Share

บทที่ 1301

Author: อี้ซัวเยียนอวี่
หร่วนฝูอวี้ต้องการจะกลับไปยังหนานเจียง แต่รุ่ยอ๋องไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง

ถึงแม้เขาจะไปพร้อมกับนาง ก็ยังกลัวว่าจะพบเจออันตราย เพราะเขาไม่อาจปกป้องนางได้ตลอดเวลา

สายตาของเขามีความจริงใจ พร้อมเอ่ยกับนางอย่างอดทน

“หากเป็นก่อนหน้านี้ ข้าคงไม่คัดค้าน และคงกลับไปกับเจ้าทันที

“ทว่า ตั้งแต่ฝ่าบาทถูกแคว้นเป่ยเยี่ยนเล่นงาน ข้าได้เรียนรู้หลักการข้อหนึ่งว่า แม้แต่ม้าก็ยังสะดุดล้มได้ ทุกเรื่องจะต้องระมัดระวังและรอบคอบ ไม่อาจประเมินศัตรูต่ำเกินไป

“หากเจ้าเพียงเป็นห่วงอาจารย์ของเจ้า ข้าก็สามารถส่งคนไปช่วยเหลือที่หนานเจียงได้ ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าไปเสี่ยงอันตรายด้วยตัวเอง”

หร่วนฝูอวี้ไม่คาดคิดว่า คนผู้นี้จะพูดจาเป็นเหตุเป็นผลเชื่อมโยงกันเช่นนี้

“สิ่งที่ท่านพูดก็มีเหตุผล

“แต่หากไม่มีข้านำทาง ลูกน้องของท่านไม่มีทางได้พบอาจารย์ของข้า และยิ่งไม่มีทางฝ่าหมอกพิษที่อาจารย์ข้าสร้างไว้”

รุ่ยอ๋องเสนอ: “นั่นไม่ยากเลย เจ้าสั่งเช่นไร พวกเขาก็จะทำเช่นนั้น อีกอย่าง พวกเรายังสามารถไปที่ชายแดนของสองแคว้นได้ ทำเช่นนี้ก็จะสามารถส่งสารถึงกันได้ทันท่วงที”

หร่วนฝูอวี้ถูกเขาพูดโน้มน้าว ก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ตกลง ก็ทำตา
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1603

    พลังที่เก๋อสือชีระเบิดออกมาในวินาทีนั้น ผลักหร่วนฝูอวี้ออกไปไกลหลายก้าวเขายืนอยู่ข้างหน้ารุ่ยอ๋อง ท่าทางเหมือนแม่ไก่ที่ปกป้องลูก“รุ่ยอ๋องท่านคงไม่เป็นไรกระมัง! ท่านวางใจได้ มีข้าอยู่ จะไม่ยอมให้ศิษย์พี่ฆ่าท่านแน่! พวกเราแค่ต้องการให้ท่านถอยทัพเท่านั้น...”หร่วนฝูอวี้ยืนได้มั่นคงแล้ว ก็ตะคอกด้วยความโมโห“เจ้าสือชี! เจ้าอยู่ข้างใดกันแน่!!”เจ้าเด็กคนนี้ บังอาจมาผลักนาง!ซ้ำยังผลักนางเพื่อปกป้องรุ่ยหลินอีกต่างหาก!อย่าว่าแต่หร่วนฝูอวี้เลย แม้แต่รุ่ยอ๋องก็แปลกใจกับปฏิกิริยาของเก๋อสือชีเช่นกันทว่า เมื่อครู่เก๋อสือชีเพียงแค่ยังไม่ทันได้สติ คิดแต่ว่าจะต้องไม่ให้ศิษย์พี่วู่วามทำเรื่องผิดพลาด จึงเผลอยืนอยู่ข้างรุ่ยอ๋องตอนนี้เขารีบเปลี่ยนข้างทันที พร้อมกับเตือนรุ่ยอ๋องด้วยท่าทางดุดัน“ท่านอย่าขยับ! มิเช่นนั้นมีดของข้าจะไม่ปรานีใคร!”รุ่ยอ๋องมองมีดสั้นที่เก๋อสือชีจ่อเข้ามา มุมปากพลันกระตุกเบา ๆหร่วนฝูอวี้โกรธจัดจนหัวเราะออกมา“เจ้าใช้มีดสั้นแค่นั้นข่มขู่ผู้ใด! เจ้าดูสิว่าเขามีท่าทางกลัวหรือไม่!”เก๋อสือชีใช้มีดสั้นจี้ไปที่รุ่ยอ๋อง พลางเอ่ยด้วยความอัดอั้นตันใจ“ศิษย์พี่ อาวุธหา

