เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 4
วันที่เผยแพร่:
2026-07-13 10:14:52เช้าวันหนึ่งจักรชัยมีโอกาสได้นั่งดื่มกาแฟด้วยกันก่อนไปทำงานจึงตัดสินใจบอกลูกชาย
“สรุปพ่อจะแต่งงานกับหนูพราวนะ”
“ครับผม” แววตาเป็นประกายเหมือนยกภูเขาออกจากอก จักรชัยเองก็ยังโสดไม่เห็นต้องถึงมือเขาสักนิด แถมหน้าตาหล่อเหลา สาว ๆ คนไหนเห็นก็ต้องยอมแต่งงานด้วยทั้งนั้น
“ยังไงแกก็ให้เกียรติพราวในฐานะแม่เลี้ยงของแกด้วยล่ะ”
“โธ่พ่อ เห็นผมเป็นคนยังไง เมียพ่อทั้งคนนะครับ จะไม่ให้เกียรติได้ยังไง” หน้าตึงมาหลายวัน วันนี้ดูอารมณ์ดีขึ้นมาจนเห็นได้ชัด
“เออ ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน”
สองวันต่อมาจักรชัยชวนแพรวพราวมารับประทานอาหารเย็นที่บ้าน และเธอก็อาสาเข้าครัวเองกับเรียม รามิลเลิกงานกลับมาพอดี
“รามิลมาพอดีเลย มากินข้าวด้วยกันสิวันนี้พราวลงมือทำกับข้าวเองเลยนะ”
จักรชัยบอกกับลูกชาย วันนี้พ่อของเขาก็บอกล่วงหน้าแล้วว่าเธอจะมารับประทานอาหารเย็นที่บ้านด้วย
รามิลถกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นแล้วนั่งลงฝั่งขวามือของผู้เป็นพ่อ แพราพราวเดินยกถาดอาหารออกมาพร้อมกับเรียมและคนใช้อีกสองคน วางอาหารลงบนโต๊ะแล้วไปนั่งฝั่งตรงข้ามเขา
“นี่หนูพราวคนที่พ่อจะแต่งงานด้วย และนี่รามิลลูกชายของลุง” จักรชัยแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน รามิลเงยหน้าขึ้นมอง กะจะมองแค่แป๊บเดียวแต่กลายเป็นจ้องเจ้าของใบหน้าเนียนใสจนไม่อาจละสายตาได้
สายตาคมกริบมองเธอไม่วางตา ผู้หญิงอะไรสวยน่ารักน่าดึงดูดขนาดนี้ ผิวขาวเนียนละเอียด ทรวดทรงองเอวดูดีไปหมด ผมยาวสลวย ใครได้ลองสบตาคู่นั้นก็เหมือนราวกับต้องมนตร์สะกด เขาเคยคิดว่าผู้หญิงที่ยอมแต่งงานกับหนุ่มใหญ่วัยเดียวกันกับพ่อคงจะต้องหน้าตาธรรมดา รูปร่างอวบอ้วน ไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องหน้าตาและอายุของฝ่ายชายนัก แต่ผิดคาดเธอสวยและสวยมาก ๆ ด้วย
ไม่สิรามิล ห้ามมาเสียดายตอนนี้เด็ดขาด พูดคำไหนก็ต้องเป็นคำนั้น
“สวัสดีค่ะคุณรามิล” แพรวพราวกระพุ่มมือไหว้คนที่อายุมากกว่าเธอเกือบห้าปี แล้วยิ้มกว้าง ผู้ชายคนนี้หล่อมาก ผิวขาวรูปร่างสูงใหญ่ คิ้วเข้ม สันจมูกโด่งรับกับใบหน้าคมเข้ม แต่ไม่คิดว่าเขาจะใจดำได้ขนาดนี้
รามิลยังนั่งตาค้าง
“รามิล!” จักรชัยเรียกสติลูกชายกลับมา
“ครับ สวัสดีครับ” กลืนน้ำลายลงคอแล้วจับช้อนส้อมของตัวเอง เขาไม่คิดว่าเธอจะสวยปานนี้ แต่ก็ช่างเถอะอย่างไรเธอก็ทำเพื่อเงินอยู่ดี
“อาทิตย์หน้าหนูพราวจะย้ายเข้ามาอยู่กับเรา” มือกำลังตักข้าวชะงักไปชั่วขณะก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
