บทที่ 3 : งามตางามใจ 1/3

“ที่มารบกวนวันนี้ เพราะอยากมาปรึกษาคุณอาเรื่องไถกลบหน้าดินครับ ไม่ทราบว่าคุณอาพอจะหาคนมาไถดินให้ผมได้ไหม” ทศวรรษรอจนคนตัวเล็กเดินออกไปแล้วจึงเอ่ยธุระของตน “หรือถ้าคุณอามีรถไถ ผมขอเช่า...”

“ช่วงนี้รถไถเราไม่ว่างงานหรอก ของชาวบ้านก็คงจะคิวแน่นกันหมดแล้วแน่นอน” ย่าทวดคำหอมบอกขึ้นเสียงเนิบก่อนที่เขาจะพูดจบ และแดนดินก็ส่ายหน้าบอกอีกคน

“ในช่วงนี้ไม่มีรถว่างหรอกคุณ มีแต่ควายที่ว่างงานกันเหลือเกิน เพราะคนเขาหันไปใช้งานรถไถกันหมดแล้ว สนใจจะเอาสักตัวไหมล่ะ”

“ควายเหรอครับ” ทศวรรษกะพริบตาถาม

“ตอนที่ยังไม่มีรถไถ ชาวบ้านเคยใช้ควายมาก่อน พอมีรถไถเข้ามาระบาด ควายก็ถูกละเลย แต่มันก็ยังใช้งานได้ดี ถ้าหารถไม่ได้จริงๆ มันน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีของคุณนะ ไหนๆ มาลองทำนา ก็ลองแบบดั้งเดิมไปเลยดีกว่า”

“นั่นสิ ใช่ควายไถนาดีที่สุดแล้ว”

ฤทัยรักษ์ตวัดค้อนใส่สามีกับลูกชายที่เข้าขากันดีเหลือเกิน ดีมันก็ดีอยู่หรอก เพราะคนที่ลงมือไถนาจะได้ย่ำดินไปพร้อมกับควายนั่นละ แต่ที่ไม่ดีก็คือ มือจะพองเป็นตุ่มไปหลายวัน คนที่นั่งเก้าอี้บริหารมาตลอดอย่างทศวรรษไม่น่ารอด ควายไม่น่าจะใช่ทางเลือกที่ดีของเขาหรอก

ทศวรรษกลับเอ่ยขึ้นอย่างอยากลอง “ใช้ควายไถนาก็ดีเหมือนกันนะครับ ที่นาผมแค่ห้าไร่เอง”

“หึหึ แค่ห้าไร่” แดนดินหันไปทำเสียงพึมพำกับคเชนทร์ยิ้มๆ

“คุณอาว่าผมต้องใช้ควายกี่ตัวเหรอครับ”

“รีบไหมล่ะ พอฝนตก ชาวบ้านจะเริ่มไถนาตกกล้ากันแล้ว อ้อ ตกกล้าก็คือการหว่านเมล็ดพันธุ์ข้าวลงไปเพื่อเพาะต้นกล้าอ่อนไว้ใช้ตอนดำนา จะมากน้อยกี่แปลง ก็แล้วแต่ว่าพื้นที่ที่จะดำนามีมากน้อยเท่าไหร่”

“เข้าใจแล้วครับ งั้นเราคงต้องรีบหน่อยละ เพราะผมยังไม่ได้เริ่มอะไรสักอย่าง” เขาตอบโดยไม่ต้องคิดนานเลย

“เดี๋ยวช้างพาคุณเขาไปหาเจ้าพ่อควายไทยแล้วกัน จะเช่ากันกี่ตัวก็ว่ากันไป”

“จ้ะ” คเชนทร์ว่าง่ายนัก เขาลุกขึ้นถามทศวรรษ “ไปดูควายกันเลยไหมครับ ชักช้าจะไม่มีควายให้เลือกเอา”

“นำทางไปเลยครับ”

แม้จะไม่แน่ใจนักว่าได้ยินถูกเรื่อง ‘เจ้าพ่อควายไทย’ แต่ทศวรรษก็ได้แต่เออออตามไปก่อน

เมื่อได้ไปเห็นควายในฟาร์มควายไทย ที่อยู่เลยหมู่บ้านนาทองคำออกไป ทศวรรษก็ตัดสินใจเช่าควายมาทำงานในที่นาผืนน้อยถึงสิบตัวด้วยกัน เพื่อให้งานเสร็จทันเวลา ก้องหล้าผู้เป็นเจ้าของฟาร์มนั้นถึงกับยิ้มปากฉีกตอนที่เขาควักเงินค่าตัวควายออกมาจ่ายให้

ในที่สุดเวลาก็เดินมาถึงวันทำงานตามนัดหมาย

ชายหนุ่มพาลูกน้องมารอควายทั้งสิบตัวกับชาวบ้านที่มารับจ้างไถนาให้ที่ทุ่งนาแต่เช้า ขอให้พวกชาวบ้านช่วยสอนการไถนาด้วยความอยากลองอยากรู้

