Short
แรงปรารถนาต้องห้าม

แรงปรารถนาต้องห้าม

By:  วายุบูรพาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
9Chapters
5.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังจากสามีเสียชีวิต ฉันได้ย้ายกลับไปอยู่กับแม่ และก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าแม่มีแฟนใหม่แล้ว แฟนใหม่ของแม่ประสบอุบัติเหตุ ดวงตาได้รับผลกระทบจากประกายไฟจากการเชื่อมโลหะ เขาจึงมาขอร้องให้ฉันช่วยหยดน้ำนมใส่ดวงตาเพื่อรักษา เมื่อมองดูน้ำนมที่หยดลงไปทีละหยด ร่างกายของฉันก็สั่นสะท้านเพราะไออุ่นจากร่างกายของผู้ชายคนนั้น ในที่สุด ฉันก็ต้องพบกับความสิ้นหวังเมื่อตระหนักได้ว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา หน้าอกของฉันก็ควบคุมตัวเองไม่ได้และมีน้ำนมไหลออกมาเสมอ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

結婚して7年。私は夫である警視正の津村淳(つむら じゅん)に、千回以上も夫婦生活を求めた。

けれど、毎回彼の腰に足を絡めた瞬間になると、決まって幼なじみの藤原遥香(ふじわら はるか)から電話がかかってきて、すべて台無しになる。

それでも結婚記念日の夜、淳はようやく「今日はちゃんと最後まで付き合う」と約束してくれた。

彼に押し倒され、あと少しで一線を越える――そんな時だった。

突然、遥香専用の着信音がけたたましく鳴り響いた。

「津村さん、ダンスの練習中にお腹ぶつけちゃって......私、もう子供産めなくなったのかな......」

その瞬間、淳の顔色が変わった。

彼は迷いなく私を突き飛ばし、遥香のもとへ向かおうとする。

私は慌てて腕を掴んだ。

「まず病院で診てもらったほうが――」

言い終わる前に、頬へ激しい衝撃が走った。

「遥香は俺が小さい頃から面倒見てきた妹みたいな存在だぞ!お前に人の心はないのか!」

怒鳴りつけると、淳は服もろくに整えないまま飛び出していった。

私が慌てて警察病院へ駆けつけた時、そこで目にしたのは、初めては必ず私に捧げると誓っていた淳が、遥香に跨がられたまま激しく体を重ねている姿だった。

彼の手は彼女の丸みを帯びた体をいやらしく撫で回し、下半身は淫靡な熱に濡れている。

怒りに震える私を前にしても、淳は面倒くさそうに眉をひそめただけだった。

「緊急だったんだ。放っておけるわけないだろ。

初めてくらいで騒ぐなよ。なくなったって死ぬわけじゃない。明日埋め合わせしてやる」

――昔、私がほんの少し彼に触れただけで、半殺しにされかけたことがあったのに。

滑稽だった。

7年間、この結婚を必死に守ろうとしていたのは、私だけだったのだ。

なら、もう終わりにしよう。

遥香の甘ったるい嬌声は、遠慮もなく廊下中に響き渡っていた。

外には野次馬が群がり、同情と嘲笑の入り混じった視線が針のように背中へ突き刺さる。

私は拳を握り締め、胸の奥で煮えたぎる屈辱と怒りを必死に押し殺した。

......

2時間後。

ようやく淳が病室から出てきた。

目元には蕩けた余韻が残り、首筋や胸元には生々しいキスマークが散っている。

結婚記念日に合わせて私が贈ったシルクのシャツには、鮮やかな血痕まで滲んでいた。

誰かが口笛を吹き、周囲が一斉に囃し立てる。

「おめでとうございます、津村さん!奥さんと初夜を迎える前に、先に遥香ちゃんをいただいちゃいましたね!」

続けざまに、私へ向けた嘲笑が飛んだ。

「あの美波(みなみ)ってほんと惨め。結婚7年で、幼なじみの一言にも勝てないとか」

「完全に都合のいい女じゃん。警視正の靴の裏を舐める資格すらねえよ」

私は視線を落とした。

かつて壊され、今も痛みの残る膝が目に入る。

記憶は遠い過去へと引き戻された。

当時の淳の夢を叶えるために、私は両親の家の前で三日三晩、土下座し続けた。

膝が血まみれになってもやめなかった末に、ようやく彼は警察組織に入る道を得た。

その後も、私は実家の人脈をすべて使って彼を支え続けた。

ただのノンキャリアの巡査長だった彼は、史上最年少で警視正にまで昇りつめた。

彼の周囲にいた人間たちまで、その恩恵にあずかって出世していった。

結婚式の日。

淳は私の前に跪き、目を赤くしながら誓った。

「俺は一生、美波を大切にするよ。絶対に悲しませたりしない」

なのに今の彼は......