“ครับ” ตอบสั้น ๆ ทำตัวเหมือนไม่สนใจคนตรงหน้า แต่ในใจนั้นกลับรู้สึกประหม่าจนบอกไม่ถูก
ทั้งสามทานข้าวด้วยกันอย่างเป็นกันเอง แพรวพราวเอาใจใส่พ่อของเขาตลอดเวลา เดี๋ยวตักกับข้าวให้ เดี๋ยวหยิบกระดาษทิชชูให้ โดยไม่สนใจว่ามีเขานั่งอยู่ด้วย เห็นเขาเป็นอากาศหรือไง
กินข้าวเสร็จเขาก็ขอตัวขึ้นไปบนห้อง เพื่อเตรียมตัวออกไปทำงานที่ผับตามเดิม
“พอจะรับมือไหวไหมหนูพราว” มองหน้าเธออย่างเอ็นดู เขาไม่เข้าใจลูกชายจริง ๆ อุตส่าห์หาผู้หญิงดี ๆ มาให้กลับไม่ชอบ
“สบายมากค่ะคุณลุง”
แพรวพราวเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่เตรียมจะกลับบ้านหลังจากคุยกับจักรชัยต่อพักใหญ่
รามิลเดินคามออกมา เอ่ยว่า “คงดีใจจนเนื้อเต้นที่พ่อผมยอมแต่งงานด้วย” ดูจากการเอาอกเอาใจพ่อของเขาแล้วเธอก็คงจะเป็นเช่นนั้น ดูแล้วรามิลก็คิดว่าทั้งสองเหมาะสมกันดี แต่แค่รู้สึกตะขิดตะขวงใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เวลาเห็นผู้หญิงคนนี้ปรนนิบัติพ่อตัวเองเป็นอย่างดี แต่กลับรู้สึกขุ่นเคืองในใจ
เท้าเล็กชะงักกึก แล้วหันกลับมาประจันหน้ากับเขาที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอห่างกันไม่ถึงสองก้าว กลิ่นกายหอมของคนตัวใหญ่ ทำให้เธอว้าวุ่นใจเล็กน้อย
“แน่นอนค่ะ เพราะคุณลุงใจดี ไม่ใจดำเหมือนใครบางคน”
“นี่คุณ” มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วบีบแน่น
“โอ๊ยคุณ ฉันเจ็บนะ” ใบหน้าเนียนสวยบิดนิ่ว
“คุณจะเจ็บมากกว่านี้ถ้าขืนยังปากดีแบบนี้อีก และอย่าคิดว่าคุณพ่อให้ท้ายแล้วคุณจะพูดอะไรกับผมก็ได้” รามิลขบกรามแน่น ไม่ชอบเอาเสียเลยเวลาที่เห็นเธอทำออเซาะใส่พ่อตัวเอง มันหมั่นไส้ระคนอิจฉายังไงชอบกล
“แล้วฉันจะคอยดู” ว่าจบแพรวพราวสะบัดมือแรงแล้วเดินไปที่รถโดยเร็ว
นี่เธอกล้าท้าทายอำนาจมืดกับเขาอย่างนั้นเหรอ
ช่วงบ่ายวันหนึ่งแพรวพราวเตรียมตัวเพื่อไปสอนโยคะที่สตูดิโอของเธอตามปกติ ที่เธอคิดบวกและมีกำลังใจที่เข้มแข็งอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะเธอเอาโยคะเข้าช่วย เธอหลงใหลในศาสตร์แห่งโยคะตั้งแต่เรียนปริญญาตรี พอเรียนจบจึงไปเรียนครูสอนโยคะต่ออีกหกเดือน เมื่อจบหลักสูตรก็เปิดสตูดิโอเป็นของตัวเอง และสอนเองสัปดาห์ละสามวัน ส่วนวันอื่น ๆ เธอจ้างครูมาสอนด้วย ซึ่งแพรวพราวโยคะเปิดทำการทุกวัน
บทล่าสุด
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 44 (จบ)
