ตอนที่ 6

#วันเสาร์

@ร้านสักลาย PK

โมจิหักเลี้ยวรถเข้าไปจอดยังลานจอดรถของร้านสักชื่อดัง ตามเวลาที่ได้นัดหมายไว้เธอรีบก้าวลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปภายในร้านอย่างรวดเร็ว เมื่อผลักประตูเข้าไปด้านในก็พบกับเคาน์เตอร์ต้อนรับขนาดกลาง พร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้น มามองเธอด้วยความสงสัยเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยทักทายออกมาเบาๆ

“ขอโทษครับคุณลูกค้า พอดีตอนนี้ร้านใกล้จะปิดแล้วไม่รับคิวเพิ่มแล้วครับ” ม่อน ลูกน้องในร้านสัก PK เอ่ยถามลูกค้าสาวคนสวยตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ฉันนัดคิวไว้แล้วค่ะ ตอนสองทุ่มวันนี้”

“งั้นผมรบกวนขอชื่อคุณลูกค้าหน่อยครับ”

“ฉันจองไว้ ชื่อโมจิค่ะ”

“แอดมิน ที่จองคิวได้บอกไหมครับ ว่านัดคิวกับช่างคนไหนไว้ พอดีผมเช็กในระบบแล้ว ไม่มีชื่อของลูกค้าเลยครับ” ม่อน ยังคงเอ่ยถามออกมาด้วยความแปลกใจ ในขณะที่มือก็เลื่อนหาชื่อของลูกค้าคนสวยไปด้วย

“เขาไม่ได้บอก พะ...” โมจิ พูดตอบกลับ แต่ยังไม่ทันจะจบประโยคเสียงเข้มดุก็เอ่ยแทรกดังออกมาจากกล้องวงจรปิดตัวเล็กที่ตั้งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

“ไอ้ม่อน! ให้เธอขึ้นมา”

“พี่เพลิง เป็นคนลงคิวนัดใช่ไหมครับ”

“มึงบอกให้เธอ เดินขึ้นมารอที่ห้องกูด้านบนได้เลย”

“ครับพี่เพลิง เอ่อ...เชิญคุณลูกค้า เดินขึ้นไปรอด้านบนที่ชั้นสอง โดยที่ห้องสัก จะอยู่ทางด้านซ้ายมือนะครับ” ม่อนที่ได้ยินคำตอบก็ขานรับก่อนจะหันไป พูดบอกกับลูกค้าวีไอพีของร้านด้วยรอยยิ้มกว้างในทันที

“ขอบคุณค่ะ” โมจิ เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มแล้วค่อยๆ ก้าวเดินขึ้นไปยังทางด้านบนชั้นสองอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ทำไมดูลึกลับจัง” 

เธอบ่นคนเดียวในใจแล้วเมื่อเอื้อมมือผลักประตูเข้าไปในห้องสักแบบส่วนตัวที่ถูกจัดตกแต่งด้านในไว้อย่างเป็นระเบียบ โต๊ะเครื่องมือมีอุปกรณ์และขวดหมึกหลากหลายสีที่วางพร้อมใช้งาน โดยที่ใกล้ๆโต๊ะก็มีเตียงและเก้าอี้สำหรับช่างสักตั้งอยู่ รวมทั้งภาพร่างลายสักสวยงามที่ถูกออกแบบวางไว้อยู่บนเตียง

“เข้ามาแล้ว ก็ขึ้นไปนั่งรอบนเตียงเลย”

น้ำเสียงราบเรียบ ที่แฝงไปด้วยคำสั่ง ทำเอาโมจิที่กำลังยืนสำรวจห้องอยู่ก็ถึงกลับสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะรีบหันกลับไปมองตามเสียง แต่ภาพที่เห็นเธอก็ต้องนิ่งชะงักตัวแข็งทื่อขึ้นมา

เมื่อเห็นชายหนุ่ม รูปร่างสูงใหญ่และต้นแขนเต็มไปด้วยกล้ามแน่นๆ เขาสวมใส่เสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนรองเท้าผ้าใบ แต่มีแมสปิดบังใบหน้า ทำให้เห็นแค่เพียงดวงตาคมดุอันแสนเย็นชาที่ทำเอาหัวใจของเธอแทบหยุดเต้นในทันที

“กรี๊ด! เจ้าของร้านหล่อมากจริงๆ หล่อแบบไม่จกตา แค่เห็นแววตาแค่นี้ก็ทำเอาใจสั่นแบบสุดๆ โอ๊ย.!!สิ่งศักดิ์สิทธิ์ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ช่วยลูกช้างด้วย ถ้าเขาจะจีบก็ให้ลูกช้างได้ขอให้ลูกช้างโดน ลูกช้างพร้อมถวายซิงให้เขาเลย  กรี๊ด..หล่อเยี่ยวมากแม๊.!!”