7回目の結婚記念日に、幼なじみのために私をここまで踏みにじっている。

私に気づいた淳は、当然のように近づいてきて、キスしようとした。

体に染みついた遥香の匂いに吐き気が込み上げ、私は反射的に一歩下がる。

唇が空振りした瞬間、淳の表情が険しくなった。

「なんだ、その態度は?初めてくらいでいつまで根に持ってんだよ。7年もこうしてきたくせに、今さら?」

さらに言葉を重ねようとした時、乱れた服のまま遥香が病室から出てきた。

彼女は自然な動作で淳の腰に腕を回し、そのまま体を預ける。

「津村さん、またちょっと苦しくなってきた......もう一回診て?」

そう言いながら、彼女の手は当然のように淳の服の中へ滑り込んでいく。

淳は止めるどころか、私へ振り向き、まるで家政婦に命令するような口調で言った。

「美波、売店に行ってコンドームを買ってこい。遥香のケアにはまだ時間がかかる。今夜は一人で官舎に帰れ。命令が聞けないなら、二度と帰るな」

私は呆然と彼を見つめた。

まさか彼が、こんな侮辱を人前で平然と口にするなんて。

耳障りな口笛と下品な笑い声が響く中、淳は遥香を支えながら病室へ戻っていく。

――バタン。

扉が閉まる音が、胸を深く抉った。

胃の奥が激しくひっくり返る。

もう、この場所に一秒たりともいられなかった。

踵を返し、私は心が壊れてしまいそうなその場を後にした。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
ฉันชื่อซูเถา เป็นหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานใหม่ แต่สามีกลับเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์หลังแต่งงานได้ไม่นานสามีของฉันชอบเล่นกับหน้าอกของฉันเป็นพิเศษ เขาได้พัฒนาส่วนนั้นให้กลายเป็นจุดอ่อนไหวที่สุดของฉัน ซึ่งแค่สัมผัสก็ทำให้ร่างกายสั่นสะท้านจนเกือบถึงจุดสุดยอดแต่เขามีปัญหาอวัยวะเพศไม่แข็งตัว ดังนั้นความสัมพันธ์ใกล้ชิดของเราในชีวิตประจำวันจึงจบลงเพียงแค่นั้นหลังจากเขาจากไป ความว่างเปล่านี้ก็กระตุ้นให้เกิดอาการที่ไม่อาจยอมรับได้ทันทีที่หน้าอกของฉันถูกกระตุ้น มันก็จะหลั่งน้ำนมออกมาทันที จนเสื้อผ้าเปียกชื้นอย่างรวดเร็วด้วยเหตุนี้ ฉันจึงไม่กล้าหาแฟนใหม่ฉันกลัวว่าเมื่อพวกเขาปลดเสื้อผ้าของฉันออกแล้วเห็นน้ำนมที่ไหลออกมาเพราะความรู้สึกทางเพศของฉันพวกเขาจะต้องคิดว่าฉันกำลังตั้งครรภ์ และด่าว่าฉันเป็นผู้หญิงสำส่อนไร้ยางอายฉันจึงไม่เคยติดต่อกับผู้ชายคนไหนอีกเลยจนกระทั่งปีนี้ แม่ของฉันพาแฟนใหม่กลับมา คุณลุงจ้าวตอนเจอกันครั้งแรก ฉันเพิ่งสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองในห้องนอน รสชาตินั้นทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ ยังไม่ทันได้เช็ดนิ้วให้แห้ง แม่ก็เรียกให้ฉันออกไปเจอเขา"เสี่ยวเถา สวัสดี ฉ
Read more
บทที่ 2
พอคุณลุงจ้าวเดินออกไป แม่ก็คุยกับฉันเรื่องเขาไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณลุงจ้าวจะทำงานก่อสร้างอยู่ใกล้บ้านเราไม่แปลกใจเลยที่รูปร่างถึงได้แข็งแรงขนาดนั้นใบหน้าของแม่แดงก่ำด้วยความเคลิบเคลิ้ม"เสี่ยวเถาเอ๊ย การเลือกผู้ชายต้องเลือกคนที่แข็งแรง เหมือนคุณลุงเฉาของลูกนั่นแหละ ถึงจะมีความสุข"ฉันนึกถึงสามีที่เสียชีวิตไปแล้วของฉัน เพราะเขาอวัยวะเพศไม่แข็งตัว ฉันเลยไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบที่แม่พูดท่าทางของแม่ เห็นได้ชัดว่ามีความสุขทางเพศมากใบหน้าของฉันจึงแดงก่ำด้วยความอายแม่คิดว่าฉันไม่สบายเลยเข้ามาแตะหน้าผาก ฉันรู้สึกผิด เลยรีบวิ่งกลับห้องเหมือนหนีอะไรบางอย่างฉันตำหนิตัวเองในใจ หน้าไม่อายจริง ๆ!