ตอนที่12

วันเดียวกัน

13:30น.

มูลนิธิ ความสุข...

เจ้านาง พรรณนิชา....

“เจ้านาง เธอมาทำไรที่นี้?”ซันเอ่ยถามฉันพลางทำสีหน้าหมาสงสัย ทันทีที่เราลงมายืนหน้าสถานที่ที่เรียกว่า ความสุขหรือที่จริงแล้วที่นี้คือสถานที่รับเลี้ยงและดูแลผู้พิการทางสายตา โรงเรียนสอนคนตาบอดน่ะ ฉันกับคุณแม่เรียกที่นี้ว่าสถานที่มอบความสุข

“เอาเข้าไปไว้ข้างในเลยค่ะพี่”ฉันไม่ได้ตอบไอ้ซันแต่หันไปคุยกับพนักงานขนของที่พากันขนพวกหนังสือโต๊ะเรียนเก้าอี้รวมไปถึงชั้นหนังสือและโทรทัศน์ สถานที่นี้เป็นที่ที่ฉันกับคุณแม่สร้างกันขึ้นมาโดยที่คนข้างนอกไม่ค่อยรู้เพราะเราไม่ได้อยากได้หน้านะ พวกเราเป็นผู้ปิดทองหลังพระ สถานที่นี้ถูกก่อตั้งมาได้สามปีแล้วล่ะ

“สวัสดีค่ะคุณเจ้านาง^_^”คุณครูชบารีบเดินมายกมือไหว้ฉัน ฉันก็ยกมือไหว้เธอกลับ เธอเป็นคุณครูสอนเด็กๆผู้ยากไร้พวกนี้และดวงตาข้างซ้ายของเธอก็มองไม่เห็นเช่นกัน

“สวัสดีค่ะครูชบา^_^”

“นี่คุณครูชบา”ฉันหันไปแนะนำให้ซันรู้จักกับคุณครูชบา ไอ้ซันก็ยกมือไหว้ครูชบาอย่างนอบน้อม

“นี่ซันเดย์ค่ะ เป็นเพื่อนของเจ้านางเอง”ฉันก็แนะนำไอ้ซันให้คุณครูชบาได้รู้จักหลังจากที่เธอยกมือรับไหว้ไอ้ซันเสร็จแล้ว เธอก้มหัวนิดหนึ่งเพื่อเป็นการยอมรับและรู้จัก

“วันนี้คุณหญิงไม่ได้มาด้วยเหรอคะ?”

“พอดีคุณพ่อคุณแม่ไปเที่ยวต่างประเทศนะคะ^_^”

“อ๋อค่ะ งั้นเชิญคุณเจ้านางกับคุณซันข้างในดีกว่าค่ะ เด็กๆกำลังอ่านหนังสือกันอยู่เลย^_^”ครูชบาผายมือเชื้อเชิญฉันกับไอ้ซัน เราสองคนก็พยักหน้าให้เธอและพากันเดินตามหลังเธอไปยังห้องเรียนที่หรูหราและทันสมัยเพราะคุณแม่ฉันให้ความสำคัญกับที่นี้เป็นอย่างมาก

“ว้าวอย่างกับในพระราชวังแหนะ”ทันทีที่ไอ้ซันเดินเข้ามาภายในห้องโถงขนาดใหญ่มันก็ร้องขึ้นมาอย่างตกใจและทึ้งกับความตรงหน้าฉันก็ส่ายศีรษะไม่มาอย่างนึกขำกับท่าทางของมัน ที่นี้ไม่เหมือนสถานที่รับเลี้ยงให้โอกาสผู้พิการทางสายตาแต่เหมาะกับเป็นโรงแรมหรือบ้านของพวกคนมีเงินมากกว่านะ ทุกๆอย่างที่อยู่ในนี้ถูกตกแต่งให้นี้คือฝีมือของคุณแม่กับฉันเอง เป็นยังไงล่ะทึ้งเลยใช่ไหมล่ะ เราสองคนช่วยกันสานฝันของคุณยายที่เคยพูดไว้ว่าอยากมีมูลนิธิเป็นของตัวเองเพื่อเป็นที่พึ่งพาให้คนยากไร้ได้มีที่พัก ที่นี้ไม่ได้มีผู้พิการทางสายตาแต่อย่างเดียวยังมีพวกคนชราที่ลูกถูกทอดทิ้งและรวมไปถึงบุคคลที่ยากไร้ไม่มีบ้านพักอาศัย และคนที่นี้รักใคร่กันเป็นอย่างดี ทุกคนจะช่วยกันทำผักสวนครัวอยู่ด้านหลังตึกนี้เพื่อเอามาทำอาหารกินกัน

