8.หนูอยากไปดูผีเสื้อ

@กระท่อมกลางป่า

“ว๊าว! สวยจังเลยนะคะ ผีเสื้อเยอะมากเลย” เสียงหวานแสนสดใสเอ่ยบอกเมื่อตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางผีเสื้อนับร้อยตัว ซึ่งตะเข้พาเดินลัดเลาะไปตามลำธารที่มีโขดหินมากมายกับน้ำใสๆ ที่ไหลเอื่อยๆ ทำให้เหล่าผีเสื้อแสนสวยมาบินว่อนอยู่บริเวณนี้

“เห็นมั้ยพี่คิดแล้วว่าเธอต้องชอบ”

“ต้องชอบสิคะ แบบนี้ในเมืองแทบไม่มีได้เห็นเลย” พลอยใสบอกด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสุข แต่แล้วอยู่ๆ เธอก็หย่อนก้นนั่งลงบนโขดหินแล้วเงียบลง เมื่อพูดถึงเมืองมันก็ทำให้เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่ที่ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

“เป็นอะไรเหรอ?” ตะเข้ที่ยืนเท้าสะเอวเงยหน้าสูดอากาศที่สดชื่นอยู่นั้นถามขึ้นเมื่อหันไปเห็นพลอยใสทำหน้าเศร้าทั้งที่เมื่อสักครู่ยังดูมีความสุขกับส่งเสียงหัวเราะออกมาอยู่เลย

“คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่ค่ะ…”

“อ่อ โตแล้วนี่นาเราต้องหัดอยู่ด้วยตัวเองได้แล้ว”

“จริงอยู่ค่ะที่โตแล้ว แต่อยู่กับพวกท่านมาตั้งแต่เด็ก…ว่าแต่พวกพี่ไม่มีครอบครัวเหรอคะ?”

“พี่กับไอ้โขงโสด”

“ไม่ใช่ค่ะ หมายถึงพ่อกับแม่น่ะ”

“อ่อ ก็มีแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแยกกันอยู่ พวกพี่โตแล้วนี่”

“แล้วพวกท่านอยู่ไหนเหรอ?”

“กลับกันเถอะ ป่านนี้อาหารถูกนำมาส่งแล้วมั้ง เผื่อจะมีของอร่อยๆ กิน” ตะเข้เลี่ยงตอบคำถามนั้นของพลอยใสเพราะขืนพูดไปเธอได้รู้แน่นอนพ่อแม่ของเขาก็คือคุณลุงคุณป้าที่เจ้าตัวมักชอบถามหานั่นแหละ แล้วตะโขงก็เดินไปจูงมือพลอยใสพากลับไปยังกระท่อมซึ่งก็เห็นว่ามีหญิงสาวหน้าหวานนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่

“สร้อย มาตั้งแต่เมื่อไหร่?” ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางเดินไปนั่งบนเก้าอี้ เช่นเดียวกับพลอยใสที่ก็เดินไปนั่งพร้อมกับสายตาจ้องมองหญิงสาวคนนั้นด้วยความแปลกใจว่าในป่าแบบนี้มีคนอื่นนอกจากพวกเธออยู่ด้วยงั้นเหรอ แต่ก็ไม่ได้ถามออกไปเพราะดูสีหน้าคนที่ชื่อสร้อยไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

“เพิ่งมาถึงนี่แหละ คุณป้าบอกให้หนูไปซื้อของพวกนี้มาให้” ผายมือไปที่ตะกร้าของสดของแห้งรวมไปถึงของสุกอย่างไก่ทอดที่วางอยู่บนโต๊ะ

“อ้อ ลืมแนะนำให้รู้จัก นี่สร้อยฟ้าคนส่งอาหารให้พวกเราน่ะ…แล้วก็นี่พลอยใส”

“อืม ที่หมู่บ้านมีปัญหากันพี่โขงก็อยู่ที่บ้านนู่นแหละ อยู่ประชุมสักพักเดี๋ยวก็มา” สร้อยฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แล้วปรับสีหน้าที่บึ้งตึงให้เป็นปกติ เพราะถูกไล่ให้ไปซื้อของกินในเมืองเข้ามาส่งทั้งที่ยังไม่ถึงเวลานี่สิ เลยหงุดหงิด อุตส่าห์จะนอนดูการ์ตูนแบบสบายๆ อยู่บ้าน

“มีปัญหาอะไรกันเหรอ?”

