เมื่อข้าหมดรักสามีไร้ใจ

เมื่อข้าหมดรักสามีไร้ใจ

last update最後更新 : 2025-12-02
語言: Thai
goodnovel12goodnovel
評分不足
25章節
836閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

พีเรียด

เศร้าใจ

ปากร้าย

เกิดใหม่

เขาชังน้ำหน้านางหนักหนากระทั่งนางใกล้ตายยังไร้การเหลียวแล บุรุษเช่นเขาน่ะหรือที่นางยอมถวายหัวใจมอบให้ได้แม้แต่ชีวิตตัวเอง แต่ก่อนคอยไล่ตามร้องขอความรักจากเขา ต่อแต่นี้มีเพียงความเฉยชามอบกลับคืน

查看更多

第 1 章

บทนำ

結婚三周年記念日。

林悠々華(はやし ゆゆか)は引き出しを開けて、結婚前に買ったコンドームの箱がまだ使い切れずに残っていることに気づいた。

避妊対策をしていなかったわけではない。

そもそも、彼女と夫の冷泉博史(れいぜい ひろし)の間には、最初から「夫婦生活」というものが存在しなかったのだ。

それで、結婚記念日に、彼女は勇気を振り絞って、セクシーなランジェリーを買った。

ワインを三杯飲んで、シャワーを終えた博史が出てくるタイミングを見計らって、悠々華は思いきって彼の首に腕を回した。

「ねえ、あなた……」

甘く、震える声でささやいた。

「今日は、私たち……」

しかし、次の瞬間、博史は彼女を乱暴に突き飛ばした。

「林悠々華、お前、どこまで下劣なんだ?」

男の瞳は冷たく研ぎ澄まされて、声は氷のようだった。

「何度もしつこく迫りやがって。そんなに飢えてるなら、自分で棒でやれ」

悠々華の顔から、さっと血の気が引いた。

彼女には理解できなかった。

夫に愛を求めただけなのに、どうしてこんな侮辱を受けなければならないのか。

その夜、悠々華は眠れないまま朝を迎えてしまった。

布団にもぐりこみ、スマホを滑らせる。

画面にはある知恵袋サイトのページが映っていた。

【無性生活の苦しみ。結婚してから一度も手を出してこない夫、どうすれば?】

【旦那さん、もしかして男に興味あるんじゃ?】

【それとも不能?】

……心ない推測ばかりが、画面に並んでいた。

混乱したまま、水を飲もうとベッドを出た悠々華。

だが、隣にいるはずの博史の姿がいない。

トイレの明かりが漏れ、ドアの隙間から妙な音が聞こえてきた。

恐る恐る近づいた彼女は、そこで凍りついた。

彼女の夫、夜の営みに無関心だったはずの博史が、自分の妹の林清雪(はやし きよゆき)の写真を前に、ひとりエッチの悦びにふけっていたのだ。

悠々華はもう寝たと思い込んでいるのか、博史は昂った声でうわごとのように呟いていた。

「清雪ちゃん……清雪ちゃん……」

悠々華はよろめいて、必死に寝室へ戻った。

そのとき、枕元の博史のスマホが光っている。

震える指で手に取った。

彼のパスワードは知っていた。

これまで一度も覗いたことはなかったが、今はもう、我慢できなかった。

そこには、彼が友人たちと交わしたグループチャットの履歴が残っていた。

【博史、今日で禁欲1000日目だろ?祝いに飲もうぜ!】

【まじかよ、林悠々華と結婚して三年近いのに、一度もヤッてないって?】

【あいつは田舎臭いけど、顔もスタイルも最高級だろ?触りたくならないのかよ?】

【我慢できるに決まってんだろ。博史は清雪さんに誓ったんだぞ。「体は清雪だけのものだ」ってな、博史は約束を絶対に破らない男だ】

【そうよ。林悠々華は清美さんのお嬢様の身分を奪ってから、博史の両親は彼らの結婚を強要するんだ。彼女みたいな田舎娘と結婚するのも、全部博史の策略だ!】

【最初から数年後に離婚するつもりだったんだよ。そしたら林悠々華はバツイチの中古女になるしな!】

【そういや博史、もう冷泉家の企業はほぼ掌握したんだろ?そろそろ離婚していいんじゃねぇ?】

一瞬、グループチャットが静まり返っていた。

そして、博史がシャワーを浴びる前に送った一言が表示された。

【もうすぐだ】

短い返答。

でも、それだけで十分すぎるほどの絶望だった。