คุณลุงจ้าวเป็นคนของแม่นะฉันจะมาคิดอะไรเพ้อเจ้อได้ยังไง?แต่เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นวันรุ่งขึ้น คุณลุงจ้าวปิดตาที่แดงก่ำรีบมาหาที่บ้านอย่างเร่งด่วน"ตาฉันถูกประกายไฟเชื่อมโลหะกระเด็นเข้า เสี่ยวหลาน มีทางช่วยฉันหาน้ำนมของคนได้บ้างไหม?""ให้ฉันบรรเทาอาการหน่อย ไม่อย่างนั้นไปถึงโรงพยาบาลตาคงเสียไปแล้ว!"แม่ตกใจทำอะไรไม่ถูกแถวนี้ไม่มีผู้หญิงที่ให้นมบุตร จะไปหาน้ำนมคนจากที่ไหน?คุณลุง
Read more
บทที่ 3
คืนนั้น ฉันรู้สึกทรมานอย่างมาก นอนอยู่บนเตียง ในหัวเต็มไปด้วยสายตาที่รุกเร้าของคุณอาเฉาท้องน้อยรู้สึกคันยุบยิบ อยากจะปลอบประโลมมันเสียเหลือเกินแต่คืนนี้คุณอาเฉาพักอยู่ที่ห้องข้าง ๆ ซึ่งเป็นห้องรับแขก ห้องไม่เก็บเสียง ฉันจึงไม่กล้าเล่นอะไรพิเรนทร์ ๆแต่แล้วความเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดกลับดังมาจากห้องข้าง ๆ เสียก่อน"อืม... เบา ๆ หน่อยนะ อย่าให้เสี่ยวเถาได้ยิน"เสียงนี้ เหมือนจะเป็นเสียงของแม่?พวกเขากำลังทำอะไรกันลับ ๆ ล่อ ๆ?ในเมื่อยังไงก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว ฉันจึงตัดสินใจแนบหูไปที่กำแพงเพื่อฟังอย่างละเอียดเสียงครางของแม่และเสียงหอบหายใจของคุณลุงจ้าวสลับกันไปมา เสียงเตียงก็ดังเอี๊ยดอ๊าด"พวกเขากำลังทำเรื่องแบบในวิดีโอ!"เมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ ร่างกายของฉันก็ยิ่งร้อนผ่าวฉันแอบลูบคลำตัวเองอย่างทนไม่ไหว แม่ครางที ฉันก็ครางตามเพื่อปล่อยเสียงออกมา จะได้ไม่มีใครจับได้"กังจื่อ ฉันยังไม่ได้ถามนายเลยว่า วันนี้... นายรู้ได้ยังไงว่าเสี่ยวเถาก็มีน้ำนม?"คุณลุงจ้าวกระทำอย่างรุนแรงขึ้น"ก็ต้อง... เดาเอาสิ เสี่ยวเถาตัวใหญ่ขนาดนั้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเหมือนเธอนั่นแหละ จับแล้วต้องฟิน
Read more
บทที่ 4
มันชนเข้ากับท้องน้อยที่กำยำของคุณลุงจ้าวอย่างจัง ความแข็งแกร่งที่ร้อนผ่าวแนบชิดกับด้านในที่ชื้นแฉะของฉันฉันสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่เปี่ยมล้นฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความอับอาย มือเล็ก ๆ ดันไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง พร้อมกับส่ายหน้าไม่หยุด"ไม่ค่ะ ไม่ได้นะคะ คุณลุงจ้าว อย่าทำแบบนี้เลย หนู... หนูกลัว ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอคะ?"