บทที่ 4 : มาทันเวลาพอดี 2/2

“ลงมาเร็วๆ อยู่ตรงนั้นไม่ปลอดภัยหรอกนะ” ทศวรรษสั่งเสียงเข้ม ไม่รู้ว่าชาวบ้านเกิดบ้าอะไรกัน ถึงลุกขึ้นมาวิ่งแตกกระเจิงหนีออกจากซุ้มนี่คนละทิศละทาง พอหันมาถามผู้รู้ ก็พบว่าเหลืออยู่เพียงคนเดียว แถมยังหนีขึ้นไปยืนอยู่บนแคร่เล็กๆ อีก

คิดว่าตรงนั้นมันจะปลอดภัยหรือไงแม่คุณ!

“ตรงนี้แหละปลอดภัยที่สุดแล้ว” เสียงหวานยืนยันขึงขังพลางมองกลับหาคนบ้านตน แล้วก็แทบเต้นเร่าๆ กับภาพคเชนทร์กำลังกางแขนโอบแม่และผู้หญิงคนนั้นเอาไว้อย่างปกป้อง

“แน่ใจนะ ว่าจะอยู่ตรงนี้” ทศวรรษถามอีกครั้ง

“แน่ใจ”

“ตามใจ ฉันไปก่อนละ”

นรีกานต์ผายมือเชิญให้คนตัวใหญ่ พอเขาผละไปจริงๆ ก็เตรียมวิ่งไปหาน้องชายกับแม่

ทว่าตอนนั้นเอง อยู่ดีๆ เธอก็รู้สึกเหมือนเงาของซุ้มมันเคลื่อนที่ได้ พร้อมกันนั้นเสียงกรีดร้องของชาวบ้านก็ดังขึ้นมารอบตัว หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองข้างบนหัวตัวเองด้วยอาการหน้าซีดเผือด

เต็นท์กำลังจะพังลงมาแล้ว!

“ว้าย!”

คนตัวเล็กหวีดเสียงร้องพลางหลับตาแน่นปี๋เตรียมรับแรงกระแทก แต่แล้วก็รู้สึกว่ามีคนมาดึงลงจากแคร่ในเสี้ยวนาทีที่คานเหล็กของเต็นท์พังลงมาพอดี

ท่ามกลางเสียงถล่มทลายของเต็นท์

ท่ามกลางเสียงร้องโวยวายเรียกหาคน

นรีกานต์เห็นผู้ชายคนหนึ่งพาเธอกลิ้งตัวเข้าไปหลบอยู่ใต้แคร่ไม้ กันไม่ให้คานเหล็กร่วงลงมาใส่ พอหลบพ้นแล้วเขาก็ถามขึ้นว่า

“ไม่เป็นไรนะ”

“อือ”

ทศวรรษโผล่มาได้ยังไง ก็เขาเดินหนีไปแล้วนี่...

“ช้างผิดเอง ไม่ทันมองดูให้ดีๆ ขอโทษที่จำคนผิด ช้างผิดไปแล้ว” คเชนทร์สารภาพน้ำเสียงอ่อยๆ ต่อหน้าคนในครอบครัวอย่างสำนึกผิด เขาไม่ทันมองให้ดีก็ลากข้อมือผู้หญิงคนนั้นตามออกมา รู้ตัวอีกทีว่าไม่ใช่พี่สาวก็ตอนชาวบ้านร้องเรียกชื่อนรีกานต์ให้ลั่นตอนที่เต็นท์จะถล่ม

“หึ!” คนโดนเมินค้อนขวับเข้าให้ ก่อนจะซุกหน้ากับอกของแม่

ฤทัยรักษ์ที่ขวัญเสียยิ่งกว่าลูกสาวไม่มองหน้าลูกชายคนโตเลย ลูบผมยาวของลูกสาวอย่างสงสาร “โชคดีที่คุณทศช่วยลูกเอาไว้ได้ทัน ถ้าเขาไม่อยู่ตรงนั้น... แม่ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ”

ท่าทางแบบนั้นทำให้คนที่เหลือได้แต่สงสารคเชนทร์ มีแนวโน้มว่าเขาอาจจะไม่ได้กินของอร่อยๆ ฝีมือแม่กับพี่สาวไปอีกหลายวัน

