6 รู้สึกไม่ชิน

เมื่อณินาจัดการปูผ้าที่นอนและใส่ปลอกหมอนเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเธอก็ออกจากห้องแล้วลงชั้นล่างไปทำอาหารให้เขาทาน ช่วงนี้การทำอาหารเป็นหน้าที่ของเธอเนื่องจากว่าป้าของเธอกลับบ้านที่ต่างจังหวัดตั้งแต่เมื่อวาน และยังไม่มีกำหนดว่าจะกลับมาวันไหน

ณินาเข้าครัวไปจัดการหุงข้าวและทำอาหาร เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็ยกออกมาวางบนโต๊ะอาหารหรูด้านนอก ก่อนที่เธอจะเข้าไปบอกเขาที่อยู่ในห้องหนังสือซึ่งตอนนี้ร่างสูงยืนพิงขอบหน้าต่างก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ โดยมือข้างหนึ่งถือหนังสือ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง

ณินาที่เห็นว่าเขากำลังอ่านหนังสือด้วยความตั้งใจเธอจึงมีท่าทีลังเลว่าจะเรียกเขาดีไหม ถ้าเกิดเรียกแล้วทำให้เขาเสียสมาธิล่ะแล้วเขาจะไม่ว่าเธอเหรอ เมื่อคิดได้อย่างนั้นร่างเล็กจึงหมุนตัวแล้วทำท่าจะก้าวออกไป แต่ทว่า

"ทำอาหารเสร็จแล้วเหรอ" ใบหน้าหล่อละสายตาจากหนังสือแล้วเงยหน้าถามยังเจ้าของร่างเล็กที่กำลังจะเดินไป

"เสร็จแล้วค่ะ" เธอหันกลับมาตอบกลับเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและก้าวออกไป ก่อนที่ชายหนุ่มจะเก็บหนังสือไว้ที่ชั้นแล้วก้าวเดินตามคนตัวเล็กออกไปข้างนอก

ธามไทหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ ก่อนที่ณินาจะตักข้าวใส่จานให้เขาแล้วเดินไปยืนอยู่ใกล้ๆ ดวงตาคมเหลือบไปมองยังเจ้าของร่างบอบบางนิดหนึ่ง จากนั้นเขาก็รับประทานอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า

เมื่อทานเสร็จแล้วเขาก็เข้าห้องหนังสืออีกครั้งเพราะยังอ่านคาไว้อยู่ ก่อนที่ณินาจะเก็บจานบนโต๊ะเข้าไปไว้ในครัว

ห้องนอน 22.20 น.

วันนี้ณินาอยู่ชั้นล่างทั้งวัน เมื่อรู้สึกว่าอยากอาบน้ำและเข้านอนเธอจึงขึ้นไปชั้นบน หญิงสาวเปิดประตูห้องนอนเข้าไปจึงเห็นว่าเขาออกมาจากห้องน้ำพอดีโดยมีผ้าขนหนูพันร่างแกร่งที่มีมัดกล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวยงาม เธอยืนใจลอยจ้องมองเขานิ่งอยู่อย่างนั้นอย่างไม่ได้คิดอะไร ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยออกมา

"เข้าไปอาบน้ำสิ" เสียงทุ้มราบเรียบทำให้เธอได้สติแล้วรับคำออกไป

"ค่ะ" จากนั้นหญิงสาวจึงเดินไปหยิบผ้าขนหนูและชุดนอนที่อยู่ในตู้แล้วเข้าห้องน้ำไป

ณินาใช้เวลายี่สิบนาทีในการอาบน้ำและสวมใส่เสื้อผ้า จากนั้นก็ออกจากห้องน้ำมาจึงเห็นว่าร่างสูงนอนทอดกายอยู่บนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์

ร่างบอบบางหย่อนตัวนั่งลงบนที่นอนขนาดสามฟุตที่อยู่บนพื้น ก่อนจะล้มตัวนอนลงไปด้วยความรู้สึกไม่ชินที่ต้องมานอนห้องเดียวกับคนอื่นและเป็นผู้ชายอีกต่างหาก แต่เธอพยายามคิดในใจว่าสักพักคงจะชินไปเอง

ณินาหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างของตัวเองเพราะรู้สึกหนาวจากเครื่องปรับอากาศ ตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิบสามปีนี่เป็นครั้งแรกที่ต้องมานอนห้องแอร์จึงรู้สึกไม่ค่อยชินกับอากาศหนาวเท่าไหร่ แต่เธอคิดว่าเดี๋ยวมันคงชินไปเอง ก่อนที่ร่างบอบบางจะหันหน้าเข้าหากำแพง จากนั้นไม่นานเปลือกตาสวยก็ค่อยๆปิดลงแล้วหลับไปอย่างง่ายดาย