คนบนร่างยิ้มพรายเธอพร้อมจะปรนเปรอให้เขา ริมฝีปากบางกดจูบลงบนเรียวปากเขาและเป็นฝ่ายดูดดึงริมฝีปากเขาอย่างหื่นกระหายผละจากปากก็เลื่อนกายลงต่ำ ใช้อกอวบอิ่มและปลายลิ้นลากไล้ตามแผงอกเรื่อยลงมาตามหน้าท้องและแก่นกายแข็งขึงของเขา “อา” ความนุ่มหยุ่นสัมผัสกับความแข็งของความเป็นชายทำให้คนตัวโตต้องส่งเสียงครางออกมา ปากเล็ก ๆ งับแก่นกายเข้าไปจนลึกสุดเม้มปากแน่นแล้วรูดปากขึ้นจนสุด จนเกิดเสียงน่าอาย บ๊อก! “อา พราว” เธอปล่อยให้มันตั้งโด่อยู่แบบนั้น อกเนียนนุ่มเลื่อนไล้ไปตามต้นขาแกร่งทั้งสองข้าง ปัดป่ายผ่านตัวตนของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เธอกำลังปลุกปั่นไฟราคะของเขา จากนั้นใช้อกอวบทั้งสองข้างเข้าครอบครองท่อนเอ็นร้อนให้อยู่กลางทั้งสองเต้า มือเล็กทั้งสองดันอกให้แนบชิดความเป็นชายแล้วนวดคลึงแท่งเอ็นร้อนขึ้นลงช้า ๆ บางจังหวะใช้ปากดูดดึงหัวปลายบานช่วย “ซี้ดดดด อา” คนตัวใหญ่สูดปาก เขากำลังโดนเธอทรมาน แต่เป็นการทรมานที่เขาเต็มใจ เธอเปลี่ยนจากเนินอกนุ่มเป็นปลายลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดมังกรยักษ์ของเขา ปาดเลียลากไล้ลงมา
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 43
สามเดือนต่อมา หลังจากทั้งสองแต่งงานกันรามิลเข้าไปบริหารงานช่วยพ่อตาอย่างจริงจัง โดยมีแพรวพราวเป็นผู้ช่วยของเขา ธุรกิจครอบครัวเธอกำลังดีขึ้นเรื่อย ๆ วันหยุดรามิลพาภรรยาไปบ้านชานนท์ พักหลังเขาไม่ค่อยได้เข้าไปผับ เพราะปารียาใกล้จะคลอด รามิลแนะนำให้แพรวพราวรู้จักกับภรรยาของเพื่อนสนิท เขาปล่อยให้สองสาวอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ส่วนตัวรามิลก็ไปนั่งคุยกับเพื่อนอยู่อีกมุมหนึ่งไม่ไกลมาก มือบางลูบคลำท้องปารียาเบา ๆ “โอ๊ะ คุณแบมคะ” แพรวพราวตกใจถึงกับชักมือกลับเมื่อเห็นท้องของปารียาบิดเบี้ยวไปข้างหนึ่งเพราะเด็กในท้องกำลังดิ้น “หึ หึ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ปารียาขำท่าทางตกใจของแพรวพราวด้วยความเอ็นดู “เจ็บไหมคะ” เธอถามอย่างเป็นห่วง “ถ้าโดนถีบแรงหน่อยก็มีแปลบ ๆ เหมือนกันค่ะ” ปารียาบอกพร้อมลูบท้องตัวเองเบา ๆ เธอชินแล้วกับการที่ต้องอุ้มลูกคนที่สอง แพรวพราวยิ้มแหยรู้สึกหวั่น ๆ กับการที่ต้องอุ้มท้อง “เหมือนพราวจะอยากมีลูกนะ” ชานนท์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสองสาวนั่งคุยกันอย่างถูกคอ “กูทำทุกวัน” “เอาให้ทันกูนะ”
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 42