โมจิจ้องมองเจ้าของร้านสักด้วยแววตาเป็นประกายและส่งเสียงกรีดร้องในใจตัวเองอย่างบ้าคลั่ง แต่ทว่าใบหน้าของเธอกลับต้องฝืนทำนิ่งเพื่อเก็บอาการบ้าคนหล่อไว้อย่างมิดชิด

“ไม่สักแล้ว?” เพลิงกันต์ พูดถามออกมาด้วยความสงสัยเมื่อเห็นสายตาของยัยลูกคุณหนูที่จ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

“แต่งค่ะ เฮ้ย!...สักค่ะ” โมจิที่เผลอหลุดพูดเสียงในหัวของตัวเอง ก็รีบพูดตอบอีกครั้งก่อนจะเดินมายืนข้างเตียงอย่างว่าง่าย

“งั้นก็เดินมานั่งที่เตียงได้เลย” เพลิงกันต์ เอ่ยขึ้นและเผลอ อมยิ้มกับท่าทางเงอะงะของโมจิ ออกมาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะเอื้อมไปหยิบแฟ้มที่วางอยู่บนเตียงยื่นส่งให้ในทันที

“นี่เป็นภาพที่ฉันออกแบบวาดไว้ เธอลองเลือกดูสิ”

“ทำไมถึงมีแต่ลายน้องแมวล่ะคะ” โมจิ ที่เปิดดูแฟ้มก็อดที่จะเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยไม่ได้

“เพราะ ฉันชอบเลี้ยงแมวน่ะ” เพลิงกันต์พูดตอบและสบตามองดวงตากลมโตอย่างสื่อความหมาย

“ถ้างั้นเอารูปนี้ ก็ได้ค่ะ” โมจิ ที่เขินอายจนแทบทำอะไรไม่ถูก ก็สุ่มเลือกภาพแล้วยื่นให้กับเจ้าของร้านสักด้วยหัวใจที่เต้นแรงระรัวจนแทบจะทะลุอกออกมา

“อยากจะสักตรงไหนล่ะ” เพลิงกันต์พูดและรับแบบจากมือของหญิงสาว มาวางลงบนโต๊ะก่อนขยับตัวลุกขึ้นเดินไปหยิบยาชา ที่อยู่บนตู้อีกฝั่งอย่างใจเย็น

“อยากสักที่ ข้างเอวค่ะ”

“…” เพลิงกันต์พยักหน้ารับไม่พูดตอบกลับอะไร ก่อนจะเดินกลับมานั่งลงข้างเตียงพร้อมกับเจลยาชา

“นอนลงแล้วยกเสื้อขึ้นสิ จะทายาชาทิ้งไว้ให้ ระหว่างที่รอลอกลายน่ะ”

“อ๋อค่ะ” โมจิขานรับและนอนราบลงบนเตียงอย่างว่าง่าย

“…” เพลิงกันต์ที่นิ่งชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นหน้าท้องที่เนียนละเอียดจนแอบลมหายใจสะดุดขึ้นมา เขารีบตั้งสติแล้วใช้ปลายนิ้วเรียวทาเจลลงตรงจุดที่หญิงสาวต้องการจะสักอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะหันมาลอกลายที่เธอต้องการในทันที

เวลาผ่านไป เขาก็ดึงกระดาษลอกลายที่วาดทับลงบนเอวเล็กเสร็จเรียบร้อย ก็หันไปดึงถุงมือยางขึ้นมาสวมใส่อย่างชำนาญ ก่อนจะหยิบจับเตรียมอุปกรณ์การสัก จัดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

โมจิที่คอยแอบชำเลืองมองเจ้าของร้านสัก ด้วยหัวใจที่เต้นแรงระรัวอย่างรู้สึกตื่นเต้น อีกทั้งบรรยากาศภายในห้องที่ไร้บทสนทนา ก็ทำให้เธอค่อนข้างอึดอัด จึงต้องเอ่ยถามเจ้าของร้านสักขึ้นมาเบาๆ 

“มันจะเจ็บไหมคะ”

“ทายาชาแล้วไม่เจ็บหรอก หรือเธอกลัวเข็มอย่างงั้นเหรอ”

“ก็มีกลัวบ้าง นิดหน่อยค่ะ”

