All Chapters of โคตรร้ายคลั่งรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ณ ตึกอาคารพาณิชย์สามชั้น ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาลัย K ที่เปิดเป็นร้านสักลายขนาดกลาง และเจ้าของร้านสุดแบดบอยอย่าง “เพลิงกันต์” หนุ่มหล่อ รวย ปากจัด นิสัยนักเลงไม่เกรงกลัวใคร เขาคือ หนึ่งในตัวตึงของแก๊ง Bad Kings คณะวิศวะ ที่ใครๆได้ยินชื่อ ก็ต่างพากันเกรงกลัวเป็นอย่างมากโดยร้านสักของเขา แห่งนี้กำลังเป็นที่นิยมของเหล่านักศึกษา และสาวๆรุ่นเล็ก รุ่นใหญ่ เพราะมีข่าวลือว่า เจ้าของร้านสักที่นี่ โคตรหล่อและกร้าวใจ แถมหากว่าเขาถูกตาต้องใจสาวๆคนไหน เขาก็จะแถม เข็มสักใหญ่ของเขา ที่สาว ๆ ได้ลองแล้วต่างพากันซู๊ดปากแล้วพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “แซ่บถึงใจจนอยากกลับมาซ้ำ” เลยทำให้ร้านมีคิวการจองที่เนืองแน่นตลอดทั้งปีด้านในภายในร้านถูกจัดตกแต่งเป็นสตูดิโอเล็กๆ มีเคาน์เตอร์โซนต้อนรับและบนผนังก็ประดับไปด้วยภาพรอยสักตัวอย่าง ที่จัดตกแต่งวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบและบรรยากาศภายในร้านตอนนี้ก็ปกคลุมไปด้วยความเงียบและความมืด จะมีเพียงแค่แสงไฟสลัวๆ จากชั้นบนสุดของอาคารที่จัดทำเป็นห้องพักส่วนตัวขนาดใหญ่ของเจ้าของร้าน พร้อมกับเสียงหวาน ของ “โมจิ” สาวน้อยตัวเล็ก ผิวขาวจัด ใบหน้าหวาน ที่ตอนนี้กำลังนอนแผ่หลาในส

#หลายวันต่อมา@คอนโดโมจิ วันนี้ ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่โมจิเดินเปิดประตูคอนโดของเธอ เข้ามาในสภาพที่หมดแรง หลังจากที่เสร็จสิ้นกิจกรรมรับน้องในช่วงเย็นของทุกวัน เธอรีบคว้าผ้าขนหนูเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนที่เธอจะออกมาหาอะไรทานจนเสร็จ แล้วก็มานอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงนอนของตัวเองอย่างเหนื่อยล้า“เด็กเฟรชชี่แบบฉัน ทำไมมันถึงได้อ่อมทุกวันแบบนี้ด้วยวะ”หญิงสาวพูดบ่นออกมาเสียงแผ่ว และเอื้อมมือหยิบไอแพดขึ้นมาวางบนที่นอน ก่อนเธอจะเลือกเปิดดูซีรีส์เรื่องโปรดที่เธอดูค้างไว้ โดยที่มือข้างหนึ่งก็เลื่อนเปิดลิ้นชัก หยิบขนมกรุบกรอบที่ซื้อตุนไว้ขึ้นมาฉีกออกแล้วล้วงหยิบกินด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายลงในทันที“กรี๊ด จินนี่โคตรหล่อทรงผัวแบบสุดๆ ทำไมฉันถึงไม่เจอคนหล่อแบบนี้บ้างนะ”ในระหว่างที่โมจิกำลังนอนหวีดพระเอกหล่ออยู่ เสียงโทรศัพท์ของเธอก็สั่นดังขึ้นอยู่เป็นระยะๆ ทำให้เธอถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างรู้สึกขัดใจ ...ครืด...ครืด…“ใครโทรมาขัดจังหวะตอนนี้เนี่ย”เธอบ่นอุบอิบและเอื้อมมือคว้าหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาดูหน้าจอว่าใครโทรมา แต่เมื่อเห็นเบอร์ที่โชว์ขึ้นหราก็เล่นทำเอาเธอถึ