“มีโจรเข้ามาในหมู่บ้านมั้ง ฉันก็ไม่แน่ใจเพราะฟังแค่ผ่านๆ หู เดี๋ยวพี่โขงก็มารอถามเขาสิ แล้วนี่ให้ฉันทำให้เลยมั้ย?”

“เอาดิ พลอยอยู่ตรงนี้คนเดียวได้มั้ยเดี๋ยวพี่พาสร้อยไปดูผีเสื้อก่อน” ตะเข้ลุกขึ้นยืนบิดตัวแล้วหันไปถามพลอยใสซึ่งก็พยักหน้าให้อย่างไม่ได้สงสัยอะไร ชายหนุ่มจึงเดินนำสร้อยฟ้าเดินเลาะไปตามลำธารขึ้นไปดูผีเสื้ออย่างที่ปากว่า ส่วนพลอยใสเธอก็เดินไปหาของกินที่สร้อยฟ้านำมาให้อย่างไก่ทอด

“ว่าแต่สร้อยฟ้าเข้ามาส่งอาหารที่นี่ก็แสดงว่าสามารถเดินออกไปได้งั้นเหรอ?” ร่างบางพึมพำขึ้นคนเดียวก่อนจะลุกขึ้นยืนมองไปรอบๆ ป่า ที่มีทางเดินไปได้ทุกทางแต่เธอไม่รู้ว่าทางไหนสามารถออกจากป่าได้ พลอยใสจึงเดินถือน่องไก่เดินไปดูทางรอบๆ กระท่อม

“อ๊ะส์ๆๆ พะ พี่เข้..ไปอดยากมาจากไหน เมื่อวานฉันก็เพิ่งมาหาเองนะ อ๊าส์” แต่แล้วก็มีเสียงครางของผู้หญิงดังขึ้นมาจากทางที่ตะโขงกับสร้อยฟ้าเดินไปทำให้พลอยใสต้องหยุดเดินและยืนฟังมัน

“เขาทำอะไรสร้อยฟ้า?”

“ทำอะไรก็เรื่องของมัน มานั่งกินดีๆ” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังพลอยใสเธอจึงรีบหันไปมองก็เห็นว่าเป็นตะโขงเดินถือถุงผลไม้มายื่นให้ เพียงแค่เห็นของชอบอย่างสตอเบอรี่ร่างเล็กก็รีบยื่นน่องไก่ให้ตะโขงถือแล้วรับถุงสตรอเบอรี่มาถือแทน

“ไปเอามาจากไหนคะ?”

“มีหน้าที่กินก็กินไปเถอะ”

“อื๊อ อ๊าส์ๆๆ …พี่เข้ผีเสื้อ สะ..สวยจัง” เสียงครางของคนที่บอกว่าจะไปดูผีเสื้อนั้นดังขึ้นไม่หยุด พลอยใสจึงตั้งท่าจะเดินตรงไปดูแต่ตะโขงคว้าข้อมือของเธอไว้ก่อน

“หนูก็อยากไปดูผีเสื้อบ้าง”

“ถ้าอยากดูอยู่ดูกับฉันก็ได้” บอกด้วยรอยยิ้มมุมปากแล้วก็ดึงมือเล็กให้กลับไปที่กระท่อมแทน พลอยใสจึงสะบัดมืออกแล้วเดินไปหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้

“ปะกี้คนที่ชื่อสร้อยฟ้ามาแล้วพี่เข้ก็บอกว่าจะพาไปดูผีเสื้อ แต่เธอร้องดังมากเลยไม่รู้ว่าพี่เข้ทำอะไรเธอหรือเปล่าถึงร้องดังขนาดนั้น” พลอยใสพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล ใบหน้าเรียวนั้นดูใสซื่อบริสุทธิ์เสียจนตะโขงไม่รู้จะอธิบายกับเธอยังไงเลยได้แต่นั่งเงียบ

“หรือว่าผีเสื้อมันเยอะจนมารุมทำร้ายสร้อยฟ้า?”

