Short
แรงปรารถนาต้องห้าม

แรงปรารถนาต้องห้าม

By:  วายุบูรพาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
9Chapters
4.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังจากสามีเสียชีวิต ฉันได้ย้ายกลับไปอยู่กับแม่ และก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าแม่มีแฟนใหม่แล้ว แฟนใหม่ของแม่ประสบอุบัติเหตุ ดวงตาได้รับผลกระทบจากประกายไฟจากการเชื่อมโลหะ เขาจึงมาขอร้องให้ฉันช่วยหยดน้ำนมใส่ดวงตาเพื่อรักษา เมื่อมองดูน้ำนมที่หยดลงไปทีละหยด ร่างกายของฉันก็สั่นสะท้านเพราะไออุ่นจากร่างกายของผู้ชายคนนั้น ในที่สุด ฉันก็ต้องพบกับความสิ้นหวังเมื่อตระหนักได้ว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา หน้าอกของฉันก็ควบคุมตัวเองไม่ได้และมีน้ำนมไหลออกมาเสมอ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

「京北時間0時30分、浜白行きの飛行機が着陸時に不幸にも事故が発生。死亡者数はすでに136人に達し、現時点確認されている生存者はわずか3人です」

病院の大型スクリーンに映し出されたこの航空事故の速報が、ぼんやりとしていた三井鈴の意識を現実に引き戻した。

事故の生存者の一人である彼女は、脚に包帯を巻かれ、全身傷だらけで集中治療室のベッドに横たわっていた。

手に握りしめた携帯電話からは、「おかけになった電話は電源が入っていないか、電波の届かない場所にあるため、つながりません。しばらくしてからおかけ直しください」という自動音声が流れ続けている。

事故発生から今まで、名ばかりの夫・安田翔平は一度も電話に出なかった。

彼女は、こんな全国を震撼させた航空事故について、彼が何も知らないはずがないと思った。

事故現場には無数の遺体が散乱していた。鈴は思い出すたびに恐怖で喉を絞めつけられるような感触を覚え、呼吸もままならなくなってしまう。

それなのに、結婚して3年になる夫は、彼女が最も助けを必要としている時に、まったくの音信不通だった。

三井鈴は、胸に冷たさが広がっていくのを感じた。

しばらくすると、突然携帯が鳴り響いた。彼女は慌てて我に返り、携帯を取り出すが、画面に表示された「義祖母」という文字を見た瞬間、その目から再び輝きが失われていった。

「……もしもし?」電話に出た彼女の声はかすれていた。

すると、受話器の向こうから聞こえてきたのは、不安げな年配の女性の声だった。「鈴、あんた大丈夫かい?おばあちゃん、心配でたまらなかったよ!翔平そこにいるの?」

電話の主は安田翔平の祖母であり、安田家の中で唯一、彼女を気にかけてくれる存在だった。

「彼は……」

三井鈴の沈黙から何かを感じ取ったのか、彼女は言葉を荒げた。「あのバカ孫!会社の秘書でもある奥さんに出張を言いつけておいて、事故が起きても顔一つ見せないなんてどういうつもりなの!安心して鈴さん、後で私がきつく叱ってあげるわ!」