“โอ้ย ผมเจ็บนะ” ทำเป็นร้องเสียงหลงแล้วดึงร่างนุ่มเข้ามากอด“อ๊ะ โยคะมันเกี่ยวกับกล้ามที่ไหนละคะ” มองเขาแววตาหวานเยิ้ม“อ้าวเหรอ ก็นึกว่าเกี่ยวนี่นา”“ทะเล้นจริง ๆ ปล่อยได้แล้วค่ะพราวจะไปเปลี่ยนชุด”“เปลี่ยนด้วย”“ไม่ได้ค่ะ อาย”“อาย?”“อือฮึ”“ฮ่า ฮ่า ผู้หญิงอะไรน่ารักเป็นบ้า” ทั้งพูดทั้งจูบหน้าผากเธอหนัก ๆ พร้อมเม้มริมฝีปากทำท่าทางมันเขี้ยว แทงแตกไปไม่รู้กี่น้ำยังจะมีหน้ามาบอกว่าอาย คิดแล้วก็ขำคนรัก เขารู้สึกทั้งรักทั้งเอ็นดูคนตัวเล็กรามิลเปลี่ยนชุดแล้วเดินออกมาพร้อมแพรวพราว เตรียมที่จะฝึกโยคะแบบจริงจังเป็นครั้งแรกในชีวิตแพรวพราวเรียงลำดับการฝึกจากท่านั่งก่อน ตามด้วยนอนราบ นอนคว่ำ ท่ายืน ปิดท้ายด้วยท่าไหว้พระอาทิตย์ตามเดิม ใช้เวลาทั้งหมดชั่วโมงครึ่ง รามิลอยากจะบอกคุณครูว่าเขาจำได้แค่ท่าศพกับท่าต้นไม้แค่นั้น กระนั้นตอนทำท่าต้นไม้ก็ยังยืนโอนเอียงเพราะยังใช้ขาข้างเดียวรับน้ำหนักไม่ได้“ไม่คิดว่าจะได้เหงื่อเยอะขนาดนี้” เขาเดินออกมาจากสตูดิโอโยคะแล้วพูดกับเธอ เมื่อเช้าใช้เอวกระแทกไปเยอะด้วยสิ ตกเย็นมาก็เล่นโยคะแบบจัดเต็มอีก“ให้พราวขับรถให้นะคะ” วันนี้เขาไม่ได้ให้คนขับรถมาด้วย“ไม่เป็นไ
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 41
“แค่เนี้ย?”“ค่ะ” ยลรดีกำลังจะเดินออกไปรามิลจึงเอ่ย “คุณรดีครับ”“คะ”“ออกไปฝากล็อกห้องให้ด้วยนะครับ และอย่าเพิ่งให้ใครเข้ามารบกวนผม” เขาบอกเธอเสียงเรียบแววตาเป็นประกายจ้องใบหน้าเนียนตรงหน้า“ค่ะ”ว่าแล้วก็พาเธอเดินไปตรงระเบียงห้อง ยืนกอดเธอจากด้านหลัง สายตาทอดมองวิวด้านนอก รู้สึกวันนี้มันสวยเป็นพิเศษ“พราวยังไม่บอกผมเลยว่าคุณกินยาคุมทำไม” ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้าง ๆ ติ่งหูอ่อนนุ่ม“อือ ก็คุณมักง่ายนี่คะ ไม่เคยจะป้องกันอะ” ขนอ่อนกำลังเริ่มตื่นตัวเมื่อโดนจมูกซุกซนก่อกวน“ก็ป้องกันแล้วไง ก่อนหน้านั้นก็ไม่เคยหลั่งข้างในน้า”“แหมมมม! แล้วเจ้ารามิลน้อยมันมองเห็นด้วยตาเปล่าไหมละคะ มีเป็นล้าน ๆ แต่ละคืนก็ใช่ว่าจะแทงครั้งเดียวซะเมื่อไหร่” เจ้ามังกรก็ใช้แล้วใช้อีกแล้วใครจะไปมองเห็นล่ะจริงไหม“ทะลึ่ง” เขาพูดเสียงงุ้งงิ้งอยู่ข้างซอกคอ ดอมดมผิวเนียนไม่หยุด“หรือไม่จริง?”“ก็ผมอยากมีลูกกับคุณนี่นา”“หือ จริงอะ”“จริงดิ ถ้าพราวท้องกับผม ผมก็จะได้เนียน ๆ บอกกับคุณพ่อไปเลยไงว่าพราวเป็นเมียผม”“แล้วไม่พูดให้มันดี ๆ ละคะ ง่ายกว่าไหม”“ก็คนมันอายอะ ยกพราวให้คุณพ่อไปแล้วด้วย จะกลับคำก็ไม่ได้” ทำเสียง
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 40