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1602

    รุ่ยอ๋องเดินเข้าไปใกล้หนานเจียงอ๋องที่นั่งอยู่บนบัลลังก์หนานเจียงอ๋องลุกขึ้นยืน ราวกับรู้ล่วงหน้าถึงจุดจบของตัวเอง จึงตะโกนขึ้น“เป็นเซียวเหิงกับถานไถเหยี่ยนที่หลอกเรา——”ฉึบ!!แสงกระบี่ส่องประกายวาบหนึ่งศีรษะของหนานเจียงอ๋องก็ร่วงลงพื้นทันทีเหล่าเสนาบดีกับเหล่าองครักษ์ของหนานเจียงในท้องพระโรง ทุกคนต่างยืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมากเมื่อมองไปยังรุ่ยอ๋อง ก็อดสั่นสะท้านไม่ได้รุ่ยอ๋องชักกระบี่ที่เปื้อนเลือดกลับมา และเก็บเข้าฝักเขากวาดตามองไปรอบ ๆ กองทัพฉีควบคุมชาวหนานเจียงที่อยู่ในท้องพระโรงได้แล้วสายตาที่คนเหล่านั้นมองมาที่เขา มีทั้งความหวาดกลัว ความโกรธแค้น และความเกลียดชังเขาจัดการอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด พร้อมออกคำสั่ง“ผู้ที่ยอมจำนนจะไม่ถูกสังหาร”พอเอ่ยจบ ก็มองไปยังศีรษะของหนานเจียงอ๋องด้วยสายตาเย็นชาเพราะคนผู้นี้ ทำให้จี๋เอ๋อร์เกือบจะสังเวยชีวิต ตอนนี้อายุน้อยเท่านี้แต่กลับได้รับบาดเจ็บภายใน จำต้องพึ่งพายาต่อไปอีกหลายปี ส่วนหร่วนฝูอวี้ก็ต้องกลายเป็นนักโทษที่ถูกหมายจับ ต้องหลบหนีไปทั่ว และเผชิญอันตรายอยู่หลายครั้งการสังหารด้วยกระบี่ครั้งเดียว

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1601

    แม้จะพูดทีเล่นทีจริง แต่เซียวอวี้ก็ยังใส่ใจอยู่บ้าง“เรื่องสำคัญเช่นนี้ เหตุใดก่อนหน้านี้ถึงไม่บอกเรา?”เฟิ่งจิ่วเหยียนมองเขาอย่างสงบนิ่ง และเปิดเผยตามตรง“กลัวว่าท่านจะหมกมุ่นจนขาดสติ แล้วจะส่งคนจำนวนมากมาตามหาจุดศูนย์กลางของค่ายกลที่แคว้นซีหนี่ว์”เซียวอวี้หัวเราะด้วยความโกรธ“ตอนนี้แน่ใจแล้วว่าจุดศูนย์กลางไม่ได้อยู่ที่แคว้นซีหนี่ว์ ที่นี่ไม่มีอันตราย เจ้าถึงได้กล้าบอกเรา? เฟิ่งจิ่วเหยียน เจ้านี่ช่าง...”เขาไม่อาจหาคำที่เหมาะสมมาบอกได้ในตอนนี้ อีกทั้งก็ไม่ได้ตำหนิจากใจจริงถึงอย่างไรนางก็เพิ่งคลอดลูก ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือจิตใจ ก็ควรได้รับการพักฟื้นเป็นอย่างดี“แล้วเหตุใดตอนนี้เจ้าถึงบอกเรา?”“เมื่อครู่ท่านก็พูดเองว่า อาจเป็นเพราะจะเร่งให้ท่านรีบกลับไป”เซียวอวี้: ...ดีมาก ช่างดีเหลือเกินแม้แต่คำโกหกนางก็ยังขี้เกียจจะสรรหามาตอบเขาเขาถอนหายใจ “ใจร้ายเสียจริง”เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่อยากอ้อมค้อม“หม่อมฉันรู้ว่าเหตุใดท่านถึงรีบร้อนที่จะรวมใต้หล้าเป็นหนึ่ง“เพราะการปรากฏตัวในตอนนี้ของ ‘ใยแมงมุม’ ท่านจึงรู้สึกเป็นกังวล ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องปกติของมนุษย์“ยิ่งไปกว่านั้นใยแมงม

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1600

    ด้วยคำนึงถึงการฟื้นตัวหลังคลอดบุตรของเฟิ่งจิ่วเหยียน เซียวอวี้ยังคงปากแข็งไม่ยอมเอ่ย เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ไม่ถามมากความ แต่ใจนางรู้ดีว่า มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น ด้วยอุปนิสัยของนาง จะต้องสืบหาความจริงให้กระจ่าง และจัดการปัญหาให้จบสิ้น ตอนนี้นางพยายามปล่อยวางภาระ ไม่ปล่อยให้ตนเองกังวลมากเกินไป นางถามเซียวอวี้ “ท่านวางแผนจะกลับหนานฉีเมื่อใดเพคะ?” เซียวอวี้อุ้มบุตรชายตัวน้อยที่เพิ่งคลอดไม่กี่วัน ครั้นได้ยินเช่นนี้ สีหน้าพลันแข็งค้าง “รีบร้อนไล่เราไปขนาดนี้เชียว? “มิใช่บอกแล้วหรือ อย่างน้อยที่สุดก็จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าจนกว่าครบเดือน “ยิ่งกว่านั้น ลูกชายก็เพิ่งคลอด เราไม่ควรอยู่เคียงข้างเขาหรือ?” “จิ่วเหยียน เจ้าช่างไม่รู้เลยว่า ตอนนั้นเราเสียใจมากเพียงใด ที่ไม่มีโอกาสให้พวกอาหลิ่นได้เห็นเป็นคนแรก ในตอนที่พวกเขาลืมตาดูโลก” เฟิ่งจิ่วเหยียนโต้ตอบอย่างไร้ไมตรี “ก็เป็นเพราะท่านไม่ระวัง จนถูกชาวเป่ยเยี่ยนจับตัวไป” เซียวอวี้ : … “อย่ารื้อฟื้นเรื่องในอดีตอีกเลย” เขาปิดหูลูกชายโดยไม่รู้ตัว เฟิ่งจิ่วเหยียนจริงจังมาก “อันที่จริง

