บทที่ 15 วางแผนจับคู่

“ผมพูดตรงๆนะ ผมไม่อยากให้ความหวังใครตอนนี้ผมยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยและอีกอย่างผมยังไม่คิดจะมีครอบครัวตอนนี้ ส่วนเรื่องอนาคตมันยังมาไม่ถึงเพราะฉะนั้นเราก็อยู่กับปัจจุบันก่อนนะครับ”

“ก็ได้ค่ะมิลค์เข้าใจ ถ้าคุณกลับเมืองไทยเราก็นัดเจอกันกินข้าวดูหนังด้วยกันได้ใช่มั้ยคะ” รัชนกถามอย่างออดอ้อนหากเธอปล่อยเขาหลุดมือไปก็โง่เต็มทีแล้ว

“ถ้าผมมีเวลาได้อยู่แล้วครับ” ทำไมจะไม่ได้ล่ะในเมื่อเขาพอใจลีลาของเธอซึ่งช่ำชองมากคงผ่านศึกมาเยอะแต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว

“ขอบคุณค่ะไท” ดาราสาวไม่ได้ขอบคุณอย่างเดียวเธอสะบัดผ้าห่มออกลุกขึ้นไปทับหน้าท้องแกร่งทั้งที่เปลือยเปล่าอย่างไม่มีเขินอายโดยที่ฝ่ายชายนอนนิ่งปล่อยให้เธอปลุกอารมณ์ของเขาที่มันมอดดับไปแล้วลุกฮือขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณปลุกมันตื่นแล้วรับผิดชอบด้วยนะมิลค์” เสียงห้าวบอกดาราสาวที่ลากปลายลิ้นไล้เลียยอดอกของเขาแล้วดูดดึงขบเม้มอย่างแรงแล้วบดเนินสามเหลี่ยมถูไถแกนกายอวบใหญ่ที่กำลังพองตัวออกเมื่อถูกปลุกเร้าอย่างหนักหน่วง

“ไทรีบกลับเมืองไทยนะคะ มิลค์จะรอต้อนรับไทชุดใหญ่เลยค่ะ” รัชนกพูดเสียงกระเส่าเธอหลงใหลรสสวาทที่ชายหนุ่มปรนเปรออย่างถึงอกถึงใจต่างจากผู้ชายที่เธอเคยคบหามาทำให้เธออยากหยุดที่ธามไทเพราะทุกอย่างลงตัวเป้ะไม่ว่าจะฐานะชื่อเสียงชาติตระกูลการศึกษาของเขา

“คุณพูดแบบนี้ทำให้ผมอยากกลับเมืองไทเร็วๆแล้วสิ อื้มม..” ชายหนุ่มเกร็งตัวเมื่อร่างผอมบางตวัดปลายลิ้นไล้เลียหน้าท้องแกร่งลงไปจนถึงแกนกายลำใหญ่จับมันตั้งขึ้นตวัดปลายลิ้นไล้เลียรอบๆลงไปถึงโคนแล้วลากเลียขึ้นมาถึงปลายยอดปาดเลียรัวๆ

“แพร่บๆๆ แพร่บๆๆ..”

“อ่า  หื้มม..” ชายหนุ่มครางในลำคอเมื่อรัชนกอ้าปากอมปลายยอดมนทู่แล้วดูดดื่มอย่างแรงจนแก้มตอบจนเขาแอ่นสะโพกขึ้นดันแก่นกายลำใหญ่ใส่ปากของเธอ

“อึ้กกๆๆ..” รัชนกถอนปากออกตวัวลิ้นไล้เลียกล้วยลูกใหญ่ขึ้นลงจนไปถึงฐานแล้วลากปลายลิ้นปาดเลียดูดดื่มกินกล้วยของเขาอย่างเมามันส์ มือก็ขยับรูดรัวขึ้นลงไม่หยุดปากก็อมดูดสลับไล้เลียอย่างช่ำชองจนร่างสูงเกร็งตัวเมื่อเธอดูดดื่มอย่างแรงติดกันถี่ๆ   

“อ่าส์ อา..” ชายหนุ่มครางในลำคอเด้งสะโพกสอบเข้าใส่ปากของสาวสวยรัวเร็วๆติดกันไม่หยุดแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนเข้าใส่เต็มปากของเธอ “อา หื้มมม...”