“นางฟ้ามา”ทันทีที่ฉันเดินเข้ามาพวกคุณยายที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ก็รีบเรียกฉันและทำท่าจะรีบวิ่งเข้ามาหาฉัน ฉันจึงต้องรีบวิ่งเข้าไปหาพวกท่านก่อน

“ไม่เป็นไรค่ะคุณยาย หนูมาหาเองดีกว่านะคะ^_^”ฉันเข้าไปจับแขนของยายชราท่านหนึ่งซึ่งท่านนี้ฉันเพิ่งจะไปเจอท่านที่ข้างถนนเมื่ออาทิตย์ก่อน และพอสอบถามท่านดูก็พบว่าท่านเป็นโรคประจำตัวคือโรคอัลไซเมอร์ขั้นรุนแรงมาก มากจนท่านหาทางกลับบ้านไม่เจอถามอะไรท่านก็ไม่รู้ ฉันจึงพาท่านมาที่นี้แล้วให้คุณหมอที่โรงพยาบาลของคุณแม่มาตรวจร่างกายของท่านดูและก็พบว่าท่านเป็นโรคความจำเสื่อมขั้นรุนแรงเลยล่ะ แต่ดูเหมือนครอบครัวของท่านจะดูแลท่านเป็นอย่างดีนะเพราะท่านได้รับการรักษานะเห็นคุณหมอเขาพูดแบบนี้

“หนูดีใจจังที่คุณยายจำหนูได้^_^”ฉันเอ่ยขึ้นพลางยิ้มกว้างขึ้นอย่างดีใจที่ท่านจดจำฉันได้ คุณหมอบอกว่าท่านจะจำปัจจุบันไม่ได้แต่ท่านจะจำแต่อดีตได้แต่น่าแปลกที่ท่านจดจำฉันได้ทุกครั้งเลย ฉันจะมาแค่อาทิตย์ละครั้งเองนะ

“หนูเป็นนางฟ้านางสวรรค์^_^”คุณยายเอ่ยชมฉันพลางจับมือของฉันไปแนบกับแก้มของท่าน ฉันก็ยิ้มและหันไปยิ้มให้ไอ้ซันที่ยืนมองฉันกับคุณยายและก็แอบยิ้มเหมือนกัน มันคงจะไม่เคยเห็นโมเมนต์แบบนี้ของฉันละมั่ง

“ไม่ใช่หรอกครับคุณยาย ยัยนี่นะเป็นนางมารร้าย^_^”

“ซันเดย์!!”ฉันหันขวับกลับไปมองไอ้ซันอย่างเอาเรื่อง ที่มันกล้าว่าฉันต่อหน้าคนหลักคนใหญ่ ไอ้นี้ไม่รู้กาลเทศะซะแล้ว!

“ไม่จริงแม่หนูสวยงาม สวยทั้งกายและใจ”ฉันหันไปยกยิ้มอย่างผู้ชนะใส่ไอ้ซันเดย์ มันไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย ทำรอยหน้ารอยตาล้อเลียนฉัน เดี๋ยะเถอะ!

“ขอบคุณนะคะคุณยาย^_^”ฉันยกมือขึ้นไหว้คุณยาย คุณยายก็มองฉันอย่างเอ็นดูพลางมองไปที่ไอ้ซันแฃะทำท่านึกคิดอะไรอยู่พักใหญ่

ติ๋งงง

“แปปนะมี๊โทรมา”ไอ้ซันที่หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงหลักหมื่นของมันก็หันมาเอ่ยบอกฉัน ฉันก็พยักหน้าให้มัน แล้วมันก็เดินออกไปรับสายแม่ของมันอย่างไวเพราะแม่ของซันค่อนข้างจะเคร่งขรึมเรื่องมารยาทเยอะมาก แต่ท่านชอบและเอ็นดูฉันมากๆๆเลยนะ ชอบจนไอ้ซันอิจฉาอ่ะเพราะมันเป็นลูกคนเดียวและเป็นลูกชายแม่ของซันชอบเด็กผู้หญิงและคิดว่าพอไอ้ซันเกิดมาจะเป็นผู้หญิงเลยตั้งชื่อว่าซันเดย์แต่พอไอ้ซันเกิดมาดั้นเป็นผู้ชายท่านก็นึกเสียดายแต่ทำไงได้ล่ะก็ลูกหนิเนอะ