บทที่ 4 : มาทันเวลาพอดี 1/3

เมื่อขบวนพาเหรดแห่มาถึงวัดป่าที่อยู่นอกหมู่บ้านออกมาไม่ไกล ก็ถือว่าการแห่เสร็จสิ้นลง

ถึงตอนนี้คนที่นั่งอยู่บนรถของแต่ละขบวนรีบกระโดดลงจากรถ แยกย้ายกันไปพักหลบร้อนในร่มอย่างรวดเร็ว บางส่วนรีบกลับไปเปลี่ยนชุดมาร่วมสนุกในงานต่อเหมือนนรีกานต์กับคเชนทร์

สองพี่น้องเปลี่ยนมาอยู่ในเสื้อผ้าแบบแขนยาวขายาวเดินฝ่าแดดร้อนๆ ไปยังทุ่งนาด้านหลังวัด เพื่อไปสมทบกับแม่ที่ซุ้มบั้งไฟของคุ้มคำหอม ซึ่งอยู่ตรงกลางระหว่างซุ้มหลักของคุ้มอื่นๆ ในหมู่บ้าน

“มากันแล้วเหรอ รีบนั่งเร็วๆ บั้งไฟจะขึ้นแล้ว” ฤทัยรักษ์กวักมือเรียกไหวๆ ด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า เวลานี้การแข่งขันจุดบั้งไฟกำลังจะเริ่มขึ้นเต็มที ยังดีที่ลูกๆ มาไม่ทันดูบั้งไฟของคุ้มทะยานขึ้นฟ้า “พ่อออกไปตรวจดูบั้งไฟก่อนจุดอยู่จ้ะ เราจะแข่งชุดต่อไปนี้แล้ว”

นรีกานต์ถึงกับถอนหายใจ “เกือบไม่ทันแล้วไง พวกเราวิ่งจนหอบไปหมดเลยจ้ะแม่”

“ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้ลูก”

“ช้างบอกแล้วว่าทันๆ ลูกสาวแม่ก็ไม่เชื่อ เดี๋ยวไปเอาน้ำเย็นมาให้ รอแป๊บ”

ว่าแล้วคนอาสาก็รีบลุกไปทางตู้ใส่น้ำแข็งขนาดใหญ่ ซึ่งทางกรรมการจัดงานได้เอาน้ำขวดมาแช่ไว้ให้ดื่มฟรี

“แม่ดูสิจ๊ะ หาข้ออ้างชัดๆ ตัวเองนั่นแหละ ที่อยากกินน้ำ”

ฤทัยรักษ์หัวเราะตามหลังลูกชาย ก่อนจะดึงลูกสาวมาแตะแก้มใสที่แดงก่ำขึ้นอย่างไม่ต้องพึ่งเครื่องสำอางด้วยความเอ็นดู “ร้อนมากไหมลูก ดูสิ แก้มแดงหมดแล้ว”

“สบายมากจ้ะ” ตอบแล้วก็นั่งลงข้างๆ แม่เสียเลย

“ตาพฤทธิ์ชมไม่หยุดปาก ว่าน้านาสวยที่สุดในโลก”

“แบบนี้ตอนหลานกลับมา หนูต้องทำขนมอร่อยๆ เอาใจแล้วสิจ๊ะ”

นึกถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของกรองขวัญกับภวัตแล้ว ทั้งคู่ก็อดหัวเราะไม่ได้ แม้ตอนนี้จะมีน้องสาววัยสองขวบมาน่ารักแข่ง พฤทธิ์ก็ยังคงเป็นขวัญใจของทุกคน ด้วยขยันหาวิธีมาอ้อนให้รักทุกวัน ขนาดปีนี้เจ้าตัวอดมาดูแห่บั้งไฟกับน้าๆ เพราะติดเที่ยวกรุงเทพฯ ช่วงปิดเทอม ก็ยังอ้อนขอให้คุณตาส่งวิดีโอภาพบรรยากาศไปให้

“แม่ว่าหลานน่าจะชอบลูกชุบที่หนูทำเมื่อวันก่อนนะ”

