เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5
วันที่เผยแพร่:
2026-07-13 10:15:29วันนี้เธอสอนโยคะคลาสสุดท้ายเสร็จตอนหนึ่งทุ่ม แล้วมีนัดกับเพื่อน ๆ ต่อ
“รอนานยัง” แพรวพราวเอ่ยถามเพื่อนที่มารอเธอที่สตูดิโอ
“ไม่นานหรอก แต่ไตรกับวรรณไปรอเราที่ผับเรียบร้อยแล้ว” ดาลินบอก ถึงแพรวพราวจะไม่ค่อยดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แต่เธอก็สามารถไปเที่ยวตามผับตามบาร์กับเพื่อน ๆ ได้อย่างไม่มีข้อกังขา เพราะด้วยอาชีพและเพื่อสุขภาพของตัวเองเธอจึงเลี่ยงที่จะดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์
“เหรอ อาบน้ำแป๊บนึงนะ แต่งตัวไม่นานหรอก”
“อืม ตามสบาย” ดาลินรู้ว่าถ้ารีบแพรวพราวไม่ใช่คนที่จะแต่งตัวนาน เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ต่าง ๆได้ดี จะเปรี้ยวจะหวานเธอจัดให้ได้เสมอ
สิบห้านาทีต่อมาสองสาวก็เข้ามาอยู่ในรถพร้อมที่จะออกเดินทาง แพรวพราวมาในชุดเดรสกระโปรงสั้นเหนือเข่าสีแดงเข้ารูป สวยเปรี้ยวเหมือนนักท่องราตรีมืออาชีพ ดาลินขับรถเกือบสี่สิบนาทีก็ถึงที่หมาย ทั้งสองเดินเข้าไปใน The Racha ผับอย่างเร่งรีบ
ที่นี่เป็นที่ที่พวกเขามาเที่ยวเป็นประจำ แต่เธอไม่เคยเจอกับเจ้าของสักที เพราะส่วนมากเขาจะอยู่ชั้นสองของผับตลอด และแพรวพราวก็ไม่คิดอยากจะรู้จักด้วย บอกเลยว่าไม่ใช่แนวของเธอ
“พราว ลิน ทางนี้” วรรณวนัชกวักมือไว ๆ ให้เพื่อนเห็น
ดาลินจับมือแพรวพราวเดินไปยังโต๊ะที่ทั้งสองจองไว้ แพรวพราวนั่งลงข้างไตรทศ ส่วนดาลินนั่งคู่กับวรรณวนัช
“เราสั่งแตงโมปั่นให้พราวแล้วนะ” ไตรทศกล่าว
“แหมม อะไรก็พราว ๆ” ดาลินเอ่ยเย้า เพราะรู้ว่าไตรทศคิดอย่างไรกับแพรวพราว จีบมาตั้งแต่ตอนเรียนปีสอง จนตอนนี้ทำงานมาสามปีรวมแล้วห้าปีก็ยังจีบไม่ติดสักที ทีแรกก็คิดว่าเป็นเพราะเพื่อนมีแฟน แต่ตอนนี้แพรวพราวเลิกกับแฟนแล้วแต่ไตรทศก็ยังกินแห้วเหมือนเดิม
“ขอบใจมากจ้ะ” แพรวพราวยิ้มละมุนให้ ไม่ได้รู้สึกกับไตรทศไปมากเกินกว่าคำว่าเพื่อน
“ก็ลินดื่มกับพวกเราได้นี่นาก็เลยไม่ได้สั่งอะไรพิเศษให้”
“จ้า พ่อคนดี” ดาลินเอ่ยขึ้น เพื่อนทั้งสามรู้ว่าไตรทศเป็นผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษ หล่อใจดี ถ้าเขาจีบคนอื่นที่ไม่ใช่แพรวพราวก็น่าจะมีแฟนไปนานแล้ว
“อีกหน่อยพราวคงไม่ได้มาเที่ยวกับทุกคนบ่อยนัก” แพรวพราวกล่าวออกเสียงเศร้า
“ทำไมเหรอ?” ไตรทศถามขึ้น
“หรือว่าจะเกี่ยวกับที่บริษัทพ่อพราว…” วรรณวนัชถาม เพราะเพื่อนทุกคนก็ได้ยินข่าวนี้อยู่เหมือนกัน
“ก็ไม่เชิง แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น”
ทุกคนต่างจ้องมาที่เธอ แพรวพราวยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร
“พราวต้องแต่งงาน”