ถึงแม้ฉันจะไม่เคยถูกล่วงล้ำจริง ๆ มาก่อน แต่ก็เป็นคนที่แต่งงานแล้วทำไมฉันถึงได้หน้าไม่อายขนาดนี้ ไปแย่งผู้ชายของแม่ได้ยังไง?คุณลุงจ้าวหอบหายใจอย่างหนัก ไม่สนใจคำพูดของฉันนิ้วมือที่หยาบกร้านของเขากำลังจะแหวกขอบกางเกงชั้นในของฉันอย่างใจร้อน พยายามสอดเข้าไปสำรวจด้านในฉันยกมือขึ้นดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งตามสัญชาตญาณ ตีเข้าที่ดวงตาของคุณลุงจ้าวโดยไม่ได้ตั้งใจเขาอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วปล่อยฉันไปทันทีเพื่อกุมตาตัวเองตาที่กลับมาเป็นปกติในตอนกลางวัน ตอนนี้กลับแดงก่ำอีกครั้ง ดูน่ากลัวเล็กน้อยในความมืดมิดฉันรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยฉันแค่ต้องการให้คุณลุงจ้าวออกไปเท่านั้น ไม่คิดว่าจะบังเอิญทำร้ายเขาแม่รักคุณลุงจ้าวมาก ถ้าแม่รู้เข้า แม่ต้องโกรธฉันแน่ ๆ"
Read more
บทที่ 5
ฉันกลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้น ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดีฉันควรจะพูดอะไรดี?พูดว่าคุณลุงจ้าวฉวยโอกาสตอนที่แม่หลับ มาพบว่าฉันกำลังช่วยตัวเองอยู่ แล้วเขาพยายามช่วยฉันบรรเทาอาการด้วยวิธีเดียวกับที่เขาทำกับแม่เหรอ?แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความผิดของฉันแต่ฉันก็ยังไม่กล้าบอกความจริงทั้งหมดกับแม่ถ้าฉันพูดออกไป นั่นเท่ากับเป็นการยอมรับทางอ้อมว่าฉันเป็นผู้หญิงที่เลวและมีความต้องการใช่ไหม?อีกอย่าง แม่รักคุณลุงจ้าวมาก ถ้าฉันพูดออกไป แม่ก็จะต้องอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวอีกครั้งฉันบิดนิ้วตัวเองแน่น ไม่ตอบคำถามใด ๆโชคดีที่ก่อนที่แม่จะหมดความอดทนและโกรธ คุณลุงจ้าวก็พูดขึ้นมา"สุ่ยฉิน คือตาฉันมันไม่สบายขึ้นมาอีกแล้ว เห็นเธอนอนหลับสบายดี ฉันเลยมาให้เสี่ยวเถาช่วยฉันหน่อย เมื่อกี้..."คุณลุงจ้าวไออย่างกระอักกระอ่วนอยู่สองครั้ง"เมื่อกี้มันออกไม่สะดวก ฉันก็เลยช่วยกระตุ้นนิดหน่อย""สุ่ยฉิน เธออย่าคิดมากนะ วันนี้เธอก็พูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าฉันกับเสี่ยวเถายังไงก็ต้องเป็นความสัมพันธ์แบบพ่อลูก เป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องถือสาเรื่องพวกนี้หรอก ใช่ไหม?"คุณลุงจ้าวพูดจบ แม่ก็ยังคงเงียบอยู่ ไม่พูดอะไรออกม
Read more
บทที่ 5