ตอนเช้าที่โต๊ะอาหาร เมื่อคืนรามิลกับแพรวพราวกลับมาดึก จึงไม่ได้เจอกับพ่อ รามิลเดินลงมาทานอาหารเช้าเหมือนเช่นทุกวัน เมื่อคืนกลับมาจากผับก็จัดเต็มกับคนรักอีกหลายยก ที่เขาขู่เธอไว้ไม่เกินจริง จักรชัยมองลูกชายที่เดินลงมาหน้าตาเรียบเฉย แววตาไม่ได้สื่อว่ารู้สึกเช่นไร แค่ลูกกลับมานอนบ้านเขาก็ดีใจมากแล้ว “คุณธาราไม่ได้มาค้างด้วยเหรอครับพ่อ” รามิลเอ่ยถามผู้เป็นพ่อแล้วนั่งลงเก้าอี้ตัวเดิม เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหลือบมองดวงหน้าหวานละมุนของสาวตรงข้ามแววตากรุ้มกริ่ม เมื่อคืนเธอทำให้เขาอิ่มเอมมาก อิ่มจนล้นออกมาทางสายตาจักรชัยอึ้งกับคำถาม ตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้นธารายังไม่กล้ามาที่บ้านหรรษรักษ์อีก เพราะเขาโทษตัวเองว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขาคนเดียวที่ทำให้รามิลต้องเสียใจ “รามิล!” “ครับพ่อ” “แกไม่โกรธพ่อเหรอ” “โกรธเรื่องอะไรครับ” เขาทำหน้าเฉไฉ “ก็เรื่องที่พ่อ…” พูดแค่นั้นแล้วปรายตามองหน้าแพรวพราว รามิลไม่ตอบแต่กลับลุกจากเก้าอี้ตัวเองแล้วเดินไปหาพ่อ จักรชัยลุกขึ้นจากเก้าอี้ ลูกชายโอบกอดพ่ออย่
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 39
“อื้อ ซี้ดดด” แพรวพราวส่งเสียงครางเสียวไม่ขาดปาก มันเสียวและทรมานในคราเดียวกัน ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันแน่น สะโพกกลมกลึงส่ายวนไปมา มือหนาก็ยิ่งกดและละเลงลิ้นเร็วรัว สอดเข้าไปเสียดสีกับปุ่มกระสันในโพรงรักร้อนอย่างไม่ปรานีเธอ “อื๊อ เสียว ซี้ดดด อา” แพรวพราวครางเสียงแหบพร่า มือทั้งสองข้างเปลี่ยนไปขยุ้มบนที่นอนแน่น ลิ้นซุกซนของเขาก็รัวไม่หยุด “พราวไม่ไหวแล้วค่ะ ซี้ด” สิ้นเสียงร่างเล็กก็กระตุก ร่องรักคับแคบตอดรัดเรียวลิ้นสากแน่น “พราว ผมอยากแตกข้างในตัวพราว นะ…ได้ไหม?”เขาจับร่างเล็กนอนตะแคงซ้ายแล้วยกขาข้างขวาขึ้นสูงแทรกกายเข้าไปคุกเข่าคร่อมตรงหว่างขา จับขาขวาเธอขึ้นพาดบ่า จับแก่นกายถูไถกับกลีบสาวก่อนจะสอดแทรกเข้าไปอยู่ในตัวเธอ “ได้ค่ะ อื๊อ” ตอบเขาโดยไม่ต้องคิด “ผมอยากมีลูกกับพราว” “พราวกินยาคุมค่ะ” คำบอกกล่าวเหมือนดับฝันของเขาลง แต่ถึงอย่างไรก็ขอกระแทกก่อนก็แล้วกัน “หื้อ พราวอะ อ้า” เข้าไปได้สุดก็ขยับบั้นท้ายเนิบช้า ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาเถียงกับเธอ โน้มกายลงมาบีบค
บางทีคุณอาจจะชอบ
พี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง94.6K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.5K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.6K viewsเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน89.2K viewsร้อยคำรักปักกลางใจ
หรานเติงเติง2.7K viewsBURNING CROWN รักต้องห้าม
Lestrang188 viewsวิวาห์ลวงของท่านประธาน
แอมมี่35 viewsเจ้าสาวของนักรบ
SHASHA291 views