そして、「今、どこの病院にいるんだい?執事に迎えに寄越すわ」と聞かれた。

三井鈴が病院の場所を伝えると、義祖母はすぐに電話が切れた。

彼女は無言で携帯を見つめたまま、腕に刺さった点滴の針を抜き、全身の痛みに耐えてベッドから降りた。

「何をしてるんですか?足の怪我まだ治っていませんよ。ちゃんと休まないと」

病室に入ってきた看護師は、三井鈴の行動を止めようとしたが、彼女の決意は固かった。

「松葉杖を二本、用意してくれませんか。退院手続きをします」

彼女の目には強い決意があり、誰もそれを疑うことはできなかった。

病院よりも、安田家の旧宅のほうが療養に適していると彼女は考えていた。

さらに、彼女は安田グループの秘書であり、ドバイで開催された医療展示会の準備や人員の確認に携わった鈴には、早急に報告書を提出するという責務があるのだ。

それよりも重要なのは、安田翔平が今どこで何をしているのか、どうしても知りたかった。

看護師が渋々と差し出した松葉杖を受け取ると、彼女は振り返ることなく集中治療室を出て、壁に沿って一歩一歩、病院の支払窓口へと向かった。

だが、ロビーの窓ガラス越しに見慣れた車のナンバープレートが目に入った。その後ろには数台の高級車が続いていた。

それは安田グループの社用車だ。

車から数名が降り、やがて黒いコートを身にまとった男が、女を抱きかかえるようにして車から降りた。その男はいかにも大事そうに、黒いコートで彼女の露出した脚を包み込むようにしていた。

男は急ぎ足で病院の正面玄関へと向かい、三井鈴には気づかなかった。

彼女はその場に立ち尽くし、少し離れた場所から、彼がその女性を抱えて専門外来診察室に入っていく光景を見つめていた。

結婚して3年、彼がこんなにも誰かに深い愛情を注いでいる姿、初めて目の当たりにした。

あの女性はいったい誰なのだろうか?

それが誰であれ、言いようのない痛みが三井鈴の胸に広がっていった。

痛みがあまりにも強すぎて、彼女は息ができなくなりそうだった。

そんな時、廊下を歩く看護師数人がひそひそと話している内容が、すれ違いざまに耳に入ってきた。「あれって、財界ニュースでよく見る安田グループの後継者、安田翔平って人よね?すごい男前じゃない?うちの病院に来るなんてびっくりしちゃった。恋人の産婦人科の検診の付き添いみたいよ?」