……

悠々華は孤児だった。

幼い頃、外国人家庭に引き取られて、育てられてきた。

四年前、偶然知った。自分が大富豪の林家の、本当の娘だったことを。

林家は彼女を捨てたわけではなかった。

赤ん坊の頃、何者かにすり替えられていたのだ。

そして今、林家は彼女を迎えた。

だが、育てられてきたもう一人の、養女の清雪も手放すことができず、二人を一緒に林家に置いた。

冷泉家と林家の縁談は、祖父母の代から決まっていた。

それで、婚約者は清雪から悠々華に変わった。

最初、悠々華はそんな政略結婚に興味もなかった。

けれど、あのときの博史は違った。

彼は彼女に必死にアプローチした。

国内の食事に慣れない彼女のため、プライベートジェットでイタリア料理を買いに飛んだり、夜眠れない彼女に朝まで電話で付き合ったりしていた。

それに、誘拐事件で、「どちらか一人しか助けられない」と脅されたとき、両親は清雪を選び、彼女を見捨てた。

そんな中、命懸けで助けに来てくれたのが、博史だった。

だから、悠々華は心を預けた。そして、結婚を受け入れた。

しかし結婚後、彼は別人のように冷たくなった。

遠ざかり、一度も、触れてくれなかった。

悠々華は最初、彼の体に問題があるのではと心配していた。

でも今、すべてがわかった。

――問題なんてなかった。

女が嫌いなわけでもなかった。

ただ、彼の体は、別の女のために残していたのだ。

なぜだろう。

迷子になったのは、彼女のせいじゃない。

林家に戻ったのも、彼女のせいじゃない。

それなのに、どうしてこんな仕打ちを受けなければならないのか。

ちょうどそのとき、スマホが震えた。

悠々華はふらふらとベランダに出る。

「悠々華?」

電話の向こうから、養母の優しい声が聞こえた。

おずおずと、こう告げた。

「もうすぐ、私の誕生日なの。もしよかったら、イタリアに戻ってきてくれない?もちろん、本当の両親が許してくれないなら、無理はしないで……」

悠々華を育てた養父母は、不妊のため正式な手続きを経て彼女を迎えた。

血のつながりはなくても、誰よりも深く愛してくれた。

けれど四年前、博史に惹かれた彼女は、一人で国内に残る道を選んだ。

でも今。

養母の声を聞いた瞬間、胸に押し込めていた涙が堰を切った。

「ママ……帰りたい」

娘の涙に、養母はすぐさま焦った声で叫んだ。

「何があったの!?林家にいじめられたの!?そうなら、すぐ帰ってきなさい!誰にも、悠々華を傷つけさせないわ!」

悠々華の養父母は、イタリア最大の財閥で、ヨーロッパでも屈指の権力を誇る。

養母はきっぱりと言い切った。

「すぐ手配するわ!三日後、プライベートジェットを飛ばして迎えに行く!私たちの大切な娘。誰にも、指一本触れさせない!」

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
25 章節
บทนำ
ผ้าเช็ดหน้าสีขาวนวลยื่นมาตรงหน้านางอย่างไม่นึกรังเกียจ แม้ใบหน้าของเว่ยซูเหม่ยเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนเพราะการหลบหนีหัวซุกหัวซุนจากฝีมือนักฆ่ามือฉกาจ “ท่านโหว ข้าเกรงว่านักฆ่าพวกนั้นได้หนีไปแล้ว” “หย่งเจิ้ง เจ้าแบ่งคนของเราแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งตามหาคนอีกฝ่ายตามจับนักฆ่าพวกนั้น” “ขอรับ” คล้อยหลังบ่าวรับใช้สืออันหลงจึงได้บอกสตรีตรงหน้า “เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะจับคนที่มันคิดทำร้ายเจ้ามาลงโทษให้จงได้” “แม่นมกับสาวใช้ของข้า ตอนนี้พวกนางจะเป็นเช่นไรบ้างก็มิรู้” “พวกนางสองคนจะต้องปลอดภัยแน่” แม้ชายหนุ่มตรงหน้าพูดจาปลอบโยน