Chapter 8

"ฝีมือใช้ได้นี่...เธอก็ทำมาใหม่แล้วไม่ใช่เหรอก็กินจานนั้นเลยสิ" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับตักข้าวเข้าปาก โดยไม่ได้สนใจใดๆ ทั้งสิ้น แม้ว่าขวัญข้าวจะพยายามแย้งขึ้น เรื่องที่เขานั้นใช้ช้อนส้อมของเธอ แต่ชายหนุ่มกลับยกมือขึ้นห้ามให้เธอหยุดพูด ขวัญข้าวจึงปล่อยเลยตามเลยและนั่งลงกินข้าวต่อจานใหม่ ที่เธอตั้งใจทำมาให้กับเขา                                              

นับจากนี้ไปคนทั้งคู่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิต แต่ที่แน่ๆ ในเวลานี้มีใครบางคนแอบดีใจไม่น้อย ที่มารดาได้ส่งหญิงสาวให้มาฝึกงานกับเขา แม้ว่าชายหนุ่มจะประกาศให้ใครต่อใครทราบว่าขวัญข้าวเป็นน้องสาว แต่ความจริงย่อมเป็นสิ่งไม่ตาย เมื่อเธอกับเขานั้นต่างสายเลือด ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันโดยสิ้นเชิง

เช้าของวันใหม่ซึ่งวันนี้เป็นวันอาทิตย์และมันก็เป็นวันหยุดของอัครเดชด้วย เขาจึงสามารถตื่นสายได้เป็นพิเศษ ชายหนุ่มจึงเลือกตัดสินใจที่จะจัดงานปาร์ตี้ขึ้นในคืนวันเสาร์ เพราะวันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนของเขา ขวัญข้าวตื่นแต่เช้ามาเก็บกวาดบริเวณสระน้ำจนเรียบร้อย ปกติแล้วบ้านหลังนี้ไม่มีแม่บ้าน พวกเสื้อผ้าของเขาชายหนุ่มจะเรียกใช้ร้านซักรีด ที่จะคอยบริการรับส่งผ้าให้กับเขาอาทิตย์ละครั้ง ส่วนคนทำความสะอาดนั้นเขาก็จ้างพิเศษแม่บ้านที่ออฟฟิศมาทำให้                             

ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาบิดขี้เกียจ ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดผ้าม่านแล้วมองลงไปที่ด้านล่าง ภาพที่เห็นนั้นทำให้อัครเดชถึงกับยกยิ้มที่มุมปาก เมื่อหญิงสาวที่เดินทางมาจากต่างจังหวัด ตัวเล็กๆ ผิวขาวปากนิดจมูกหน่อยกำลังเก็บกวาด ในสิ่งที่เขากับเพื่อนๆ ทำสกปรกเอาไว้ในช่วงค่ำคืนที่ผ่านมา โดยที่เขานั้นไม่ได้ปริปากขอให้เธอช่วยเลยสักคำ แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะทำให้ด้วยความเต็มใจ และเธอก็ทำได้อย่างเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน จนเขานั้นต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรออก เพื่อบอกแม่บ้านว่าไม่ต้องมาทำความสะอาดที่บ้านแล้ว  

จากนั้นอัครเดชจึงหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำทำธุระส่วนตัว สักพักใหญ่ๆ ชายหนุ่มก็เดินออกมาพร้อมกับใส่ชุดลำลอง เมื่ออยู่บ้านเสื้อยืดกางเกงยีนธรรมดา แต่เมื่ออยู่บนตัวอัครเดชแล้วมันดูดีและมีเสน่ห์เอามากๆ                                                                                                     

พอเดินลงมาด้านล่าง กลิ่นอาหารที่โชยมากำลังทำให้บ้านหลังนี้มีชีวิตชีวามากขึ้น เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปในครัว ขณะที่ขวัญข้าวกำลังขะมักเขม้น ในการปรุงรสอาหารเลยไม่ได้สังเกตว่ามีชายร่างสูงใหญ่ ยืนอยู่ด้านหลังบังตัวของเธอจนมิด                                                                                       

"ทำอะไรทานหอมจัง" เสียงทุ้มของชายหนุ่มทำให้ขวัญข้าวถึงกับสะดุ้ง                                      

"ว้าย!" ขวัญข้าวร้องอุทานออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจ ขณะที่แผ่นหลังของเธอนั้นกระแทกเข้ากับอกแกร่งของชายหนุ่มเต็มเปา จนสัมผัสได้ถึงมวลกล้ามของพี่ชาย และมันก็กำลังทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง ซึ่งชายหนุ่มเองก็ได้รวบเธอมาไว้ในอ้อมกอดของเขาอย่างอัตโนมัติ เพราะกลัวว่าขวัญข้าวจะล้มลงไป             