“นั่นสิจ๊ะ หนูนาปั้นเป็นการ์ตูนให้ด้วยดีกว่า” นรีกานต์เห็นด้วยทันที วานนี้เธอลองปั้นขนมลูกชุบเป็นดอกไม้ หน้าตามันดูดีพอสมควรสำหรับการปั้นครั้งแรก หากปั้นเป็นการ์ตูนตัวเล็กๆ ก็น่าจะทำได้

ขณะนั้นเอง ใครบางคนได้เดินเข้ามาในซุ้มเงียบๆ

ท่ามกลางสายตาสงสัยของชาวบ้าน เขาเดินตรงเข้าไปหาสองแม่ลูกที่นั่งคุยกันอยู่อย่างไม่ลังเลเลยสักนิด

“สวัสดีครับคุณอา”

“สวัสดีค่ะ” ฤทัยรักษ์ยกมือรับไหว้แทบไม่ทัน “มานั่งดูด้วยกันสิคะ อีกเดี๋ยวคุ้มเราจะจุดบั้งไฟกันแล้ว”

ทศวรรษยิ้มน้อยๆ ถือวิสาสะนั่งลงบนแคร่ไม้ห่างจากร่างเล็กเพียงหนึ่งช่วงแขน ส่วนวาทีกับวาทิตเลี่ยงไปยืนมองโน่นนี่นั่นอยู่หน้าซุ้ม

“ถอยไปนะ” นรีกานต์กระซิบเสียงดุ

“...” เขานั่งนิ่งไม่ขยับสักนิด

“นี่!”

“เคยมาดูงานอะไรแบบนี้บ้างไหมจ๊ะ”

“เคยเห็นผ่านตาบ้างครับ แต่ไม่เคยมาร่วมบรรยากาศในงานแบบนี้เลย เมื่อกี้ก็พากันยืนมองอยู่ไกลๆ ตรงโน้น พอดีผู้ใหญ่หมูผ่านมาเจอเข้า เลยแนะนำให้มาที่ซุ้มนี้ละครับ” เขาชะโงกหน้าข้ามนรีกานต์ไปตอบแม่ของเธอเหมือนแกล้งกัน

ผู้ใหญ่หมูอีกแล้ว!

นรีกานต์เริ่มเขม่นอดีตผู้ใหญ่บ้านขึ้นมาในใจตงิดๆ

“ดีแล้วค่ะ มานั่งดูในซุ้มด้วยกันปลอดภัยกว่า อีกเดี๋ยวมันจะวุ่นวายมาก” คนไม่รู้ความรู้สึกในลูกสาวยังคงพูดคุยต่ออย่างเป็นมิตร

“ทำไมล่ะครับ” ทศวรรษมองบรรยากาศรอบตัวพลางเอ่ยถาม “ชาวบ้านก็นั่งรอชมบั้งไฟอยู่ในร่มกันดีๆ นี่ครับ”

“อีกเดี๋ยวจะผิดกันลิบเลยค่ะ”

คนเป็นแม่พูดจาอ่อนหวาน ทางด้านลูกสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เขากลับถลึงตาใส่ไม่หยุด ไม่เหลือคราบคนงามที่แจกยิ้มหวานให้ชาวบ้านบนรถแห่เลย

“อ้าว! มาดูเหมือนกันเหรอครับ” คเชนทร์ร้องทักเสียงดังก่อนจะเดินเข้ามายื่นขวดน้ำให้แม่กับพี่สาว อีกขวดยื่นให้กับทศวรรษตามมารยาท

“ว่างๆ กันอยู่พอดี เลยมาดูเป็นประสบการณ์น่ะ ขอบใจสำหรับน้ำนะ” ทศวรรษบอกยิ้มๆ พลางเขยิบที่ให้คเชนทร์เมื่ออีกฝ่ายจะนั่งแทรกกลางระหว่างเขากับนรีกานต์ ไม่ได้ถือสาว่าถูกกันให้ห่างจากร่างเล็กเลย คเชนทร์ก็ยิ้มทำไม่รู้ไม่ชี้บอกด้วยท่าทีสบายๆ

“ไม่เป็นไรครับ น้ำแจกฟรีน่ะ”

ด้านนรีกานต์ที่กำลังอารมณ์บูดอยู่ยิ้มร้ายทันทีที่เห็นหน้าน้องชายคนโต

เธอนึกแผนเอาคืนทศวรรษออกแล้ว!