คุณลุงจ้าวรู้ว่าฉันต้องแอบฟัง ทุกครั้งที่อยู่กับแม่ เขาจะตั้งใจพูดถึงฉันเสมอตอนแรกแม่ยังรู้สึกอายเล็กน้อยแต่เมื่อเวลาผ่านไปนานขึ้น ประกอบกับการชี้นำอย่างจงใจของคุณลุงจ้าวแม่ก็เปลี่ยนจากการหลีกเลี่ยง มาเป็นคนหยิบยกเรื่องของฉันมาพูดล้อเล่นเอง"กังจื่อ นายว่าฉันสวยกว่า หรือเสี่ยวเถาสวยกว่า?"คุณลุงจ้าวหอบหายใจอย่างหนักขณะทำกิจกรรม"สวยทั้งคู่แหละ สไตล์มันต่างกันไม่ใช่เหรอ?"แม่ส่งเสียงฮึดฮัด ดูเหมือนจะหึงเล็กน้อย"ฉันขอเตือนนายไว้นะ! ได้ฉันแล้ว ห้ามไปยุ่งกับคนอื่น ห้ามคิดจะแตะต้องลูกสาวฉันเด็ดขาด""ครับๆๆ ..."คุณลุงจ้าวตอบอย่างขอไปที แล้วเริ่มเร่งจังหวะหนักขึ้นฉันรู้เรื่องตลกที่คนสองคนพูดกันในสถานการณ์แบบนี้ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเพิ่มรสชาติให้ความสัมพันธ์ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับศีลธรรมและความประพฤติส่วนตัวเลยแต่ฉันก็ยังทนความเร้าใจที่มาพร้อมกับความรู้สึกต้องห้ามแบบนี้ไม่ไหวการแอบฟังเป็นเวลานานทำให้อาการป่วยของฉันแย่ลงเรื่อย ๆ และพัฒนาเร็วขึ้นมากถึงขั้นที่ต้องใช้แผ่นซับน้ำนมเวลาออกไปข้างนอกเลยทีเดียววันรุ่งขึ้น ขณะที่คุณอาเฉาออกไปทำงาน ฉันลังเลอยู่นานก็ตัดสินใจพูดก
Read more
บทที่ 7
"เสี่ยวเถา บอกแม่มาว่าทำไมตอนที่คุณลุงจ้าวแตะตัวลูก ลูกถึงมีน้ำนมไหลออกมา?""หมอบอกว่าลูกจะหลั่งน้ำนมเฉพาะตอนที่รู้สึก... แล้วลูก... ลูกชอบคุณลุงจ้าวเหรอ?"จบกันแม่จับได้จนได้ถึงแม้ฉันจะไม่เข้าใจว่าอะไรคือชอบอะไรคือไม่ชอบ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันรู้สึกหวั่นไหวกับคุณลุงจ้าวจริง ๆไม่อย่างนั้นอาการก็คงไม่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงนี้ฉันก้มหน้าลง ใบหน้าร้อนผ่าว ความอับอายปกคลุมไปทั่วร่าง"หนูขอโทษค่ะแม่ หนูมันต่ำทราม หน้าไม่อาย""จริง ๆ แล้วหนูไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย แต่หนูก็ไม่รู้ว่าทำไม สิ่งนี้ มันควบคุมไม่ได้ มันก็เลย..."ฉันพูดไปร้องไห้ไป กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวแม่ก็ตาแดงก่ำเช่นกันเธอแค่กอดฉันไว้ในอ้อมแขน โดยไม่พูดอะไรเลยพอคุณลุงจ้าวเลิกงานกลับมาตอนค่ำ เขาก็สังเกตเห็นบรรยากาศที่ไม่ปกติระหว่างฉันกับแม่ได้อย่างรวดเร็ว"สุ่ยฉิน เกิดอะไรขึ้น?"แม่เม้มปากด้วยความลังเล มองฉันอยู่หลายครั้ง จากนั้นก็เหมือนตัดสินใจได้แล้ว จึงดึงคุณลุงจ้าวเข้าห้องไป"กังจื่อ เข้ามานี่หน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"แม่จะทำอะไร? แม่จะบอกเรื่องอาการป่วยของฉันให้คุณลุงจ้าวรู้เหรอ?มันน่าอายมากเลยนะ?ฉั
Read more
บทที่ 8