「産婦人科?本当?」

「うん、診断書には妊娠12週目って書いてあったよ。でも胎児が安定していなくて、今日は出血があったから、安田さんが連れてきたんだって」

12週……つまり、2ヶ月前から……
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
ฉันชื่อซูเถา เป็นหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานใหม่ แต่สามีกลับเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์หลังแต่งงานได้ไม่นานสามีของฉันชอบเล่นกับหน้าอกของฉันเป็นพิเศษ เขาได้พัฒนาส่วนนั้นให้กลายเป็นจุดอ่อนไหวที่สุดของฉัน ซึ่งแค่สัมผัสก็ทำให้ร่างกายสั่นสะท้านจนเกือบถึงจุดสุดยอดแต่เขามีปัญหาอวัยวะเพศไม่แข็งตัว ดังนั้นความสัมพันธ์ใกล้ชิดของเราในชีวิตประจำวันจึงจบลงเพียงแค่นั้นหลังจากเขาจากไป ความว่างเปล่านี้ก็กระตุ้นให้เกิดอาการที่ไม่อาจยอมรับได้ทันทีที่หน้าอกของฉันถูกกระตุ้น มันก็จะหลั่งน้ำนมออกมาทันที จนเสื้อผ้าเปียกชื้นอย่างรวดเร็วด้วยเหตุนี้ ฉันจึงไม่กล้าหาแฟนใหม่ฉันกลัวว่าเมื่อพวกเขาปลดเสื้อผ้าของฉันออกแล้วเห็นน้ำนมที่ไหลออกมาเพราะความรู้สึกทางเพศของฉันพวกเขาจะต้องคิดว่าฉันกำลังตั้งครรภ์ และด่าว่าฉันเป็นผู้หญิงสำส่อนไร้ยางอายฉันจึงไม่เคยติดต่อกับผู้ชายคนไหนอีกเลยจนกระทั่งปีนี้ แม่ของฉันพาแฟนใหม่กลับมา คุณลุงจ้าวตอนเจอกันครั้งแรก ฉันเพิ่งสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองในห้องนอน รสชาตินั้นทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ ยังไม่ทันได้เช็ดนิ้วให้แห้ง แม่ก็เรียกให้ฉันออกไปเจอเขา"เสี่ยวเถา สวัสดี ฉ
Read more
บทที่ 2
พอคุณลุงจ้าวเดินออกไป แม่ก็คุยกับฉันเรื่องเขาไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณลุงจ้าวจะทำงานก่อสร้างอยู่ใกล้บ้านเราไม่แปลกใจเลยที่รูปร่างถึงได้แข็งแรงขนาดนั้นใบหน้าของแม่แดงก่ำด้วยความเคลิบเคลิ้ม"เสี่ยวเถาเอ๊ย การเลือกผู้ชายต้องเลือกคนที่แข็งแรง เหมือนคุณลุงเฉาของลูกนั่นแหละ ถึงจะมีความสุข"ฉันนึกถึงสามีที่เสียชีวิตไปแล้วของฉัน เพราะเขาอวัยวะเพศไม่แข็งตัว ฉันเลยไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบที่แม่พูดท่าทางของแม่ เห็นได้ชัดว่ามีความสุขทางเพศมากใบหน้าของฉันจึงแดงก่ำด้วยความอายแม่คิดว่าฉันไม่สบายเลยเข้ามาแตะหน้าผาก ฉันรู้สึกผิด เลยรีบวิ่งกลับห้องเหมือนหนีอะไรบางอย่างฉันตำหนิตัวเองในใจ หน้าไม่อายจริง ๆ!คุณลุงจ้าวเป็นคนของแม่นะฉันจะมาคิดอะไรเพ้อเจ้อได้ยังไง?แต่เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นวันรุ่งขึ้น คุณลุงจ้าวปิดตาที่แดงก่ำรีบมาหาที่บ้านอย่างเร่งด่วน"ตาฉันถูกประกายไฟเชื่อมโลหะกระเด็นเข้า เสี่ยวหลาน มีทางช่วยฉันหาน้ำนมของคนได้บ้างไหม?""ให้ฉันบรรเทาอาการหน่อย ไม่อย่างนั้นไปถึงโรงพยาบาลตาคงเสียไปแล้ว!"แม่ตกใจทำอะไรไม่ถูกแถวนี้ไม่มีผู้หญิงที่ให้นมบุตร จะไปหาน้ำนมคนจากที่ไหน?คุณลุง
Read more
บทที่ 3
