LOGIN(คนนี้คือเมียผม)ทันทีที่ขวัญฤทัยควงแขนผู้เป็นสามีเดินเข้ามาสู่ตัวงานเลี้ยงสำคัญระดับโลก เป็นงานประกาศมอบรางวัลให้แก่บรรดาผู้บริหารชั้นนำทั่วประเทศ แสงแฟลชจึงระรัวสาดใส่เธอพร้อมด้วยสามีที่วันนี้เขาดูหล่อเหลายิ่งกว่าทุกๆวันเสียอีก แสงไฟวูบวาบส่องสว่างไปทั่วทั้งงาน ขวัญฤทัยตัวแข็งข้างก้าวขาแทบไม่ออกกั
“สวย...แล้วก็น่าเอาสุดๆ”ดวงตามืดมนหรี่แคบยามสัมผัสไปตามเรือนร่างอรชรอวบอิ่ม น้ำคำเขาหวานยามเอ่ยชมเมียที่ตัวเองยืดอกรับไม่หยุดหย่อน ลำอวบในมือเขาเต้นตุบๆอยู่ในฝ่ามือนุ่ม ขวัญฤทัยช่ำชองมากฝีมือขึ้นเรื่อยก็เพราะเจ้าหล่อนมีครูดีอย่างเขาไง...“ผัวไม่ไหวแล้ว ขอเอาสักน้ำก่อนแล้วกันนะจ๊ะเมียจ๋า”ด้วยความอด
(ตื๊อ ดื้อด้านถึงจะสมหวัง)เกือบครบหนึ่งปีเลยทีเดียวที่ออสติน โคลต้องเดินทางไปและกลับระหว่างคอนโดส่วนตัวที่กรุงเทพฯกับร้านขนมของขวัญฤทัยที่ต่างจังหวัด เขาอาศัยความหน้าด้านหน้าทนเดินเข้าออกภายในร้านซึ่งเป็นตึกแถวถึงสามชั้นราวกับเป็นเจ้าของร่วม โดยไม่สนใจเสียงขับไล่ไสส่งเป็นพักๆของเจ้าของร้านขนมตัวจริ
“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่...”สรรพนามทุกอย่างถูกเปลี่ยนไปทันทีที่ขวัญฤทัยฝากส่งข้อความส่งไปบอกว่าเธอขอลาออกจากเขา คนถูกถามถอนหายใจหนัก ถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กยัดช่อดอกไม้ไปให้ ขวัญฤทัยที่รู้สึกเหนื่อย“ไม่มีเรื่องอะไรของขวัญที่ฉันไม่รู้...”“ร้านปิดแล้วค่ะ...ขนมก็ขายหมดเกลี้ยงแล้วด้วย...” เ
(คนจะถูกทิ้งที่ไม่ยอมถูกทิ้ง...)ผ่านไปราวเดือนเศษความวุ่นวายในชีวิตของออสติน โคลก็กลับมาสู่สภาวะสงบสุข เขาเพิ่งจะบินกลับมาจากงานแต่งงานชนิดสายฟ้าแลบของมิลาด้ากับเจ้าของร้านอาหารจีนในประเทศฮ่องกงหมอนั่นเป็นพ่อตัวจริงของลูกในท้องมิลาด้า เจ้าหล่อนเป็นคนสารภาพเองกับปาก ก่อนจะยอมรับสารภาพ เขาทั้งปลอบทั
(ต่อ) ภายในห้องโถงใหญ่ มาดามซือเฉียว โจวกำลังนั่งหน้าเคร่งเครียดส่งสายตาดุกร้าวมองมาทางบุตรสาวด้วยความรู้สึกผิดหวังรุนแรง ทั้งที่ครอบครัวเพิ่งจะจัดการแก้ปัญหาเรื่องหนี้สินของบริษัทจนครบแล้วแท้ๆ วันนี้ลูกสาวกลับเดินมาบอก เจ้าตัวกำลังท้อง เธอกำลังจะดีใจอยู่แล้วเชียว กำลังจะได้เป็นยายคน ยังไงอีกไม่นาน
(คนที่ถูกใจกับคนที่ต้องตา)ดวงจันทร์เพียงครึ่งซีกกำลังเป็นพยานรักให้กับสองร่างที่ยังตั้งหน้าขยับโยกส่งความเสียวซ่านถึงกันไม่หยุดพัก ออสตินตวัดปลายลิ้นเลียน้ำรักเอ่อล้นมาถึงโคนขาอ่อน มือเขากุมข้อเท้าเล็กแลบลิ้นยาวออกมาเลียเสียงดังแผล็บ แผล็บ แผล็บ น้ำทิพย์รสชาติหวานหอมกลืนกินเท่าไรก็ไม่รู้จักพอ ลำอว
(ระเบียงน่าเสน่หา)ออสติน โคล อุ้มร่างอ่อนปวกเปียกมาจนถึงระเบียงบ้าน โชคดีตัวระเบียงไม่ได้หันออกมาทางหน้าบ้าน ระเบียงห้องเจ้านายหนุ่มอยู่ทางอีกปีก ด้านข้างเป็นต้นไม้สายพันธุ์ยืนต้นจึงพอช่วยบดบังสายตาจากฝั่งของเพื่อนบ้าน ถึงคนจะไม่เห็นแต่ขวัญฤทัยก็ยังรู้สึกกระดากอายอากาศมันเย็นๆพาทำให้หวิวๆชอบกล“อ๊า
เขาจะกักเก็บเจ้าหล่อนเอาไว้เป็นทาสบำเรอ เป็นสาวใช้ที่เขามอบหมายหน้าที่พิเศษให้โดยเฉพาะสาวใช้คนงามพอถูกเจ้านายใช้ไฟพิศวาสแผดเผาตัวเธอก็อ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งรนไฟ ยอมให้ความร่วมมือกับเขาแต่โดยดี เธอเลิกดิ้นหนีแต่เปลี่ยนเป็นหยัดกายปรนเปรอให้เขาแทน“อืม...อ๊า...ขวัญ...แหกขาออกหน่อย” ออสตินรับรู้ได้ถึงก
(ทั้งหึงทั้งโหด)ขวัญฤทัยขึ้นมาจัดการลากเอาตะกร้าผ้าของเจ้านายหนุ่มมาแยกชนิดของผ้าโดยไม่ทันได้ยินเสียงฝีเท้าเจ้าของห้องเขากลับขึ้นมาตอนไหน มารู้ตัวตอนที่ข้อมือเธอถูกเขาฉุดให้ลุกขึ้นจากพื้นห้อง“ว้าย!อะไรกันคะเจ้านาย”พอถูกฉุดกระชากอย่างแรงร่างงามถึงกับปลิวถลาชนเข้ากับหน้าอกตรึงแน่น เธอเงยหน้ามองเจ้า