“แพร่บๆๆ แพร่บๆๆ..” รัชนกไล้เลียกินกล้วยของเขาจนหมดเกลี้ยงแล้วลุกขึ้นมานอนกอดร่างสูงไว้

“มิลค์จะรอไทนะคะ” ดาราสาวจูบกรามแกร่งเบาๆ

“งั้นผมกลับก่อนนะ” ธามไทลุกขึ้นลงจากเตียงหยิบเสื้อผ้าเดินไปห้องน้ำเมื่อแต่งตัวเสร็จก็เดินออกมา

“ไทกลับวันไหนบอกมิลค์ด้วยนะคะ”

“แล้วเจอกันครับ” ชายหนุ่มไม่ตอบแต่เขาคิดว่ารัชนกรู้แล้วว่าเขาเป็นใครถึงได้มีท่าทีเปลี่ยนไปแต่สำหรับเขาคบได้ทุกคนที่หากคุยกันเข้าใจ

รัชนกมองตามร่างสูงเดินออกไปจากห้องพักของเธอแล้วยิ้มเธอไม่มีทางปล่อยธามไทหลุดมือไปแน่หญิงสาวคิดแล้วก็หลับตาลงนอนฝันหวานอย่างมีความสุข

ที่เมืองไทย

คฤหาสน์แสงไทวุ่นวายกันมาเป็นเดือนหลังจากที่รู้ว่าทายาทคนโตของตระกูลจะกลับมาอยู่เมืองไทยถาวรหลังจากไปเรียนต่อตั้งแต่อายุสิบเก้าจนตอนนี้ยี่หกปีจบปริญญาโทและยังทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ของนิวยอร์กอีกสองปีหาประสบการณ์ก่อนจะมาช่วยงานของพ่อ

“จำรัสผ้าม่านยังไม่อามาส่งอีกเหรอ” คุณหญิงนันทิดาถามแม่บ้านคนสนิทเพราะอีกสามวันลูกชายของเธอก็จะมาถึงแล้ว

“พอดีทางร้านโทรมาบอกว่าซักแห้งเสร็จแล้วแต่คนส่งของเขาถูกรถชนก็เลยขอให้เราไปรับเอง ฉันก็เลยวานให้ปูลมไปรับให้ค่ะ” จำรัสบอกเจ้านายเพราะไม่มีใครว่างและเธอก็อยากให้งานเสร็จก่อนคุณแซนด์ของเธอจะกลับมาและตอนนี้จำรัสก็ญาติดีกับเทียนหอมแล้วรวมถึงนันทิดาแม้จะยังมึนๆตึงๆบ้างแต่ก็ไม่เหมือนสมัยก่อนเพราะว่าบ้านนี้เหลือกันแค่สองคนหลังจากธนาทิปไปเรียนต่อที่อังกฤษได้สามปีพอๆกับเทียนหอมมาอยู่กรุงเทพได้สามปีกว่าตอนนี้เรียนปีสี่แล้ว

“ไปใช้ยัยปูลมจะได้เรื่องเหรอ”

“ได้สิคะ คุณหญิงก็รู้ดีนี่คะว่าเด็กปูลมน่ะทำงานเรียบร้อยจะตายแค่ไปเอาผ้าม่านเดี๋ยวก็คงมาแล้วค่ะ” จำรัสรู้ว่าเจ้านายลดอคติกับเทียนหอมลงมากเหมือนกับเธอที่ตอนแรกก็ไม่ชอบตามเจ้านายแต่พออยู่ๆกันไปก็รู้เห็นนิสัยของเด็กสาวที่นอบน้อมถ่อมตนไม่คิดตีเสมอเจ้านายอยู่ในเขตพื้นที่ของตัวเองไม่มาก้าวก่ายขนาดอาหารยังทำกินเองยกเว้นคุณวิกรมจะเรียกไปรับประทานอาหารบนบ้านใหญ่ถึงจะไปร่วมโต้ะบางทีก็ล้อมวงกินกับนางหวิง สมพร