“ไม่รู้สิ…”

“พี่โขง เราไปดูเธอกันมั้ยคะป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”

“เดี๋ยวฉันไปดูเอง เธอนั่งกินสตรอเบอรี่อยู่ตรงนี้แหละ” ตะโขงพูดแล้วก็เดินตรงไปที่ต้นเสียงนั้น “อ๊าส์ๆๆๆ พี่โขงแรงจัง ไม่ได้ตั้งตัวเลย” แล้วเสียงของสร้อยฟ้าก็ดังขึ้นกว่าเดิมจนพลอยใสต้องยืนกินสตรอเบอรี่แล้วมองไปทางนั้นด้วยความกังวลว่าสร้อยฟ้าจะเป็นอะไรมากมั้ย เธอยืนกินสตรอเบอรี่จนหมดไปสามสี่ลูกพอดีกับที่สองหนุ่มหนึ่งสาวก็เดินเหงื่อท่วมตัวกลับมา

“สร้อยฟ้า พวกเขาทำอะไรทำอะไรเธอหรือเปล่า เจ็บตรงไหนมั้ย?” พลอยใสรีบวิ่งไปจับตัวสร้อยฟ้าหมุนไปมาเพื่อสำรวจว่าร่างกายเธอดูว่าไม่ได้ถูกผีเสื้อทำร้ายใช่มั้ย สร้อยฟ้าจึงส่ายหน้าให้พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆ

“เธอใสซื่อดีนะ” สร้อยฟ้าหันไปบอกกับสองหนุ่มก่อนจะเดินไปคร่อมจักรยานแล้วปั่นออกไปจากป่า พลอยใสจึงรีบวิ่งไปดูทางที่สร้อยฟ้าปั่นจักรยานออกไปซึ่งทางนั้นมองไปก็มีแต่ป่า ป่าทั้งนั้นเลย…

“เธอมาจากที่ไหนคะ?”

“มาจากที่นั่นแหละ” ตะเข้ตอบแล้วเดินไปตักน้ำเปล่ามาดื่ม ส่วนตะโขงเขาเดินไปค้นหาของกินและได้ไก่ทอดที่เหลือจากพลอยใสมานั่งกิน แล้วจ้องมองร่างเล็กที่ยืนแก้มป่องอยู่ที่ทางออกจากป่า เธอจึงเดินมานั่งตรงข้ามสองหนุ่มแล้วมองพวกเขาด้วยสายตาเขม็ง

“พวกพี่ทำอะไรเธอ?” ถามพร้อมกับหยิบสตรอเบอรี่เข้าปาก

“เอา!”

“เอา คือเอาอะไร?”

“ก็เอาสร้อยฟ้าไง!” ตะเข้ตอบอธิบายขยายความในประโยคของตะโขงแต่ก็ดูเหมือนว่าแม่สาวน้อยตรงหน้าก็ยังไม่เข้าใจมัน หัวคิ้วของเธอขมวดเป็นปมขณะที่ปากนั้นเคี้ยวสตรอเบอรี่ที่เอาไปไว้ข้างกระพุ้งแก้ม

“เอาสร้อยฟ้า เอายังไง?”

“เย็xรู้จักมั้ย!? นั่นแหละ” แน่นอนว่าประโยคนี้เป็นตะโขงที่ตอบ พลอยใสจึงพยักหน้าให้ด้วยสีหน้าที่แดงระเรื่อ เธอก้มหน้าหลบสายตาของพวกเขาแล้วจับสตรอเบอรี่ที่เหลืออยู่ในมือขึ้นมาใส่ปากแล้วเคี้ยวมันอย่างไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปสบสายตาคมกริบทั้งสองคู่ตรงหน้า

“ไม่ถามต่อล่ะ?”