คืนนั้น ฉันรู้สึกทรมานอย่างมาก นอนอยู่บนเตียง ในหัวเต็มไปด้วยสายตาที่รุกเร้าของคุณอาเฉาท้องน้อยรู้สึกคันยุบยิบ อยากจะปลอบประโลมมันเสียเหลือเกินแต่คืนนี้คุณอาเฉาพักอยู่ที่ห้องข้าง ๆ ซึ่งเป็นห้องรับแขก ห้องไม่เก็บเสียง ฉันจึงไม่กล้าเล่นอะไรพิเรนทร์ ๆแต่แล้วความเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดกลับดังมาจากห้องข้าง ๆ เสียก่อน"อืม... เบา ๆ หน่อยนะ อย่าให้เสี่ยวเถาได้ยิน"เสียงนี้ เหมือนจะเป็นเสียงของแม่?พวกเขากำลังทำอะไรกันลับ ๆ ล่อ ๆ?ในเมื่อยังไงก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว ฉันจึงตัดสินใจแนบหูไปที่กำแพงเพื่อฟังอย่างละเอียดเสียงครางของแม่และเสียงหอบหายใจของคุณลุงจ้าวสลับกันไปมา เสียงเตียงก็ดังเอี๊ยดอ๊าด"พวกเขากำลังทำเรื่องแบบในวิดีโอ!"เมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ ร่างกายของฉันก็ยิ่งร้อนผ่าวฉันแอบลูบคลำตัวเองอย่างทนไม่ไหว แม่ครางที ฉันก็ครางตามเพื่อปล่อยเสียงออกมา จะได้ไม่มีใครจับได้"กังจื่อ ฉันยังไม่ได้ถามนายเลยว่า วันนี้... นายรู้ได้ยังไงว่าเสี่ยวเถาก็มีน้ำนม?"คุณลุงจ้าวกระทำอย่างรุนแรงขึ้น"ก็ต้อง... เดาเอาสิ เสี่ยวเถาตัวใหญ่ขนาดนั้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเหมือนเธอนั่นแหละ จับแล้วต้องฟิน
Read more
บทที่ 4
มันชนเข้ากับท้องน้อยที่กำยำของคุณลุงจ้าวอย่างจัง ความแข็งแกร่งที่ร้อนผ่าวแนบชิดกับด้านในที่ชื้นแฉะของฉันฉันสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่เปี่ยมล้นฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความอับอาย มือเล็ก ๆ ดันไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง พร้อมกับส่ายหน้าไม่หยุด"ไม่ค่ะ ไม่ได้นะคะ คุณลุงจ้าว อย่าทำแบบนี้เลย หนู... หนูกลัว ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอคะ?"ถึงแม้ฉันจะไม่เคยถูกล่วงล้ำจริง ๆ มาก่อน แต่ก็เป็นคนที่แต่งงานแล้วทำไมฉันถึงได้หน้าไม่อายขนาดนี้ ไปแย่งผู้ชายของแม่ได้ยังไง?คุณลุงจ้าวหอบหายใจอย่างหนัก ไม่สนใจคำพูดของฉันนิ้วมือที่หยาบกร้านของเขากำลังจะแหวกขอบกางเกงชั้นในของฉันอย่างใจร้อน พยายามสอดเข้าไปสำรวจด้านในฉันยกมือขึ้นดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งตามสัญชาตญาณ ตีเข้าที่ดวงตาของคุณลุงจ้าวโดยไม่ได้ตั้งใจเขาอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วปล่อยฉันไปทันทีเพื่อกุมตาตัวเองตาที่กลับมาเป็นปกติในตอนกลางวัน ตอนนี้กลับแดงก่ำอีกครั้ง ดูน่ากลัวเล็กน้อยในความมืดมิดฉันรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยฉันแค่ต้องการให้คุณลุงจ้าวออกไปเท่านั้น ไม่คิดว่าจะบังเอิญทำร้ายเขาแม่รักคุณลุงจ้าวมาก ถ้าแม่รู้เข้า แม่ต้องโกรธฉันแน่ ๆ"
Read more
บทที่ 5
ฉันกลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้น ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดีฉันควรจะพูดอะไรดี?พูดว่าคุณลุงจ้าวฉวยโอกาสตอนที่แม่หลับ มาพบว่าฉันกำลังช่วยตัวเองอยู่ แล้วเขาพยายามช่วยฉันบรรเทาอาการด้วยวิธีเดียวกับที่เขาทำกับแม่เหรอ?แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความผิดของฉันแต่ฉันก็ยังไม่กล้าบอกความจริงทั้งหมดกับแม่ถ้าฉันพูดออกไป นั่นเท่ากับเป็นการยอมรับทางอ้อมว่าฉันเป็นผู้หญิงที่เลวและมีความต้องการใช่ไหม?