“แต่งงาน!!” เพื่อนทั้งสามประสานเสียงพูดขึ้นมาเป็นเสียงเดียวกัน
“ใช่ แต่งงาน” ไตรทศหน้าสลดวูบจากที่ไม่มีหวังตั้งแต่แรกตอนนี้กลายเป็นสิ้นหวังที่จะได้คบเธอเป็นแฟนอย่างสิ้นเชิง
“พราวมีแฟนตั้งแต่เมื่อไร ไม่เห็นบอกพวกเราบ้างเลย” ดาลินถามด้วยความสงสัย อยู่ดี ๆ เพื่อนก็ประกาศแต่งงาน เพราะล่าสุดที่รู้ก็คือเพื่อนเลิกกับแฟนไปเป็นปีแล้ว
“ไม่ได้เกิดจากความรักหรอก แต่มันเป็นเรื่องของธุรกิจ ไม่มีใครทำแทนพราวได้” น้องสาวของเธอยังเรียนอยู่ปีสี่ เธอจึงเป็นทางเลือกสุดท้ายของครอบครัว
“อย่างนั้นเหรอ” วรรณวนัชกล่าว คนที่เศร้าที่สุดน่าจะเป็นไตรทศ ทุกคนไม่อยากจะคิดว่าชีวิตของแพรวพราวผู้ที่มีพร้อมทุกอย่าง วันหนึ่งจะต้องมาแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก แถมคนที่ต้องแต่งงานด้วยกลับเป็นเพื่อนพ่ออีกต่างหาก
ค่ำคืนนี้ทุกคนจึงดื่มและมีสีหน้าที่ไม่ค่อยสนุกสนานสักเท่าไร ไม่ใช่ไม่ยินดีที่เพื่อนจะแต่งงาน แต่เพราะการแต่งงานครั้งนี้มันเป็นการเสียสละเพื่อส่วนรวมไม่ใช่เพราะความสุขส่วนตัวต่างหาก
“มึงมองใคร กูเห็นมึงนั่งมองอยู่ตั้งนานละ” ชานนท์ถามเพื่อนเมื่อเห็นรามิลนั่งอัดบุหรี่เข้าปอดแต่สายตามองสาวสวยเซ็กซี่สวมเดรสสีแดงไม่ละสายตา วันนี้เขาออกมาดูงานที่ผับจึงมีโอกาสมานั่งดื่มกับเพื่อน
“ผู้หญิงที่คุณพ่อจะให้กูแต่งงานด้วย”
“หือ! สวยว่ะ เซ็กซี่ด้วย คุณอานี่ตาถึงจริง ๆ”
“แต่ตอนนี้หล่อนคือแฟนพ่อกู”
“อ้าว ไงเป็นงั้นล่ะ”
“ก็กูไม่ยอมแต่ง พ่อกูก็เลยแต่งเอง”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ชานนท์หัวเราะเหมือนสะใจอยู่ลึก ๆ แต่ความจริงก็รู้สึกเอ็นดูเพื่อนด้วย ที่ดูเหมือนจะแอบผิดหวังนิด ๆ ที่ตัวเองไม่ได้แต่งงาน
“แม่เลี้ยงมึงโคตรหน้าเด็กเลยว่ะ คุณอาโชคดีชิบเป๋ง” ชานนท์ยังเย้าต่อ
“มึงเยาะเย้ยกู” หรี่ตามองเพื่อนแบบเคือง ๆ
“ไม่ช่ายยย กูยินดีกับมึงต่างหากล่ะ ที่ไม่ต้องโดนพ่อบังคับให้แต่งงานแล้วไง” ทั้งพูดทั้งยิ้มเหมือนไม่ได้หมายความตามนั้น
“จะแต่งงานกับพ่อกูอยู่แล้วยังมานั่งอี๋อ๋อกับผู้ชาย แล้วแบบนี้จะให้กูเชื่อได้ยังไงว่าอยากแต่งงานกับพ่อกูจริง ๆ ไม่ได้หวังฮุบสมบัติพ่อกูด้วย” พูดกับเพื่อนแต่สายตากลับเหล่มองอีกคน
“มึงก็คิดมากเกินไป เขาเป็นเพื่อนกันมั้ง”
“ไม่ใช่เพื่อนอะ กูมองสายตาผู้ชายออก” รามิลพูดออกมาเหมือนหงุดหงิด จี้ก้นบุหรี่เข้ากับจานแก้ว แล้วสาดไวน์ลงคอรวดเดียวหมด
“มึงห่วงพ่อมึงว่างั้น?” คิ้วเข้มของชานนท์เลิกสูงขึ้น
“ก็แน่สิ พ่อกูนะจะไม่ให้ห่วงได้ยังไง” ชานนท์หรี่ตามองเพื่อนเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เพราะเขารู้ว่าคนอย่างจักรชัยพ่อของเพื่อนไม่ยอมให้ใครมาหลอกง่าย ๆ เหมือนลูกชายของเขาก็ไม่ยอมให้ใครมาหลอกได้ง่าย ๆ เช่นกัน นอกจากเขาจะหลอกตัวเอง
