บทที่ 3 : งามตางามใจ 2/3

“นี่เพิ่งไถกลบหน้าดินเองนะ ยังไม่ได้เริ่มทำนาจริงๆ เลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าพวกเขาจะทนต่อได้อีกกี่วัน” คเชนทร์ส่ายหน้าบอกอย่างนึกเห็นใจคนอยากลองของ “กว่าจะตกกล้า ดำนา เกี่ยวข้าว สีข้าวเปลือกออกมาเป็นเมล็ดขาวๆ เอามาหุงกิน ถึงตอนนั้นพวกเขาอาจจะม่องเท่งไปแล้วก็ได้”

“เออ นั่งทำงานบนตึกสูง ในห้องแอร์เย็นๆ ดีๆ ไม่ชอบ อยากมาตากแดดตากฝนทำนา ถ้าไอ้คุณทศนั่นมันทนได้ถึงเกี่ยวข้าวกินได้นะ พ่อจะยกลูกสาวให้เลย” คนปากไวพูดออกมาก่อนคิด

“พ่อพูดจริงป้ะ” เทวาเบิกตาถาม

“จริงสิ คนมืออ่อนตีนอ่อนทนงานหนักแบบนี้ได้ไม่นานหรอกโว้ย”

ลูกชายทั้งสามทำตาโตใส่กัน ได้ข่าวว่าฟาร์มควายของก้องหล้าก็เกิดขึ้นมาได้ เพราะพ่อไปท้าคนเขาไว้ว่าจะไม่เอาแม่มาเป็นเมียนะพ่อ!

“ถ้าพี่เขาทำนาจนจบกระบวนการจริงๆ นอกจากพ่อจะยกลูกสาวให้แล้ว พ่อส่งเค้าไปเรียนต่อเมืองนอกด้วยสิ เค้าอยากเป็นเด็กนอก” เทวาหน้ามนคนหัวสูงเอ่ยขอทันที

แดนดินปรายตาใส่ลูกชายคนเล็ก “ไปทำไม ตอนนี้แกก็เป็นเด็กนอกอยู่แล้วนี่”

“นอกคอก!” พี่ชายทั้งสองบอกเสียงดัง

“โด่ นอกคอกไรแว้!”

“ไม่แว้ไม่เว้อละ ยังไงพวกเขาอยู่ได้ไม่นานก็เผ่นหนีแน่นอน” บอกด้วยเสียงมั่นใจแล้ว แดนดินก็ลุกขึ้น “เดี๋ยวพ่อไปรายงานทวดก่อน ทวดจะได้ทำใจไว้รอตอนพวกเขาแวะมาลากลับบ้าน ฮ่าๆ”

ลูกๆ เบ้ปากมองพ่อที่เดินหัวเราะออกไปจากกระท่อมด้วยท่าทางชอบอกชอบใจ ก่อนสองแฝดจะเอ่ยไล่หลัง

“เค้าว่าพ่อนั่นแหละ ควรจะทำใจไว้บ้าง ตอนที่เขามาขอลูกสาวพ่อที่บ้าน วะฮ่าๆ”

“พี่เขาออกจะหน่วยก้านดี วันนี้ทำงานวันแรก ยังไม่ชินงาน จะให้ถึกไปถึงไหน”

“นั่นสิ รออีกวันสองวันเถอะ มีแต่จะวิ่งนำหน้าควายให้ดู พี่ช้างว่างั้นไหม เอ่อ...” เทวาชะงักเมื่อหันไปสบตาดุๆ ของคเชนทร์ รีบเปลี่ยนคำพูดทันที “คิดอีกที พี่เขาต้องยกธงขาวตั้งแต่ฝนยังไม่ตกแน่ๆ วาฟันธง”

“แกสองคนอย่ายุ่งเรื่องคนอื่นให้มากนักเลย” คเชนทร์ปรามเจ้าตัวแสบทั้งสองเสียงดุๆ

“พี่ก็พูดไป พวกเรายังเด็กอยู่เลยนะ เป็นเด็กผู้ชายที่กำลังอยากรู้อยากเห็นมากๆ เลยด้วย”

“นั่นสิ วาเพิ่งจะยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองขวบเองนะ”

“ยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองขวบพ่องมึงสิ!” พี่ชายถึงกับยกขาถีบเข้าให้ แต่เทวาโดดหลบ ‘บาทา’ ใหญ่และหนักได้ทันพอดี

“เอะอะเตะๆ นี่คนไม่ใช่กระสอบทราย แถมยังเป็นว่าที่คุณหมอด้วยนะโว้ย ถ้าวาเป็นอะไรไปใครจะมาดูแลพ่อแม่พี่น้องตอนเจ็บป่วยกันเล่า”

