนอื่นก็นินทาเสียๆ หายๆ นะ”

“ช่างเขาสิคะ ฟ้าไม่ได้สนใจคำนินทาพวกนั้นซะหน่อย”

น้ำเพชรได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา เธอนึกดีใจแทนสามีที่ไม่ต้องรับสะใภ้นิสัยเสียแบบนี้เข้ามาในครอบครัว หากน้ำฟ้าแต่งงานกับธนาจริง คงจะมีปัญหามาให้แก้ไขไม่หยุดหย่อน

“ตามใจ ฟ้าไม่ฟังคำเตือนของอาก็แล้วแต่เถอะ”

            สามปีผ่านไป...

            ผักกาดทำงานอยู่ในบริษัทสกายกิฟต์มาได้สองปีกว่า บริษัทนี้จำหน่ายเมล็ดกาแฟและเครื่องชงกาแฟซึ่งเป็นที่นิยมให้หมู่คนรุ่นใหม่ แม้จะเป็นบริษัทเล็กๆ แต่ยอดขายเติบโตขึ้นเรื่อยๆ

            ครอบครัวพิมพ์ประทานเป็นผู้ก่อตั้งและดำเนินกิจการ วรภัทรลูกชายคนโตที่จบการศึกษาระดับปริญญาโทจากสถาบันชั้นนำในประเทศ ได้ไปศึกษาเรื่องเกี่ยวกับกาแฟทั้งในประเทศและต่างประเทศจนเชี่ยวชาญช่ำชอง เขากลับมาช่วยบิดามารดาบริหารกิจการ

            “คุณพ่อครับ ถ้าเรากลายเป็นบริษัทในเครือของวินเนอร์ บริษัทก้าวกระโดดแน่นอน เขาพร้อมทั้งเงินทุนและบุคลากร จะช่วยให้เราเติบโตได้อีกมาก

อีกอย่างเรากับเขาถือหุ้นคนละครึ่ง ผมว่าคราวนี้เราทำเงินได้อีกหลายสิบล้านแน่”

            “พ่อก็อ่านเงื่อนไขของเขาแล้ว ถือว่าเป็นโอกาสของเรา”

            “ครับ สำหรับเขาก็ถือว่าเป็นการขยายฐานผู้บริโภคและทำให้คนเชื่อถือในแบรนด์เหมือนกัน ร้านกาแฟต้นแบบของเขาชื่อเสียงและรสชาติยังสู้ของเราไม่ได้ ผู้บริหารวินเนอร์วิสัยทัศน์ดีจริงๆ เข้าหุ้นกับเราแล้วใช้แบรนด์เราไปต่อยอด นับว่าเป็นเรื่องที่ฉลาดมาก”

            “เขาจะใช้ชื่อสกายกิฟต์ไปทำกาแฟสำเร็จรูปด้วยเหรอ?”

            “ครับ เห็นว่าตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงก่อสร้างโรงงาน หลังจากที่ขยายสาขาสกายกิฟต์ได้มากกว่าห้าสิบสาขาแล้วก็จะผลิตกาแฟสำเร็จรูปออกมาจำหน่าย”

            “อืม เพราะอย่างนี้นี่เองถึงได้ไม่ก้าวก่ายการบริหารงานของสกายกิฟต์ เขาคิดจะนำชื่อแบรนด์ไปสร้างเงินมหาศาล ส่วนนี้จึงมอบให้เราดูแล”

            “เขาเป็นบริษัทใหญ่ขนาดนั้น ยินดีร่วมงานกับเรา เป็นโอกาสที่หาได้ยากครับคุณพ่อ ถ้าเราไม่คว้าเอาไว้ ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่จะมีโชคแบบนี้ยื่นมาถึงมือเราอีก” วรภัทรพยายามหว่านล้อมบิดา

            เมื่อคนในครอบครัวเห็นดีเห็นงาม พนักงานในสกายกิฟต์จึงได้รับข่าวดี

ในวันต่อมาเมื่อข่าวการควบรวมกิจการที่บริษัทวินเนอร์เบฟเวอเรจจะเข้าบริหารสกายกิฟต์พนักงานทุกคนต่างยินดี มีเพียงทักษพรเท่านั้นที่หน้าซีดจนเพื่อนร่วมงานหันไปมองด้วยความประหลาดใจ

            หลังประชุมเสร็จ เป็นเวลาพักกลางวัน ทักษพรไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวกับเพื่อนร่วมงานด้วยอาการใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

            “ผัก เป็นอะไร? พี่เห็นเธอหน้าตาไม่ดีตั้งแต่ประชุมแล้ว ไม่ดีใจเหรอที่บริษัทเรากำลังจะกลายเป็นบริษัทใหญ่” พราวพรายซึ่งเป็นพนักงานรุ่นบุกเบิกของสกายกิฟต์ทักขึ้น

            “ค่ะ ก็ดีค่ะ” ทักษพรยิ้มเนือยๆ

            “ดีอะไร? หน้าตาเธอมันดูเศร้าแปลกๆ”

            ปรินดาหรือปุ้ย สาวน้อยที่เพิ่งเข้ามาทำงานในบริษัทได้ไม่นานยื่นหน้ามาหา “พี่พราว ได้ยินว่าประธานบริษัทวินเนอร์เป็นหนุ่มหล่อแถมยังโสดซะด้วย เราจะได้เห็นเขาไหมพี่?”

            “ยายปุ้ย ไปเอามาจากไหนอีกล่ะ? ข่าวผู้ชายนี่เร็วนักเชียว”

            “ก็นี่ไงพี่? พอคุณภัทรพูดเรื่องร่วมหุ้นกับบริษัทวินเนอร์ ปุ้ยก็เปิดดูในเน็ตทันที ดูสิคะ ท่านประธานหล่อมากๆ ยังกับพระเอกซีรีย์จีน” ปรินดายื่นโทรศัพท์มือถือที่เปิดภาพของธนาให้พราวพรายดู

            “อืม หล่อจริงๆ แฮะ แต่หล่อแล้วก็รวยระดับนี้ เขาไม่สนใจพนักงานกระจอกๆ อย่างพวกเราหรอก อีกอย่าง บริษัทเราก็แค่บริษัทในเครือ เขาจะเหยียบเข้ามาหรือเปล่าก็ไม่รู้?”

            “จริงด้วย เขามีบริษัทในเครือตั้งเยอะนี่เนาะ คงไม่มาที่ออฟฟิศเราหรอก”

****************