ログイン(คนนี้คือเมียผม)ทันทีที่ขวัญฤทัยควงแขนผู้เป็นสามีเดินเข้ามาสู่ตัวงานเลี้ยงสำคัญระดับโลก เป็นงานประกาศมอบรางวัลให้แก่บรรดาผู้บริหารชั้นนำทั่วประเทศ แสงแฟลชจึงระรัวสาดใส่เธอพร้อมด้วยสามีที่วันนี้เขาดูหล่อเหลายิ่งกว่าทุกๆวันเสียอีก แสงไฟวูบวาบส่องสว่างไปทั่วทั้งงาน ขวัญฤทัยตัวแข็งข้างก้าวขาแทบไม่ออกกั
“สวย...แล้วก็น่าเอาสุดๆ”ดวงตามืดมนหรี่แคบยามสัมผัสไปตามเรือนร่างอรชรอวบอิ่ม น้ำคำเขาหวานยามเอ่ยชมเมียที่ตัวเองยืดอกรับไม่หยุดหย่อน ลำอวบในมือเขาเต้นตุบๆอยู่ในฝ่ามือนุ่ม ขวัญฤทัยช่ำชองมากฝีมือขึ้นเรื่อยก็เพราะเจ้าหล่อนมีครูดีอย่างเขาไง...“ผัวไม่ไหวแล้ว ขอเอาสักน้ำก่อนแล้วกันนะจ๊ะเมียจ๋า”ด้วยความอด
(ตื๊อ ดื้อด้านถึงจะสมหวัง)เกือบครบหนึ่งปีเลยทีเดียวที่ออสติน โคลต้องเดินทางไปและกลับระหว่างคอนโดส่วนตัวที่กรุงเทพฯกับร้านขนมของขวัญฤทัยที่ต่างจังหวัด เขาอาศัยความหน้าด้านหน้าทนเดินเข้าออกภายในร้านซึ่งเป็นตึกแถวถึงสามชั้นราวกับเป็นเจ้าของร่วม โดยไม่สนใจเสียงขับไล่ไสส่งเป็นพักๆของเจ้าของร้านขนมตัวจริ
“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่...”สรรพนามทุกอย่างถูกเปลี่ยนไปทันทีที่ขวัญฤทัยฝากส่งข้อความส่งไปบอกว่าเธอขอลาออกจากเขา คนถูกถามถอนหายใจหนัก ถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กยัดช่อดอกไม้ไปให้ ขวัญฤทัยที่รู้สึกเหนื่อย“ไม่มีเรื่องอะไรของขวัญที่ฉันไม่รู้...”“ร้านปิดแล้วค่ะ...ขนมก็ขายหมดเกลี้ยงแล้วด้วย...” เ
(คนจะถูกทิ้งที่ไม่ยอมถูกทิ้ง...)ผ่านไปราวเดือนเศษความวุ่นวายในชีวิตของออสติน โคลก็กลับมาสู่สภาวะสงบสุข เขาเพิ่งจะบินกลับมาจากงานแต่งงานชนิดสายฟ้าแลบของมิลาด้ากับเจ้าของร้านอาหารจีนในประเทศฮ่องกงหมอนั่นเป็นพ่อตัวจริงของลูกในท้องมิลาด้า เจ้าหล่อนเป็นคนสารภาพเองกับปาก ก่อนจะยอมรับสารภาพ เขาทั้งปลอบทั
(ต่อ) ภายในห้องโถงใหญ่ มาดามซือเฉียว โจวกำลังนั่งหน้าเคร่งเครียดส่งสายตาดุกร้าวมองมาทางบุตรสาวด้วยความรู้สึกผิดหวังรุนแรง ทั้งที่ครอบครัวเพิ่งจะจัดการแก้ปัญหาเรื่องหนี้สินของบริษัทจนครบแล้วแท้ๆ วันนี้ลูกสาวกลับเดินมาบอก เจ้าตัวกำลังท้อง เธอกำลังจะดีใจอยู่แล้วเชียว กำลังจะได้เป็นยายคน ยังไงอีกไม่นาน
----------------------------------------ขวัญฤทัยเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในลิ้นชัก เดินมานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่บนเตียงนอน ความที่ในชีวิตตั้งแต่เล็กจนโตเธอใช้ชีวิตอยู่แต่บ้านนอก อยู่กับทุ่งนาวัวควาย ไม่เคยได้เห็นแสงสีเหมือนในกรุงเทพฯ พอได้เดินทางเข้ามาทำงานที่นี่ตอนนั้นเธอทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น งานแรกที่ขวั
(บางอย่างที่ต้องปกปิด)มารุตส่งข้อไปหาขวัญฤทัย เขานัดแนะจะเป็นคนขับรถเข้ามารับหญิงสาวไปสมัครเรียนทำขนมในวันพรุ่งนี้ แต่ต้องรอให้ไอ้พี่ชายขี้หวงมันออกไปทำงานเสียก่อน ขวัญฤทัยส่งตอบข้อความว่าตกลง มารุตจึงเก็บโทรศัพท์ยัดกลับเข้ากระเป๋ากางเกงซึ่งถูกถอดทิ้งไว้ข้างตัวเขาเองยัดโทรศัพท์เสร็จก็อ้าขาออกกว้าง
(ต่อ)คนที่จะตายคือมารุต เขากุมขมับตอนวิ่งถลามากระชากหญิงสาวสองคนออกจากกัน อีกคนเป็นผู้หญิงที่แม่อยากให้เขาแต่งงานด้วยเจ้าหล่อนมีชื่อว่าธิชา ส่วนผู้หญิงอีกคนเป็นสาวคู่ขาคนสนิทของเขาที่ชื่อซ่าร่า พรุ่งนี้หูเขาต้องแฉะเพราะถูกแม่เรียกไปด่าเป็นแน่“ปล่อยธิชานะคะรุต ธิชาจะตบอีนังหน้าด้าน มันบอกว่ามันเป
(วิธีเบี่ยงเบนความสนใจ)คนหน้าบึ้งเดินมาถึงโต๊ะอาหารโดยไม่แลตามองใคร มารุตทำท่าจะอ้าปากแซ่วพอดีมีสายเรียกเข้าตามตัวเขากลับบ้าน ขวัญฤทัยก้มหน้าทำงานต่อ ทำเป็นไม่สนใจท่าทางปั้นปึ่งของเขา เอาจริงเพราะรู้สึกชินชามากกว่ายามเขาไม่สบอารมณ์เรื่องใดเรื่องหนึ่ง เขามักชอบทำสีหน้าแบบนี้เสมอ หญิงสาวจึงเงียบปากท