“แม่นๆ นี่ว่าที่หมอใหญ่เด้อ”

การรับลูกคู่กันอย่างเป็นงานของคู่แฝดทำเอาคเชนทร์ปวดหัวแทนคนไข้ที่จะมารักษากับว่าที่คุณหมอใหญ่

ตั้งแต่จำความได้ ความใฝ่ฝันของแฝดนี่เปลี่ยนไปแทบทุกปี อยากเป็นเกษตรกรนักพัฒนาบ้างละ เป็นดารานายแบบบ้างละ เป็นคุณครูหล่อให้นักเรียนบอกต่อบ้างละ อยากเป็นนักบินให้พ่อชื่นใจบ้างละ ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าหวยจะมาออกที่ ‘อยากเป็นคุณหมอ’ แถมพวกมันยังตามกันไปเรียนหมอทั้งสองคนอีก!

คนหนึ่งเรียนหมอคน

คนหนึ่งเรียนหมอสัตว์

แล้วเวลาหลายปีที่ผ่านมา สองคนนี้ก็ตั้งใจเรียนจนพิสูจน์ให้คนที่บ้านเห็นว่าพวกเขาสามารถเป็นคุณหมอที่ดีได้

แต่ข้อเสียก็มีอยู่ว่า...

คุณหมออาจจะนิสัยเด็กน้อยเกินไปนิดหนึ่ง

ทศวรรษกับคนสนิททั้งสองไม่ได้เผ่นหนีไปไหน พวกเขาทนตากแดดทำงานกลางแจ้งอยู่หลายวัน ตอนนี้ที่นาห้าไร่ที่ได้มาถูกไถพลิกหน้าดินขึ้นมาตากแดดรอดำเนินการขั้นต่อไปเรียบร้อยแล้ว

ความมุ่งมั่นของพวกเขาสร้างความพอใจให้กับย่าทวดคำหอมอย่างยิ่ง

“ดูเหมือนพ่อคนนี้เขาจะหนักเอาเบาสู้อยู่นา”

ท่านเปรยขึ้นขณะนั่งรับลมอยู่เรือนกับหลานชาย หลายสิบปีก่อนตนกับสามีก็ย้ายมาลงหลักที่บ้านนาทองคำแห่งนี้ด้วยความรู้เรื่องการทำนาเพียงน้อยนิดเช่นกัน กว่าจะเข้าไปเรียนรู้เรื่องการทำนาจากชาวบ้าน เอามาปรับมาค้นคว้าจนสามารถพัฒนาพันธุ์ข้าวหอมดีๆ ที่ปลูกแบบปลอดสารเคมีออกมาได้ ต้องลองผิดลองถูกพากันล้มลุกอยู่นาน แต่พวกตนก็ไม่เคยท้อถอย

“ตอนนั้นปู่ทวดของเขาก็ตามปู่มาลองปลูกข้าวที่นี่บ่อยๆ แต่สายการบินเขากำลังขยายตัวขึ้นเหมือน สุดท้ายก็เริ่มห่างหายไป นี่เขาคงจะมาสานต่อเสียละมั้ง”

“แค่วันสองวันเท่านั้น เรายังดูไม่ออกหรอกจ้ะ”

ความจริงแล้วแดนดินไม่ได้ดูเบาอะไรพวกทศวรรษเลย ยินดีเสียอีกที่มีคนอยากมาลองสัมผัสวิถีการทำนาปลูกข้าวแบบเต็มรูปแบบถึงที่นี่ เขาเคยคิดจะเปิดหมู่บ้านเป็นศูนย์การเรียนรู้วิถีการทำนาเหมือนกัน แต่งานหลายอย่างที่ล้นอยู่ในมือ ทำให้ต้องเก็บเรื่องนี้เอาไว้ก่อน ตอนนี้เขามีคเชนทร์เข้ามารับช่วงต่อแล้ว ถ้าทศวรรษสามารถทนทำนาตากแดดได้ถึงวันที่ต้นข้าวในทุ่งเป็นสีทองพร้อมให้เก็บเกี่ยวจริง ก็ถือเป็นนักเรียนต้นแบบของเขาไปเลยละ

“เห็นแม่อุ่นเล่าให้ฟังว่าเขาไม่เคยกลับมาพักเอาแรงระหว่างวันเหมือนใครบางคนด้วยนะ”

คนแอบหลบมาหาลูกหาเมียบ่อยๆ ค้อนใส่ผู้เป็นย่า “ก็เขายังไม่มีลูกมีเมีย จะเอามาเทียบกับดินได้ยังไงจ๊ะ”