เห็นสีหน้าหงอยๆ ของคเชนทร์แล้ว ย่าทวดคำหอมถึงกับถอนหายใจดัง เห็นกันมาตั้งแต่เกิด พอถึงคราวสำคัญ มันกลับจำพี่สาวแท้ๆ ของตัวเองไม่ได้

“แล้วพ่อทศเขาเป็นอะไรมากหรือเปล่าล่ะเจ้าดิน” นางหันไปถามหลานชายที่เพิ่งกลับมาถึงบ้าน

“หมอบอกว่าแขนร้าวจากการกระแทกอย่างแรงจ้ะย่า ร่างกายส่วนอื่นไม่ได้มีปัญหาอะไร เขาโอเคดีจ้ะ ไม่ได้เจ็บหนัก เพียงแต่จะใช้งานแขนซ้ายไม่ได้อีกสักพักเท่านั้น”

“เจ็บไม่มาก แต่ก็เจ็บแย่เลย แล้วแบบนี้ก็คงจะทำงานในทุ่งนาไม่ได้สักพักเลย” ฤทัยรักษ์ว่า

“เขายังมีลูกน้องอีกสองคนนี่จ๊ะ เดี๋ยวพวกเขาก็ดูแลจัดการกันเองนั่นแหละ”

“เฮ้อ! ยังไงเขาก็อุตส่าห์ช่วยลูกแกไว้ ต่อไปเขาต้องการความช่วยเหลืออะไร แกก็ช่วยดูแลให้เต็มที่เถอะ ช่วยเขาให้มันดีๆ หน่อย”

แดนดินพยักหน้ารับ ยังไงเขาก็ดูแลฝ่ายนั้นดีที่สุดตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่

“ส่วนหนูนา” หญิงชราหันมาบอกคนนั่งซุกอกแม่ “เขาถือเป็นผู้มีพระคุณไปแล้วนะ ถ้าไม่ได้เขาช่วยไว้ หนูนาคงได้เข้าไปนอนอยู่ในโรงพยาบาลแน่ๆ ฉะนั้นหมั่นไปเยี่ยมเยือนถามไถ่อาการพี่เขา จะให้ดีช่วงนี้ก็ทำกับข้าวกับปลาไปให้ด้วย เข้าใจไหม”

นรีกานต์พยักหน้ารับพลางซุกหน้าแน่นเข้าไปอีก เรื่องมันแย่ที่สุดก็ตรงที่ต้องไปดูแลเขานี่แหละ

“เฮ้อ...”

เช้าวันต่อมานรีกานต์ที่อยู่ในชุดหนูหิ่นประยุกต์ เปลี่ยนจากกระโปรงมาเป็นกางเกงขาบานกับเสื้อสีเหลืองนวลก็ปั่นจักรยานออกมาที่บ้านสวน เธอเอารถเข้าไปจอดไว้ข้างออฟฟิศเหมือนทุกครั้ง แต่แทนที่จะเดินไปยังสวนดอกไม้ ก็เดินไปยังบ้านหลังข้างๆ ก่อน

“สวัสดีค่า มีใครอยู่หรือเปล่า”

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา

“มีใครอยู่ไหมค้า”

ลองเรียกด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นอีก ใบหน้าจิ้มลิ้มเริ่มมุ่ยๆ เพราะแผนจับทศวรรษโยนลงโคลนพังไม่เป็นท่าไม่พอ สุดท้ายยังต้องบากหน้ามาดูแลเขาที่เข้ามาช่วยจนรอดจากเหตุเต็นท์ถล่มอีก มาแล้วก็ไม่มีใครอยู่

ชีวิต!

ขณะนรีกานต์กำลังจะหันหลังกลับ วาทีพลันเปิดประตูเดินออกมาด้วยสีหน้าง่วงๆ

“อ้าว! คุณหนูนั่นเอง มีธุระอะไรหรือครับ”

“ทวดให้เอาข้าวต้มมาให้ค่ะ” เธอบอกพลางยกตะกร้าที่ถือมาด้วยส่งให้เขา

“ข้าวต้ม? อ้อ เข้ามาก่อนสิครับ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีต้อง...”

