เข้าสู่ระบบ(คนนี้คือเมียผม)ทันทีที่ขวัญฤทัยควงแขนผู้เป็นสามีเดินเข้ามาสู่ตัวงานเลี้ยงสำคัญระดับโลก เป็นงานประกาศมอบรางวัลให้แก่บรรดาผู้บริหารชั้นนำทั่วประเทศ แสงแฟลชจึงระรัวสาดใส่เธอพร้อมด้วยสามีที่วันนี้เขาดูหล่อเหลายิ่งกว่าทุกๆวันเสียอีก แสงไฟวูบวาบส่องสว่างไปทั่วทั้งงาน ขวัญฤทัยตัวแข็งข้างก้าวขาแทบไม่ออกกั
“สวย...แล้วก็น่าเอาสุดๆ”ดวงตามืดมนหรี่แคบยามสัมผัสไปตามเรือนร่างอรชรอวบอิ่ม น้ำคำเขาหวานยามเอ่ยชมเมียที่ตัวเองยืดอกรับไม่หยุดหย่อน ลำอวบในมือเขาเต้นตุบๆอยู่ในฝ่ามือนุ่ม ขวัญฤทัยช่ำชองมากฝีมือขึ้นเรื่อยก็เพราะเจ้าหล่อนมีครูดีอย่างเขาไง...“ผัวไม่ไหวแล้ว ขอเอาสักน้ำก่อนแล้วกันนะจ๊ะเมียจ๋า”ด้วยความอด
(ตื๊อ ดื้อด้านถึงจะสมหวัง)เกือบครบหนึ่งปีเลยทีเดียวที่ออสติน โคลต้องเดินทางไปและกลับระหว่างคอนโดส่วนตัวที่กรุงเทพฯกับร้านขนมของขวัญฤทัยที่ต่างจังหวัด เขาอาศัยความหน้าด้านหน้าทนเดินเข้าออกภายในร้านซึ่งเป็นตึกแถวถึงสามชั้นราวกับเป็นเจ้าของร่วม โดยไม่สนใจเสียงขับไล่ไสส่งเป็นพักๆของเจ้าของร้านขนมตัวจริ
“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่...”สรรพนามทุกอย่างถูกเปลี่ยนไปทันทีที่ขวัญฤทัยฝากส่งข้อความส่งไปบอกว่าเธอขอลาออกจากเขา คนถูกถามถอนหายใจหนัก ถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กยัดช่อดอกไม้ไปให้ ขวัญฤทัยที่รู้สึกเหนื่อย“ไม่มีเรื่องอะไรของขวัญที่ฉันไม่รู้...”“ร้านปิดแล้วค่ะ...ขนมก็ขายหมดเกลี้ยงแล้วด้วย...” เ
(คนจะถูกทิ้งที่ไม่ยอมถูกทิ้ง...)ผ่านไปราวเดือนเศษความวุ่นวายในชีวิตของออสติน โคลก็กลับมาสู่สภาวะสงบสุข เขาเพิ่งจะบินกลับมาจากงานแต่งงานชนิดสายฟ้าแลบของมิลาด้ากับเจ้าของร้านอาหารจีนในประเทศฮ่องกงหมอนั่นเป็นพ่อตัวจริงของลูกในท้องมิลาด้า เจ้าหล่อนเป็นคนสารภาพเองกับปาก ก่อนจะยอมรับสารภาพ เขาทั้งปลอบทั
(ต่อ) ภายในห้องโถงใหญ่ มาดามซือเฉียว โจวกำลังนั่งหน้าเคร่งเครียดส่งสายตาดุกร้าวมองมาทางบุตรสาวด้วยความรู้สึกผิดหวังรุนแรง ทั้งที่ครอบครัวเพิ่งจะจัดการแก้ปัญหาเรื่องหนี้สินของบริษัทจนครบแล้วแท้ๆ วันนี้ลูกสาวกลับเดินมาบอก เจ้าตัวกำลังท้อง เธอกำลังจะดีใจอยู่แล้วเชียว กำลังจะได้เป็นยายคน ยังไงอีกไม่นาน
(ทั้งหึงทั้งโหด)ขวัญฤทัยขึ้นมาจัดการลากเอาตะกร้าผ้าของเจ้านายหนุ่มมาแยกชนิดของผ้าโดยไม่ทันได้ยินเสียงฝีเท้าเจ้าของห้องเขากลับขึ้นมาตอนไหน มารู้ตัวตอนที่ข้อมือเธอถูกเขาฉุดให้ลุกขึ้นจากพื้นห้อง“ว้าย!อะไรกันคะเจ้านาย”พอถูกฉุดกระชากอย่างแรงร่างงามถึงกับปลิวถลาชนเข้ากับหน้าอกตรึงแน่น เธอเงยหน้ามองเจ้า
(หมาห่วงก้างตัวผู้)เป็นเพราะวันนี้เป็นวันที่ขวัญฤทัยต้องออกมาซื้อของใช้เข้าบ้าน หญิงสาวจดรายการของที่ต้องการซื้อทุกอย่างลงในลิสรายการ เก็บเข้ากระเป๋าผ้าใบย่อมแล้วเดินเข้าห้องอาบน้ำแต่งตัวออกมาโบกรถแท็กซี่ที่หน้าปากซอยซูเปอร์มาเก็ตที่ขวัญฤทัยจะไปนั้นอยู่ไม่ไกลจากบ้าน นั่งรถแท็กซี่มาไม่เกินยี่สิบนาท
(ต่อ) ‘คุณใจร้ายกับมิลี่มากเลยนะคะ...’สาวเจ้าทำปากยื่นแล้วเริ่มพูดตัดพ้อต่อว่าด้วยเสียงอันสั่นเครือ ฝ่ามือเรียวยาวทำท่าจะลากไล้ไปทั่วผิวกายหนุ่มกำยำ เธอโชคดีเหลือเกินที่เขายอมหิ้วเธอกลับมาด้วย หากออสตินก็เมาหนักจนเธอตกใจ เขาเมาจนไม่ได้สติไม่แม้แต่จะแตะต้องเธอด้วยซ้ำ เธอปลุกปล้ำเขาจนหมดแรง เขาก็ไม่
(อะไรยังไง?ตรงที่หัวใจ)เมื่อเจ้านายบอกว่าจะกลับดึกนั่นหมายความว่าเธอไม่ต้องอยู่รอเปิดประตูรั้วบ้านให้กับเขา ขวัญฤทัยจึงรีบเข้านอนแต่หัววัน ด้วยร่างกายนั้นในอยู่ในสภาวะอ่อนเพลียจนอยากจะนอนหลับเต็มแก่ พอหัวถึงหมอนปุ๊บขวัญฤทัยจึงหลับเป็นตาย ไม่สนใจออสตินจะกลับเข้าบ้านกี่โมงกี่ยาม ยิ่งเขาบอกจะไปงานเล







