Share

บทที่ 1237

Auteur: อี้ซัวเยียนอวี่
สำหรับเรื่องชื่อของบุตร เซียวอวี้รู้สึกกระวนกระวายใจอยู่หลายวัน

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า จิ่วเหยียนที่ปกติเป็นคนง่าย ๆ แต่สำหรับชื่อแล้วจะเรื่องมากถึงเพียงนี้

ชื่อที่เขาเลือกมา กลับถูกมองด้วยสายตาเย็นชาจากนาง

ทางนี้พวกเขาก็แค่ขัดแย้งกันเล็กน้อย แต่ทางนั้น เมืองหลวงของเป่ยเยี่ยนกลับทะเลาะกันรุนแรงใหญ่โต

เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ต่างตระหนกตกใจอย่างมาก

เหตุใดผ่านไปคืนเดียว จึงเกิดการเปลี่ยนแปลงเพียงนี้เล่า?

ฮ่องเต้เสด็จสวรรคต และมอบบัลลังก์ให้กับองค์ชายสี่

แล้วองค์ชายเจ็ดเล่า?

ในราชสำนักมีคนที่สนับสนุนองค์ชายเจ็ดไม่น้อย ในที่ประชุมราชสำนักจึงตั้งข้อสงสัยทันที

ก่อนพิธีราชาภิเษกฮ่องเต้องค์ใหม่ จะต้องจัดงานพระศพของอดีตฮ่องเต้เสียก่อน

ดังนั้น ตำแหน่งขององค์ชายสี่ ยังต้องรอการหารือ

เหล่าขุนนางโต้เถียงกันไม่หยุด ส่วนองค์ชายสี่กลับแสดงตัวว่าเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ จัดการปราบปรามกลุ่มที่ถูกกล่าวหาว่าต่อต้านอย่างรวดเร็วเฉียบขาด

“เราคือผู้สืบทอดบัลลังก์ที่เสด็จพ่อทรงเลือกแล้ว พวกเจ้ายังคิดจะขัดพระราชโองการให้ได้ใช่หรือไม่? ทหาร ลากทุกคนออกไป!”

องค์ชายสี่ต้องการจะปิดปากคนเหล่านั้น ด้วยวิธีที่เรียบง่าย
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Latest chapter

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1603

    พลังที่เก๋อสือชีระเบิดออกมาในวินาทีนั้น ผลักหร่วนฝูอวี้ออกไปไกลหลายก้าวเขายืนอยู่ข้างหน้ารุ่ยอ๋อง ท่าทางเหมือนแม่ไก่ที่ปกป้องลูก“รุ่ยอ๋องท่านคงไม่เป็นไรกระมัง! ท่านวางใจได้ มีข้าอยู่ จะไม่ยอมให้ศิษย์พี่ฆ่าท่านแน่! พวกเราแค่ต้องการให้ท่านถอยทัพเท่านั้น...”หร่วนฝูอวี้ยืนได้มั่นคงแล้ว ก็ตะคอกด้วยความโมโห“เจ้าสือชี! เจ้าอยู่ข้างใดกันแน่!!”เจ้าเด็กคนนี้ บังอาจมาผลักนาง!ซ้ำยังผลักนางเพื่อปกป้องรุ่ยหลินอีกต่างหาก!อย่าว่าแต่หร่วนฝูอวี้เลย แม้แต่รุ่ยอ๋องก็แปลกใจกับปฏิกิริยาของเก๋อสือชีเช่นกันทว่า เมื่อครู่เก๋อสือชีเพียงแค่ยังไม่ทันได้สติ คิดแต่ว่าจะต้องไม่ให้ศิษย์พี่วู่วามทำเรื่องผิดพลาด จึงเผลอยืนอยู่ข้างรุ่ยอ๋องตอนนี้เขารีบเปลี่ยนข้างทันที พร้อมกับเตือนรุ่ยอ๋องด้วยท่าทางดุดัน“ท่านอย่าขยับ! มิเช่นนั้นมีดของข้าจะไม่ปรานีใคร!”รุ่ยอ๋องมองมีดสั้นที่เก๋อสือชีจ่อเข้ามา มุมปากพลันกระตุกเบา ๆหร่วนฝูอวี้โกรธจัดจนหัวเราะออกมา“เจ้าใช้มีดสั้นแค่นั้นข่มขู่ผู้ใด! เจ้าดูสิว่าเขามีท่าทางกลัวหรือไม่!”เก๋อสือชีใช้มีดสั้นจี้ไปที่รุ่ยอ๋อง พลางเอ่ยด้วยความอัดอั้นตันใจ“ศิษย์พี่ อาวุธหา