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1599

    ครู่ต่อมา กลุ่มนางกำนัลก็พบตัวนายหญิงเฟิ่ง พูดให้ชัดเจนคือ พบตัวนายหญิงเฟิ่งที่พยายามกระโดดลงบ่อน้ำปลิดชีพแต่ไม่สำเร็จ โชคดีที่ช่วยไว้ได้ทัน และดึงตัวขึ้นมาได้ นางเปียกโชกไปทั้งกาย พึมพำอยู่ในปาก “ข้าไม่เอาไหน...เป็นข้าที่ไร้ประโยชน์ ทำอะไรไม่ได้เลย”…… ห้องบรรทมของประมุขแคว้น เพียะ! เฟิ่งเวยเฉียงตบหน้าไฉ่เยว่ฉาดใหญ่ สายตาฉายแววดุดัน “ผู้ใดใช้ให้เจ้าพูดออกไป! “เจ้าเกือบจะทำให้คนต้องตาย!” ไฉ่เยว่คุกเข่าลงเสียงดัง “ตุบ” จากนั้นตบหน้าตนเอง “เป็นความผิดของบ่าวเอง เป็นบ่าวเองที่ปากมาก...บ่าวสมควรตายเพคะ!” เฟิ่งเวยเฉียงตระหนักถึงความภักดีที่ไฉ่เยว่คอยอยู่เคียงข้างนางเสมอ จึงช่วยประคองอีกฝ่ายขึ้นมาด้วยตนเอง “ไฉ่เยว่ ข้าปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนพี่น้อง มีหลายเรื่อง ที่แม้แต่ท่านแม่กับพี่หญิงก็ยังไม่รู้ มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่รู้ดี “เจ้าทรยศความไว้วางใจของข้าเช่นนี้ จะไม่ให้ข้าโกรธได้อย่างไร?” ไฉ่เยว่ยิ่งตำหนิตนเอง ดวงตาแดงก่ำ “บ่าวสมควรตาย...” เฟิ่งเวยเฉียงถอนหายใจ ใช้ผ้าซับน้ำตาให้ไฉ่เยว่ด้วยตนเอง “เอาล่ะ หน้าช้ำห

  • แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย   บทที่ 1598

    ยามจื่อ ไฉ่เยว่มาตามที่สัญญาไว้ นายหญิงเฟิ่งถามอย่างกังวล “เวยเฉียงลูกสาวของข้า...มีเรื่องใดปิดบังข้าอยู่หรือไม่?” ตั้งแต่ที่ไฉ่เยว่ทิ้งข้อความนัดหมายไว้เมื่อตอนกลางวัน นายหญิงเฟิ่งก็อดไม่ได้ที่จะมีความคิดฟุ้งซ่าน ไฉ่เยว่สีหน้าหนักอึ้ง นางพานายหญิงเฟิ่งไปยังสถานที่ลับตาคนก่อน หลังจากแน่ใจว่าไม่มีคนอื่นอยู่แถวนั้นแล้ว ไฉ่เยว่กระซิบเอ่ย “คุกหลวง... “ยามใดที่ประมุขแคว้นอารมณ์ไม่ดี ก็จะเสด็จไปยังคุกหลวงเจ้าค่ะ” นายหญิงเฟิ่งร้อนใจยิ่งนัก “ไยจึงไปที่คุกหลวง?” ไฉ่เยว่หวนนึกถึงภาพหนึ่ง ม่านตาเบิกกว้าง รู้สึกคลื่นไส้อาเจียนโดยสัญชาตญาณ นายหญิงเฟิ่งรีบเดินเข้าไปช่วยตบหลังนางเบา ๆ “ไฉ่เยว่ เจ้าเป็นอะไรไป?” ครั้นไฉ่เยว่เงยหน้าขึ้น น้ำตาก็คลอเต็มเบ้า นายหญิงเฟิ่งเห็นแล้ว ทั้งเป็นห่วง และอยากรู้ใจจะขาดว่า ในคุกหลวงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไฉ่เยว่ตั้งสติได้แล้ว เอ่ยเสียงแหบพร่า “ในคุกหลวงมีนักโทษจำนวนมากถูกคุมขังอยู่ “ประมุขแคว้นชอบที่จะทรมานพวกเขาด้วยตนเอง โดยเฉพาะผู้ชาย “ประมุขแคว้นลงมือเอาพวกเขา...เอาพวกเขามาตอนทิ้งเจ้าค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status