MasukShare
บทที่ 8
Bab terbaru
แรงปรารถนาต้องห้าม บทที่ 9
เมื่อฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลจ้าวกังหายไปแล้ว มีเพียงแม่ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงเมื่อเห็นฉันตื่น แม่ก็ดีใจจนน้ำตาไหล ใบหน้าที่ดูซูบผอมในที่สุดก็คลายความตึงเครียดลง"เสี่ยวเถา ลูกตื่นแล้ว เป็นยังไงบ้าง? ยังเวียนหัวอยู่ไหม?"ฉันส่ายหน้าอย่างเลื่อนลอยค่อย ๆ นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ความเศร้าก็ถาโถมเข้ามาทันที"แม่คะ เมื่อคืนคุณลุงจ้าวเขา...""ไม่ต้องพูดแล้วเสี่ยวเถา แม่... แม่รู้เรื่องหมดแล้ว"แม่ตาแดงก่ำ โผเข้ากอดฉันด้วยความสงสาร น้ำตาไหลอาบแก้ม ขอโทษฉันไม่หยุด"ขอโทษนะเสี่ยวเถา ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่เอง ที่แม่ดูคนผิด พาหมาป่าเข้าบ้าน จนเกือบทำให้ลูกได้รับอันตราย""เป็นความผิดของแม่ทั้งหมด ขอโทษนะ"ได้ยินดังนั้น ฉันกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อยดูเหมือนว่าจ้าวกังไม่ได้มาหาฉันตามคำพูดของแม่จริง ๆแต่เขาจงใจพูดแบบนั้น เพื่อที่จะฉวยโอกาสล่วงละเมิดฉันได้ง่าย ๆแม่ได้อธิบายกระบวนการทั้งหมดให้ฉันฟังอย่างชัดเจนจริง ๆ แล้วคืนนั้นที่แม่เรียกจ้าวกังเข้าห้อง ก็คือพูดคุยเรื่องอาการป่วยของฉันนั่นแหละโดยหวังว่าเขาจะช่วยหาทางแก้ไขได้จ้าวกังบ
แรงปรารถนาต้องห้าม บทที่ 8
ฉันยิ่งคิดยิ่งใจหาย เงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ"คุณลุงจ้าว แม่เขาพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอคะ?"จ้าวกังพยักหน้า "แน่นอนสิ ไม่อย่างนั้นทำไมคืนนี้ลุงกับแม่ของหนูถึงไม่ได้นอนด้วยกันล่ะ?""อย่าคิดว่าลุงไม่รู้นะ หนูคงแอบฟังลุงกับแม่ของหนูทุกคืนใช่ไหม"ใบหน้าของฉันแดงก่ำด้วยความละอายยังไม่ทันที่ฉันจะได้โต้ตอบอะไรจ้าวกังก็เริ่มถอดเสื้อผ้าออกเอง โดยเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยร่องรอยการใช้งานหัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ความตื่นเต้นและร้อนรุ่มปะทุขึ้นในร่างกาย ราวกับกำลังมองหาทางระบายออก"คุณลุงจ้าว นี่คุณลุง?""ไม่ต้องห่วง ครั้งที่แล้วลุงอยากช่วยแต่หนูปฏิเสธ ครั้งนี้ไม่เหมือนกันนะ นี่แม่ของหนูตั้งใจให้ฉันมาช่วยโดยเฉพาะเลย""เสี่ยวเถาของเราเป็นเด็กดี ต้องเชื่อฟังคำพูดของแม่ที่สุดใช่ไหม?""แม่ของหนูก็อยากให้หนูหายเร็ว ๆ เหมือนกันนะ"คำพูดของจ้าวกังมาเป็นชุด แต่ละคำพูดเจาะจงเข้าจุดอ่อนไหวในใจฉันอย่างแม่นยำฉันเชื่อฟังแม่มาตั้งแต่เด็กจนโตเพราะฉันรู้ว่าไม่ว่าแม่จะตัดสินใจอะไร ก็ทำเพื่อฉันเสมอ แม้ว่าการตัดสินใจนั้นจะดูเหลือเชื่อเพียงใดก็ตามฉันกัดฟันแล้วพยักหน้าตอบตกล
แรงปรารถนาต้องห้าม บทที่ 7
