แรงปรารถนาต้องห้าม

ฉันชื่อซูเถา เป็นหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานใหม่ แต่สามีกลับเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์หลังแต่งงานได้ไม่นาน

สามีของฉันชอบเล่นกับหน้าอกของฉันเป็นพิเศษ เขาได้พัฒนาส่วนนั้นให้กลายเป็นจุดอ่อนไหวที่สุดของฉัน ซึ่งแค่สัมผัสก็ทำให้ร่างกายสั่นสะท้านจนเกือบถึงจุดสุดยอด

แต่เขามีปัญหาอวัยวะเพศไม่แข็งตัว ดังนั้นความสัมพันธ์ใกล้ชิดของเราในชีวิตประจำวันจึงจบลงเพียงแค่นั้น

หลังจากเขาจากไป ความว่างเปล่านี้ก็กระตุ้นให้เกิดอาการที่ไม่อาจยอมรับได้

ทันทีที่หน้าอกของฉันถูกกระตุ้น มันก็จะหลั่งน้ำนมออกมาทันที จนเสื้อผ้าเปียกชื้นอย่างรวดเร็ว

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงไม่กล้าหาแฟนใหม่

ฉันกลัวว่าเมื่อพวกเขาปลดเสื้อผ้าของฉันออก

แล้วเห็นน้ำนมที่ไหลออกมาเพราะความรู้สึกทางเพศของฉัน

พวกเขาจะต้องคิดว่าฉันกำลังตั้งครรภ์ และด่าว่าฉันเป็นผู้หญิงสำส่อนไร้ยางอาย

ฉันจึงไม่เคยติดต่อกับผู้ชายคนไหนอีกเลย

จนกระทั่งปีนี้ แม่ของฉันพาแฟนใหม่กลับมา คุณลุงจ้าว

ตอนเจอกันครั้งแรก ฉันเพิ่งสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองในห้องนอน รสชาตินั้นทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ ยังไม่ทันได้เช็ดนิ้วให้แห้ง แม่ก็เรียกให้ฉันออกไปเจอเขา

"เสี่ยวเถา สวัสดี ฉันเป็น..."

ในขณะที่ฉันยังไม่ทันได้เตรียมตัว ฉันเห็นแฟนใหม่ของแม่ ความรู้สึกที่เหลืออยู่จากการสำเร็จความใคร่เมื่อครู่ยังคงคุกรุ่น เมื่อสายตาของผู้ชายคนนั้นกวาดมองมาที่ฉัน ฉันก็หน้าแดงก่ำอย่างควบคุมไม่ได้ และร่างกายก็เกิดความรู้สึกสั่นไหวอย่างยากจะควบคุม

เมื่อเขาเห็นรอยเปียกสีขาวขุ่นบนชุดนอนตรงหน้าอกของฉัน รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณลุงจ้าวก็ชะงักไป

แม่ที่ตามมาด้านหลังก็ทำสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ

"เด็กคนนี้ ดื่มนมหกเลอะเสื้อผ้าอีกแล้ว ยังไม่รีบไปเปลี่ยนชุดอีก ปล่อยให้คุณลุงจ้าวเขาหัวเราะเยาะได้"

ได้ยินดังนั้น ฉันก็รู้สึกตัวขึ้นมา

ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำทันที รีบหันหลังกลับเข้าห้องนอน

แย่แล้ว เพราะคุณลุงจ้าวมาเร็วเกินไป ฉันถึงลืมเรื่องนี้ไปเลย

เขาคงไม่เห็นอะไรผิดปกติใช่ไหม?

ฉันยืนหน้ากระจกเพื่อตรวจสอบ

ความชื้นทำให้ชุดนอนที่บางเบายิ่งโปร่งใสมากขึ้น จนเห็นหัวนมสีชมพูขนาดใหญ่จาง ๆ และข้างในก็ยังคงมีน้ำนมไหลออกมาเล็กน้อย

คุณลุงจ้าวจ้องมองฉันอยู่นานขนาดนั้น เขาเห็นแล้วหรือเปล่านะ?

โอ๊ย! น่าอายที่สุดเลย!

เมื่อฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาอีกครั้ง คุณลุงจ้าวก็กลับมามีสีหน้าเป็นปกติแล้ว

เขาสูงกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตร ร่างกายกำยำ ผิวคล้ำ นั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนเสาสีดำที่แข็งแรง ดูเป็นชายชาตรีอย่างเต็มเปี่ยม

"เสี่ยวเถาโตมาสวยจริง ๆ เลยนะ ตอนเรียนมีผู้ชายมาตามจีบเยอะเลยสิ?"

คุณลุงจ้าวยิ้มให้ฉันอย่างใจดี แต่สายตาที่มองสำรวจขึ้นลงทำให้ฉันอายจนต้องดึงกระโปรงแน่น

"คุณลุงคะ หนูแต่งงานแล้วค่ะ"

"อ้าว... แล้วทำไมหนูถึงมาอยู่บ้านล่ะ?"

"สามีหนูเพิ่งเสียชีวิตไปไม่นานค่ะ..."

ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่า

หลังจากพูดประโยคนี้จบ สายตาที่คุณลุงจ้าวมองฉันก็ยิ่งแปลกไปอีก ราวกับมีไฟซ่อนอยู่ในนั้น