บทล่าสุด
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 44 (จบ)
คนบนร่างยิ้มพรายเธอพร้อมจะปรนเปรอให้เขา ริมฝีปากบางกดจูบลงบนเรียวปากเขาและเป็นฝ่ายดูดดึงริมฝีปากเขาอย่างหื่นกระหายผละจากปากก็เลื่อนกายลงต่ำ ใช้อกอวบอิ่มและปลายลิ้นลากไล้ตามแผงอกเรื่อยลงมาตามหน้าท้องและแก่นกายแข็งขึงของเขา “อา” ความนุ่มหยุ่นสัมผัสกับความแข็งของความเป็นชายทำให้คนตัวโตต้องส่งเสียงครางออกมา ปากเล็ก ๆ งับแก่นกายเข้าไปจนลึกสุดเม้มปากแน่นแล้วรูดปากขึ้นจนสุด จนเกิดเสียงน่าอาย บ๊อก! “อา พราว” เธอปล่อยให้มันตั้งโด่อยู่แบบนั้น อกเนียนนุ่มเลื่อนไล้ไปตามต้นขาแกร่งทั้งสองข้าง ปัดป่ายผ่านตัวตนของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เธอกำลังปลุกปั่นไฟราคะของเขา จากนั้นใช้อกอวบทั้งสองข้างเข้าครอบครองท่อนเอ็นร้อนให้อยู่กลางทั้งสองเต้า มือเล็กทั้งสองดันอกให้แนบชิดความเป็นชายแล้วนวดคลึงแท่งเอ็นร้อนขึ้นลงช้า ๆ บางจังหวะใช้ปากดูดดึงหัวปลายบานช่วย “ซี้ดดดด อา” คนตัวใหญ่สูดปาก เขากำลังโดนเธอทรมาน แต่เป็นการทรมานที่เขาเต็มใจ เธอเปลี่ยนจากเนินอกนุ่มเป็นปลายลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดมังกรยักษ์ของเขา ปาดเลียลากไล้ลงมา
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 43
สามเดือนต่อมา หลังจากทั้งสองแต่งงานกันรามิลเข้าไปบริหารงานช่วยพ่อตาอย่างจริงจัง โดยมีแพรวพราวเป็นผู้ช่วยของเขา ธุรกิจครอบครัวเธอกำลังดีขึ้นเรื่อย ๆ วันหยุดรามิลพาภรรยาไปบ้านชานนท์ พักหลังเขาไม่ค่อยได้เข้าไปผับ เพราะปารียาใกล้จะคลอด รามิลแนะนำให้แพรวพราวรู้จักกับภรรยาของเพื่อนสนิท เขาปล่อยให้สองสาวอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ส่วนตัวรามิลก็ไปนั่งคุยกับเพื่อนอยู่อีกมุมหนึ่งไม่ไกลมาก มือบางลูบคลำท้องปารียาเบา ๆ “โอ๊ะ คุณแบมคะ” แพรวพราวตกใจถึงกับชักมือกลับเมื่อเห็นท้องของปารียาบิดเบี้ยวไปข้างหนึ่งเพราะเด็กในท้องกำลังดิ้น “หึ หึ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ปารียาขำท่าทางตกใจของแพรวพราวด้วยความเอ็นดู “เจ็บไหมคะ” เธอถามอย่างเป็นห่วง “ถ้าโดนถีบแรงหน่อยก็มีแปลบ ๆ เหมือนกันค่ะ” ปารียาบอกพร้อมลูบท้องตัวเองเบา ๆ เธอชินแล้วกับการที่ต้องอุ้มลูกคนที่สอง แพรวพราวยิ้มแหยรู้สึกหวั่น ๆ กับการที่ต้องอุ้มท้อง “เหมือนพราวจะอยากมีลูกนะ” ชานนท์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสองสาวนั่งคุยกันอย่างถูกคอ “กูทำทุกวัน” “เอาให้ทันกูนะ”
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 42