อีกอย่าง แม่รักคุณลุงจ้าวมาก ถ้าฉันพูดออกไป แม่ก็จะต้องอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวอีกครั้งฉันบิดนิ้วตัวเองแน่น ไม่ตอบคำถามใด ๆโชคดีที่ก่อนที่แม่จะหมดความอดทนและโกรธ คุณลุงจ้าวก็พูดขึ้นมา"สุ่ยฉิน คือตาฉันมันไม่สบายขึ้นมาอีกแล้ว เห็นเธอนอนหลับสบายดี ฉันเลยมาให้เสี่ยวเถาช่วยฉันหน่อย เมื่อกี้..."คุณลุงจ้าวไออย่างกระอักกระอ่วนอยู่สองครั้ง"เมื่อกี้มันออกไม่สะดวก ฉันก็เลยช่วยกระตุ้นนิดหน่อย""สุ่ยฉิน เธออย่าคิดมากนะ วันนี้เธอก็พูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าฉันกับเสี่ยวเถายังไงก็ต้องเป็นความสัมพันธ์แบบพ่อลูก เป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องถือสาเรื่องพวกนี้หรอก ใช่ไหม?"คุณลุงจ้าวพูดจบ แม่ก็ยังคงเงียบอยู่ ไม่พูดอะไรออกม
Read more
บทที่ 5
คุณลุงจ้าวรู้ว่าฉันต้องแอบฟัง ทุกครั้งที่อยู่กับแม่ เขาจะตั้งใจพูดถึงฉันเสมอตอนแรกแม่ยังรู้สึกอายเล็กน้อยแต่เมื่อเวลาผ่านไปนานขึ้น ประกอบกับการชี้นำอย่างจงใจของคุณลุงจ้าวแม่ก็เปลี่ยนจากการหลีกเลี่ยง มาเป็นคนหยิบยกเรื่องของฉันมาพูดล้อเล่นเอง"กังจื่อ นายว่าฉันสวยกว่า หรือเสี่ยวเถาสวยกว่า?"คุณลุงจ้าวหอบหายใจอย่างหนักขณะทำกิจกรรม"สวยทั้งคู่แหละ สไตล์มันต่างกันไม่ใช่เหรอ?"แม่ส่งเสียงฮึดฮัด ดูเหมือนจะหึงเล็กน้อย"ฉันขอเตือนนายไว้นะ! ได้ฉันแล้ว ห้ามไปยุ่งกับคนอื่น ห้ามคิดจะแตะต้องลูกสาวฉันเด็ดขาด""ครับๆๆ ..."คุณลุงจ้าวตอบอย่างขอไปที แล้วเริ่มเร่งจังหวะหนักขึ้นฉันรู้เรื่องตลกที่คนสองคนพูดกันในสถานการณ์แบบนี้ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเพิ่มรสชาติให้ความสัมพันธ์ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับศีลธรรมและความประพฤติส่วนตัวเลยแต่ฉันก็ยังทนความเร้าใจที่มาพร้อมกับความรู้สึกต้องห้ามแบบนี้ไม่ไหวการแอบฟังเป็นเวลานานทำให้อาการป่วยของฉันแย่ลงเรื่อย ๆ และพัฒนาเร็วขึ้นมากถึงขั้นที่ต้องใช้แผ่นซับน้ำนมเวลาออกไปข้างนอกเลยทีเดียววันรุ่งขึ้น ขณะที่คุณอาเฉาออกไปทำงาน ฉันลังเลอยู่นานก็ตัดสินใจพูดก
Read more
บทที่ 7
"เสี่ยวเถา บอกแม่มาว่าทำไมตอนที่คุณลุงจ้าวแตะตัวลูก ลูกถึงมีน้ำนมไหลออกมา?""หมอบอกว่าลูกจะหลั่งน้ำนมเฉพาะตอนที่รู้สึก... แล้วลูก... ลูกชอบคุณลุงจ้าวเหรอ?"จบกันแม่จับได้จนได้ถึงแม้ฉันจะไม่เข้าใจว่าอะไรคือชอบอะไรคือไม่ชอบ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันรู้สึกหวั่นไหวกับคุณลุงจ้าวจริง ๆไม่อย่างนั้นอาการก็คงไม่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงนี้ฉันก้มหน้าลง ใบหน้าร้อนผ่าว ความอับอายปกคลุมไปทั่วร่าง"หนูขอโทษค่ะแม่ หนูมันต่ำทราม หน้าไม่อาย""จริง ๆ แล้วหนูไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย แต่หนูก็ไม่รู้ว่าทำไม สิ่งนี้ มันควบคุมไม่ได้ มันก็เลย..."ฉันพูดไปร้องไห้ไป กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวแม่ก็ตาแดงก่ำเช่นกันเธอแค่กอดฉันไว้ในอ้อมแขน โดยไม่พูดอะไรเลยพอคุณลุงจ้าวเลิกงานกลับมาตอนค่ำ เขาก็สังเกตเห็นบรรยากาศที่ไม่ปกติระหว่างฉันกับแม่ได้อย่างรวดเร็ว"สุ่ยฉิน เกิดอะไรขึ้น?"แม่เม้มปากด้วยความลังเล มองฉันอยู่หลายครั้ง จากนั้นก็เหมือนตัดสินใจได้แล้ว จึงดึงคุณลุงจ้าวเข้าห้องไป"กังจื่อ เข้ามานี่หน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"แม่จะทำอะไร? แม่จะบอกเรื่องอาการป่วยของฉันให้คุณลุงจ้าวรู้เหรอ?มันน่าอายมากเลยนะ?ฉั