แต่ทว่าไม่นานนักกลับได้ยินข่าวร้ายดังเข้าหู น้ำตาของนางไหลอาบแก้มทั้งสองข้างเพราะคนของเขาพบศพหญิงชรารายหนึ่ง นางเป็นแม่นมที่เว่ยซูเหม่ยรักดั่งมารดาแท้ ๆ เหตุเพราะตั้งแต่ลืมตาดูโลกมามารดาของนางได้สิ้นชีพลงทำให้หญิงสาวถูกบิดาไล่ออกจากจวนตอนอายุห้าขวบให้มาอาศัยอยู่บ้านสวนในชนบท ซึ่งอยู่ห้างจากเมืองหลวงยี่สิบลี้ เพราะคิดว่านางเป็นตัวกาลกิณีมีเพียงแม่นมกับสาวใช้หนึ่งคนที่ติดตามด้วยความภักดี
閱讀更多
โน้มน้าวหาตัวแทน
“ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ข้าไม่อยากให้เว่ยซูเหม่ยผู้นั้นแต่งกับตระกูลดี ๆ นี่ คนอย่างนางเหมาะสมกับการใช้ชีวิตชั้นต่ำอยู่บ้านสวนนู่น แค่คิดว่าต้องเห็นหน้านางข้าก็รู้สึกสะอิดสะเอียดเต็มทน” “นางไม่ได้จะอยู่นานเป็นปีเสียหน่อย อย่างมากคงอยู่ในจวนแค่สามเดือน” “เพื่อเข่อซิงข้าจะอดทนใช้อากาศร่วมกันกับนางก็แล้วกัน!” “แสดงว่าฮูหยินตัดสินใจแล้วใช่ไหมเจ้าคะ” “แต่ท่านพี่นี่สิไม่รู้จะยินยอมรึไม่” “ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกเจ้าค่ะ แต่ไหนแต่ไรมานายท่านไม่เคยใส่ใจเรื่องของนางอยู่แล้ว” “ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล เช่นนั้นข้าไปหาท่านพี่เสียหน่อย” ใต้เท้าเว่ยฉือนั่งสะสางงานอยู่เรือนใหญ่ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยดูแล้วน่าเกรงขาม เขาเป็นคนที่ได้ชื่อว่าอำมหิตที่สุดเพราะฆ่าได้แม้กระทั่งสหายรักของตัวเอง “นายท่าน ฮูหยินขอพบขอรับ” “ตอนนี้ข้ายุ่ง บอกนางให้กลับไปก่อนเถิด” “คะ...คือว่า ฮูหยินบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องหารือกับท่านขอรับ” “เรื่องอะไรหรือ” “เรื่องพระราชทานสมรสเจ้าค่ะ” ฮูหยินเว่ยแทรกขึ้น ก่อ
閱讀更多
ลูกสาวผู้ถูกทอดทิ้ง
เมื่อทุกอย่างถูกตัดสินใจเป็นอันแน่นอนแล้ว สาวใช้ที่อยู่ในเรือนจึงส่งจดหมายรายละเอียดต่าง ๆ ทั้งคำพูดของใต้เท้าเว่ยฉือที่เอ่ยกับเข่อซิงกับสถานการณ์ทางฝั่งฮูหยินไปให้เจ้านายของตนรับรู้ ไม่นานนักจดหมายจากเมืองหลวงได้มาถึงบ้านสวน "คุณหนู จดหมายจากเมืองหลวงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ" "ขอบใจเจ้ามาก เจ้าไปทำงานของเจ้าเถิด" เว่ยซูเหม่ยบอกสาวใช้ ก่อนเปิดอ่านจดหมายเพียงลำพัง