หลังจากนั้นชั่วโมงหนึ่ง

ทั้งเจ้านายลูกน้องสามคนก็ถอยมานั่งอยู่บนคันนาหมด

“พวกนายไปหาซื้ออะไรมาให้พวกเขากินช่วงพักเที่ยงหน่อยไป เอาพวกเครื่องดื่มชูกำลังมาด้วยก็ดี” คนเป็นนายสั่งลูกน้องที่นั่งหอบอยู่ใต้ต้นมะม่วงใหญ่ด้วยกัน สายตาเขามองไปยังชาวบ้านกับควายตัวใหญ่ในทุ่งอย่างนับถือ ลองนับดูการทำรอบไถของพวกเขาแล้ว หากพวกตนไม่เข้าไปวุ่นวาย ป่านนี้งานคงเสร็จไปนาน นี่ใกล้จะเที่ยงวันอยู่ในอีกไม่กี่นาที งานเพิ่งเสร็จไปได้แค่ครึ่งเดียว

“จะซื้ออะไรดีครับ ในหมู่บ้านมีอาหารตามสั่งกับร้านก๋วยเตี๋ยวอยู่สองสามร้าน ผมมีเบอร์แล้ว เดี๋ยวโทรสั่ง ที่ร้านมีบริการส่งด้วยครับ” วาทีผู้แอบไปตระเวนรอบหมู่บ้านมาแล้วถามอย่างรอบคอบ

“นายไปถามพวกเขาเองเถอะ พวกเขาอยากกินอะไรก็ซื้อมา”

“ครับ แล้วคุณทศล่ะครับ”

“เอาตามสั่งง่ายๆ มาแล้วกัน”

เที่ยงวันนั้น...

“หมูย่าง ต้มแซ่บ ส้มตำ น้ำตก ปลาย่าง นี่คืออาหารง่ายๆ ที่นายนึกออกอย่างนั้นหรือ” ทศวรรษขมวดคิ้วถามด้วยสีหน้าอึ้งๆ ภาพที่เขานึกไว้คือ กะเพราราดข้าว ข้าวผัดไข่ดาว ไม่ก็อะไรสักอย่าง ที่เป็นอาหารจานเดียว ไม่ใช่กับข้าวชุดใหญ่แบบนี้

“ไม่ใช่อาหารที่เราไปซื้อมาหรอกครับ นี่ส่งมาจากเรือนคำหอม”

“เรือนคำหอม?”

“ครับ ชาวบ้านบอกว่าคุณดินจะส่งอาหารมาเลี้ยงตอนเที่ยง ไม่ต้องไปซื้อ ผมเลยโทรสั่งแค่พวกเครื่องดื่มกับน้ำแข็งมาให้พวกเขา”

ใบหน้าหล่อเหลาที่แดงก่ำจากแดดหันมองทางด้านหลังลูกน้อง พอไม่เห็นใครที่มองหาก็หันกลับมาถาม “ใครเอาข้าวมาส่ง”

“เห็นแนะนำว่าเป็นลูกชายคุณดินนะครับ”

“ช้างเหรอ”

“ไม่ใช่ครับ เป็นสองหนุ่มวัยรุ่นคู่แฝด บอกว่าชื่อวินกับวา พวกผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเหมือนกัน”

ยังไงก็ไม่ใช่นรีกานต์สินะ

“คุณทศถามทำไมครับ ผมขอบคุณพวกเขาแทนคุณทศแล้วละครับ”

“อืม ทำได้ดีมาก ไม่มีอะไรหรอก” บอกแค่นั้นแล้วเขาก็เปิดกระติบข้าวเหนียวออก เริ่มกินมื้อเที่ยงเงียบๆ

ณ กระท่อมปลายนา

แหล่งกบดานของเหล่าเทวดาประจำเรือนคำหอม

“เป็นไง พอไหวหรือเปล่า” แดนดินถามลูกชายฝาแฝดที่กำลังนั่งจกส้มตำปูปลาร้าอยู่ด้วยสีหน้าลุ้นๆ โดยมีคเชนทร์นั่งฟังอยู่ข้างกัน เจ้าสองแสบนี่เพิ่งกลับมาถึงบ้านหลังแอบหนีไปเล่นสงกรานต์ถึงเชียงใหม่ก็ถูกย่าทวดกับแม่ลงโทษด้วยการใช้ให้เอาข้าวเอาน้ำไปส่งพวกทศวรรษที่กลางทุ่งนา พวกเขาเลยถือโอกาสบอกให้จับตาดูอีกฝ่ายมาด้วย

หนุ่มน้อยเทวินทร์ผู้มีหน้าตาหล่อเหลาได้เค้าพ่อแม่มาอย่างลงตัวทำเป็นดูดนิ้วมือจุ๊บจั๊บก่อนตอบว่า “นั่งหอบอยู่บนคันนาโน่นจ้ะ”

“จริงหรือ!”

“จริงสิจ๊ะ สงสัยจะหมดแรง” หนุ่มน้อยเทวาพยักหน้าเอ่ยสนับสนุนแฝดพี่ ใบหน้าและรูปร่างของพวกเขาคล้ายกันมาก แต่ท่าสังเกตดีๆ คนน้องจะทะเล้นนิดหน่อย แถมนิสัยยังแสบกว่าแฝดพี่มาก