#หลายวันต่อมา@คณะสถาปัตย์โมจิ ที่กำลังนั่งกินขนมกรุบกรอบของโปรดอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนบริเวณใต้ตึกคณะ สถาปัตย์เพื่อรอเข้ารับน้อง โดยที่นั่งฝั่งตรงข้ามของเธอก็มีจอมใจและฟ้าใส กำลังนั่งวาดแบบแปลนห้องนอนตัวอย่างที่พวกเพื่อนทั้งสองลืมทำส่งอาจารย์สมคิด อย่างขะมักเขม้น“นังโม มึงวาดแปลนที่จะส่งอาจารย์สมคิดเสร็จแล้วเหรอ”ฟ้าใส พูดถามเพื่อนด้วยความสงสัยก่อนที่จะได้ยินเสียงของโมจิพูดตอบกลับมาเบาๆ“กุทำเสร็จตั้งแต่วันแรก ที่อาจารย์สั่งแล้วล่ะ”“นังโม มันไม่ชอบดองเค็มเหมือนพวกเราไง มึงก็ช่างกล้าไปถามมัน” จอมใจพูดแทรกในขณะที่มือก็ใช้ดินสอไล่สีภาพบนกระดาษไปด้วย“งั้นมึงรอพวกกูชดใช้กรรมก่อนนะ แถมเดดไลน์ต้องส่งงานวันนี้อีก อีฟ้าใสตายแน่ๆ”“กูว่า มึงรีบทำเหอะ มัวแต่ฝอยแบบนี้แล้ว เมื่อไหร่งานจะเสร็จกันล่ะ” โมจิ เอ่ยแซวเพื่อนรักทั้งสองคน ด้วยรอยยิ้มขบขัน พร้อมกับโทรศัพท์ของเธอก็สั่นแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า ทำให้เธอหยิบขึ้นมาเปิดดู และเมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงกดเข้าไปตอบกลับในทันที…ติ๊ง!ร้านสักPK: มีคิวสักวันเสาร์นี้ ช่วงสองทุ่มว่างไหมMOJI: ว่างค่ะร้านสักPK: มีลายที่อยากจะสักหรือยังMOJI: ฉันกำลังหาแบ

#วันเสาร์@ร้านสักลาย PKโมจิหักเลี้ยวรถเข้าไปจอดยังลานจอดรถของร้านสักชื่อดัง ตามเวลาที่ได้นัดหมายไว้เธอรีบก้าวลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปภายในร้านอย่างรวดเร็ว เมื่อผลักประตูเข้าไปด้านในก็พบกับเคาน์เตอร์ต้อนรับขนาดกลาง พร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้น มามองเธอด้วยความสงสัยเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยทักทายออกมาเบาๆ“ขอโทษครับคุณลูกค้า พอดีตอนนี้ร้านใกล้จะปิดแล้วไม่รับคิวเพิ่มแล้วครับ” ม่อน ลูกน้องในร้านสัก PK เอ่ยถามลูกค้าสาวคนสวยตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสุภาพ“ฉันนัดคิวไว้แล้วค่ะ ตอนสองทุ่มวันนี้”“งั้นผมรบกวนขอชื่อคุณลูกค้าหน่อยครับ”“ฉันจองไว้ ชื่อโมจิค่ะ”“แอดมิน ที่จองคิวได้บอกไหมครับ ว่านัดคิวกับช่างคนไหนไว้ พอดีผมเช็กในระบบแล้ว ไม่มีชื่อของลูกค้าเลยครับ” ม่อน ยังคงเอ่ยถามออกมาด้วยความแปลกใจ ในขณะที่มือก็เลื่อนหาชื่อของลูกค้าคนสวยไปด้วย“เขาไม่ได้บอก พะ...” โมจิ พูดตอบกลับ แต่ยังไม่ทันจะจบประโยคเสียงเข้มดุก็เอ่ยแทรกดังออกมาจากกล้องวงจรปิดตัวเล็กที่ตั้งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์“ไอ้ม่อน! ให้เธอขึ้นมา”“พี่เพลิง เป็นคนลงคิวนัดใช่ไหมครับ”“มึงบอกใ

#เช้าวันต่อมาโมจิค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมกับความปวดร้าวและระบมไปทั่วทั้งร่างกายของเธอ เธอยกผ้าห่มขึ้นมาแล้วขยับตัวเอื้อมมือไปหยิบเสื้อยืดตัวสีดำที่วางกองอยู่ข้างเตียง มาสวมคลุมร่างที่เปลือยเปล่าของตัวเองอย่างเร่งรีบ หัวใจของเธอบีบรัดขึ้นมาอย่างรู้สึกอับอาย เมื่อภาพเหตุการณ์ทุกอย่างเมื่อคืนนี้เริ่มฉายวนเวียนอยู่ภายในหัวของเธอ โดยที่ภาพสุดท้าย คือเธอได้ยินเสียงแหบพร่ากระซิบที่ข้างหูในระหว่างที่เธอกำลังร่วมรักกันอย่างร้อนแรง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป“เธอเป็นของใคร” “ของพี่เพลิง อ๊า..” “จำเอาไว้ให้ดี ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียวโมจิ”“คนเดียวบ้าบออะไรกัน ไอ้พี่เพลิงบ้า น่าเจ็บใจชะมัด” เธอพูดพึมพำออกมาเบาๆ พร้อมกับน้ำตาก็เอ่อไหลออกมาอย่างเจ็บใจตัวเอง ที่ดันเสียรู้และหลงไปกับความหล่อเหลาจนตัวเองต้องมาเสียหน้าและเสียตัวให้กับผู้ชายปากหมาอย่างพี่เพลิงกันต์...แกร๊ก!...เสียงเปิดประตูดังขึ้นก็ทำให้โมจิรีบหันไปมองในทันที ก่อนจะเห็นผู้ชายที่เธอไม่อยากเจอที่สุด กำลังเดินถือแก้วน้ำและกล่องยาเข้ามาใกล้เธอแล้วเอ่ยทักทายออกมาเบาๆ“ไงเมื่อคืนสลบคาค...ของฉันสมใจอยากหรือเปล่า”เพลิงกันต์เลิกคิ้วเอ่