ครั้นอ่านจนจบน้ำตาของนางไหลเอ่อออกมาอาบสองแก้ม แม้คิดไว้แล้วว่าท้ายที่สุดบิดาของนางต้องตัดสินใจเช่นนี้ ทว่าคำพูดในจดหมายกลับทำให้รู้สึกโศกเศร้าเสียจนกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้ไม่อยู่ "ท้ายที่สุดแล้วคนที่ท่านเลือกที่จะถนุถนอมก็ไม่ใช่ข้าอีกเช่นเคย" นางขยำจดหมายนั้นทิ้ง พลันใช้มือทั้งสองข้างปาดน้ำตา ไม่มีเวลาที่ต้องมาเสียใจกับเรื่องพวกนี้อีกแล้ว ตอนนี้ควรเตรียมตัวกลับจวนถึงจะถูก แม้จะถูกทอดทิ้งสักกี่หน แต่เว่ยซูเหม่ยไม่อาจลืมความจริงได้ว่าคนที่ทอดทิ้งตัวเองเป็นบิดาแท้ ๆ ที่ในอดีตนางเคยเรียกว่าท่านพ่อด้วยความคะนึงหาและเฝ้ารอมาโดยตลอด หญิงสาวมองไปยังเรือนไม้หลังเล็กด้วยความผูกพัน แ
閱讀更多
อย่าได้คิดมารังแกข้า
“ซูเหม่ย มาหาแม่เร็วเข้า” “ทะ...ท่านแม่” “วันนี้เป็นวันเกิดเจ้า แม่สั่งสาวใช้ให้ทำหมั่นโถวไว้ให้เจ้าด้วยกินให้หมดล่ะ” แม้ใบหน้าของนางจะยิ้มแย้ม แต่ข้างในหาได้เป็นเหมือนที่แสดงออก “ขอบคุณท่านแม่ ซูเหม่ยจะกินหมั่นโถวนี้ให้หมดอย่างแน่นอน” “ดีมากเด็กดี แต่จะดีกว่านี้ถ้าหากเจ้าไม่เรียกข้าว่าแม่อีก” ท้ายประโยคหันมากระซิบพูดกับนางด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ ตอนนั้นซูเหม่ยถึงได้รู้ธาตุแท้ของผู้หญิงคนนี้ว่าแท้จริงแล้วนางเป็นคนเช่นไร เสียงสาวใช้ร้องโหวกเหวกโวยวายดังเข้ามาถึงด้านในทำให้เว่ยซูเหม่ยรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตั้งแต่รุ่งสาง “เกิดอะไรขึ้น” นางถามขึ้น หลังจากเปิดประตูออก “คือว่า” “ไม่ต้องพูดแล้ว” นางแทรกขึ้น สายตามองยังพื้นที่มีน้ำสกปรกนองอยู่ เมื่อพอจะรู้แล้วว่าต้นเหตุเกิดจากอะไร “คุณหนู เหตุใดท่านถึงยอมให้แม้แต่พวกสาวใช้รังแกล่ะเจ้าคะ” “ใครบอกเจ้ากันว่าข้าจะยอมถูกรังแกเหมือนแต่ก่อน เพียงแต่เราเพิ่วกลับจวนมา รออีกสักหน่อยเถิดข้าจะตอบแทนพวกนางอย่างสาสมทีเดียว” “บ่าวขออภัยที่ไม่อา
閱讀更多
ข้าจะปกป้องท่านเอง
เหลียงเฟยฮุ่ยลงโทษสาวใช้ในครัวอย่างจำยอม เดิมทีคิดว่าแม้เว่ยซูเหม่ยจะถูกคนในจวนรังแกสามีของตนคงไม่แยแสเรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนในอดีต ทว่ากลับคิดผิดไปเสียนี่ “ท่านแม่ ท่านต้องลงโทษสาวใช้พวกนั้นให้หนักจะได้ไม่มีใครกล้าทำเรื่องเช่นนั้นกับพี่ใหญ่อีก” “ทำไมเจ้าถึงได้เอาแต่ปกป้องนางกัน