“ไม่ถามแล้ว มีเสื่อมั้ยหนูอยากไปนั่งเล่นข้างลำธาร” เธอเอ่ยถามเขาโดยที่ยังคงก้มหน้าหลบสายตาพวกเขาอยู่แบบนั้น ตะเข้จึงเดินไปค้นหาเสื่อจากตู้เสื้อผ้าในกระท่อมมายื่นให้พลอยใสที่ก็เอื้อมมือมารับ เขาจึงคว้าข้อมือของเธอไว้จนพลอยใสต้องรีบชักมือกลับไป

“มะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“อยากมีเพื่อนคุยเรียกควอนออกมาได้นะ แค่เรียกชื่อมันก็ออกมาแล้วมันมีลูกด้วย”

“เอ่อ ค่ะ…”

“เย็นๆ เดี๋ยวรออาบน้ำพร้อมกันนะ” ตะโขงพูดขึ้นเมื่อพลอยใสกำลังจะเดินไปที่ลำธารโดยมือทั้งสองข้างนั้นเต็มไปด้วยเสื่อ และผลไม้อื่นนอกจากสตรอเบอรี่อย่างส้มกับแอปเปิ้ลและน้ำผลไม้อีกหนึ่งขวดใหญ่ๆ

“อาบน้ำพร้อมกัน ถอดเสื้อผ้าด้วยมั้ยคะ?”

“อาบน้ำก็ต้องถอดเสื้อผ้าไม่ใช่เหรอ?”

“ถ้างั้นพวกพี่อาบก่อนก็ได้เดี๋ยวหนูอาบมืดๆ ดีกว่า”

“พวกพี่ไม่ทำอะไรหรอกน่า ถ้าจะทำพลอยพวกพี่ก็คงไม่ใช้บริการจากผู้หญิงคนอื่นหรอกจริงมั้ย?” น้ำเสียงที่นุ่มนวลของตะเข้นั้นบอกกับหญิงสาวตัวเล็กด้วยรอยยิ้ม พยายามจะไม่แสดงความเจ้าเล่ห์ความหื่นกามออกมาจนเสียแผน พลอยใสจึงทำหน้าครุ่นคิดอยู่นานเนื่องจากเธอไม่เคยอาบน้ำร่วมกับผู้อื่นโดยเฉพาะกับผู้ชายแบบนี้

“แต่หนูอาย…”

“ไม่ต้องอายหรอก เธอก็จะได้เห็นของพวกพี่ด้วยไง…เธออยากเห็นมันมั้ย?” ตะเข้พยายามพูดล่อให้เหยื่อติดกับ “ของพวกพี่ สิ่งนั้นเหรอ?” พลอยใสถามพร้อมกับยกนิ้วขึ้นไปชี้ที่เป้ากางเกงของตะเข้ เขาจึงพยักหน้ารับแล้วยิ้มหวานให้เธออีกครั้ง

“แต่หนูไม่เคยแก้ผ้าต่อหน้าคนอื่นนอกจากแม่”

“ก็แค่เพิ่มพวกเราสองคนเข้าไปด้วยไง”

“พวกพี่จะไม่ทำอะไรหนูใช่มั้ย?”

“แค่อาบน้ำจริงๆ” ตะโขงตอบด้วยรอยยิ้มเช่นกันเพื่อไม่ให้เจ้าเด็กน้อยนี่กลัว เมื่อพลอยใสเห็นสีหน้าและรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูร้ายน่ากลัวอะไรเธอจึงพยักหน้ารับเบาๆ

“ก็ได้ค่ะ แต่เดี๋ยวหนูไปนอนเล่นก่อนนะคะ”

“อืม” เมื่อสองหนุ่มตอบรับแล้วพลอยใสก็เดินไปปูเสื่อเพื่อนอนเล่นข้างลำธารที่บรรยากาศนั้นเย็นสดชื่นสบายแบบสุดๆ จนเธอไม่ได้รู้สึกว่ามันน่ากลัวรู้สึกเหมือนว่ามาพักผ่อนปิกนิกซะมากกว่า ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ปิกนิกที่นี่ไปอีกนานแค่ไหนก็เถอะ…