"มีอะไรกินบ้างทำไมหอมจัง หอมไปถึงหน้าบ้านเลยท่าทางจะอร่อย" เสียงของชาร์ลดังขึ้น เมื่อเขาเดินเคียงคู่มากับเควิน ชายหนุ่มทั้งสองเดินเข้ามาในบ้านอัครเดชพร้อมกัน ราวกับว่าได้นัดหมายกันเอาไว้ ทั้งที่ปกติคนทั้งคู่จะพักผ่อนอยู่ที่บ้าน เพราะมันคือวันหยุด ซึ่งเสียงของชาร์ลทำให้อัครเดชรีบผละอ้อมกอดออกจากขวัญข้าว ด้วยความรู้สึกเสียดาย แม้ว่าเธอนั้นจะไม่ได้ตั้งใจให้เขากอดก็ตามทu

               "ไอ้พวกเพื่อนเวรมากันทำไมแต่เช้าวะ!" ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสีย ขณะที่ขวัญข้าวรู้สึกอาย ที่เผลอไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาเมื่อสักครู่ แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มนั้นจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วรีบเดินออกไปจากห้องครัวตรงไปหาเพื่อนทั้งสองของเขาในทันที                                                           

"พวกมึงสองคนมาหากูทำไมแต่เช้า วันนี้วันหยุดไม่พักผ่อนหรือไง" อัครเดชถามเพื่อนออกมาด้วยใบหน้าที่ไม่ต้อนรับแขกเลยสักนิด ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟากลางห้องโถงของบ้านข้างๆ กับชาร์ล ซึ่งชายหนุ่มจัดมุมตรงนี้เอาไว้สำหรับเล่นเกมโดยเฉพาะ เพราะมันโล่งแล้วทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย หลังจากที่ทำงานหนักมาทั้งวัน                                                 

"พวกกูสองคนไม่ได้มาหามึง แต่มาหาน้องสาวมึงต่างหาก ขวัญข้าวอยู่ในครัวใช่ไหม" เควินพูดออกมาพร้อมกับลุกขึ้นยืน เพื่อเตรียมตัวเดินเข้าไปในครัว                                                                                            

"หยุดเลยไอ้เควินเดี๋ยวกูไปช่วยน้องขวัญข้าวเอง มึงไม่ถนัดเรื่องทำอาหารไม่ใช่เหรอ" ชาร์ลพูดพร้อมกับรีบลุกขึ้นเดินไปฉุดแขนเควินเอาไว้         

"บ้านกูก็เปิดร้านอาหาร ทำไมกูจะทำกับข้าวไม่เป็น เนี่ยเชฟเควินมึงรู้จักหรือเปล่า...เฮ้ยไอ้ชาร์ล!" ในเวลานี้สองหนุ่มกำลังพยายาม แย่งกันเข้าไปในครัว อีกคนก็พยายามผลักส่วนอีกคนก็พยายามดึง จนอัครเดชนั้นรู้สึกหมั่นไส้ขวัญข้าวขึ้นมา ทั้งที่เธอนั้นไม่ได้ทำอะไรผิดเลย                      

"พวกมึงสองคนหยุด! แล้วไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารไม่อย่างนั้น จะได้แดกตีนกู! แทนข้าวเลือกเอา" ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่น้ำเสียงของเขานั้น กลับกระแทกกระทั้น เสียจนเพื่อนทั้งสองมองมาที่เขาพร้อมทั้งแสดงสีหน้าอารมณ์เสียออกมาอย่างจำใจ ที่จะต้องไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารด้วยกันทั้งคู่      

"เสร็จหรือยัง มัวแต่ใส่เสน่ห์ลงไปหรือไง ถึงได้ทำนานจังแค่ข้าวต้ม ฉันหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้วเนี่ย" ชายหนุ่มพูดเอ็ดขวัญข้าวออกมา ทั้งที่เธอนั้นกำลังตักข้าวต้มใส่ชาม                                                                 

"เสร็จแล้วค่ะ เพื่อนพี่มากี่คนขวัญจะได้ยกเอาไปให้ถูก" หญิงสาวพูดพร้อมกับโรยผักชีลงไปที่ชามข้าวต้ม                                                                     

"ของฉันไม่ใส่ผักชี" ชายหนุ่มไม่ตอบคำถามแต่รีบพูดขึ้นในทันที เพราะกลัวว่าเธอจะใส่ผักชีลงไปในชามข้าวต้มของเขา เมื่อชายหนุ่มนั้นไม่ชอบกลิ่นของมันเลยสักนิด                                                                   

"โอเคค่ะ ชามของพี่ไม่ใส่ผักชี เดี๋ยวขวัญจะยกไปให้ พี่ไปนั่งรอเลยค่ะ" ขวัญข้าวพูดพร้อมหยิบถาดขึ้นมา ซึ่งในถาดนั้นสามารถใส่ข้าวต้มได้ทีละสองชาม