"เสี่ยวเถา บอกแม่มาว่าทำไมตอนที่คุณลุงจ้าวแตะตัวลูก ลูกถึงมีน้ำนมไหลออกมา?""หมอบอกว่าลูกจะหลั่งน้ำนมเฉพาะตอนที่รู้สึก... แล้วลูก... ลูกชอบคุณลุงจ้าวเหรอ?"จบกันแม่จับได้จนได้ถึงแม้ฉันจะไม่เข้าใจว่าอะไรคือชอบอะไรคือไม่ชอบ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันรู้สึกหวั่นไหวกับคุณลุงจ้าวจริง ๆไม่อย่างนั้นอาการก็คงไม่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงนี้ฉันก้มหน้าลง ใบหน้าร้อนผ่าว ความอับอายปกคลุมไปทั่วร่าง"หนูขอโทษค่ะแม่ หนูมันต่ำทราม หน้าไม่อาย""จริง ๆ แล้วหนูไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย แต่หนูก็ไม่รู้ว่าทำไม สิ่งนี้ มันควบคุมไม่ได้ มันก็เลย..."ฉันพูดไปร้องไห้ไป กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวแม่ก็ตาแดงก่ำเช่นกันเธอแค่กอดฉันไว้ในอ้อมแขน โดยไม่พูดอะไรเลยพอคุณลุงจ้าวเลิกงานกลับมาตอนค่ำ เขาก็สังเกตเห็นบรรยากาศที่ไม่ปกติระหว่างฉันกับแม่ได้อย่างรวดเร็ว"สุ่ยฉิน เกิดอะไรขึ้น?"แม่เม้มปากด้วยความลังเล มองฉันอยู่หลายครั้ง จากนั้นก็เหมือนตัดสินใจได้แล้ว จึงดึงคุณลุงจ้าวเข้าห้องไป"กังจื่อ เข้ามานี่หน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"แม่จะทำอะไร? แม่จะบอกเรื่องอาการป่วยของฉันให้คุณลุงจ้าวรู้เหรอ?มันน่าอายมากเลยนะ?ฉั
แรงปรารถนาต้องห้าม บทที่ 5
คุณลุงจ้าวรู้ว่าฉันต้องแอบฟัง ทุกครั้งที่อยู่กับแม่ เขาจะตั้งใจพูดถึงฉันเสมอตอนแรกแม่ยังรู้สึกอายเล็กน้อยแต่เมื่อเวลาผ่านไปนานขึ้น ประกอบกับการชี้นำอย่างจงใจของคุณลุงจ้าวแม่ก็เปลี่ยนจากการหลีกเลี่ยง มาเป็นคนหยิบยกเรื่องของฉันมาพูดล้อเล่นเอง"กังจื่อ นายว่าฉันสวยกว่า หรือเสี่ยวเถาสวยกว่า?"คุณลุงจ้าวหอบหายใจอย่างหนักขณะทำกิจกรรม"สวยทั้งคู่แหละ สไตล์มันต่างกันไม่ใช่เหรอ?"แม่ส่งเสียงฮึดฮัด ดูเหมือนจะหึงเล็กน้อย"ฉันขอเตือนนายไว้นะ! ได้ฉันแล้ว ห้ามไปยุ่งกับคนอื่น ห้ามคิดจะแตะต้องลูกสาวฉันเด็ดขาด""ครับๆๆ ..."คุณลุงจ้าวตอบอย่างขอไปที แล้วเริ่มเร่งจังหวะหนักขึ้นฉันรู้เรื่องตลกที่คนสองคนพูดกันในสถานการณ์แบบนี้ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเพิ่มรสชาติให้ความสัมพันธ์ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับศีลธรรมและความประพฤติส่วนตัวเลยแต่ฉันก็ยังทนความเร้าใจที่มาพร้อมกับความรู้สึกต้องห้ามแบบนี้ไม่ไหวการแอบฟังเป็นเวลานานทำให้อาการป่วยของฉันแย่ลงเรื่อย ๆ และพัฒนาเร็วขึ้นมากถึงขั้นที่ต้องใช้แผ่นซับน้ำนมเวลาออกไปข้างนอกเลยทีเดียววันรุ่งขึ้น ขณะที่คุณอาเฉาออกไปทำงาน ฉันลังเลอยู่นานก็ตัดสินใจพูดก
แรงปรารถนาต้องห้าม บทที่ 5
ฉันกลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้น ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดีฉันควรจะพูดอะไรดี?พูดว่าคุณลุงจ้าวฉวยโอกาสตอนที่แม่หลับ มาพบว่าฉันกำลังช่วยตัวเองอยู่ แล้วเขาพยายามช่วยฉันบรรเทาอาการด้วยวิธีเดียวกับที่เขาทำกับแม่เหรอ?แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความผิดของฉันแต่ฉันก็ยังไม่กล้าบอกความจริงทั้งหมดกับแม่ถ้าฉันพูดออกไป นั่นเท่ากับเป็นการยอมรับทางอ้อมว่าฉันเป็นผู้หญิงที่เลวและมีความต้องการใช่ไหม?อีกอย่าง แม่รักคุณลุงจ้าวมาก ถ้าฉันพูดออกไป แม่ก็จะต้องอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวอีกครั้งฉันบิดนิ้วตัวเองแน่น ไม่ตอบคำถามใด ๆโชคดีที่ก่อนที่แม่จะหมดความอดทนและโกรธ คุณลุงจ้าวก็พูดขึ้นมา"สุ่ยฉิน คือตาฉันมันไม่สบายขึ้นมาอีกแล้ว เห็นเธอนอนหลับสบายดี ฉันเลยมาให้เสี่ยวเถาช่วยฉันหน่อย เมื่อกี้..."คุณลุงจ้าวไออย่างกระอักกระอ่วนอยู่สองครั้ง"เมื่อกี้มันออกไม่สะดวก ฉันก็เลยช่วยกระตุ้นนิดหน่อย""สุ่ยฉิน เธออย่าคิดมากนะ วันนี้เธอก็พูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าฉันกับเสี่ยวเถายังไงก็ต้องเป็นความสัมพันธ์แบบพ่อลูก เป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องถือสาเรื่องพวกนี้หรอก ใช่ไหม?"คุณลุงจ้าวพูดจบ แม่ก็ยังคงเงียบอยู่ ไม่พูดอะไรออกม
แรงปรารถนาต้องห้าม บทที่ 4
มันชนเข้ากับท้องน้อยที่กำยำของคุณลุงจ้าวอย่างจัง ความแข็งแกร่งที่ร้อนผ่าวแนบชิดกับด้านในที่ชื้นแฉะของฉันฉันสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่เปี่ยมล้นฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความอับอาย มือเล็ก ๆ ดันไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง พร้อมกับส่ายหน้าไม่หยุด"ไม่ค่ะ ไม่ได้นะคะ คุณลุงจ้าว อย่าทำแบบนี้เลย หนู... หนูกลัว ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอคะ?"ถึงแม้ฉันจะไม่เคยถูกล่วงล้ำจริง ๆ มาก่อน แต่ก็เป็นคนที่แต่งงานแล้วทำไมฉันถึงได้หน้าไม่อายขนาดนี้ ไปแย่งผู้ชายของแม่ได้ยังไง?คุณลุงจ้าวหอบหายใจอย่างหนัก ไม่สนใจคำพูดของฉันนิ้วมือที่หยาบกร้านของเขากำลังจะแหวกขอบกางเกงชั้นในของฉันอย่างใจร้อน พยายามสอดเข้าไปสำรวจด้านในฉันยกมือขึ้นดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งตามสัญชาตญาณ ตีเข้าที่ดวงตาของคุณลุงจ้าวโดยไม่ได้ตั้งใจเขาอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วปล่อยฉันไปทันทีเพื่อกุมตาตัวเองตาที่กลับมาเป็นปกติในตอนกลางวัน ตอนนี้กลับแดงก่ำอีกครั้ง ดูน่ากลัวเล็กน้อยในความมืดมิดฉันรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยฉันแค่ต้องการให้คุณลุงจ้าวออกไปเท่านั้น ไม่คิดว่าจะบังเอิญทำร้ายเขาแม่รักคุณลุงจ้าวมาก ถ้าแม่รู้เข้า แม่ต้องโกรธฉันแน่ ๆ"
