ตอนที่13

“วันนี้นางฟ้าของยายเอาขนมอะไรมาเหรอ?”คุณยายเอ่ยถามฉันพลางสอดส่องสายตาไปตามร่างกายขอฃฉันเพื่อหาขนม ฉันจึงยิ้มให้คุณยาย

“ด้านนู้นค่ะ ขนมของคุณยาย^_^”ฉันชี้ไปยังห้องอาหารที่มีคนกำลังพากันถือถาดขนมเต็มถาดหลายถาดเดินเข้าออกห้องนั้นกันจ้าละหวั่น

“งั้นไปได้ไหม?”คุณยายหันกลับมามองฉันด้วยแววตาลุกวาวเมื่อเห็นถาดขนมหลายถาด

“ได้ค่ะ เชิญตามสบายเลยค่ะคุณยาย^_^”ฉันเอ่ยบอกคุณยาย ท่านก็ยิ้มหวานและรีบเดินไปยังห้องอาหารทันที ฉันเมื่อเห็นว่าท่านหยิบขนมขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุขฉันจึงหันมองไปรอบๆห้องสมุดก็พบกับเด็กๆมากมายที่ต่างอายุกันไปเริ่มตั้งแต่เจ็ดขวบยังมีเลยจนไปถึงอายุสามสิบ ฉันจึงเดินเข้าไปหาพวกเขาที่กำลังใช้นิ้วเรียวลูบสมุดที่ถูกทำมาให้ผู้พิการทางสายตาได้อ่านเพราะมีตัวอักษรนูนขึ้นมาเป็นตัวและเป็นคำพวกเขาเลยอ่านได้และอ่านออกเพราะที่นี้มีครูสอนหนังสือด้านนี้โดยเฉพาะ

“อ่านเรื่องอะไรอยู่จ๊ะ?”ฉันก้มหน้าลงไปถามเด็กผู้หญิงที่ดวงตาทั้งสองข้างของเธอมืดบอดเธอกำลังยิ้มที่มุมปากของเธอเหมือนเรื่องที่อ่านมีฉากสนุกๆอยู่

“เรื่องสาวน้อยตาบอดค่ะ^_^”เธอตอบฉันมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เธอเงยหน้าขึ้นมาหาฉันและทำมือยื่นเหมือนจะคลำหาอะไร

“หนูมีของจะให้พี่เจ้าค่ะ^_^”เธอเอ่ยบอกฉันและเธอก็หยิบกระดาษแผ่นสีเหลี่ยมมายื่นให้ฉัน

“อะไรนะ?”ฉันเอ่ยถามเธอไปด้วยนำ้เสียงดีใจและยื่นมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาและก็เห็นตัวอักษรที่ถูกเขียนด้วยลายมือและตัวตรงเท่ากันเหมือนเขียนอยู่ในบรรทัด ฉันก็มองไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้นพลางอึ้งที่เธอเขียนมันให้ฉันและในกระดาษแผ่นนั้นมีรูปฉันและรูปของคุณแม่ฉันที่ถูกวาดด้วยมือและลงสีด้วยสีไม้อย่างสวยงาม

“หนูทำได้ยังไงกันคะ?”ฉันนั่งยองๆลงไปตรงหน้าเธอพลางเอ่ยถามเธอด้วยความสงสัย

“คุณครูนทีสอนหนูค่ะพี่เจ้าชอบไหมคะ?”เธอทำสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลฉันจึงยื่นมือไปลูบแก้มนวลใสของเธอด้วยความเอ็นดู

“ชอบสิจ๊ะ ชอบมาก ขอบคุณมากๆเลยนะคะ^_^”ฉันพูดออกมาจากใจจริงๆของฉัน บางคนอาจจะมองว่าฉันหยิ่งและถือตัวแต่พวกเขาไม่เคยมองตัวฉันให้ลึกๆเลยว่าฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น แต่ถ้าดีกับฉันก่อน ฉันก็จะดีกลับเหมือนกัน แต่ถ้าร้ายมา รับรองเจอฉันร้ายกลับไปเป็นพันเท่าแน่นอนหึ!