เจ้าไม่เห็นหรือว่าแม่ต้องใช้ความพยายามมากเท่าใดเพื่อให้เจ้าเป็นคนสำคัญที่สุดในจวน” “นางเป็นพี่สาวของข้า หากวันนั้นไม่มีนางข้าไม่อาจมีชีวิตรอดจนถึงตอนนี้” “บุญคุณส่วนบุญคุณ เจ้าต้องแยกแยะให้ชัดเจน นางเป็นเพียงพี่สาวต่างแม่หาใช่พี่สาวร่วมอุทร” “ท่านแม่ควรบอกตัวเองมากกว่านะเจ้าคะ ข้าจะไม่ทนเห็นนางถูกรังแกอีก ถึงเป็นท่านข้าก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้แน่” “เข่อซิง!” ฮูหยินเว่ยเรียกชื่อไล่ตามหลัง แต่นางหาได้หวนกลับไปหามารดา ที่ผ่านมานางรู้ดีว่าที่เว่ยซูเหม่ยต้องแยกตัวออกจากจวนเป็นเพราะมารดานางอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด แต่ไม่อาจทำอะไรได้เพราะท่านพ่อเห็นดีเห็นงามด้วย แต่บัดนี้ได้กลับมาอยู่ด้วยกันเข่อซิงบอกกับตัวเองว่าไม่ว่าจักเกิดอันใดขึ้นขออยู่ปกป้องพี่สา
閱讀更多
ฮูหยินในนาม
“เจ้ามองหน้าข้าทำไมหรือ” “ปะ...เปล่าเจ้าค่ะ ขอบคุณคุณชายที่ช่วยเหลือ” “ท่านโหว มัวยืนทำอะไรอยู่ที่นี่หรือ ใต้เท้าลู่มีเรื่องอยากพูดคุยกับท่าน” “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” ชายหนุ่มค่อย ๆ เดินไปอีกทาง “เอ่อ ไม่ทราบว่าใต้เท้าพอจะรู้หรือไม่ว่าคุณชายเมื่อครู่นี้เป็นใคร” นางถามชายสูงวัย “แม่นางไม่รู้จักเขาหรอกรึ เขาคือคุณชายจากตระกูลสือนามว่าสืออันหลง” “สะ...สืออันหลง” หลังจากได้ยินคำตอบหัวใจของนางเต้นแรงยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก ใครเล่าจะคิดว่าตัวเองจักได้แต่งงานกับคนที่เฝ้ารอมาโดยตลอด หนึ่งเดือนผ่านไป ทั้งจวนตระกูลเว่ยตกแต่งด้วยผ้าสีแดงตั้งแต่หน้าจวนยันท้ายจวน บ่งบอกว่ามีงานมงคล “คุณหนู วันนี้เป็นวันแต่งงานของท่าน รู้สึกเช่นไรบ้างเจ้าคะ” “ไม่รู้สิ” แม้ปากเอ่ยเช่นนั้น แต่รอยยิ้มกลับสวนทางกับคำพูด “ดูก็รู้ว่าท่านมีความสุข” หวนปี้บอกอย่างรู้ทัน เพราะเมื่อคืนนางแอบเห็นนายหญิงของตัวเองเอาแต่นั่งจ้องผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นตั้งค่อนคืน “ท่านพี่” “เข่อซิง เจ้ามาทำอะไรที่
閱讀更多
ต่างคนต่างอยู่
“บอกให้นางกลับเรือนไป ตอนนี้ข้าไม่อยากพบผู้ใด” เว่ยซู่เหม่ยได้ยินชัดแจ้งทุกคำ แต่ก็อดรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้จึงได้นำน้ำแกงฝากไว้กับสาวใช้ก่อนที่ตนจะกลับเรือน นับแต่นั้นเขาพยายามหลบหน้านางทุกทาง แม้เว่ยซูเหม่ยคอยไปเยี่ยมเยียนทุกวันแต่กลับไม่เคยได้พบสักครา จนบางทีนึกสงสัยว่าบุรุษที่ตนแต่งงานด้วยเกลียดชังอะไรนางนัก เขาเคยเห็นหน้าสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นฮูหยินของตัวเองสักครั้งแล้วหรือยัง พบกันคราวก่อนนางเป็นเพียงคนแปลกหน้าเท่านั้น “คิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ” “สามีข้าช่างแปลกคนนัก นี่ข้าทำอะไรผิดไปหรือ” “ท่านไม่ได้ทำอันใดผิดหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่ท่านโหวของเราแต่ไหนแต่ไรมามิเคยสนใจหญิงใดมาก่อน” ป้าจ้าวตอบแทนหวนปี้ นางถือว่าเป็นบ่าวรับใช้อวุโสที่สุดเพราะแต่ก่อนเคยเป็นสาวใช้คู่กายมารดาท่านโหว “ท่านมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อใด” “บ่าวมาตั้วแต่ได้ยินท่านถามสาวใช้นั่นแหละเจ้าคะ” “ที่ว่าท่านโหวไม่เคยสนใจสตรีเป็นเรื่องจริงรึ” “จริงเจ้าค่ะ แต่ท่านเป็นคนแรกที่ท่านโหวคอยหลีกเลี่ยงไม่อยากพบหน้า เรื่องนี้บ่าวก็เข้าใจท่
閱讀更多
ทิ้งห่าง
“เหตุใดถึง” ก่อนที่สืออันหลงจะพูดจบได้เหลือบลงมองพื้นถึงได้รู้สาเหตุ “หย่งเจิ้ง ที่รองเหยียบหายไปไหน” “สงสัยคนรถลืมหยิบมาขอรับ ฮูหยินหากท่านไม่รังเกียจเชิญเหยียบหลังข้าได้เลยขอรับ” ไม่ว่าเปล่า เขาก้มตัวงอหลังเพื่อให้นางเหยีบหลังตัวเองขึ้นรถม้า “หลบไป! แผลเจ้ายังไม่หายดี ข้าจะอุ้มนางเอง” พูดจบ ก็คว้าร่างบางขึ้นอุ้มก่อนจะวางลงเมื่อเท้านางแตะบนรถม้าแล้ว นางแอบยิ้มยามที่เขาโอบกอดนางไว้ไม่แน่เขาอาจไม่ได้เกลียดชังนางดังที่ปากพูดก็เป็นได้ หญิงสาวคิดเข้าข้างตัวเอง “ท่านโหว ฮูหยิน มาแล้วหรือ” “ยินดีกับคุณชายรองด้วยนะขอรับ” “เจ้าก็เช่นกันเพิ่งแต่งฮูหยินได้ไม่นานพอได้เห็นท่านทั้งสองเดินเคียงคู่กันมาทำให้รู้สึกปลาบปลื้มแทนบิดาของเจ้ายิ่งนัก เสียดายที่เขาด่วนจากไปเร็ว” “อะ...แฮ่ม ท่านพี่” ก่อนที่ใต้เท้าเจิ้งจะได้พูดอันใดมากไปกว่านี้ ฮูหยินเจิ้งได้ร้องขัดเสียก่อน เพราะทุกคนในเมืองหลวงรู้ดีว่าภรรยาของเขาผู้นี้มาจากตระกูลใด “เชิญท่านโหวกับฮูหยินเข้าไปข้างในก่อนเถิด” หลังจากเข้ามาในจวนชายหนุ่ม
閱讀更多
ผิดที่เกิดเป็นคนตระกูลเว่ย
