บทที่ 5

ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน

ข้ามิได้หลบเลี่ยง ทำเพียงทอดสายตามองมือข้างนั้นคืบคลานเข้ามาใกล้อย่างเงียบงัน

และในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วของฉีเซียวเกือบจะสัมผัสถูกแขนเสื้อของข้า

“เพียะ!”

แส้ยาวสีทองหม่นเส้นหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งตวัดฟาดลงบนหลังมือของฉีเซียวอย่างเหี้ยมโหดราวกับอสรพิษ

“อ๊าก!”

ฉีเซียวแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา พลันชักมือกลับอย่างรวดเร็ว

บนฝ่ามือใหญ่ที่เมื่อครู่ยังทำท่าทีโอหังอวดดีคับฟ้า บัดนี้กลับปรากฏรอยเลือดลึกจนเห็นกระดูกอย่างชัดเจน

เนื้อหนังปริแตกปลิ้น เลือดสดๆ ไหลอาบชุ่ม

“ผู้ใดบังอาจทำร้ายท่านแม่ทัพของพวกเรา!”

จางหู่บันดาลโทสะ ชักดาบที่เอวออกมาในดาบเดียว ถลึงตาแทบถลนจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่แส้ฟาดมา

ทหารคุ้มกันตระกูลฉีหลายร้อยนายตั้งค่ายกลในชั่วพริบตา หอกยาวชูสลอน รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน

เสี่ยวหน่วนกรีดร้องลั่น กอดเด็กในอกไว้แน่น แล้วรีบมุดไปหลบอยู่เบื้องหลังฮูหยินผู้เฒ่า

ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็สะดุ้งตกใจ ทว่าก็รวบรวมสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เบิกตากว้างด้วยโทสะ

“ผู้ใดกำแหงมาทำกำเริบเสิบสานอยู่หน้าประตูจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย รนหาที่ตายนักใช่หรือไม่!”

สุดปลายถนนสายยาว เสียงฝีเท้าม้าดังกระทบพื้นอย่างพร้อมเพรียงเป็นจังหวะเดียว

เสียงนั้นหนักแน่นดั่งอสนีบาต ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบย่ำลงบนขั้วหัวใจของผู้คน

กลิ่นอายสังหารอันเหน็บหนาวแผ่ซ่านเข้ามาปะทะใบหน้าพร้อมกับเสียงฝีเท้าม้า ทำเอาอุณหภูมิในมวลอากาศลดฮวบลงไปหลายส่วน

ฝูงชนพากันแหวกทางออกเป็นสองฝั่งโดยอัตโนมัติ เปิดทางเดินอันกว้างขวาง

กองทหารม้าในชุดเกราะหนักสีดำทะมึน ราวกับมัจจุราชที่ก้าวออกมาจากขุมนรก ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นสู่สายตาของทุกคน

ม้าศึกพ่วงพีสีเดียวกันหมด หน้ากากเหล็กนิลสวมทับใบหน้าเหมือนกันหมด

เผยให้เห็นเพียงดวงตาอันแสนเย็นชาไร้ความปรานี และเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันเดือดพล่าน

พวกทหารคุ้มกันตระกูลฉีที่เมื่อครู่ยังโอ้อวดวางอำนาจ ในชั่วพริบตาที่ได้เห็นกองทหารม้ากลุ่มนี้ ใบหน้าก็พลันซีดเผือดลงทันที

จางหู่ยิ่งตกใจกลัวจนแทบจะถือดาบไว้ไม่อยู่ ขาสองข้างสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม

“หน่วย... หน่วยเกราะดำ...”

ริมฝีปากเขาสั่นระริก เค้นคำสามคำนี้ออกมา ราวกับได้พบเจอผีร้ายที่มาทวงวิญญาณ

ที่ใดที่หน่วยเกราะดำย่างกรายไป ที่นั่นย่อมราบเป็นหน้ากลองไร้สิ่งมีชีวิต

ฉีเซียวกุมมือที่เลือดไหลอาบ จ้องเขม็งไปยังกองทหารม้านั้น แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเคลือบแคลงสงสัย

เขาไม่เข้าใจ ตนเองก็แค่จะรับอนุภรรยา ไฉนจึงไปกระตุกหนวดเสือของหน่วยเกราะดำได้?

กองทหารม้าหยุดลงในระยะห่างจากเกี้ยวพระที่นั่งเพียงสิบก้าว

แถวทหารตรงกลางแยกออกเป็นสองฝั่ง เปิดทางให้ม้าเหงื่อโลหิตสีดำสนิทรูปร่างสง่างามเหนือธรรมดาตัวหนึ่ง

บนหลังม้า ปรากฏร่างชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งหลังตรงตระหง่าน

เครื่องหน้าของเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ ทว่ากลับแผ่ซ่านความดุดันอำมหิตและหยิ่งผยองที่ไม่อาจสลัดทิ้งไปได้

โดยเฉพาะดวงตาหงส์เรียวยาวคู่นั้น ยามที่กวาดมองกลุ่มคนในที่นั้นอย่างเย็นชา ราวกับกำลังมองดูซากศพไร้วิญญาณอย่างไรอย่างนั้น

“เมื่อครู่หมาตัวใดมันเห่าหอน สั่งให้หว่านอิ๋นของข้าตระหนักถึงความเป็นจริงรึ?”

น้ำเสียงของผู้มาเยือนไม่ดังนัก ทว่ากลับดังกึกก้องราวกับอสนีบาตฟาดเปรี้ยงลงข้างหูของฉีเซียวและฮูหยินผู้เฒ่า

เจิ้นกั๋วกงผู้อายุน้อยที่สุดในรัชกาลปัจจุบัน เซียวเจวี๋ย

ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ยังทรงพระเยาว์ อำนาจการปกครองราชสำนักทั้งหมดจึงตกอยู่ในมือของเจิ้นกั๋วกงผู้นี้

เขามีนิสัยโหดเหี้ยมอำมหิต เด็ดขาดในการเข่นฆ่า เป็นพญายมเดินดินที่เลื่องชื่อกระฉ่อนไปทั่วเมืองหลวง

ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลฉีแข้งขาอ่อนแรง ไม้เท้าหัวมังกรหล่น “ตึง” ลงบนพื้น ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงไปกองในอ้อมกอดของสาวใช้

ฉีเซียวหน้าซีดเผือด กัดฟันข่มความเจ็บปวดแสนสาหัสที่หลังมือ ทิ้งตัวคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

“กระหม่อม... คารวะท่านเจิ้นกั๋วกง”

เขากัดฟันแน่น เหงื่อเย็นเฉียบไหลหยดลงมาจากหน้าผาก

เซียวเจวี๋ยไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา พลิกตัวกระโดดลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว เหยียบย่ำลงบนขั้นบันไดปูพรมแดงของตระกูลฉี ก้าวยาวๆ ตรงมายังเกี้ยวพระที่นั่งของข้า

เขาโยนแส้ยาวสีทองหม่นที่ยังเปื้อนเลือดของฉีเซียวส่งให้องครักษ์ด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้นจึงเลิกม่านมุกขึ้น ยื่นมือเรียวยาวขาวผ่องข้างหนึ่งมาตรงหน้าข้า

ดวงตาที่แต่เดิมเต็มไปด้วยความอำมหิตกระหายเลือดคู่นั้น ในยามนี้กลับเอ่อล้นไปด้วยความอ่อนโยนและปวดใจอย่างหาที่สุดไม่ได้

“หว่านอิ๋น ข้ามารับเจ้ากลับบ้านแล้ว”