ฉันยิ่งคิดยิ่งใจหาย เงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ"คุณลุงจ้าว แม่เขาพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอคะ?"จ้าวกังพยักหน้า "แน่นอนสิ ไม่อย่างนั้นทำไมคืนนี้ลุงกับแม่ของหนูถึงไม่ได้นอนด้วยกันล่ะ?""อย่าคิดว่าลุงไม่รู้นะ หนูคงแอบฟังลุงกับแม่ของหนูทุกคืนใช่ไหม"ใบหน้าของฉันแดงก่ำด้วยความละอายยังไม่ทันที่ฉันจะได้โต้ตอบอะไรจ้าวกังก็เริ่มถอดเสื้อผ้าออกเอง โดยเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยร่องรอยการใช้งานหัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ความตื่นเต้นและร้อนรุ่มปะทุขึ้นในร่างกาย ราวกับกำลังมองหาทางระบายออก"คุณลุงจ้าว นี่คุณลุง?""ไม่ต้องห่วง ครั้งที่แล้วลุงอยากช่วยแต่หนูปฏิเสธ ครั้งนี้ไม่เหมือนกันนะ นี่แม่ของหนูตั้งใจให้ฉันมาช่วยโดยเฉพาะเลย""เสี่ยวเถาของเราเป็นเด็กดี ต้องเชื่อฟังคำพูดของแม่ที่สุดใช่ไหม?""แม่ของหนูก็อยากให้หนูหายเร็ว ๆ เหมือนกันนะ"คำพูดของจ้าวกังมาเป็นชุด แต่ละคำพูดเจาะจงเข้าจุดอ่อนไหวในใจฉันอย่างแม่นยำฉันเชื่อฟังแม่มาตั้งแต่เด็กจนโตเพราะฉันรู้ว่าไม่ว่าแม่จะตัดสินใจอะไร ก็ทำเพื่อฉันเสมอ แม้ว่าการตัดสินใจนั้นจะดูเหลือเชื่อเพียงใดก็ตามฉันกัดฟันแล้วพยักหน้าตอบตกล
Read more
บทที่ 9
เมื่อฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลจ้าวกังหายไปแล้ว มีเพียงแม่ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงเมื่อเห็นฉันตื่น แม่ก็ดีใจจนน้ำตาไหล ใบหน้าที่ดูซูบผอมในที่สุดก็คลายความตึงเครียดลง"เสี่ยวเถา ลูกตื่นแล้ว เป็นยังไงบ้าง? ยังเวียนหัวอยู่ไหม?"ฉันส่ายหน้าอย่างเลื่อนลอยค่อย ๆ นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ความเศร้าก็ถาโถมเข้ามาทันที"แม่คะ เมื่อคืนคุณลุงจ้าวเขา...""ไม่ต้องพูดแล้วเสี่ยวเถา แม่... แม่รู้เรื่องหมดแล้ว"แม่ตาแดงก่ำ โผเข้ากอดฉันด้วยความสงสาร น้ำตาไหลอาบแก้ม ขอโทษฉันไม่หยุด"ขอโทษนะเสี่ยวเถา ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่เอง ที่แม่ดูคนผิด พาหมาป่าเข้าบ้าน จนเกือบทำให้ลูกได้รับอันตราย""เป็นความผิดของแม่ทั้งหมด ขอโทษนะ"ได้ยินดังนั้น ฉันกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อยดูเหมือนว่าจ้าวกังไม่ได้มาหาฉันตามคำพูดของแม่จริง ๆแต่เขาจงใจพูดแบบนั้น เพื่อที่จะฉวยโอกาสล่วงละเมิดฉันได้ง่าย ๆแม่ได้อธิบายกระบวนการทั้งหมดให้ฉันฟังอย่างชัดเจนจริง ๆ แล้วคืนนั้นที่แม่เรียกจ้าวกังเข้าห้อง ก็คือพูดคุยเรื่องอาการป่วยของฉันนั่นแหละโดยหวังว่าเขาจะช่วยหาทางแก้ไขได้จ้าวกังบ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status