“ช้าง...”

พอถูกสะกิด คเชนทร์ซึ่งกำลังประเมินท่าทีของทศวรรษอยู่ในใจก็หันมาทำหน้านิ่วใส่พี่สาว “อะไรเจ้”

คนเป็นพี่กัดฟันกระซิบถาม “แกว่าปีนี้คุ้มเราจะได้ลงไปแช่โคลนหรือเปล่า”

“ก็ต้องดูที่การแข่งก่อนสิ ถ้าแพ้เราก็ต้องโดนอยู่แล้ว”

ผลการแข่งจุดบั้งไฟมันไม่แน่ไม่นอนนักหรอก แต่ละคุ้มผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะอย่างไม่อาจคาดเดาได้เลย

“ถ้าคุ้มเราแพ้ล่ะ” ถามแล้วก็ทำเนียนขยิบตาไปทางทศวรรษ “ลุยเลยไหม?”

จากที่งุนงง คเชนทร์ก็เข้าใจโดยพลัน

“มันจะดีเหรอ”

“ดีสิ!”

การแข่งขันจุดบั้งไฟที่แสนจะดุเดือดจบลงแล้ว ระดับความสูงของบั้งไฟคุ้มคำหอมกับคุ้มคู่แข่งอยู่ในขั้นสูสีอีกปี คนนั่งรอฟังประกาศผลการแข่งอย่างใจจดใจจ่อรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น

ถ้าคุ้มคำหอมชนะก็ดีไป

แต่ถ้าแพ้ละก็...

สองพี่น้องเหล่มองคนยืนคุยกับลูกน้องอยู่หน้าซุ้มอย่างหมายมาดในใจ

อีกไม่กี่นาที นายโดนแน่!

แล้วผลการแข่งขันก็ถูกประกาศออกมาในตอนนั้น

ไม่ต้องจับใจความอะไรก็รู้ผลว่าคุ้มคำหอมพ่ายให้กับอีกคุ้มแน่ เพราะคณะผู้ประกอบบั้งไฟและคนในซุ้มพากันวิ่งหนีจ้าละหวั่น

ลูกชายแสนดีอย่างคเชนทร์รีบโอบฤทัยรักษ์เดินหนีมาหลบอยู่ในที่ปลอดภัย ก่อนจะรีบวกกลับมารับพี่สาวอีกคน

“อ้ะ!”

“รีบตามมาก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

“แต่ว่า...”

คเชนทร์ไม่สนใจ ลากแขนเรียวเดินดุ่มๆ ท่าเดียว

ไอ้บ้าช้าง!

นรีกานต์เบิกตามองน้องชายลากผู้หญิงคนหนึ่งออกไปแทนตัวเอง เมื่อกี้เธอกระโจนขึ้นมายืนบนแคร่เพื่อหลบวิถีการวิ่งของชาวบ้านทันทีที่ผลประกาศออกมาว่าคุ้มคำหอมแพ้ พอหันไปมองน้องชายกับแม่ก็เห็นประคองกันไปหลบข้างต้นไม้มุมเดิม ก่อนคเชนทร์จะรีบย้อนกลับมา เธอรู้ว่าน้องจะมารับจึงรีบก้าวไปหา คเชนทร์ดันรีบจนคว้าแขนผิดคน เรียกก็ไม่หัน

นี่มันผิดแผนแล้ว ผิดแผนมากด้วย!

“ยืนทำอะไรอยู่ ลงมาสิ”

“หือ?”

ใบหน้าตื่นๆ หันมาทางเสียงถาม แล้วก็เห็นทศวรรษกำลังยืนรออยู่ด้วยท่าทางหน้านิ่วคิ้วขมวด ข้างหลังมีคนสนิททั้งสองยืนกันคนอื่นให้