วันต่อมา

ณินารู้สึกตัวตื่นแล้วลุกขึ้นมาพับผ้าห่มเอาไปวางไว้บนหมอน ก่อนจะหันไปมองบนเตียงที่ร่างสูงนอนอยู่ ซึ่งเขากำลังลุกออกจากเตียง จากนั้นเขาจึงเดินมาหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป

เมื่อชายหนุ่มออกมาจากห้องน้ำแล้ว จากนั้นณินาจึงหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป เมื่ออาบเสร็จเธอก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเอาเสื้อผ้าเข้ามาด้วย พลางคิดในใจว่าเขาออกไปทำงานหรือยังนะ แต่ผู้ชายแต่งตัวเร็วกว่าผู้หญิง ตอนนี้เขาคงไม่อยู่ในห้องแล้วแหละ เมื่อคิดอย่างนั้นร่างสวยที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าขนหนูจึงเปิดประตูออกมาพร้อมชะโงกหน้าออกมาดูว่าเขายังอยู่ในห้องหรือเปล่า

ดวงตากลมสวยกวาดมองไปทั่วห้องนอนใหญ่ เมื่อไม่เห็นว่าเขาอยู่เธอจึงรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำทันทีด้วยความดีใจที่เขาออกไปแล้ว

เท้าบางก้าวเลี้ยวขวาหวังไปหยิบชุดทำงานที่อยู่ในตู้ แต่ทว่า

ปึก!

"อ๊ะ!" เสียงหวานร้องออกมาเมื่อหน้าอกของเธอปะทะเข้ากับอกแกร่งของธามไท ซึ่งตอนนี้เขาสวมใส่ชุดสูทหรูราคาแพงเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะออกไปจากห้อง สองแขนแกร่งของธามไทยกขึ้นประคองแผ่นหลังบอบบางอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะเขาไม่คิดว่าจู่ๆเธอจะวิ่งออกมา

"เอ่อ...ขอโทษค่ะคุณธามไท ณินาซุ่มซ่ามไปหน่อย"

"ทำไมต้องวิ่งออกมาด้วยล่ะ" เสียงทุ้มมีเสน่ห์ถามพลางคลายวงแขนออกจากร่างบอบบางที่อยู่ในแผงอกกว้างของตัวเอง นัยน์ตาคมกดมองไปยังเนินอกอวบอิ่มที่พ้นขอบผ้าเช็ดตัวออกมา จนทำเอาคนที่ถูกมองหน้าร้อนผ่าวเพราะรู้สึกเขินอาย

"คือ...ณินากลัวไปทำงานสายก็เลยรีบค่ะ"

"นี่ยังเช้าอยู่เลยทำไมถึงต้องรีบขนาดนั้น"

"เอ่อ...คือ" เธอไม่คิดว่าเขาจะต้อนเธอให้จนมุมจึงไม่รู้ว่าจะตอบเขายังไงดี

"วันนี้ไม่ได้เอาเสื้อผ้าเข้าไปใส่ในห้องน้ำเหรอ" เรียวปากหนาถามพลางมุมปากหยักโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน

"ณินาลืมค่ะ" ก้มหน้าไม่กล้าเงยขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องมองเธออยู่อย่างไม่วางตา

"เธอคงคิดว่าฉันออกไปแล้วสินะก็เลยดีใจแล้ววิ่งออกมา"

"..." เม้มปากอย่างไม่ต้องการแก้ตัว

"เรื่องที่ฉันจะเห็นอะไรของเธอ เธอไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ"

"..."

"เพราะถึงยังไงฉันก็เห็นของเธออยู่ดี" พูดจบ มุมปากหนาก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะสาวเท้าออกไปจากห้องนอนแล้วลงชั้นล่างไปขึ้นรถหรูและขับออกไปยังบริษัทของตัวเอง

หลังจากที่ธามไทออกไปแล้วณินาก็รีบแต่งตัวด้วยชุดเดรสสั้นสีสวย แต่งหน้าด้วยโทนสีอ่อน รวบผมยาวสลวยยกสูงแล้วผูกไว้ จากนั้นเธอก็ออกจากบ้านแล้วเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังบริษัทผลิตอาหารแปรรูปเพื่อส่งออก ซึ่งเธอทำงานในบริษัทนี้มาหนึ่งปีแล้วหลังจากเรียนจบ