“เดี๋ยวนี้ชมออกหน้าออกตาเลยนะจำรัส”

“แล้วมันจริงมั้ยล่ะคะ คุณท่านเลี้ยงมาดีนะคะแม้จะกระโดกกระเดกไปบ้าง”

“แล้วเสียงรถใครมาอีกล่ะนั่น”

“เดี๋ยวฉันไปดูให้นะคะ” จำรัสพูดจบก็เดินออกไปดูหน้าบ้านว่าใครมาก็เป็นเพื่อนของนันทิดานั่นเองก่อนจะเชิญเข้าบ้าน

“สวัสดีคุณหญิงแอ๋ว ขอโทษทีที่มาโดยโทรได้นัดฉันล่ะกลัวว่าไม่เจอเธอจริงๆ” คุณหญิงมุนินท์ทักทายเพื่อนแล้วนั่งลงบนโซฟานุ่มวางกระเป๋าราคาแพงไว้ข้างอย่างเบามือ

“มีอะไรด่วนหรือคุณหญิงใหม่ถึงได้มาหาฉันถึงบ้านน่ะ” เจ้าของบ้านถามเพื่อนที่มาหา

“ก็ทางคุณหญิงเดือนเธอจะจัดงานการกุศลหาเงินไปช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสบนดอยที่ขาดแคลนโรงเรียนหนังสือเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มเหมือนเดิมนั่นแหละ แล้วให้ฉันหาสปอนเซอร์เธอช่วยหน่อยนะคุณหญิงแอ๋ว” คุณหญิงมุนินท์บอกเพื่อนซึ่งงานการกุศลก็ต้องการสปอนเซอร์ออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างแต่รายได้ทั้งหมดจะนำไปช่วยเหลือจริงๆเพราะแม่งานเป็นมรว.เดือนเด่น วงค์วิลาศ ที่ทำงานการกุศลมานาน

“ได้สิ ว่าแต่งานจัดเมื่อไหร่ล่ะ”

“อีกสองอาทิตย์ เดี๋ยวฉันจะเรายละเอียดมาให้เธอ ขอบใจนะคุณหญิงแอ๋วมาหาเธอทีไรไม่เคยผิดหวังเลย” มุนินท์บอกเพื่อนที่ทำงานการกุศลบริจาคให้หลายองค์กรและยังมีมูลนิธิแสงไทที่พ่อสามีของนันทิดาตั้งขึ้นเพื่อช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสและยังสนับสนุนทุนการศึกษาของเด็กๆอีกด้วยและนันทิดาก็เป็นประธานมูลนิธิและตอนนี้ก็ได้รับตราตั้งสายสะพายเป็นคุณหญิงสมกับที่ทำงานมานานพร้อมกับมุนินท์ที่ได้รับตราตั้งสายสะพายเป็นคุณหญิงเช่นกัน

“เธอไม่รีบไปไหนก็อยู่กินของว่าด้วยกันก่อนสิคุณหญิงใหม่”

“ไม่ได้นะสิแอ๋วเอาไว้วันงานเลี้ยงต้อนรับหลานชายของฉันดีกว่านะตอนนี้ขอไปหาสปอนเซอร์ให้คุณหญิงเดือนก่อนนะจ้ะ” มุนินท์ตอบเพื่อนเพราะเธอยังต้องไปติดต่อสปอนเซอร์อีกหลายรายนยิ่งได้มากก็จะได้เงินและข้าวของเครื่องใช้ไปบริจาคให้เด็กๆได้เยอะ

“งั้นตามสบายจ้ะ”