Read more
บทที่ 8
ฉันยิ่งคิดยิ่งใจหาย เงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ"คุณลุงจ้าว แม่เขาพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอคะ?"จ้าวกังพยักหน้า "แน่นอนสิ ไม่อย่างนั้นทำไมคืนนี้ลุงกับแม่ของหนูถึงไม่ได้นอนด้วยกันล่ะ?""อย่าคิดว่าลุงไม่รู้นะ หนูคงแอบฟังลุงกับแม่ของหนูทุกคืนใช่ไหม"ใบหน้าของฉันแดงก่ำด้วยความละอายยังไม่ทันที่ฉันจะได้โต้ตอบอะไรจ้าวกังก็เริ่มถอดเสื้อผ้าออกเอง โดยเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยร่องรอยการใช้งานหัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ความตื่นเต้นและร้อนรุ่มปะทุขึ้นในร่างกาย ราวกับกำลังมองหาทางระบายออก"คุณลุงจ้าว นี่คุณลุง?""ไม่ต้องห่วง ครั้งที่แล้วลุงอยากช่วยแต่หนูปฏิเสธ ครั้งนี้ไม่เหมือนกันนะ นี่แม่ของหนูตั้งใจให้ฉันมาช่วยโดยเฉพาะเลย""เสี่ยวเถาของเราเป็นเด็กดี ต้องเชื่อฟังคำพูดของแม่ที่สุดใช่ไหม?""แม่ของหนูก็อยากให้หนูหายเร็ว ๆ เหมือนกันนะ"คำพูดของจ้าวกังมาเป็นชุด แต่ละคำพูดเจาะจงเข้าจุดอ่อนไหวในใจฉันอย่างแม่นยำฉันเชื่อฟังแม่มาตั้งแต่เด็กจนโตเพราะฉันรู้ว่าไม่ว่าแม่จะตัดสินใจอะไร ก็ทำเพื่อฉันเสมอ แม้ว่าการตัดสินใจนั้นจะดูเหลือเชื่อเพียงใดก็ตามฉันกัดฟันแล้วพยักหน้าตอบตกล
Read more
บทที่ 9
เมื่อฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลจ้าวกังหายไปแล้ว มีเพียงแม่ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงเมื่อเห็นฉันตื่น แม่ก็ดีใจจนน้ำตาไหล ใบหน้าที่ดูซูบผอมในที่สุดก็คลายความตึงเครียดลง"เสี่ยวเถา ลูกตื่นแล้ว เป็นยังไงบ้าง? ยังเวียนหัวอยู่ไหม?"ฉันส่ายหน้าอย่างเลื่อนลอยค่อย ๆ นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ความเศร้าก็ถาโถมเข้ามาทันที"แม่คะ เมื่อคืนคุณลุงจ้าวเขา...""ไม่ต้องพูดแล้วเสี่ยวเถา แม่... แม่รู้เรื่องหมดแล้ว"แม่ตาแดงก่ำ โผเข้ากอดฉันด้วยความสงสาร น้ำตาไหลอาบแก้ม ขอโทษฉันไม่หยุด"ขอโทษนะเสี่ยวเถา ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่เอง ที่แม่ดูคนผิด พาหมาป่าเข้าบ้าน จนเกือบทำให้ลูกได้รับอันตราย""เป็นความผิดของแม่ทั้งหมด ขอโทษนะ"ได้ยินดังนั้น ฉันกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อยดูเหมือนว่าจ้าวกังไม่ได้มาหาฉันตามคำพูดของแม่จริง ๆแต่เขาจงใจพูดแบบนั้น เพื่อที่จะฉวยโอกาสล่วงละเมิดฉันได้ง่าย ๆแม่ได้อธิบายกระบวนการทั้งหมดให้ฉันฟังอย่างชัดเจนจริง ๆ แล้วคืนนั้นที่แม่เรียกจ้าวกังเข้าห้อง ก็คือพูดคุยเรื่องอาการป่วยของฉันนั่นแหละโดยหวังว่าเขาจะช่วยหาทางแก้ไขได้จ้าวกังบ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status