“กลัวเข็มสัก หรือว่า กลัวเข็มของช่างสักล่ะ” เพลิงกันต์ แกล้งเอ่ยขึ้นอย่างทีเล่นทีจริงแล้วเงยหน้าสบตามองหญิงสาวที่กำลังจ้องมองเขาอย่างตื่นตะลึง

“เอ่อ...คือ” โมจิ ถึงกับพูดอะไรไม่ออกก่อนจะได้ยินเสียงเข้มของช่างสักเอ่ยดังแทรกขึ้นมาเบาๆ

“นอนนิ่งๆ ล่ะ ฉันจะเริ่มสักแล้ว” เพลิงกันต์ ส่งเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเล็กน้อยพร้อมกับเริ่มลงมือสักลายในทันที

ในเวลาต่อมา เสียงของเครื่องสักที่ดังอย่างต่อเนื่องจนกลบเกลื่อนความเงียบรอบๆตัวได้เป็นอย่างดี ในขณะที่สายตาของโมจิกลับจ้องมองไปยังเจ้าของร้านสักที่แม้จะถูกปกปิดด้วยแมสก็ไม่สามารถกลบออร่าความหล่อที่แสนแบดบอยของเขาได้เลย

“ยิ่งมองใกล้ๆ โคตรหล่อแบบแตกแตน จนฉันอยากได้เขาสักครั้งไม่เกินจริง”

โมจิส่งเสียงหวีดอยู่ภายในหัวของตัวเองตามประสาอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะสะดุ้งตกใจเมื่อจู่ๆ เจ้าของร้านก็เงยหน้าขึ้นมาสบตามองกับเธอ แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ถ้าจ้องมองจนแทบจะกลืนกินกันขนาดนี้ ฉันอาจจะขอคิดเงินเธอเพิ่มด้วยนะ” 

เพลิงกันต์ พูดขึ้นและเหลือบสายตามองหญิงสาวตรงหน้า ด้วยแววตาเจือไปด้วยความขบขัน โดยที่เธอก็พูดตอบกลับ อย่างไม่เต็มเสียง แล้วรีบหันหน้าหนีราวกับเขินอายเขาจนใบหน้าเริ่มแดงก่ำ

“ฉันก็แค่มองรอยสักเฉยๆไม่ได้มองพี่ซะหน่อย”

“งั้นเหรอ หึหึ” เพลิงกันต์พูดและหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ พร้อมกับหันไปวางเครื่องสักที่เขาสักรูปน้องแมวแบบมินิมอลเสร็จพอดี ก่อนจะหยิบเจลเคลือบแผลหลังจากการสัก และค่อยๆทาลงบนรูปอย่างแผ่วเบา

“อ๊ะ..” โมจิถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อถูกความเย็นของเจลและสัมผัสจากปลายนิ้วมือของช่างสักที่แตะลงบนหน้าท้องของเธอแบบไม่ทันตั้งตัว

“ทำไมเสียวเหรอ”

“เปล่าค่ะมันเย็นๆ น่ะ”

“ฉันสักเสร็จแล้ว เธอลองดูก่อนว่าถูกใจไหม” เพลิงกันต์ พูดขึ้นและหยิบกระจกยื่นส่งให้หญิงสาวในทันที

“งือ...ภาพน้องแมวน่ารักมากเลยค่ะ”

“ภาพที่ออกแบบให้ ทางร้านมีคิดค่าบริการพิเศษด้วย เธอยังจำได้หรือเปล่า”

“จำได้ค่ะ ฉันยอมจ่ายเงินให้สองเท่าเลย เพราะลายนี้น่ารักถูกใจฉันมากๆค่ะ” 

โมจิเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้าง พร้อมกับจ้องมองรอยสักน้องแมวเหมียวที่ข้างเอวของตัวเองอย่างพึงพอใจ

“ฉันไม่ได้บอกเหรอ ว่าค่าออกแบบพิเศษนี้ ฉันไม่เอาเป็นเงิน” เพลิงกันต์พูดขึ้นและแสร้งทำเป็นมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความแปลกใจ

“ถ้าพี่ไม่เอาเงิน แล้วพี่จะเอาอะไรเหรอคะ” โมจิ รีบวางกระจกลงแล้วหันไปสอบถามพี่เขาด้วยความสงสัย ก่อนที่หัวใจเธอจะต้องเต้นแรงระรัวอย่างบ้าคลั่ง เมื่อจู่ๆ เจ้าของร้านสักก็ยื่นใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้พร้อมกับสบตามองเธออย่างมีเลศนัย แล้วพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เอาเธอ....”