ก่อนที่เธอจะอ้างธุระ วาทีก็เอ่ยขึ้นสีหน้าหงอยๆ “มีธุระต่อเหรอครับ ว้า! ผมนึกว่าคุณหนูว่างอยู่ซะอีก พอดีพวกเราจะออกไปหว่านต้นกล้าข้าวแล้ว กะขอให้คุณหนูช่วยอยู่เป็นเพื่อนเจ้านายสักหน่อย เมื่อคืนก็บ่นเจ็บแขนๆ จนพวกเราต้องเฝ้ากันทั้งคืนแน่ะ”

“เอ่อ...” ต้นเหตุการณ์บาดเจ็บของเจ้านายเขาไม่รู้จะพูดอะไรตอบเลย

“ถ้าคุณหนูไม่ว่างก็ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพวกเราผลัดกันมาเฝ้าคุณทศเหมือนเมื่อคืนก็ได้ ขอตัวนะครับ” คนผลัดกันนั่งเฝ้ายามเจ้านายกับน้องชายทั้งคืนหมุนตัวกลับทันที

“เดี๋ยวค่ะ”

ได้ผล!

วาทีตีหน้าเศร้าหันกลับไปหานรีกานต์ “ครับ?”

“เดี๋ยวฉันช่วยดูแลเขาให้ระหว่างพวกคุณออกไปทำงานก็ได้ค่ะ” นรีกานต์บอกเสียงค่อย เห็นแก่ที่ทศวรรษโดดเข้ามาช่วยเธอให้รอดตายจนตัวเองบาดเจ็บ เธอจะยอมๆ ให้สักครั้งแล้วกัน

“ขอบคุณมากครับ!” วาทีฉีกยิ้มกว้างตอบรับทันที

“ไม่เป็นไรค่ะ เจ้านายพวกคุณเป็นแบบนี้เพราะช่วยฉันไว้นี่ จะออกไปเมื่อไหร่ค่อยมาเรียกฉันที่ออฟฟิศข้างๆ นี่นะคะ”

“ได้เลยครับ”

หญิงสาวพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วหันหลังเดินกลับมาเลย

ด้านเลขาหนุ่มของทศวรรษยังมองตามหลังร่างบางไปด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เจ้านายเขาถึงกับพุ่งตัวเข้าไปช่วยนรีกานต์ออกจากเต็นท์ที่กำลังถล่มลงมาโดยไม่สนใจความปลอดภัยของตัวเอง ลูกน้องที่น่ารักอย่างเขาจะยอมให้เธอพลาดโอกาสดูแลเจ้านายได้อย่างไร

หลายนาทีต่อมา วาทีก็แจ้งกับทศวรรษ “เดี๋ยวจะมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนคุณทศตอนพวกเราไม่อยู่นะครับ”

ทศวรรษเงยหน้าขึ้นจากชามข้าวต้มหมูสับ เลิกคิ้วถามว่า “นี่จะทิ้งฉันไว้ที่บ้านกับใครก็ไม่รู้งั้นเหรอ ยกเลิกไปซะ ฉันเจ็บแขน ไม่ได้เจ็บขา ฉันจะไปด้วย”

“แน่ใจว่าจะให้ผมยกเลิก? คนคนนี้เจ้านายถึงกับเอาตัวเข้าแลกมาแล้วนะ”

“เอาตัวเข้าแลกอะไรอีก”

“เออ อย่าลีลาให้มาก รีบๆ บอกมา” วาทิตบอกขึ้นอย่างนึกรำคาญพี่ชายแทนเจ้านาย

“แหม ก็คนสวยข้างบ้านเรานี่ไงครับ ผมติดต่อไว้แล้ว เดี๋ยวพวกเราออกไปเมื่อไหร่ เธอก็มาเฝ้าเจ้านายเมื่อนั้น”

“คนสวยข้างบ้าน... หนูนา?” ทศวรรษถามตาวาว

“ครับผม ข้าวต้มที่เจ้านายกินอยู่นั่น คุณหนูเธอก็เอามาส่งให้เมื่อเช้า ผมเลยขอให้เธอมาดูแลเจ้านาย ถูกใจไหมครับ”

“เธอรับปากแล้วว่าจะมา?”

“ครับ พอพวกผมออกไปปุ๊บ เธอก็จะมาดูแลเจ้านายปั๊บเลย”

ทศวรรษพยักหน้ายิ้มให้ลูกน้องอย่างพอใจ