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1602

    รุ่ยอ๋องเดินเข้าไปใกล้หนานเจียงอ๋องที่นั่งอยู่บนบัลลังก์หนานเจียงอ๋องลุกขึ้นยืน ราวกับรู้ล่วงหน้าถึงจุดจบของตัวเอง จึงตะโกนขึ้น“เป็นเซียวเหิงกับถานไถเหยี่ยนที่หลอกเรา——”ฉึบ!!แสงกระบี่ส่องประกายวาบหนึ่งศีรษะของหนานเจียงอ๋องก็ร่วงลงพื้นทันทีเหล่าเสนาบดีกับเหล่าองครักษ์ของหนานเจียงในท้องพระโรง ทุกคนต่างยืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมากเมื่อมองไปยังรุ่ยอ๋อง ก็อดสั่นสะท้านไม่ได้รุ่ยอ๋องชักกระบี่ที่เปื้อนเลือดกลับมา และเก็บเข้าฝักเขากวาดตามองไปรอบ ๆ กองทัพฉีควบคุมชาวหนานเจียงที่อยู่ในท้องพระโรงได้แล้วสายตาที่คนเหล่านั้นมองมาที่เขา มีทั้งความหวาดกลัว ความโกรธแค้น และความเกลียดชังเขาจัดการอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด พร้อมออกคำสั่ง“ผู้ที่ยอมจำนนจะไม่ถูกสังหาร”พอเอ่ยจบ ก็มองไปยังศีรษะของหนานเจียงอ๋องด้วยสายตาเย็นชาเพราะคนผู้นี้ ทำให้จี๋เอ๋อร์เกือบจะสังเวยชีวิต ตอนนี้อายุน้อยเท่านี้แต่กลับได้รับบาดเจ็บภายใน จำต้องพึ่งพายาต่อไปอีกหลายปี ส่วนหร่วนฝูอวี้ก็ต้องกลายเป็นนักโทษที่ถูกหมายจับ ต้องหลบหนีไปทั่ว และเผชิญอันตรายอยู่หลายครั้งการสังหารด้วยกระบี่ครั้งเดียว

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1601

    แม้จะพูดทีเล่นทีจริง แต่เซียวอวี้ก็ยังใส่ใจอยู่บ้าง“เรื่องสำคัญเช่นนี้ เหตุใดก่อนหน้านี้ถึงไม่บอกเรา?”เฟิ่งจิ่วเหยียนมองเขาอย่างสงบนิ่ง และเปิดเผยตามตรง“กลัวว่าท่านจะหมกมุ่นจนขาดสติ แล้วจะส่งคนจำนวนมากมาตามหาจุดศูนย์กลางของค่ายกลที่แคว้นซีหนี่ว์”เซียวอวี้หัวเราะด้วยความโกรธ“ตอนนี้แน่ใจแล้วว่าจุดศูนย์กลางไม่ได้อยู่ที่แคว้นซีหนี่ว์ ที่นี่ไม่มีอันตราย เจ้าถึงได้กล้าบอกเรา? เฟิ่งจิ่วเหยียน เจ้านี่ช่าง...”เขาไม่อาจหาคำที่เหมาะสมมาบอกได้ในตอนนี้ อีกทั้งก็ไม่ได้ตำหนิจากใจจริงถึงอย่างไรนางก็เพิ่งคลอดลูก ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือจิตใจ ก็ควรได้รับการพักฟื้นเป็นอย่างดี“แล้วเหตุใดตอนนี้เจ้าถึงบอกเรา?”“เมื่อครู่ท่านก็พูดเองว่า อาจเป็นเพราะจะเร่งให้ท่านรีบกลับไป”เซียวอวี้: ...ดีมาก ช่างดีเหลือเกินแม้แต่คำโกหกนางก็ยังขี้เกียจจะสรรหามาตอบเขาเขาถอนหายใจ “ใจร้ายเสียจริง”เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่อยากอ้อมค้อม“หม่อมฉันรู้ว่าเหตุใดท่านถึงรีบร้อนที่จะรวมใต้หล้าเป็นหนึ่ง“เพราะการปรากฏตัวในตอนนี้ของ ‘ใยแมงมุม’ ท่านจึงรู้สึกเป็นกังวล ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องปกติของมนุษย์“ยิ่งไปกว่านั้นใยแมงม

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1600

    ด้วยคำนึงถึงการฟื้นตัวหลังคลอดบุตรของเฟิ่งจิ่วเหยียน เซียวอวี้ยังคงปากแข็งไม่ยอมเอ่ย เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ไม่ถามมากความ แต่ใจนางรู้ดีว่า มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น ด้วยอุปนิสัยของนาง จะต้องสืบหาความจริงให้กระจ่าง และจัดการปัญหาให้จบสิ้น ตอนนี้นางพยายามปล่อยวางภาระ ไม่ปล่อยให้ตนเองกังวลมากเกินไป นางถามเซียวอวี้ “ท่านวางแผนจะกลับหนานฉีเมื่อใดเพคะ?” เซียวอวี้อุ้มบุตรชายตัวน้อยที่เพิ่งคลอดไม่กี่วัน ครั้นได้ยินเช่นนี้ สีหน้าพลันแข็งค้าง “รีบร้อนไล่เราไปขนาดนี้เชียว? “มิใช่บอกแล้วหรือ อย่างน้อยที่สุดก็จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าจนกว่าครบเดือน “ยิ่งกว่านั้น ลูกชายก็เพิ่งคลอด เราไม่ควรอยู่เคียงข้างเขาหรือ?” “จิ่วเหยียน เจ้าช่างไม่รู้เลยว่า ตอนนั้นเราเสียใจมากเพียงใด ที่ไม่มีโอกาสให้พวกอาหลิ่นได้เห็นเป็นคนแรก ในตอนที่พวกเขาลืมตาดูโลก” เฟิ่งจิ่วเหยียนโต้ตอบอย่างไร้ไมตรี “ก็เป็นเพราะท่านไม่ระวัง จนถูกชาวเป่ยเยี่ยนจับตัวไป” เซียวอวี้ : … “อย่ารื้อฟื้นเรื่องในอดีตอีกเลย” เขาปิดหูลูกชายโดยไม่รู้ตัว เฟิ่งจิ่วเหยียนจริงจังมาก “อันที่จริง