“โอ้ย ผมเจ็บนะ” ทำเป็นร้องเสียงหลงแล้วดึงร่างนุ่มเข้ามากอด“อ๊ะ โยคะมันเกี่ยวกับกล้ามที่ไหนละคะ” มองเขาแววตาหวานเยิ้ม“อ้าวเหรอ ก็นึกว่าเกี่ยวนี่นา”“ทะเล้นจริง ๆ ปล่อยได้แล้วค่ะพราวจะไปเปลี่ยนชุด”“เปลี่ยนด้วย”“ไม่ได้ค่ะ อาย”“อาย?”“อือฮึ”“ฮ่า ฮ่า ผู้หญิงอะไรน่ารักเป็นบ้า” ทั้งพูดทั้งจูบหน้าผากเธอหนัก ๆ พร้อมเม้มริมฝีปากทำท่าทางมันเขี้ยว แทงแตกไปไม่รู้กี่น้ำยังจะมีหน้ามาบอกว่าอาย คิดแล้วก็ขำคนรัก เขารู้สึกทั้งรักทั้งเอ็นดูคนตัวเล็กรามิลเปลี่ยนชุดแล้วเดินออกมาพร้อมแพรวพราว เตรียมที่จะฝึกโยคะแบบจริงจังเป็นครั้งแรกในชีวิตแพรวพราวเรียงลำดับการฝึกจากท่านั่งก่อน ตามด้วยนอนราบ นอนคว่ำ ท่ายืน ปิดท้ายด้วยท่าไหว้พระอาทิตย์ตามเดิม ใช้เวลาทั้งหมดชั่วโมงครึ่ง รามิลอยากจะบอกคุณครูว่าเขาจำได้แค่ท่าศพกับท่าต้นไม้แค่นั้น กระนั้นตอนทำท่าต้นไม้ก็ยังยืนโอนเอียงเพราะยังใช้ขาข้างเดียวรับน้ำหนักไม่ได้“ไม่คิดว่าจะได้เหงื่อเยอะขนาดนี้” เขาเดินออกมาจากสตูดิโอโยคะแล้วพูดกับเธอ เมื่อเช้าใช้เอวกระแทกไปเยอะด้วยสิ ตกเย็นมาก็เล่นโยคะแบบจัดเต็มอีก“ให้พราวขับรถให้นะคะ” วันนี้เขาไม่ได้ให้คนขับรถมาด้วย“ไม่เป็นไ
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 41
“แค่เนี้ย?”“ค่ะ” ยลรดีกำลังจะเดินออกไปรามิลจึงเอ่ย “คุณรดีครับ”“คะ”“ออกไปฝากล็อกห้องให้ด้วยนะครับ และอย่าเพิ่งให้ใครเข้ามารบกวนผม” เขาบอกเธอเสียงเรียบแววตาเป็นประกายจ้องใบหน้าเนียนตรงหน้า“ค่ะ”ว่าแล้วก็พาเธอเดินไปตรงระเบียงห้อง ยืนกอดเธอจากด้านหลัง สายตาทอดมองวิวด้านนอก รู้สึกวันนี้มันสวยเป็นพิเศษ“พราวยังไม่บอกผมเลยว่าคุณกินยาคุมทำไม” ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้าง ๆ ติ่งหูอ่อนนุ่ม“อือ ก็คุณมักง่ายนี่คะ ไม่เคยจะป้องกันอะ” ขนอ่อนกำลังเริ่มตื่นตัวเมื่อโดนจมูกซุกซนก่อกวน“ก็ป้องกันแล้วไง ก่อนหน้านั้นก็ไม่เคยหลั่งข้างในน้า”“แหมมมม! แล้วเจ้ารามิลน้อยมันมองเห็นด้วยตาเปล่าไหมละคะ มีเป็นล้าน ๆ แต่ละคืนก็ใช่ว่าจะแทงครั้งเดียวซะเมื่อไหร่” เจ้ามังกรก็ใช้แล้วใช้อีกแล้วใครจะไปมองเห็นล่ะจริงไหม“ทะลึ่ง” เขาพูดเสียงงุ้งงิ้งอยู่ข้างซอกคอ ดอมดมผิวเนียนไม่หยุด“หรือไม่จริง?”“ก็ผมอยากมีลูกกับคุณนี่นา”“หือ จริงอะ”“จริงดิ ถ้าพราวท้องกับผม ผมก็จะได้เนียน ๆ บอกกับคุณพ่อไปเลยไงว่าพราวเป็นเมียผม”“แล้วไม่พูดให้มันดี ๆ ละคะ ง่ายกว่าไหม”“ก็คนมันอายอะ ยกพราวให้คุณพ่อไปแล้วด้วย จะกลับคำก็ไม่ได้” ทำเสียง
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 40
