7 ไม่รู้จะเริ่มยังไง

หนึ่งเดือนต่อมา

เป็นเวลาหนึ่งเดือนกับการที่ณินามาอยู่กับธามไท ทุกอย่างในแต่ละวันดำเนินไปเหมือนเดิมคือเมื่อทั้งสองตื่นเช้ามาก็อาบน้ำแต่งตัวและออกไปทำงาน ธามไทจะไม่ทานอาหารเช้าที่บ้านเพราะเขาจะไปทานที่บริษัทตอนเที่ยงทีเดียว เพราะตอนเช้าเขาไม่อยากกินอะไร ดังนั้นณินาจึงไม่ต้องทำอาหารให้เขาทาน ทว่าตอนเย็นเธอต้องทำอาหารเนื่องจากว่าทุกเย็นเขาจะกลับมาทานที่บ้านทุกวัน

เมื่อครั้งนั้นที่เธอลืมหยิบเสื้อผ้าเข้าไปใส่ในห้องน้ำ หลังจากนั้นมาเธอก็ไม่เคยลืมหยิบเสื้อผ้าเข้าไปใส่ในห้องน้ำอีกเลย เพราะกลัวว่าจะเป็นเหมือนกับวันนั้นอีก

ตอนเย็น

เมื่อณินาออกมาจากที่ทำงานก็รีบกลับบ้านเลยเพราะเธอต้องมาจัดเตรียมอาหารเอาไว้ให้เขารับประทานเวลาเขากลับมาถึงบ้าน

เมื่อณินาเดินเข้ามาภายในบ้านได้ไม่นานพลันโทรศัพท์ของเธอก็มีเสียงเรียกเข้ามา เธอหยิบออกมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นเขาจึงกดรับสายทันที

'ค่ะคุณธามไท'

'วันนี้ฉันจะไม่ไปกินข้าวเย็นที่บ้านนะ เพราะฉันมีนัดไปกินข้าวกับเพื่อน'

'ค่ะ' จากนั้นเขาก็กดวางสายทันที ก่อนที่ณินาจะสาวเท้าขึ้นชั้นบนไป

ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง 20.45 น.

ด้านธามไทกับมัทนา

วันนี้มัทนาที่เป็นเพื่อนของธามไทตั้งแต่สมัยเรียนอยู่มอปลายได้นัดเขามารับประทานอาหารด้วยกัน ธามไทก็ไม่ได้ขัดอะไร เพราะบ่อยครั้งเขากับมัทนาจะนัดมาทานข้าวกันบ่อยๆตามประสาเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาหลายปี

"ก่อนกลับบ้านเดี๋ยวเราแวะหาอะไรดื่มกันดีกว่าไหมธาม" หลังจากที่ทั้งสองรับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว มัทนาที่นั่งฝั่งตรงข้ามร่างสูงก็เอ่ยปากชวนเขาออกไป

มัทนาชอบธามไทมานานหลายปีแล้ว เธอชอบเขาตั้งแต่เรียนอยู่มอสี่มาจนถึงปัจจุบัน พอรู้ว่าเขาเลิกกับแฟนแล้วเธอจึงอยากสานสัมพันธ์กับเขาต่อ เธอไม่ได้หวังเงินทองจากเขาหรอก เธอชอบตัวตนของเขาจริงๆ ต่อให้เขาไม่ได้เป็นคนร่ำรวยเธอก็ชอบเขา

สิ่งแรกที่เธอชอบเขาซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าเพราะเขาหล่อและมีเสน่ห์น่าหลงใหล ร่างของเขาสูงโปร่งหุ่นดีและผิวขาวเนียน บุคลิกภาพของเขาที่ไม่ว่าเขาจะเดินจะนั่งหรือจะทำอะไรก็ดูดีไปหมดจนทำเอาเธอใจสั่นรัวเมื่อได้ใกล้ชิดเขา เหตุที่เธอนัดให้เขามาทานข้าวบ่อยๆก็เพราะเธออยากมองใบหน้าหล่อเหลามีเสน่ห์ของเขา ยิ่งดูยิ่งหล่อ มองนานแค่ไหนเธอก็ไม่เบื่อเลย

"เอาไว้ครั้งต่อไปดีกว่านะมัท" วันนี้เขาไม่อยากไปต่อที่ไหน เพราะเวลานี้เป็นเวลาที่สมควรจะต้องกลับบ้านแล้ว

"เอางั้นก็ได้ แต่ครั้งต่อไปมัทหวังว่าธามจะไม่ปฏิเสธมัทนะ"

"ผมไม่ปฏิเสธมัทแน่นอน งั้นเรากลับกันเถอะมัท" จากนั้น ทั้งสองก็พากันออกจากร้านไปขึ้นรถของตัวเอง ก่อนจะกลับบ้านไป

บ้านธามไท เวลา 21.50 น.

เมื่อชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนก็เห็นว่าคนที่มาทำหน้าที่แม่ของลูกได้หลับไปแล้ว พลางคิดในใจว่าทำไมคืนนี้เธอถึงหลับเร็วจัง หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาจะเห็นเธอหลับเกือบห้าทุ่มทุกคืน ไม่เคยมีคืนไหนที่เธอจะหลับก่อนสี่ทุ่ม

ร่างสูงจ้องมองไปยังร่างบอบบางอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้าและขึ้นเตียงนอน ธามไทหันไปมองคนตัวเล็กที่นอนอยู่พลางคิดในใจว่านี่ก็เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เธอมาอยู่กับเขา แต่ทว่าเขายังไม่ได้คิดจะทำเรื่องนั้นกับเธอเลย เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่คิดที่จะทำเรื่องนั้นกับเธอ หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่ได้มีความรู้สึกสนิทกับเธอก็เลยไม่อยากทำ เพราะไม่รู้จะเริ่มยังไงดี ไม่รู้จะพูดกับเธอยังไง ถึงเธอจะมาอาศัยอยู่ในบ้านของเขาสิบสามปีแล้วแต่เขาก็ไม่ได้สนิทกับเธอ เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยชวนเธอคุยสักครั้งและเขาก็ไม่ได้สนใจที่จะคุยกับเธอด้วย

ทันใดนั้นอยู่ๆเขาก็ฉุกคิดอะไรได้บางอย่าง

หรือว่าเขาจะอยู่กับเธอไปแบบนี้สักห้าหกเดือนโดยไม่ต้องมีอะไรกัน แล้วทีนี้ค่อยบอกคุณย่าว่าทำยังไงเธอก็ไม่ท้องสักที

เมื่อคิดได้อย่างนั้นธามไทจึงละสายตาจากร่างเล็กที่นอนอยู่ ก่อนที่ไม่นานเขาจะผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย