เมื่อข้าหมดรักสามีไร้ใจ

เมื่อข้าหมดรักสามีไร้ใจ

last update最終更新日 : 2025-12-02
作家:  ม่านซู連載中
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
評価が足りません
25チャプター
706ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

พีเรียด

เศร้าใจ

ปากร้าย

เกิดใหม่

เขาชังน้ำหน้านางหนักหนากระทั่งนางใกล้ตายยังไร้การเหลียวแล บุรุษเช่นเขาน่ะหรือที่นางยอมถวายหัวใจมอบให้ได้แม้แต่ชีวิตตัวเอง แต่ก่อนคอยไล่ตามร้องขอความรักจากเขา ต่อแต่นี้มีเพียงความเฉยชามอบกลับคืน

もっと見る

第1話

บทนำ

(Lyra’s POV)

“I should have never come here.”

I stood frozen outside the ultrasound room, clutching the report in my hands. My fingers shook, not from excitement or anticipation, but from fear. Fear of what I knew was coming. Fear of the truth that I had tried to deny for weeks.

One fetus, alive. Intrauterine pregnancy, 8+ weeks.

I read the words again. I was pregnant. Two months along.

But instead of feeling the joy, the surprise that most women would feel, I felt nothing but dread. The weight of the decision I would soon have to make crushed me, and with it, the fear of facing him again—the man who had destroyed everything I thought I knew about love.

My phone rang, breaking through my thoughts like a thunderclap. I glanced at the screen.

“Rhys.”

I took a deep breath before answering.

“Hello?” My voice sounded far too weak to be my own.

“Come to the office.” His voice was cold, clipped, as usual. It always sent a chill down my spine.

“I—”

The call ended abruptly. No chance to refuse. No room for hesitation. I stuffed the ultrasound report into my bag, my hands trembling as I walked out of the hospital.

The world outside felt like a blur as I hurried to the one place I always found myself at his command—the tallest building in the city.

I didn’t know when it had started, this cycle of coming and going at his whim, but I had long since given up trying to fight it. Rhys Maddox—my husband—had a way of getting what he wanted, and I was no exception. I was a mere tool in his life, a thing to be used when needed. He’d made it clear from the start that my only purpose was to serve him.

I arrived at the suite on the 32nd floor, the office cold and sterile. The scent of leather and expensive cologne filled the air, making my stomach turn. I was used to this place, but it never failed to make me feel small.

I was about to sit down when the sound of the fingerprint scanner outside the door buzzed. The heavy door opened, and in he walked, the man who had ruined my life yet somehow held my heart in his hands.

Rhys. His tailored black suit was a second skin, as if it was made for him alone. His presence was commanding, but cold—always cold.

He barely glanced in my direction as he strode in. His gaze was fixed on something only he could see.

“Did your trip go well?” I forced myself to speak, trying to mask the tremor in my voice as I stood up.

He didn’t respond. Instead, his eyes flickered to the bag in my hand, and without a word, he reached for it. He pulled out a pink lingerie set and tossed it in front of me like it was an everyday request.

“Shower. Put this on,” he ordered, his voice as emotionless as ever.

My cheeks flushed. “I... I’m not feeling well,” I said, biting my lip to keep the tremor out of my voice. “Can’t we—”

His eyes narrowed at the lie. “Stop making excuses,” he said coldly, cutting me off before I could finish.

I had been lying to him for weeks now, but this time, my excuse felt especially hollow. The baby—I couldn’t ignore it anymore. But I didn’t dare tell him.

Instead, I reluctantly turned and walked toward the bathroom. I could feel his eyes burning into my back, and I knew he was waiting, as always, for me to comply.

The water was hot, scalding almost, but I stood under the spray, trying to wash away the dread pooling in my stomach. The pink set Rhys had given me seemed to mock me, each soft piece a reminder of the life I had never wanted but was stuck with.

When I emerged, the room was just as cold and sterile as it had been before. Rhys was lounging on the bed, his eyes scanning something on his phone. I felt small under his gaze, exposed and vulnerable. He didn’t look up when I stepped into the room, but I could feel the weight of his attention.

“Please, can I have just one day off?” I found myself asking, even though I already knew the answer.

He finally looked up, his gaze icy and unyielding. “Do you think you deserve a break?” The question hung in the air like an accusation.

My heart clenched. “I’m not feeling well,” I repeated, my voice barely a whisper now.

His eyes softened for a fraction of a second, but it was gone before I could process it. He sat up, moving toward me with a fluid grace that left me breathless. “You don’t get to refuse me,” he said with a dangerous calm, his voice laced with finality.

I swallowed hard, my throat dry as I tried to avoid his gaze. “When will you stop tormenting me? When will you let me go?” The words escaped before I could stop them, and my eyes burned with unshed tears.

For a moment, Rhys’s expression shifted—faint amusement flashed across his face, as though he were entertained by my defiance. Then, without warning, his hand gripped my chin, forcing me to meet his gaze.

“You want to leave?” He sneered, his voice thick with menace. “Not in this lifetime, Lyra. You belong to me, whether you like it or not.”

My heart shattered as he leaned in to kiss me, and for the first time, I fought back, turning my face away. “I’m not your toy, Rhys,” I snapped, tears threatening to spill.

“You dare refuse me?” His voice was low, filled with a dangerous edge. In one swift motion, he lifted me and tossed me onto the bed, the force of it taking my breath away.

Two hours later, I lay on the bed, my body aching in ways I couldn't explain. A faint red stain marked the sheets, and panic surged through me. My baby.

I barely had the strength to drag myself to the hospital again, my body tre

mbling as I stumbled through the doors.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
25 チャプター
บทนำ
ผ้าเช็ดหน้าสีขาวนวลยื่นมาตรงหน้านางอย่างไม่นึกรังเกียจ แม้ใบหน้าของเว่ยซูเหม่ยเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนเพราะการหลบหนีหัวซุกหัวซุนจากฝีมือนักฆ่ามือฉกาจ “ท่านโหว ข้าเกรงว่านักฆ่าพวกนั้นได้หนีไปแล้ว” “หย่งเจิ้ง เจ้าแบ่งคนของเราแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งตามหาคนอีกฝ่ายตามจับนักฆ่าพวกนั้น” “ขอรับ” คล้อยหลังบ่าวรับใช้สืออันหลงจึงได้บอกสตรีตรงหน้า “เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะจับคนที่มันคิดทำร้ายเจ้ามาลงโทษให้จงได้” “แม่นมกับสาวใช้ของข้า ตอนนี้พวกนางจะเป็นเช่นไรบ้างก็มิรู้” “พวกนางสองคนจะต้องปลอดภัยแน่” แม้ชายหนุ่มตรงหน้าพูดจาปลอบโยน แต่ทว่าไม่นานนักกลับได้ยินข่าวร้ายดังเข้าหู น้ำตาของนางไหลอาบแก้มทั้งสองข้างเพราะคนของเขาพบศพหญิงชรารายหนึ่ง นางเป็นแม่นมที่เว่ยซูเหม่ยรักดั่งมารดาแท้ ๆ เหตุเพราะตั้งแต่ลืมตาดูโลกมามารดาของนางได้สิ้นชีพลงทำให้หญิงสาวถูกบิดาไล่ออกจากจวนตอนอายุห้าขวบให้มาอาศัยอยู่บ้านสวนในชนบท ซึ่งอยู่ห้างจากเมืองหลวงยี่สิบลี้ เพราะคิดว่านางเป็นตัวกาลกิณีมีเพียงแม่นมกับสาวใช้หนึ่งคนที่ติดตามด้วยความภักดี
続きを読む
โน้มน้าวหาตัวแทน
“ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ข้าไม่อยากให้เว่ยซูเหม่ยผู้นั้นแต่งกับตระกูลดี ๆ นี่ คนอย่างนางเหมาะสมกับการใช้ชีวิตชั้นต่ำอยู่บ้านสวนนู่น แค่คิดว่าต้องเห็นหน้านางข้าก็รู้สึกสะอิดสะเอียดเต็มทน” “นางไม่ได้จะอยู่นานเป็นปีเสียหน่อย อย่างมากคงอยู่ในจวนแค่สามเดือน” “เพื่อเข่อซิงข้าจะอดทนใช้อากาศร่วมกันกับนางก็แล้วกัน!” “แสดงว่าฮูหยินตัดสินใจแล้วใช่ไหมเจ้าคะ” “แต่ท่านพี่นี่สิไม่รู้จะยินยอมรึไม่” “ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกเจ้าค่ะ แต่ไหนแต่ไรมานายท่านไม่เคยใส่ใจเรื่องของนางอยู่แล้ว” “ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล เช่นนั้นข้าไปหาท่านพี่เสียหน่อย” ใต้เท้าเว่ยฉือนั่งสะสางงานอยู่เรือนใหญ่ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยดูแล้วน่าเกรงขาม เขาเป็นคนที่ได้ชื่อว่าอำมหิตที่สุดเพราะฆ่าได้แม้กระทั่งสหายรักของตัวเอง “นายท่าน ฮูหยินขอพบขอรับ” “ตอนนี้ข้ายุ่ง บอกนางให้กลับไปก่อนเถิด” “คะ...คือว่า ฮูหยินบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องหารือกับท่านขอรับ” “เรื่องอะไรหรือ” “เรื่องพระราชทานสมรสเจ้าค่ะ” ฮูหยินเว่ยแทรกขึ้น ก่อ
続きを読む
ลูกสาวผู้ถูกทอดทิ้ง
เมื่อทุกอย่างถูกตัดสินใจเป็นอันแน่นอนแล้ว สาวใช้ที่อยู่ในเรือนจึงส่งจดหมายรายละเอียดต่าง ๆ ทั้งคำพูดของใต้เท้าเว่ยฉือที่เอ่ยกับเข่อซิงกับสถานการณ์ทางฝั่งฮูหยินไปให้เจ้านายของตนรับรู้ ไม่นานนักจดหมายจากเมืองหลวงได้มาถึงบ้านสวน "คุณหนู จดหมายจากเมืองหลวงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ" "ขอบใจเจ้ามาก เจ้าไปทำงานของเจ้าเถิด" เว่ยซูเหม่ยบอกสาวใช้ ก่อนเปิดอ่านจดหมายเพียงลำพัง ครั้นอ่านจนจบน้ำตาของนางไหลเอ่อออกมาอาบสองแก้ม แม้คิดไว้แล้วว่าท้ายที่สุดบิดาของนางต้องตัดสินใจเช่นนี้ ทว่าคำพูดในจดหมายกลับทำให้รู้สึกโศกเศร้าเสียจนกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้ไม่อยู่ "ท้ายที่สุดแล้วคนที่ท่านเลือกที่จะถนุถนอมก็ไม่ใช่ข้าอีกเช่นเคย" นางขยำจดหมายนั้นทิ้ง พลันใช้มือทั้งสองข้างปาดน้ำตา ไม่มีเวลาที่ต้องมาเสียใจกับเรื่องพวกนี้อีกแล้ว ตอนนี้ควรเตรียมตัวกลับจวนถึงจะถูก แม้จะถูกทอดทิ้งสักกี่หน แต่เว่ยซูเหม่ยไม่อาจลืมความจริงได้ว่าคนที่ทอดทิ้งตัวเองเป็นบิดาแท้ ๆ ที่ในอดีตนางเคยเรียกว่าท่านพ่อด้วยความคะนึงหาและเฝ้ารอมาโดยตลอด หญิงสาวมองไปยังเรือนไม้หลังเล็กด้วยความผูกพัน แ
続きを読む
อย่าได้คิดมารังแกข้า
“ซูเหม่ย มาหาแม่เร็วเข้า” “ทะ...ท่านแม่” “วันนี้เป็นวันเกิดเจ้า แม่สั่งสาวใช้ให้ทำหมั่นโถวไว้ให้เจ้าด้วยกินให้หมดล่ะ” แม้ใบหน้าของนางจะยิ้มแย้ม แต่ข้างในหาได้เป็นเหมือนที่แสดงออก “ขอบคุณท่านแม่ ซูเหม่ยจะกินหมั่นโถวนี้ให้หมดอย่างแน่นอน” “ดีมากเด็กดี แต่จะดีกว่านี้ถ้าหากเจ้าไม่เรียกข้าว่าแม่อีก” ท้ายประโยคหันมากระซิบพูดกับนางด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ ตอนนั้นซูเหม่ยถึงได้รู้ธาตุแท้ของผู้หญิงคนนี้ว่าแท้จริงแล้วนางเป็นคนเช่นไร เสียงสาวใช้ร้องโหวกเหวกโวยวายดังเข้ามาถึงด้านในทำให้เว่ยซูเหม่ยรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตั้งแต่รุ่งสาง “เกิดอะไรขึ้น” นางถามขึ้น หลังจากเปิดประตูออก “คือว่า” “ไม่ต้องพูดแล้ว” นางแทรกขึ้น สายตามองยังพื้นที่มีน้ำสกปรกนองอยู่ เมื่อพอจะรู้แล้วว่าต้นเหตุเกิดจากอะไร “คุณหนู เหตุใดท่านถึงยอมให้แม้แต่พวกสาวใช้รังแกล่ะเจ้าคะ” “ใครบอกเจ้ากันว่าข้าจะยอมถูกรังแกเหมือนแต่ก่อน เพียงแต่เราเพิ่วกลับจวนมา รออีกสักหน่อยเถิดข้าจะตอบแทนพวกนางอย่างสาสมทีเดียว” “บ่าวขออภัยที่ไม่อา
続きを読む
ข้าจะปกป้องท่านเอง
เหลียงเฟยฮุ่ยลงโทษสาวใช้ในครัวอย่างจำยอม เดิมทีคิดว่าแม้เว่ยซูเหม่ยจะถูกคนในจวนรังแกสามีของตนคงไม่แยแสเรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนในอดีต ทว่ากลับคิดผิดไปเสียนี่ “ท่านแม่ ท่านต้องลงโทษสาวใช้พวกนั้นให้หนักจะได้ไม่มีใครกล้าทำเรื่องเช่นนั้นกับพี่ใหญ่อีก” “ทำไมเจ้าถึงได้เอาแต่ปกป้องนางกัน เจ้าไม่เห็นหรือว่าแม่ต้องใช้ความพยายามมากเท่าใดเพื่อให้เจ้าเป็นคนสำคัญที่สุดในจวน” “นางเป็นพี่สาวของข้า หากวันนั้นไม่มีนางข้าไม่อาจมีชีวิตรอดจนถึงตอนนี้” “บุญคุณส่วนบุญคุณ เจ้าต้องแยกแยะให้ชัดเจน นางเป็นเพียงพี่สาวต่างแม่หาใช่พี่สาวร่วมอุทร” “ท่านแม่ควรบอกตัวเองมากกว่านะเจ้าคะ ข้าจะไม่ทนเห็นนางถูกรังแกอีก ถึงเป็นท่านข้าก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้แน่” “เข่อซิง!” ฮูหยินเว่ยเรียกชื่อไล่ตามหลัง แต่นางหาได้หวนกลับไปหามารดา ที่ผ่านมานางรู้ดีว่าที่เว่ยซูเหม่ยต้องแยกตัวออกจากจวนเป็นเพราะมารดานางอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด แต่ไม่อาจทำอะไรได้เพราะท่านพ่อเห็นดีเห็นงามด้วย แต่บัดนี้ได้กลับมาอยู่ด้วยกันเข่อซิงบอกกับตัวเองว่าไม่ว่าจักเกิดอันใดขึ้นขออยู่ปกป้องพี่สา
続きを読む
ฮูหยินในนาม
“เจ้ามองหน้าข้าทำไมหรือ” “ปะ...เปล่าเจ้าค่ะ ขอบคุณคุณชายที่ช่วยเหลือ” “ท่านโหว มัวยืนทำอะไรอยู่ที่นี่หรือ ใต้เท้าลู่มีเรื่องอยากพูดคุยกับท่าน” “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” ชายหนุ่มค่อย ๆ เดินไปอีกทาง “เอ่อ ไม่ทราบว่าใต้เท้าพอจะรู้หรือไม่ว่าคุณชายเมื่อครู่นี้เป็นใคร” นางถามชายสูงวัย “แม่นางไม่รู้จักเขาหรอกรึ เขาคือคุณชายจากตระกูลสือนามว่าสืออันหลง” “สะ...สืออันหลง” หลังจากได้ยินคำตอบหัวใจของนางเต้นแรงยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก ใครเล่าจะคิดว่าตัวเองจักได้แต่งงานกับคนที่เฝ้ารอมาโดยตลอด หนึ่งเดือนผ่านไป ทั้งจวนตระกูลเว่ยตกแต่งด้วยผ้าสีแดงตั้งแต่หน้าจวนยันท้ายจวน บ่งบอกว่ามีงานมงคล “คุณหนู วันนี้เป็นวันแต่งงานของท่าน รู้สึกเช่นไรบ้างเจ้าคะ” “ไม่รู้สิ” แม้ปากเอ่ยเช่นนั้น แต่รอยยิ้มกลับสวนทางกับคำพูด “ดูก็รู้ว่าท่านมีความสุข” หวนปี้บอกอย่างรู้ทัน เพราะเมื่อคืนนางแอบเห็นนายหญิงของตัวเองเอาแต่นั่งจ้องผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นตั้งค่อนคืน “ท่านพี่” “เข่อซิง เจ้ามาทำอะไรที่
続きを読む
ต่างคนต่างอยู่
“บอกให้นางกลับเรือนไป ตอนนี้ข้าไม่อยากพบผู้ใด” เว่ยซู่เหม่ยได้ยินชัดแจ้งทุกคำ แต่ก็อดรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้จึงได้นำน้ำแกงฝากไว้กับสาวใช้ก่อนที่ตนจะกลับเรือน นับแต่นั้นเขาพยายามหลบหน้านางทุกทาง แม้เว่ยซูเหม่ยคอยไปเยี่ยมเยียนทุกวันแต่กลับไม่เคยได้พบสักครา จนบางทีนึกสงสัยว่าบุรุษที่ตนแต่งงานด้วยเกลียดชังอะไรนางนัก เขาเคยเห็นหน้าสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นฮูหยินของตัวเองสักครั้งแล้วหรือยัง พบกันคราวก่อนนางเป็นเพียงคนแปลกหน้าเท่านั้น “คิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ” “สามีข้าช่างแปลกคนนัก นี่ข้าทำอะไรผิดไปหรือ” “ท่านไม่ได้ทำอันใดผิดหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่ท่านโหวของเราแต่ไหนแต่ไรมามิเคยสนใจหญิงใดมาก่อน” ป้าจ้าวตอบแทนหวนปี้ นางถือว่าเป็นบ่าวรับใช้อวุโสที่สุดเพราะแต่ก่อนเคยเป็นสาวใช้คู่กายมารดาท่านโหว “ท่านมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อใด” “บ่าวมาตั้วแต่ได้ยินท่านถามสาวใช้นั่นแหละเจ้าคะ” “ที่ว่าท่านโหวไม่เคยสนใจสตรีเป็นเรื่องจริงรึ” “จริงเจ้าค่ะ แต่ท่านเป็นคนแรกที่ท่านโหวคอยหลีกเลี่ยงไม่อยากพบหน้า เรื่องนี้บ่าวก็เข้าใจท่
続きを読む
ทิ้งห่าง
“เหตุใดถึง” ก่อนที่สืออันหลงจะพูดจบได้เหลือบลงมองพื้นถึงได้รู้สาเหตุ “หย่งเจิ้ง ที่รองเหยียบหายไปไหน” “สงสัยคนรถลืมหยิบมาขอรับ ฮูหยินหากท่านไม่รังเกียจเชิญเหยียบหลังข้าได้เลยขอรับ” ไม่ว่าเปล่า เขาก้มตัวงอหลังเพื่อให้นางเหยีบหลังตัวเองขึ้นรถม้า “หลบไป! แผลเจ้ายังไม่หายดี ข้าจะอุ้มนางเอง” พูดจบ ก็คว้าร่างบางขึ้นอุ้มก่อนจะวางลงเมื่อเท้านางแตะบนรถม้าแล้ว นางแอบยิ้มยามที่เขาโอบกอดนางไว้ไม่แน่เขาอาจไม่ได้เกลียดชังนางดังที่ปากพูดก็เป็นได้ หญิงสาวคิดเข้าข้างตัวเอง “ท่านโหว ฮูหยิน มาแล้วหรือ” “ยินดีกับคุณชายรองด้วยนะขอรับ” “เจ้าก็เช่นกันเพิ่งแต่งฮูหยินได้ไม่นานพอได้เห็นท่านทั้งสองเดินเคียงคู่กันมาทำให้รู้สึกปลาบปลื้มแทนบิดาของเจ้ายิ่งนัก เสียดายที่เขาด่วนจากไปเร็ว” “อะ...แฮ่ม ท่านพี่” ก่อนที่ใต้เท้าเจิ้งจะได้พูดอันใดมากไปกว่านี้ ฮูหยินเจิ้งได้ร้องขัดเสียก่อน เพราะทุกคนในเมืองหลวงรู้ดีว่าภรรยาของเขาผู้นี้มาจากตระกูลใด “เชิญท่านโหวกับฮูหยินเข้าไปข้างในก่อนเถิด” หลังจากเข้ามาในจวนชายหนุ่ม
続きを読む
ผิดที่เกิดเป็นคนตระกูลเว่ย
นับแต่นั้นนางหมั่นเพียรเย็บปักถุงเท้าให้สามีด้วยความประณีต ครั้นเย็บเสร็จก็ถึงคราปักลวดลายลงไปจนทุกอย่างเสร็จสิ้นจึงได้ฝากให้หย่งเจิ้งนำไปมอบให้เขา “เจ้าไปที่ใดมารึ” “ฮูหยินฝากให้บ่าวนำถุงเท้าคู่นี้มามอบให้ท่านโหว” ชายหนุ่มเปรยตามองถุงเท้าคู่นั้นครู่เดียว แม้มันจะประณีตและงดงามแค่ไหนเขาก็ไม่ได้สนใจ “เอาไปทิ้งเสีย” “ฮูหยินปักเย็บเองกับมือเลยนะขอรับ” “แล้วอย่างไร ที่นางทำเรื่องพวกนี้ก็เพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากข้า” “ท่านโหวเข้าใจผิดแล้ว” “ข้าน่ะหรือเข้าใจผิด สตรีแซ่เว่ยผู้นั้นคงคิดหาผลประโยชน์จากข้าสิไม่ว่า” “หากนางคิดเช่นนั้นจริง ป่านนี้คงเข้าหาท่านทุกครั้งที่มีโอกาสแล้วล่ะขอรับ” “ก็จริงของเจ้า งานเลี้ยงคราวก่อนข้าต้องอุ้มนางขึ้นรถม้าเจ้าว่าสาเหตุเป็นเพราะอะไร หากนางไม่ได้เป็นคนสั่งให้คนขับรถม้าทำเช่นนั้น” “ท่านโหว ท่านมองนางในแง่ร้ายเกินไปรึไม่ถึงอย่างไรนางก็เป็นฮูหยินของท่านแล้วนะขอรับ” “นางไม่ใช่ฮูหยินของข้า ข้าจะคอยดูว่าคนอย่างนางจะทนอยู่ที่นี่ได้นานเท่าใด”
続きを読む
ปราบกบฎ
“ข้าได้ยินมาว่าท่านแต่งฮูหยินเข้าจวนแล้ว หากข้ากลับไปด้วยจะไม่ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจหรอกหรือ ข้ากลัวว่า” “ข้าแต่งงานก็จริง แต่ข้ากับนางมิได้ใช้ชีวิตร่วมกันเฉกเช่นคู่สามีภรรยา อีกอย่างหากนางคิดอยากเป็นฮูหยินของข้าจะต้องรู้จักใจกว้างและเชื่อฟังข้า” “ฟังจากที่ท่านพูดถึงนาง ทำไมข้ารู้สึกว่าท่านไม่ค่อยชอบพอฮูหยินล่ะเจ้าคะ” “เจ้าพูดถูก ข้าไม่พึงใจนางไม่เคยพึงใจแม้สักนิด” สุดท้ายแล้วเหลียวลี่อินได้ติดตามท่านโหวหนุ่มกลับเมืองหลวงด้วยกัน ข่าวดีที่สืออันหลงเอาชนะพวกกบฏลือเลื่องไปทั่วทั้งแคว้น พร้อมกับเว่ยซูเหม่ยคลายความกังวลใจยามทราบข่าว “พ่อบ้านกู้ ท่านทราบรึไม่ว่าท่านโหวจะกลับถึงเมืองหลวงเมื่อใด” “หากนับตั้งแต่ม้าเร็วเดินทางมาถึง ข้าคิดว่าอีกสามวันขอรับ” “เช่นนั้นรึ” “ฮูหยิน ถามทำไมหรือ” “ข้าจะได้เตรียมตัวต้อนรับท่านโหวกลับมาอย่างไรเล่า” สามวันผ่านไปเร็วราวกับสายลม หญิงสาวพร้อมสาวใช้คนสนิทมายืนรอท่านโหวหนุ่มตั้งแต่ยามสาย กระทั่งเห็นรถม้าจอดเทียบหน้าประตูจวนจึงได้เดินตรงดิ่ง
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status