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1599

    ครู่ต่อมา กลุ่มนางกำนัลก็พบตัวนายหญิงเฟิ่ง พูดให้ชัดเจนคือ พบตัวนายหญิงเฟิ่งที่พยายามกระโดดลงบ่อน้ำปลิดชีพแต่ไม่สำเร็จ โชคดีที่ช่วยไว้ได้ทัน และดึงตัวขึ้นมาได้ นางเปียกโชกไปทั้งกาย พึมพำอยู่ในปาก “ข้าไม่เอาไหน...เป็นข้าที่ไร้ประโยชน์ ทำอะไรไม่ได้เลย”…… ห้องบรรทมของประมุขแคว้น เพียะ! เฟิ่งเวยเฉียงตบหน้าไฉ่เยว่ฉาดใหญ่ สายตาฉายแววดุดัน “ผู้ใดใช้ให้เจ้าพูดออกไป! “เจ้าเกือบจะทำให้คนต้องตาย!” ไฉ่เยว่คุกเข่าลงเสียงดัง “ตุบ” จากนั้นตบหน้าตนเอง “เป็นความผิดของบ่าวเอง เป็นบ่าวเองที่ปากมาก...บ่าวสมควรตายเพคะ!” เฟิ่งเวยเฉียงตระหนักถึงความภักดีที่ไฉ่เยว่คอยอยู่เคียงข้างนางเสมอ จึงช่วยประคองอีกฝ่ายขึ้นมาด้วยตนเอง “ไฉ่เยว่ ข้าปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนพี่น้อง มีหลายเรื่อง ที่แม้แต่ท่านแม่กับพี่หญิงก็ยังไม่รู้ มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่รู้ดี “เจ้าทรยศความไว้วางใจของข้าเช่นนี้ จะไม่ให้ข้าโกรธได้อย่างไร?” ไฉ่เยว่ยิ่งตำหนิตนเอง ดวงตาแดงก่ำ “บ่าวสมควรตาย...” เฟิ่งเวยเฉียงถอนหายใจ ใช้ผ้าซับน้ำตาให้ไฉ่เยว่ด้วยตนเอง “เอาล่ะ หน้าช้ำห

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1598

    ยามจื่อ ไฉ่เยว่มาตามที่สัญญาไว้ นายหญิงเฟิ่งถามอย่างกังวล “เวยเฉียงลูกสาวของข้า...มีเรื่องใดปิดบังข้าอยู่หรือไม่?” ตั้งแต่ที่ไฉ่เยว่ทิ้งข้อความนัดหมายไว้เมื่อตอนกลางวัน นายหญิงเฟิ่งก็อดไม่ได้ที่จะมีความคิดฟุ้งซ่าน ไฉ่เยว่สีหน้าหนักอึ้ง นางพานายหญิงเฟิ่งไปยังสถานที่ลับตาคนก่อน หลังจากแน่ใจว่าไม่มีคนอื่นอยู่แถวนั้นแล้ว ไฉ่เยว่กระซิบเอ่ย “คุกหลวง... “ยามใดที่ประมุขแคว้นอารมณ์ไม่ดี ก็จะเสด็จไปยังคุกหลวงเจ้าค่ะ” นายหญิงเฟิ่งร้อนใจยิ่งนัก “ไยจึงไปที่คุกหลวง?” ไฉ่เยว่หวนนึกถึงภาพหนึ่ง ม่านตาเบิกกว้าง รู้สึกคลื่นไส้อาเจียนโดยสัญชาตญาณ นายหญิงเฟิ่งรีบเดินเข้าไปช่วยตบหลังนางเบา ๆ “ไฉ่เยว่ เจ้าเป็นอะไรไป?” ครั้นไฉ่เยว่เงยหน้าขึ้น น้ำตาก็คลอเต็มเบ้า นายหญิงเฟิ่งเห็นแล้ว ทั้งเป็นห่วง และอยากรู้ใจจะขาดว่า ในคุกหลวงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไฉ่เยว่ตั้งสติได้แล้ว เอ่ยเสียงแหบพร่า “ในคุกหลวงมีนักโทษจำนวนมากถูกคุมขังอยู่ “ประมุขแคว้นชอบที่จะทรมานพวกเขาด้วยตนเอง โดยเฉพาะผู้ชาย “ประมุขแคว้นลงมือเอาพวกเขา...เอาพวกเขามาตอนทิ้งเจ้าค

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status