นับแต่นั้นนางหมั่นเพียรเย็บปักถุงเท้าให้สามีด้วยความประณีต ครั้นเย็บเสร็จก็ถึงคราปักลวดลายลงไปจนทุกอย่างเสร็จสิ้นจึงได้ฝากให้หย่งเจิ้งนำไปมอบให้เขา “เจ้าไปที่ใดมารึ” “ฮูหยินฝากให้บ่าวนำถุงเท้าคู่นี้มามอบให้ท่านโหว” ชายหนุ่มเปรยตามองถุงเท้าคู่นั้นครู่เดียว แม้มันจะประณีตและงดงามแค่ไหนเขาก็ไม่ได้สนใจ “เอาไปทิ้งเสีย” “ฮูหยินปักเย็บเองกับมือเลยนะขอรับ” “แล้วอย่างไร ที่นางทำเรื่องพวกนี้ก็เพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากข้า” “ท่านโหวเข้าใจผิดแล้ว” “ข้าน่ะหรือเข้าใจผิด สตรีแซ่เว่ยผู้นั้นคงคิดหาผลประโยชน์จากข้าสิไม่ว่า” “หากนางคิดเช่นนั้นจริง ป่านนี้คงเข้าหาท่านทุกครั้งที่มีโอกาสแล้วล่ะขอรับ” “ก็จริงของเจ้า งานเลี้ยงคราวก่อนข้าต้องอุ้มนางขึ้นรถม้าเจ้าว่าสาเหตุเป็นเพราะอะไร หากนางไม่ได้เป็นคนสั่งให้คนขับรถม้าทำเช่นนั้น” “ท่านโหว ท่านมองนางในแง่ร้ายเกินไปรึไม่ถึงอย่างไรนางก็เป็นฮูหยินของท่านแล้วนะขอรับ” “นางไม่ใช่ฮูหยินของข้า ข้าจะคอยดูว่าคนอย่างนางจะทนอยู่ที่นี่ได้นานเท่าใด”
閱讀更多
ปราบกบฎ
“ข้าได้ยินมาว่าท่านแต่งฮูหยินเข้าจวนแล้ว หากข้ากลับไปด้วยจะไม่ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจหรอกหรือ ข้ากลัวว่า” “ข้าแต่งงานก็จริง แต่ข้ากับนางมิได้ใช้ชีวิตร่วมกันเฉกเช่นคู่สามีภรรยา อีกอย่างหากนางคิดอยากเป็นฮูหยินของข้าจะต้องรู้จักใจกว้างและเชื่อฟังข้า” “ฟังจากที่ท่านพูดถึงนาง ทำไมข้ารู้สึกว่าท่านไม่ค่อยชอบพอฮูหยินล่ะเจ้าคะ” “เจ้าพูดถูก ข้าไม่พึงใจนางไม่เคยพึงใจแม้สักนิด” สุดท้ายแล้วเหลียวลี่อินได้ติดตามท่านโหวหนุ่มกลับเมืองหลวงด้วยกัน ข่าวดีที่สืออันหลงเอาชนะพวกกบฏลือเลื่องไปทั่วทั้งแคว้น พร้อมกับเว่ยซูเหม่ยคลายความกังวลใจยามทราบข่าว “พ่อบ้านกู้ ท่านทราบรึไม่ว่าท่านโหวจะกลับถึงเมืองหลวงเมื่อใด” “หากนับตั้งแต่ม้าเร็วเดินทางมาถึง ข้าคิดว่าอีกสามวันขอรับ” “เช่นนั้นรึ” “ฮูหยิน ถามทำไมหรือ” “ข้าจะได้เตรียมตัวต้อนรับท่านโหวกลับมาอย่างไรเล่า” สามวันผ่านไปเร็วราวกับสายลม หญิงสาวพร้อมสาวใช้คนสนิทมายืนรอท่านโหวหนุ่มตั้งแต่ยามสาย กระทั่งเห็นรถม้าจอดเทียบหน้าประตูจวนจึงได้เดินตรงดิ่ง
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status