8 จำเป็น

สองเดือนต่อมา

เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่ธามไทกับณินาอยู่ร่วมบ้านเดียวกันและห้องนอนเดียวกัน แต่ทว่าทั้งสองยังคงมีความรู้สึกเหมือนเดิมคือมีความรู้สึกไม่ได้สนิทกัน สองเดือนที่ผ่านมานี้ทั้งคู่พูดกันนับคำได้ เรื่องที่ต้องทำให้ทั้งสองพูดด้วยกันคือเรื่องทานข้าว

เวลาที่ณินาทำอาหารเสร็จเธอก็จะไปบอกเขาว่าเสร็จแล้วให้ออกไปทาน หรือถ้าวันไหนที่เขาไม่กลับมาทานข้าวเย็นที่บ้านเขาจะโทรมาบอกเธอ แต่ถ้าเป็นเรื่องอื่นๆก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกันดี

วันนี้ก็เช่นกัน

ในขณะที่ณินานั่งอยู่บนรถไฟฟ้าจู่ๆโทรศัพท์ของเธอที่อยู่ในกระเป๋าสะพายก็มีเสียงแจ้งเตือนเข้ามา เธอหยิบออกมาแล้วเปิดอ่านข้อความ ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นเขานั่นแหละ

Line

ธามไท : วันนี้ไม่ต้องทำอาหารเพราะฉันมีนัดกินข้าวกับเพื่อน

ณินา : ค่ะ

จากนั้นเธอก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายตามเดิม

ด้านธามไทกับมัทนา

ไนท์คลับแห่งหนึ่ง

หลังจากที่ทั้งสองทานข้าวกันเสร็จแล้วมัทนาก็ชวนชายหนุ่มมาดื่มกัน โดยธามไทไม่อาจปฏิเสธได้เพราะครั้งก่อนเขาเคยรับปากกับเธอ

'ก่อนกลับบ้านเดี๋ยวเราแวะหาอะไรดื่มกันดีกว่าไหมธาม'

'เอาไว้ครั้งต่อไปดีกว่านะมัท'

'เอางั้นก็ได้ แต่ครั้งต่อไปมัทหวังว่าธามจะไม่ปฏิเสธมัทนะ'

'ผมไม่ปฏิเสธมัทแน่นอน งั้นเรากลับกันเถอะมัท'

เมื่อทั้งสองดื่มไวน์ราคาแพงกันได้สักพัก ธามไทที่รู้สึกปวดปัสสาวะจึงหันบอกกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างตัวเองแต่ไม่ได้ใกล้กันมาก

"ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะมัท แล้วจะได้กลับบ้านกัน มัทจะเข้าห้องน้ำด้วยหรือเปล่า"

"ไม่ละ ธามไปเข้าเถอะ" จากนั้นธามไทก็ลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล ก่อนที่มัทนาจะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสะพาย เธอหันมองซ้ายมองขวาเมื่อไม่มีใครมองมาเธอจึงจัดการหยอดยาปลุกอารมณ์ใส่ในแก้วของธามไท เธอชอบเขามากจึงอยากได้ร่างกายเขา ดังนั้นเธอจึงเลือกทำวิธีนี้ให้เขามาเป็นของเธอ

เมื่อเธอใส่ยาลงในแก้วของเขาเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเธอก็เรียกพนักงานสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลมารินไวน์เติมลงไปในแก้วของเขา เมื่อทุกอย่างเสร็จสรรพตามแผนแล้ว ก็เป็นจังหวะที่ร่างสูงเดินมาหย่อนตัวนั่งลงยังที่เดิม ก่อนที่เขาจะหันบอกกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง

"เรากลับกันเถอะมัท"

"ได้สิ งั้นเรามาดื่มกันคนละแก้วก่อนกลับนะธาม"

"ผมรู้สึกมึนๆแล้วละ" เขาปฏิเสธออกไป

"แค่แก้วเดียวเองธาม" เธอพูดพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม

"ก็ได้" ว่าแล้วธามไทก็หยิบแก้วไวน์ยกขึ้นกระดกเข้าปากจนหมดแก้ว ก่อนที่มัทนาจะยกยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วยกแก้วขึ้นมาดื่มด้วยเช่นกัน

"ธามนั่งรอมัทอยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวมัทขอไปเข้าห้องน้ำก่อน"

"อืม" จากนั้นหญิงสาวก็ลุกไปเข้าห้องน้ำด้วยท่าทีไม่ได้รีบร้อนอะไร เพราะเธอรอให้ยาออกฤทธิ์เต็มที่แล้วค่อยออกมา จากนั้นเธอจะชวนเขาขึ้นรถไปกับเธอและพาเขาไปนอนคอนโดของเธอ

สิบนาทีผ่านไป

ธามไทที่นั่งรอหญิงสาวอยู่คอยชะเง้อมองไปยังทางที่เธอไปเข้าห้องน้ำอย่างร้อนใจ ตอนนี้เขาไม่ได้ร้อนใจอย่างเดียวแต่ร่างกายของเขากลับร้อนรุ่มไปด้วย เขารู้สึกร้อนวูบวาบจนนั่งไม่ติดที่ ตอนนี้เขารู้สึกอยากปลดปล่อยเป็นอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงรีบลุกออกไปจากร้าน มัทนาที่แอบยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกลเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินออกไปจากร้านเธอก็รีบสาวเท้าตามเขาออกไปอย่างรวดเร็ว

"ธามจะกลับแล้วเหรอ"

"อืม" เสียงสั่น

"มัทรู้สึกมึนหัวน่าจะขับรถไม่ไหว ธามช่วยไปส่งมัทที่คอนโดได้ไหม" ทีแรกกะว่าจะชวนเขาให้ขึ้นรถไปกับเธอ แต่ตอนนี้เธอต้องอ้างว่าขับรถเองไม่ไหว หวังจะได้นั่งรถไปกับเขา ตอนนี้เธอพร้อมพลีกายให้เขาแล้ว ถ้าเขาจะมีอะไรกับเธอบนรถเธอก็ยอม

"คือ...ผมต้องขอโทษนะมัทที่ผมไปส่งมัทไม่ได้ งั้นผมไปก่อนนะ" พูดจบ ธามไทก็รีบเข้าไปนั่งในรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว พลางคิดในใจว่าคืนนี้คงได้ปลดปล่อยกับคนที่นอนร่วมห้องกับเขามาสองเดือนแล้วละ จากที่เคยคิดว่าจะไม่ทำเรื่องนั้นกับเธอ แต่ตอนนี้มันจำเป็น ดังนั้นจึงต้องปลดปล่อยกับเธอนั่นแหละถูกแล้ว