“หนูดีใจนะคะที่พี่เจ้าชอบ^_^”

“จ๊ะ^_^”

“เจ้านาง!”เสียงของไอ้ซันดังเรียกฉันมาแต่ไกลฉันจึงหันกลับไปมองทางมัน ก็เห็นว่ามันวิ่งหน้าตั้งกระหืดกระหอบวิ่งเข้ามาหาฉัน

“มีอะไร?”ฉันลุกขึ้นยืนและเอ่ยถามไอ้ซันที่วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันพอดี

“วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของคุณแม่ฉัน ฉันลืมไปได้ยังไงเนี่ย!”ไอ้ซันมีเหงื่อไหลอาบเต็มหน้า สงสัยแม่มันคงจะด่ามันมาแน่ๆ

“แล้ว?”

“เธอต้องไปงานคืนนี้กับฉัน เพราะเธอจะช่วยฉันได้”ไอ้ซันคว้าข้อมือฉันพลางออกแรงจะลากฉันไป

“เห้ยๆเดี๋ยวๆ”ฉันท้วงขึ้น

“ไปเถอะนะฉันขอร้อง”มันทำสีหน้าอ้อนฉันสุดฤทธิ์

“ฉันไปกับนายอยู่แล้ว แต่ฉันขอบอกน้องก่อน”

“เห้อค่อยยังชั่ว ได้ๆๆ”

“พี่กลับก่อนนะจ๊ะ ไว้พี่จะมาหาหนูอีกนะขอบคุณสำหรับของขวัญที่ดีที่สุดของพี่จ๊ะ”ฉันก้มหน้าลงไปพลางจับมือของน้องผู้หญิง เธอก็ยิ้มและพยักหน้าให้ฉัน

“ฟอดดด ฟอดดเป็นเด็กดีนะ”ฉันหอมแก้มทั้งสองข้างของน้องผู้หญิงไป

“ค่ะ^_^”

“บ๊ายบายจ๊ะ”ฉันยกมือบ๊ายบาย

“บ๊ายบายค่ะพี่เจ้า^_^”น้องเองก็ยกมือมาโบกมือบ๊ายบายให้ฉัน

“เธอนี่ก็มีโมเมนต์น่ารักๆแบบนี้เหมือนกันเนอะ”ไอ้ซันเอ่ยกระซิบบอกฉันในขณะที่มันเดินตามฉันออกมาจากห้องสมุด

“แน่นอนยะ!”ฉันพูดกระแทกเสียงใส่มันและเดินไปหาคุณยายที่ยังคงง่วนอยู่กับการกินขนมอย่างมีความสุข

“คุณยายคะ”ฉันเอ่ยเรียกคุณยาย

“หนูกลับก่อนะคะไว้วันหลังหนูจะมาเยี่ยมอีกนะคะ”

“อืมได้ เอาขนมมาอีกนะ”คุณยายเงยหน้าขึ้นมามองฉันริมฝีปากของท่านมีขนมติดเต็มไปหมด ฉันจึงชี้นิวมือมีที่ริมฝีปากของฉันเพื่อทำท่าให้ท่านได้รู้ว่าริมฝีปากของท่านเลอะอยู่

“ก็มันอร่อยหนิ^_^”ท่านหยิบกระดาษทิชชูเช็ดไปที่ริมฝีปากของท่านอย่างไว ฉันก็ยิ้มให้ท่าน

“งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะสวัสดีค่ะ^_^”ฉันยกมือไหว้ลาคุณยาย

“สวัสดีครับ”ไอ้ซันก็ยกมือขึ้นไหว้ลาคุณยายเช่นกัน

“อืมๆไปเถอะ”

“ค่ะ^_^”

“ครับ^_^”

ทั้งฉันและไอ้ซันก็พากันเดินออกมาจากมูลนิธิของคุณแม่มุ่งหน้าไปยังโรงจอดรถที่มีรถสปอร์ตของไอ้ซันจอดอยู่ วันนี้ฉันให้ไอ้ซันไปรับฉันที่บ้านโดยในจังหวะที่ฉันเดินออกมาหาไอ้ซันเป็นจังหวะเดียวกับที่เฮียทั่นแต่งตัวหล่อเดินไปขึ้นรถของเขาเหมือนกัน เราสองคนสบสายตากันแวบหนึ่งแต่ก็เป็นเฮียทั่นที่หลบสายตาฉันไป หึเรารักกันไม่ได้อย่างงั้นเหรอ ถ้ามันทำได้ง่ายๆตั้งแต่แรกก็ดีนะสิ ฉันจะได้ไม่ต้องรักเขา

“เรารักกันได้ไหมซัน?”ฉันเอ่ยถามไอ้ซันในขณะที่เราสองคนอยู่บนรถและไอ้ซันก็ขับรถออกมาจากมูลนิธิได้หลายกิโลเมตรแล้ว