ตอนเช้าที่โต๊ะอาหาร เมื่อคืนรามิลกับแพรวพราวกลับมาดึก จึงไม่ได้เจอกับพ่อ รามิลเดินลงมาทานอาหารเช้าเหมือนเช่นทุกวัน เมื่อคืนกลับมาจากผับก็จัดเต็มกับคนรักอีกหลายยก ที่เขาขู่เธอไว้ไม่เกินจริง จักรชัยมองลูกชายที่เดินลงมาหน้าตาเรียบเฉย แววตาไม่ได้สื่อว่ารู้สึกเช่นไร แค่ลูกกลับมานอนบ้านเขาก็ดีใจมากแล้ว “คุณธาราไม่ได้มาค้างด้วยเหรอครับพ่อ” รามิลเอ่ยถามผู้เป็นพ่อแล้วนั่งลงเก้าอี้ตัวเดิม เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหลือบมองดวงหน้าหวานละมุนของสาวตรงข้ามแววตากรุ้มกริ่ม เมื่อคืนเธอทำให้เขาอิ่มเอมมาก อิ่มจนล้นออกมาทางสายตาจักรชัยอึ้งกับคำถาม ตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้นธารายังไม่กล้ามาที่บ้านหรรษรักษ์อีก เพราะเขาโทษตัวเองว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขาคนเดียวที่ทำให้รามิลต้องเสียใจ “รามิล!” “ครับพ่อ” “แกไม่โกรธพ่อเหรอ” “โกรธเรื่องอะไรครับ” เขาทำหน้าเฉไฉ “ก็เรื่องที่พ่อ…” พูดแค่นั้นแล้วปรายตามองหน้าแพรวพราว รามิลไม่ตอบแต่กลับลุกจากเก้าอี้ตัวเองแล้วเดินไปหาพ่อ จักรชัยลุกขึ้นจากเก้าอี้ ลูกชายโอบกอดพ่ออย่
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 39
“อื้อ ซี้ดดด” แพรวพราวส่งเสียงครางเสียวไม่ขาดปาก มันเสียวและทรมานในคราเดียวกัน ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันแน่น สะโพกกลมกลึงส่ายวนไปมา มือหนาก็ยิ่งกดและละเลงลิ้นเร็วรัว สอดเข้าไปเสียดสีกับปุ่มกระสันในโพรงรักร้อนอย่างไม่ปรานีเธอ “อื๊อ เสียว ซี้ดดด อา” แพรวพราวครางเสียงแหบพร่า มือทั้งสองข้างเปลี่ยนไปขยุ้มบนที่นอนแน่น ลิ้นซุกซนของเขาก็รัวไม่หยุด “พราวไม่ไหวแล้วค่ะ ซี้ด” สิ้นเสียงร่างเล็กก็กระตุก ร่องรักคับแคบตอดรัดเรียวลิ้นสากแน่น “พราว ผมอยากแตกข้างในตัวพราว นะ…ได้ไหม?”เขาจับร่างเล็กนอนตะแคงซ้ายแล้วยกขาข้างขวาขึ้นสูงแทรกกายเข้าไปคุกเข่าคร่อมตรงหว่างขา จับขาขวาเธอขึ้นพาดบ่า จับแก่นกายถูไถกับกลีบสาวก่อนจะสอดแทรกเข้าไปอยู่ในตัวเธอ “ได้ค่ะ อื๊อ” ตอบเขาโดยไม่ต้องคิด “ผมอยากมีลูกกับพราว” “พราวกินยาคุมค่ะ” คำบอกกล่าวเหมือนดับฝันของเขาลง แต่ถึงอย่างไรก็ขอกระแทกก่อนก็แล้วกัน “หื้อ พราวอะ อ้า” เข้าไปได้สุดก็ขยับบั้นท้ายเนิบช้า ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาเถียงกับเธอ โน้มกายลงมาบีบค
บางทีคุณอาจจะชอบ
เกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน89.2K viewsบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.5K viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด218.5K viewsพ่อสามีและเพื่อนๆของเขา
กาสะลอง146.8K viewsMy Sweet Model หวานใจนายแบบหน้าหวาน
ศรีอักษรรินทร์191 viewsรักลับๆ ของฉันกับพี่เขย My forbidden passionate love (NC)
กระดุมเม็ดที่สาม145 viewsห้วงรักหวนคืน
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น83 viewsสวีลี่ฟ่านย้อนเวลามาเป็นเถ้าแก่ร้านกาแฟ ยุค 80
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว137 views
